Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2021

Καλέ μου φίλε


Καλέ μου φίλε, χθες βράδυ

με ρώτησες πως τα περνώ

αυτές τις δύσκολες ημέρες

του αναγκαστικού περιορισμού

και υποχρεωτικού μας πλέον εγκλεισμού

και παραξενεύτηκες που γέλασα.


Επέμενες, μάλιστα, ότι δεν αστειεύεσαι!

Πως ήθελες, δηλαδή, να μάθεις! Είχες έγνοια!

Το ξέρω, φίλε μου ακριβέ, το ξέρω...


Μα ήτανε εκείνη μια αμήχανη στιγμή για εμένα.

Μόλις είχε συνέλθει το παιδί από μία κρίση

και γελούσε, ως συνήθως όταν πρόκειται να δείξει

πως είναι μια χαρά και δεν φοβάται.

Πάλεψε το καημένο όσο μπορούσε,

τραβώντας τα χείλη με τα μάγουλα,

μα ηττήθηκε απ τα μάτια της

που τρέχαν άθελά τους.


Κι εσύ, καλέ μου φίλε.

επέμενες να μάθεις, με ένα σωρό φατσούλες

πιέζοντάς με να πληκτρολογήσω κάτι...


Μα ήταν εκείνη μια πολύ οδυνηρή στιγμή για εμάς

Η Αντιγόνη μόλις είχε αγκαλιάσει το παιδί μας

κι εκείνο τώρα σπάραζε με φριχτούς λυγμούς

που τσάκιζαν κάθε εγκαρτέρησή μου.

Γιατί το καημένο όντως είχε παλέψει όσο μπορούσε

απελπισμένα τα χείλη με τα μάγουλα τραβώντας

Μα από τα μεγάλα μάτια της προδόθηκε 

που πάντα τρέχουν μοναχά τους...


Δημοσιεύτηκε στο ΦΒ στις 24 Μαρτίου 2020 | Facebook

25 Απριλίου 2050. (Αισιόδοξο αφήγημα τού Κώστα Καλλίμαχου)

(Στις 25 Απριλίου του 2050 η Μαρία-Φωτεινή θα γιορτάσει τα 48α γενέθλιά της. Τώρα είναι 18 ετών.)

Αν και κοντεύω πια τα ογδόντα, θυμάμαι πολύ καθαρά πως πριν φύγουμε και οι τρεις για το σκολειό κι αφού είχαμε πιει μονορούφι το κακάο ή το γάλα, "ελάτε να σας νίψω", μάς έλεγε η γιαγιά, "αλλιώς θα έχετε μουστάκια" (άσπρα ή μαύρα ανάλογα με το ρόφημα ή κίντρινα απ΄ το αβγό) και τρέχαμε, ακουμπούσαμε το πηγούνι στην άκρη τού νεροχύτη, αναμένοντας τη ζεστή παλάμη με τη δροσιά που κατέβαιναν χαιδευτικά από το μέτωπο, κάμποσες αργές φορές, αναζωογονώντας την επιδερμίδα και τα χείλη (δροσίζοντας όμως και τη γλώσσα που συχνά εξείχε επίτηδες από το ανοιχτό στόμα).

Τελειώνοντας το σφούγγισμα με την πετσέτα, έστριβε το κεφάλι, το κεντράριζε κοιτώντας με στα μάτια, έφτυνε τούς αντίχειρες και έσπρωχνε τα φρύδια μου αργά και με πίεση προς τα αφτιά, δυο και τρεις φορές. "Κοίτα, τι όμορφο αγόρι είναι αυτό", είχε πει μια νηπιαγωγός δείχνοντάς με στη μαμά τής Πόπης (ήταν το γειτονάκι που αγαπούσα). "Ναι, τα φρύδια του είναι σα ζωγραφιστά", συμφώνησε εκείνη, και αμέσως στην υπόληψή μου το νίψιμο τής γιαγιάς έφτασε ως τον ουρανό.

Τώρα πια ήξερα ότι το πρόσωπό μου είχε κάτι το μαγικό χάρη σ΄ εκείνο το πρωινό τελετουργικό που κρατούσε λίγα απολαυστικά λεπτά τής ώρας και τα οποία, όμως, πολλαπλασιαζόμενα επί τρία, έδιναν την δυνατότητα στη γιαγιά να ξεθάβει πράματα και θάματα από το χτες, όπως τότε, που αφηγήθηκε "τούς πεθαμούς στο χωριό από την ισπανική γρίπη τού 1918, μια γρίπη που ξεκίνησε από τα κοτέτσια τής Άπω Ανατολής και ξεπάστρεψε εκατομμύρια κόσμο σε όλη τη γη, ξεπάτωσε και το μισό χωριό μας τότε (σαν ήλθαν οι στρατιώτες με άδεια από το μέτωπο) αλλά όχι τα παιδιά γιατί εμείς είχαμε εκεί κοντά την εκκλησία τής Αγίας Μαρίνας, τής προστάτιδας τών παιδιών και τα φύλαξε. Θα μου πεις τώρα, γλιτώσανε από τη γρίπη εκείνη και μεγαλώσαν για να τα κατασπαράξουν αργότερα ο χιονιάς και τα ηρωικά κρυοπαγήματα τής Πίνδου, η πείνα και οι σφαγές τής κατοχής και του εμφυλίου τα εκτελεστικά αποσπάσματα..."

