Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2006

Η Αφροδίτη για την ταινία του Jim Abrahams (κριτική παρουσίαση)

Κριτική, από την aphrodite, στην ταινία First Do No Harm τού εκλεκτού μας φίλου και σπάνιου ανθρώπου Jim Abrahams

Οσοι από εμάς περιμένουν να δουν μια ταινία γενικά για την επιληψία, λίγο να μας μελαγχολήσει, λίγο να μας προβληματίσει, λίγο να μας ενημερώσει, και μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους, να την ξεχάσουν ωραία και καλά, ας μην μπουν στον κόπο. Από το πρώτο τέταρτο θα κλείσουν την τηλεόραση.

Αυτή η ταινία είναι φτιαγμένη με έναν και μόνο σκοπό: να δείξει πόσο σοβαρή είναι η επιληψία, και πόσο ακόμη σοβαρότερη πρέπει να είναι η αντιμετώπισή της. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα (ο ίδιος ο γυιός του σκηνοθέτη είναι ασθενής και θεραπεύτηκε από την Κετογενική Δίαιτα) και παρουσιάζει την αληθινή εικόνα ενός συστήματος που δεν λέει να οργανωθεί εις όφελος του ασθενούς, παρά προτιμά την ασφάλεια της πεπατημένης.

Το κάστινγκ είναι το βασικό ατού της ταινίας. Ο καθένας είναι ο ρόλος του. Η μεγάλη Μέρυλ Στρήπ, είναι η μάνα που από τη χαρά της μητρότητας, περνάει στην απόγνωση. Είναι τρομερή η ανημποριά να κάνεις κάτι για το παιδί σου που υποφέρει. Ο μικρός Σεθ Ατκινς που παίζει τον γυιό της, σοκάρει με το πώς αποδίδει τους σπασμούς της ασθένειας. Ο Φρεντ Γουαρντ δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας ως καθημερινός πατέρας, που επωμίζεται το να συγκρατήσει την οικογένεια να μην διαλυθεί, όσο η μητέρα φροντίζει αποκλειστικά τον γυιό.

Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία μιας συνηθισμένης οικογένειας, στη δίνη μιας ασθένειας που τους χτυπάει όλους σε ολα τα επίπεδα, σωματικό (βασικές ανάγκες όπως φαγητού & ύπνου να είναι συνεχώς «στον αέρα»), ψυχολογικό (όλοι αισθάνονται τύψεις, αλλά και όλοι σπάνε από την πίεση), οικονομικό (απλοί άνθρωποι, δεδομένα έσοδα, πανάκριβες θεραπείες), κοινωνικό (το «στίγμα» για την αρρώστεια-ταμπού)...

Η όλη ιστορία φέρνει ζητήματα ηθικής και ιατρικής δεοντολογίας στην επιφάνεια, όταν πια έχει μπει ο γυιός στην κατιούσα προς την μη-ανάκαμψη, και δεν μπορούν οι συμβατικές θεραπείες να προσφέρουν κάτι καλύτερο. Η ελπίδα έρχεται με τη μορφή της κλινικής Μέυο και της Κετογενικής δίαιτας.

Η αντίδραση και τα πολυεπίπεδα «όχι» που συναντά η οικογένεια στην αλλαγή της θεραπείας μπορεί να φανούν υπερβολικά. Θα περίμενε κανείς πως οι γιατροί θα έδιναν κι άλλες επιλογές πριν/αφ’ ότου οι συνήθεις φαρμακευτικές θεραπείες δεν συνεχίζουν να αποδίδουν. Αυτή η υπερβολή όμως (ειδικά στο πρόσωπο της «αρχιγιατρού») είναι ο πιο συμπυκνωμένος τρόπος να παρουσιαστεί το πρόβλημα.

Δεν θα αποκαλύψουμε το τί ακριβώς γίνεται, μόνο το ότι ναι, υπάρχει πάντα αυτή η ελπίδα, και δεν είναι κάτι άπιαστο ή ασαφές. Θα πάρετε μια γεύση του πώς εφαρμόζεται επακριβώς η Κετογενική Δίαιτα και θα συγκινηθείτε βλέποντας κι αληθινούς ασθενείς με την πρόοδό τους.

Η ταινία αυτή δεν πρόκειται ποτέ να γίνει block-buster. Ακόμη και στην εποχή που τα ιατρικά δράματα, στην τηλεόραση τουλάχιστον, γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία, εδώ δεν έχουμε σεναριογράφους να δραματοποιούν καταστάσεις και να παίζουν με το συναίσθημα του θεατή, αλλά αληθινά περιστατικά. Οπότε αυτό θέλει γερά νεύρα, γερό στομάχι και γερή καρδιά.

Αλλά στο τέλος της θα είστε ένας διαφορετικός άνθρωπος. Οχι απαραίτητα πιο καταρτισμένος, αλλά σίγουρα πιο δεκτικός στο ότι όταν το θέμα είναι ο άνθρωπος, οφείλουμε να προσφέρουμε τα πάντα, ακόμη κι αν δεν μπορούμε εμείς με όσα ξέρουμε.

Κι αν δεν μπορούμε ούτε αυτό, τουλάχιστον να μην κάνουμε χειρότερα τα πράγματα. Κατ’αρχήν, δεν κάνουμε κακό... [λέει ο Ιπποκράτης]


******************************************************


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:
Η δωρεάν διανομή και αποστολή της εν λόγω ταινίας συνεχίζεται!
Σας παρακαλούμε, στείλτε μας τώρα με ιμέιλ μία διεύθυνση ή την ταχυδρομική σας θυρίδα και σύντομα θα παραλάβετε το DVD.
Με αγάπη - Α.
******************************************************

ΟΦΕΙΛΗ ΣΤΗΝ "dora in e-space
Aπό την "dora in e-space" πρηροφορηθήκαμε για την ταινία του Jim Abrahams της. Παραθέτω για άλλη μια φροά στο σχετικό σχόλιό της, που έκανε στο μπλογκ μου κατά τα μέσα Μαρτίου του 2006:

dora in e-space said... Εξακολουθώ να σε θαυμάζω απεριόριστα όχι μόνο γιά την δύναμη με την οποία αντιμετωπίζεις την αρρώστια της κορούλας σου αλλά και γιά το κουράγιο σου να το μοιράζεσαι με άλλους προσπαθώντας να βοηθήσεις.Η πρώτη φορά που άκουσα γιά την κετογενή δίαιτα ήταν σε μία ταινία, τον αγγλικό τίτλο ξέρω, τον ελληνικό δυστυχώς όχι. Λέγεται First do no harm και πρωταγωνιστεί η Meryl Streep με μία ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ερμηνεία μιάς μάνας που η πίστη της οτι το παιδί της μπορεί να σωθεί, μοιάζει με τη δική σου. Σκηνοθέτης είναι ο Jim Abrahams, που έκανε την ταινία εξ αιτίας του μικρού του γιού Charlie, ο οποίος έπασχε από την ίδια αρρώστια και ακολουθώντας αυτή τη δίαιτα, από 90 κρίσεις τη μέρα έφτασε να μην έχει καμμία. Είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία της οικογένειας Reimuller. O Jim Abrahams, βοήθησε να στηθεί το Charlie Foundation στην Santa Monica της California, ένα ίδρυμα αφιερωμένο στο να κάνει γνωστή αυτή τη δίαιτα στα μεγαλύτερα παιδονευρολογικά κέντρα. Αν δεν την έχεις δει ήδη την ταινία, δες την. Θα πάρεις ακόμα μεγαλύτερο κουράγιο και δύναμη.
Για την αντιγραφή, Παράγραφος - με αγάπη

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2006

Η Μπρεν είναι καλά και σας ευχαριστεί!!!

Να την η κουκλάρα που ξεπρήστηκε σήμερα!
Με πολλή αγάπη
από εμένα και την μητέρα τής Μπρεν

Ιμέιλ που έλαβα σήμερα από την Πανέμορφη
Για την αντιγραφή, Παράγραφος - με αγάπη
-----------------------------------

Πανάσχημη said...

Η Ντων θέλει να σας ευχαριστήσει, αλλά στα Ελληνικά, οπότε μου λέει να σας πω ότι οι ευχές σας και οι προσευχές σας σήμαιναν πολλά για αυτήν και τον Τιμ.
Τα δε λουλούδια ήταν υπέροχα. Σας στέλνουν την αγάπη τους και τις θερμές τους ευχαριστίες και ελπίζουν ότι θα συναντήσουν κάποιους από σας σύντομα (τουλάχιστον το καλοκαίρι...) 14 Νοέμβριος, 2006 00:17

[Τα λουλούδια εστάλησαν με πρωτοβουλία της Ειρήνης και του Λευτέρη, μέσω του Σταύρου και παρεδόθησαν χάρη στην Πανέμορφη.]

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2006

Μια ευχή για την Brynne που χειρουργείται την Παρασκευή

Η μικρούλα Brynne γεννήθηκε παραμορφωμένη και έχει υποστεί επανειλημμένες διορθωτικές (σκληρές) επεμβάσεις στο πρόσωπο και το κρανίο. Η μεταμόρφωσή της (δείτε την στην φωτογραφία) είναι αποτέλεσμα του συνδυασμού της αγάπη των γονιών της και της επιδεξιότητας των επιστημόνων, πλαστικών χειρουργών! Οταν ο Λόγος (επιστήμη) υπηρετεί την Καρδιά (ανθρωπισμός), γίνονται θαύματα!

Η Μικρούλα Μπρεν, θα υποβληθεί την ερχόμενη Παρασκευή, σε μια νέα, ακόμα πιο πολύπλοκη επέμβαση στο κεφάλι και η "Πανασχημη" η οποί συμπαραστέκεται στην οικογένεια, μου ζήτησε την ευχή μου κι εγώ ζήτησα την άδειά της να κάνετε κι εσείς μια ευχή για τη μικρούλα μας!!!

Σας ευχαριστούμε και η "πανάσχημη" και εγώ

Με αισιόδοξη συγκίνηση και αγάπη - Παράγραφος

--------------------------------------------
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗΣ: Πανάσχημη said... ΕΚΤΑΚΤΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΕΓΙΝΕ η εγχειρηση εκτάκτως σήμερα [δυο μέρες νωρίτερα] στο ALL CHILDREN's HOSPITAL του St Petersburg και τα πράγματα πήγαν τελεια. Καθολου πρήξιμο... η τομή μεσα στα μαλλιά, δεν φαινεται τιποτα, και το μετωπο ανακατασκευάστηκε.
Ειχε κάνει την ίδια εγχειρηση όταν ήταν 4 μηνων και τοτε τα πραγματα δεν ειχαν πάει καλά ...
Ο πατερας της [μολις τώρα] μου έδειξε φωτογραφίες με την Μπρεν χαρίζει χαμόγελα εδω και κει... 08 Νοέμβριος, 2006 22:23
---------------------------------------------

Λεπτομέρεις - Ιστορικό της πρωτοβουλίας
.. .
1. Πανάσχημη said... Παράγραφε καλημέρα,
Μόλις γύρισα από το σπίτι τής διπλανής μου (τώρα είναι σχεδόν 9 τη νύχτα εδώ), μια πολύ ωραία γυναίκα, την λένε Dawn, και η οποία έχει τρία παιδιά: 15, 8, και 3 ετών το πιο μικρό κορίτσι, που τη λένε Brynne.
.
H Brynne γεννήθηκε με το σύνδρομο 9ρ-, εξαιρετικά σπάνιο, μόνο λίγες εκατοντάδες στις ΗΠΑ. Ως τώρα η μικρή έχει υποστει 12 άγριες και βάρβαρες εγχειρήσεις, ως και ανακατασκευή κρανίου.
Το κρανίο άρχισε πάλι να παραμορφώνεται και η επόμενη μεγάλη εγχείρηση ( της αφαιρούν το δέρμα του προσώπου, της σπαζουν το μέτωπο, της το ξανακολλάνε, της επαναφέρουν το δέρμα) θα γίνει 11 Νοεμβρίου στο St Petersburg.(δίπλα μας).
.
Λοιπόν, επειδή μίλησες για απομόνωση. Τώρα που ήμουν εκεί έδειχνε ένα έργο η τηλεόραση, οπου η σύζυγος είναι έγκυος και η αμνιοκέντιση δείχνει ανωμαλια. Το ζευγάρι δείχνει να καταρρέει.
.
Και τότε ο μικρός γιος της Dawn λέει, Τι πάθανε αυτοί; Γιατί κάνουν έτσι; Εμείς είμαστε τόσο ευτυχισμένοι με την Brynne!
.
Η Brynne έμαθε και μερικές κουβέντες Ελληνικά από μενα. Όποτε με βλέπει μου λεει "You know what? Σ'αγαπώ". Και μου δίνει τις πιο ζεστές αγκαλιές στον κόσμο.
Η δε Dawn και ο άνδρας της ο Tim, θεωρούν τους εαυτούς τους ευλογημένους που την έχουν.
.
Αυτά από το Αμέρικα - Θα την γνωρίσεις όταν έρθεις. Σύμφωνοι; :) 3 Νοέμβριος, 2006 04:16
.
2. Πανάσχημη said... Και το site της οργάνωσης γι αυτήν την γενετική ανωμαλία http://www.9pminus.org/ 03 Νοέμβριος, 2006 04:24
.

3. Πανάσχημη said... Γλυκιά μου Παράγραφε, θα είναι μια χαρά η κόρη σου. Θα το δεις. (...)

Η Μπρεν είναι μια κούκλα. Οι επεμβάσεις έχουν βοηθήσει. Η ομιλία της δεν είναι καθαρή αλλα το "σ'αγαπώ" της βγαίνει πεντακάθαρα. Δεν σου έγραψα και τα άλλα Ελληνικά που της έμαθα διότι θα χάσεις πάσα ιδεα για μένα.

Οι γονεις είναι upper middle class. Η ασφάλεια πληρώνει τα περισσότερα. Αυτοί έχουν ένα έξοδο των 1000 δολλαριων περίπου τον μήνα. 03 Νοέμβριος, 2006 14:54
.
4. Πανάσχημη said... Παράγραφε , Ξέρω τι μου λες με την κορούλα σου. Αλλά δεν πρεπει να χάνεις την πίστη σου ούτε την αισιοδοξία σου. Θα δεις.

Η Μπρεν ξεκίνησε από το απόλυτο μηδεν. Σοβαρή παραμόρφωση όταν γεννήθηκε. Οι προβλέψεις; Ασχημες. Δεν μπορούσε να περπατήσει ουτε να μπουσουλήσει. Το δεύτερο ήταν αδύνατο διότι δεν έχει καμιά δύναμη στους μηρούς. Την εβλεπα να προχωρα στο πατωμα καθισμένη σπρώχνοντας τον ποπό της. Οι γονείς το είχαν πιστεψει ότι έπρεπε να αγοράσουν αναπηρικό καροτσάκι. Και μια μέρα Παράγραφε, στο λέω και αντριχιάζω διότι ήμουν μπροστά και δεν πίστευα τα μάτια μου, έδωσε μια και σταθηκε ορθια για λίγα δευτερόλεπτα. Και αργότερα άρχισε να περπατά. Τώρα τρέχει. Και κάνει ποδήλατο.

Υπάρχουν προβλήματα με την ακοή, αλλά όχι σοβαρά. Πρόσφατα εγχειρήστηκε για cleft palate και κάνει λογοθεραπείας διότι μιλά βραχνά.

Και την αλλη βδομάδα, στην πολύ μεγάλη εγχείρηση (πολύωρη) θα πάει μια χαρά. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία.

Υπάρχει μεγάλη στήριξη από την πολιτεια. Λεωφορείο για παιδάκια με ειδικες ανάγκες έρχεται καθε πρωϊ και την παίρνει για να την πάει στο σχολείο της. Δημόσια αυτά. Για μια δύσκολη επέμβαση στα πέλματα που δεν την κάλυπτε η ασφάλεια πολύ, βρέθηκε ενας ιδιωτικός οργανισμός από δωρεά κάποιου και κάλυψε τα έξοδα. Δεν υπάρχει μήνας που να μη μπουν σε νοσοκομείο. Αλλά όταν βλέπω πόσο την αγαπάνε τα αδέλφια της και οι γονείς της, ξέρεις τι λέω;

Τυχερό κορίτσι η Μπρεν.

Θα σου στείλω σύντομα φωτογραφία της να δεις τι κουκλάκι έγινε.

Αφού τα κατάφερε η Μπρεν, όλοι μπορούν να τα καταφέρουν. 04 Νοέμβριος, 2006 01:37

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2006

Εγωισμός

Θυμάμαι, με νοσταλγία, πως η μανούλα μου ήταν πάντα ευπαρουσίαστη και γι΄αυτό με κολάκευε αφάνταστα να μου λένε ότι της μοιάζω. Όμως, λίγο οι ταλαιπωρίες της, λίγο οι δεκαετίες, και το άσπρο προσωπό της τσάκισε και κρεμόταν σαν κρίνος ραγισμένος, ενώ τα άλλοτε λυγερά της πόδια είχαν παραμορφωθεί (φλεβίτιδα) από τις ατελείωτες ώρες υπερεργασίας και ορθοστασίας. Μονάχα τα πελώρια μάτια της, πεισματικά εξακολουθούσαν να αμύνονται στο χρόνο, μάταια όμως...

Έτσι, μερικούς μήνες πριν το γάμο μου, στα εξήντα δύο της (κι ενώ τα οικονομικά μας δεν ήταν πλέον καθόλου άσχημα) τής πρότεινα, μάλλον δειλά, αν ήθελε να "ξανανιώσει", όπως είχε κάνει πολύ πετυχημένα και η κυρία Στέλλα, μια συνάδελφός της. "Γιατί, αν... ξανανιώσω θα μ΄ αγαπάς περισσότερο;", με πείραξε τρυφερά, η καημένη. Αντίς ν΄απαντήσω, την αγκάλιασα και τότε ένιωσα δυνατά πόσο με πλήγωνε η φθορά της. Δεν άντεχα, δεν μπορούσα να τη βλέπω τόσο πολύ οξειδωμένη...

Ήθελα, λοιπόν, εμένα να ξεγελάσω, που υπέφερα καθώς την έβλεπα να αποσύρεται από τη ζωή καταπονημένη, να πνίγεται στην κατάθλιψη της συνταξιοδότησης και να αργοπεθαίνει αβοήθητη πολύ πριν την χτυπήσει ο καρκίνος... Πάλευα εμένα να ξεγελάσω, όχι τόσο γιατί εκείνη σακατεύτηκε απ΄ το χρόνο, αλλά επειδή γέρασε ξαφνικά και πρόωρα κι ενόσω ακόμα εγώ ένιωθα μικρούλα και απροστάτευτη.

Με αγάπη - Παράγραφος
.

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2006

Άνθρωποι και κτήνη

1. Άνθρωποι -

Πανάσχημη said... Παράγραφε καλημερα,

Μόλις γύρισα από το σπίτι της διπλανής μου (τώρα είναι σχεδόν 9 τη νύχτα εδω), μια πολύ ωραία γυναίκα, την λένε Dawn, και η οποία έχει τρία παιδιά. 15, 8, και 3 ετών το πιο μικρό κορίτσι, που τη λένε Brynne. H Brynne γεννήθηκε με το σύνδρομο 9ρ-, εξαιρετικά σπάνιο, μόνο λίγες εκατοντάδες στις ΗΠΑ. Ως τώρα η μικρή έχει υποστει 12 βαρβάτες και βάρβαρες εγχειρήσεις, ως και ανακατασκευή κρανίου.

Το κρανίο άρχισε πάλι να παραμορφώνεται και η επόμενη μεγάλη εγχείρηση ( της αφαιρούν το δέρμα του προσώπου, της σπαζουν το μέτωπο, της το ξανακολάνε, της επαναφέρουν το δέρμα) θα γίνει 11 Νοεμβρίου στο St Petersburg. (δίπλα μας).

Λοιπόν, επειδή μίλησες για απομόνωση. Τώρα που ήμουν εκεί έδειχνε ένα έργο η τηλεόραση, οπου η σύζυγος είναι έγκυος και η αμνιοκέντιση δείχνει ανωμαλια. Το ζευγάρι δείχνει να καταρρέει. Και τότε ο μικρός γιος της Dawn λέει, Τι πάθανε αυτοί; Γιατί κάνουν έτσι; Εμείς είμαστε τόσο ευτυχισμένοι με την Brynne.

Η Brynne έμαθε και μερικές κουβέντες Ελληνικά από μενα. Οποτε με βλέπει μου λεει "You know what? Σ'αγαπώ"Και μου δίνει τις πιο ζεστές αγκαλιές στον κόσμο. Η δε Dawn και ο άνδρας της ο Tim θεωρούν τους εαυτούς τους ευλογημένους που την έχουν. Θα την γνωρίσεις όταν έρθεις. Σύμφωνοι;:) Αυτά από το Αμέρικα.
[ 03 Νοέμβριος, 2006 04:16 ]

paragrafos said... Αγαπημένη φιλη Πανέμορφη,

Τους τελευταίους τρεις μήνες προσπαθώ με νύχια και με δοντια να κρατήσω μέσα μου τις πικρές μνήμες της περασμένης τετραετίας. Σκέφτομαι πως αρκετά είπα και δεν θέλω να στεναχωρώ άλλο τον κόσμο. Κάποτε όμως...

Οταν άρχισε η κορούλα μας να γίνεται καλά και μπορούσε επιτέλους κάπως να περπατάει, πήγαμε εδώ στο νοσοκομείο για εξετάσεις ρουτίνας και την αφήσαμε να παίξει, λιγάκι μακριά, με ένα άλλο παιδάκι στο προαύλιο. Ξαφνικά το άλλο παιδάκι έπεσε, όπως συμβανει συχνά στα παιδάκια, με τα γόνατα όμως και χτύπησε πολύ άσχημα. Κλάμα κακό...

Εσκυψε η κορούλα μας να σηκώσει το παιδάκι αλλά εξαιτίας της αστάθειάς της έτρεμαν τα πόδια της και παραλίγο να χάσει την ισορροπία. Ξαναδοκίμασε να βοηθησει, πάλι τα ίδια. Τότε γύρισε, με κοίταξε απελπισμένη και έβαλε τα κλάματα δείχνοντας το παιδάκι κάτω... (Ήθελα να βοηθησει, δεν μπορουσε και την πήρα το παράπονο). Μας πρόλαβε η μαμά του παιδιού που δεν πίστευε στα μάτια της... Ούτε κι εμείς...

Σε φιλώ - με απέραντη αγάπη - Α. [ 03 Νοέμβριος, 2006 11:10]


2. Άνθρωποι και κτήνη

ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΣΟΚ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 03/11/2006 http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=85572732

«Εζησα την κόλαση από τον πατέρα μου»

Χαστούκι. Στην κοινωνία. Τη συνείδησή μας. Στην υποκρισία. Στη συγκάλυψη. Σε όλους εμάς που μας σοκάρουν τα τεκταινόμενα και όταν γυρίζουμε σελίδα ή αλλάζουμε κανάλι τα λησμονούμε όλα. Κάποιοι δεν θα ξεχάσουν. Ποτέ. Η επιστολή που ακολουθεί, παραδόθηκε χθες στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η κοπέλα που την έγραψε απευθυνόμενη στο «Χαμόγελο του Παιδιού» είναι σήμερα 22 χρόνων. Ελληνίδα.

«Με αυτό το email θα ήθελα να σας πω για μια δική μου ιστορία... παρόμοια και ακόμα χειρότερη από αυτήν που είδα σήμερα στην τηλεόραση. Δεν θα ήθελα να αναφέρω προσωπικά μου στοιχεία... μόνο να σας πω το τι έχω περάσει εγώ.

Πριν από 4 χρόνια είχα έρθει σε εσάς και μίλησα με την ψυχολόγο σας... Είναι μια γυναίκα γλυκύτατη και με βοήθησε πολύ. Θυμάμαι ότι ήταν η μόνη που μπόρεσα να ανοίξω την καρδιά μου και να της πω όλα όσα είχα περάσει... Τότε ήμουν 18 χρόνων. Θυμάμαι επίσης ότι καθώς της έλεγα τι είχε γίνει και έκλαιγα... έκλαιγε και εκείνη, κάτι που τότε με έκανε να την αγαπήσω ακόμα περισσότερο, να την εμπιστευτώ και να της μιλήσω... και την ευχαριστώ πολύ!!!

Ας μπω στο θέμα όμως... Στην ηλικία των 7-8 χρόνων έπεσα θύμα βιασμού από τον "πατέρα" μου... Ο θεός να τον κάνει. Ξεκίνησε να με ενοχλεί σεξουαλικά, για 2 περίπου χρόνια. Περίμενε να μεγαλώσω μάλλον λίγο για να ολοκληρώσει τις διαστροφικές του ορέξεις. Ομως σε αυτά τα 2 χρόνια περίπου με άγγιζε απλά εξωτερικά... Εγώ φοβόμουν να μιλήσω... Η μητέρα μου δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα... Να πω επίσης ότι έχω άλλα 3 αδέρφια (2 αγόρια και ένα κοριτσάκι). Στα 9 μου και μετά έκανε προσπάθειες να ολοκληρώσει αυτό που ήθελε και τα κατάφερε. Με βίαζε σχεδόν κάθε μέρα... Ξύλο πολύ... δεν με άφηνε να βγω από το σπίτι και η μητέρα μου ξαναλέω δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα....

Σιγά σιγά τα χρόνια πέρναγαν και εγώ ζούσα μια κόλαση... Φοβόμουν, δεν μπορούσα να μιλήσω για πολλούς λογους, με έδερνε.... πολύ άσχημα. Με απειλούσε.

Είχα γίνει για εκείνον και για την υπόλοιπη οικογένεια κάτι σαν ιδιοκτησία... σαν δούλα, σαν ρομπότ. Επλενα, μαγείρευα, φρόντιζα τα παιδιά, και γενικώς είχα πάρει τη θέση της μητέρας μου... Και με όλα αυτά να δέχομαι καθημερινά σχεδόν τις σιχαμερές πράξεις αυτού του ζώου. Εκανα υπομονή... υπομονή... υπομονή!!! Η μητέρα μου δεν αντιδρούσε, λες και ήταν σύμφωνη σε αυτό... είχε τον δικό της κόσμο.

Οταν πλέον ενηλικιώθηκα, πήρα τα πάνω μου και μόνη μου το σταμάτησα. Δεν με άφηνε σε ησυχία... Ωσπου σηκώθηκα και έφυγα από το σπίτι... Πριν όμως το είπα σε όλους μέσα στην οικογένεια... Πήγα στη γιαγιά μου και στους θείους μου (συγγενείς της μητέρας μου) που τους υπεραγαπάω και εκείνοι το ίδιο. Με στήριξαν πάρα πολύ, αν δεν ήταν αυτοί δεν ξέρω τι θα έκανα. Τους είπα τι είχε γίνει... Εκείνοι μου είπαν ότι κάτι είχαν καταλάβει... το είχαν πει στη μάνα μου, αλλά εκείνη δεν το δέχτηκε... τσακώθηκε μαζί τους.

Μετά από ένα διάστημα και μένοντας πλέον με τη γιαγιά μου αποφάσισα να τον καταγγείλω και αυτό έκανα, έχοντας στο πλευρό μου όλο το σόι της μητέρας μου. Ξεκίνησε μια ιστορία τριάμισι-τέσσερα χρόνια περίπου, όλο αυτό το διάστημα έτρεχα σε αστυνομίες, δικηγόρους, ψυχολόγους και ταυτόχρονα εκείνος με κυνήγαγε να με σκοτώσει...

Συνέχεια μηνύσεις... φασαρίες, τσακωμούς, απειλές και μαζί με εκείνον και η μητέρα μου και τα αδέρφια μου, τα οποία είναι ηλικίας 21, 16 και 14 τώρα. Απελπιστικά πολλές φορές... Ομως δεν έχασα το κουράγιο μου.

Αρραβωνιάστηκα στα χρόνια αυτά μέσα, όμως στην πορεία χώρισα... Δεν έπρεπε καν να την κάνω εκείνη τη σχέση... Είναι ένα άτομο που το λατρεύω, του είχα πει τι είχε γίνει... με στήριξε πολύ, με βοήθησε επίσης πολύ και πάντα ήταν κοντά μου... Εγώ όμως με όλη αυτήν την κατάσταση δεν ήμουν σε θέση για κάτι τέτοιο ώσπου και ήρθε ο χωρισμός. Αν και ακόμα τον λατρεύω, είναι καλύτερα έτσι. Στην πορεία συνέχισα μόνη... Εχοντας στο πλευρό μου τους συγγενείς μου. Με στήριξαν πάρα μα πάρα πολύ. Χάρη σε αυτούς σήμερα ζω.

Στις ...-...-2006 ήρθε η πρώτη κλήση για το πρώτο δικαστήριο. Πήγα αλλά οι άλλοι πήραν αναβολή. Στις 20-6-2006 ήρθε το δεύτερο, όπου και ξαναπήγα μαζί με όλους του συγγενείς που ήταν στο πλευρό μου. Πήγα να πάρω αναβολή εγώ αυτή τη φορά, γιατί η δικηγόρος μου για κάποιους λόγους δεν μπορούσε να παρευρεθεί.

Εγινε στη Χαλκίδα το δικαστήριο και απέναντί μου είχα εκείνον, τη μητέρα μου στο πλευρό του και τα αδέρφια μου. Πριν αρχίσει η δίκη πήγα στη γραμματεία και ρώτησα για αναβολή. Εκείνη την ώρα έτυχε να είναι μέσα και ο εισαγγελέας και μου λέει δεν χρειάζεσαι δικηγόρο, είσαι η μηνύτρια, και εγώ πολύ απλά τον ρώτησα "τι με συμβουλεύετε να κάνω;" Και μου απαντά "κάνε τη δίκη χωρίς δικηγόρο". Και αυτό έκανα!

Μετά από σχεδόν 10 ώρες δικαστήριο το κέρδισα. Βέβαια ήμουν κουρέλι... Γιατί η μητέρα μου και τα αδέρφια μου ισχυρίζονταν ότι είμαι τρελή. Παρέλειψα ότι εκείνοι είχαν δικηγόρο, όμως δεν έχασα το κουράγιο μου ό,τι και να άκουγα και συνέχισα. Εφαγε 23 χρόνια για αιμομιξία και βιασμό!

Ζήτησε ο δικηγόρος του να του το κατεβάσουν και να είναι πιο επιεικείς και το κατέβασαν στα 19 χρόνια. Εφυγα από εκεί κομμάτια. Από τη μια χαρούμενη, γιατί δικαιώθηκα από αυτήν την κόλαση που έζησα τόσα χρόνια, από την άλλη χάλια, γιατί άκουσα την ίδια τη μητέρα μου να με κατηγορεί και να λέει ότι είμαι τρελή- και τα αδέρφια μου.

Μπορεί να έφαγε 19 χρόνια φυλακή, αλλά εμένα τα τόσα χαμένα χρόνια από τη ζωή μου ποιος θα μου τα δώσει πίσω; Τα καλύτερα, μου χρόνια... Τα παιδικά μου... ΚΑΝΕΝΑΣ!!!!

Μετά από λίγες μέρες έφυγα για Κ. όπου και ζω εδώ τώρα 4 μήνες. Δεν ξέρω αν θα μείνω μόνιμα... Είμαι καλά αλλά θέλω τους συγγενείς μου κοντά. Είναι οι μόνοι που έχω στον κόσμο. Ηρθα στην Κ. για να ηρεμήσω και να κάνω καινούργια αρχή στη ζωή μου. Νιώθω σαν να ξαναγεννήθηκα και αυτό που θέλω πια από δω και πέρα είναι να ζω μια φυσιολογική ζωή... ήρεμη... να κάνω κάποια στιγμή οικογένεια... παιδιά... και να τους δώσω όλη την αγάπη που δεν πήρα εγώ.

Θα ήθελα επίσης, αν μπορείτε με ένα e-mail, να με ενημερώσετε για από δω και περα τι θα γίνει, αν θα ξαναγίνει άλλο δικαστήριο και αν θα κάνει ολόκληρη την ποινή.

Και κάτι ακόμα... Ολα τα παιδιά που περνάνε κάτι τέτοιο, να βγαίνουν και να το λένε... να βρίσκουν δύναμη και θάρρος και να το κάνουν, μη μένουν σιωπηλά!!

Σας ευχαριστώ πολύ

Λ.

Για την αντιγραφή, Παράγραφος - Με αγάπη