Την αγαπούσα πολύ τη γιαγιά μου - ήτανε η μάνα τού αχαΐρευτου τού πατέρα μου, ήτανε μάνα και πατέρας για μας η γιαγιά, γιατί πατέρα δεν είχαμε (είτε ήταν εξαφανισμένος είτε επέστρεφε για να μας βασανίζει) και η μάνα μας έκανε δυο τρεις δουλειές για να ζήσουμε - τη νύχτα ερχότανε σπίτι, σκοτωμένη από την κούραση κι όπως έπεφτε, κοιμόταν σα νεκρή ώς το πρωί, για να φύγει τα χαράματα πριν καλά-καλά ξυπνήσουμε. Μονάχα τις Κυριακές τη βλέπαμε και στις αργίες, γι΄ αυτό είπα πως η γιαγιά ήτανε μάνα και πατέρας, και σπουδαία παιδαγωγός, απολύτως αυτοδίδακτη, με βαθιά χριστιανική παιδεία τής αγάπης, πολύ ευσεβής αλλά ουδέποτε θρησκόληπτη.

Πότε με τη μία ιστοριούλα και πότε με την άλλη, φτάναμε στο σκολειό, μάς φιλούσε έναν έναν, νωχελικά, έξω από την πόρτα και μας ξαπόλαγε σαν πυραύλους μέσα στο παιδομάνι...

Τώρα που γέρασα κι εγώ, διαπιστώνω πως έχω την ίδια συνήθεια τής γιαγιάς να κοιτάω κατά το χτες και να θυμάμαι πράματα και θάματα, όπως τότε που ξέσπασε ο Καιρός του Μεγάλου Φόβου και της απελπισίας όλων μας, μικρών και μεγάλων, πλουσίων και φτωχών, σπουδαίων και αφανών, πανίσχυρων και αδυνάμων...

Η Μαρία-Φωτεινή είχε πλησιάσει τα 18 και νομίζαμε ότι τίποτε πια δεν ήταν σε θέση να μας νικήσει, ότι μπορούσαμε να τη φροντίζουμε, να φέρνουμε τα φάρμακά της από το εξωτερικό, κυρίως από την Αμερική, αλλά ξαφνικά χτύπησε η πανδημία που όμοιά της δεν είχε ξαναζήσει κανείς από τους συγκαιρινούς μου και ούτε φανταζότανε κανείς πως θα συμβεί κάτι τέτοιο και άξαφνα η μία χώρα μετά την άλλη σφραγίσανε τα σύνορα. Και πώς θα ερχόντουσαν τα φάρμακα τού παιδιού μας; Άντε και  βρίσκαμε τα φάρμακα που στέλνονταν από την Ευρώπη (άλλο από τη Γαλλία, άλλο από τη Γερμανία και άλλο από την Ελβετία). Από την Αμερική, πώς στην ευχή θα έφερνε η Αντιγόνη το βασικότερο των φαρμάκων τού παιδιού, αφού τώρα έκλεισαν τα σύνορα με την Ευρώπη; Μέχρι πριν τον Καιρό του Μεγάλου Φόβου, είχαμε συναντήσει τεράστιες δυσκολίες, και τις ξεπερνούσαμε με πολύ κόπο και απελπισμένη αγάπη. Αυτό όμως το νέο εμπόδιο φάνταζε πλέον εφιαλτικό και ακατανίκητο ακόμη και για εμάς που είχαμε περάσει από σαράντα και κύματα και περνιόμασταν αποφασισμένοι για όλα...

Ήτανε, θυμάμαι, μέσα Μαρτίου τού ΄20 και η Αντιγόνη είχε βγάλει εισιτήριο για τα τέλη Μαΐου ή Ιουνίου, νομίζω, και τότε ανακοινώθηκε πως οι ΗΠΑ δεν δέχονται επισκέπτες από τις χώρες τής Ευρώπης. (Το φάρμακο αυτό μόνο ασθενείς και συγγενείς τους μπορούν αν  το βγάλουν από τις ΗΠΑ - δεν αποστέλλεται αλλιώς). Εν τω μεταξύ η Ελλάδα είχε μπει σε καραντίνα και η Κύπρος επίσης, όπως και η Ισπανία που είχε αρχίσει να μετράει τα θύματα σε εκατοντάδες, ενώ η Ιταλία τα μετρούσε σε χιλιάδες και οι ΗΠΑ είχαν αρχίσει να έχουν τους πρώτους νεκρούς. Στο Ρότσεστερ, εκεί όπου είναι το νοσοκομείο μας, η Μέιγιο Κλίνικ, είχε ήδη θύμα και πολλά κρούσματα, εξαιτίας ενός γκρουπ ορθοδόξων πιστών που είχαν επιστρέψει από τους Αγίους Τόπους... Χαμός, δηλαδή... Το εκπληκτικό ήταν ότι η Αγία Μαρίνα, όπως θα έλεγε η γιαγιά, έκανε πάλι το... θαύμα της: τα παιδιά δεν νοσούσαν, αλλά γινόντουσαν όμως φορείς και σπέρνανε το θάνατο στους γονείς και στους παππούδες! Φαίνεται πως κάποτε τα θαύματα και ο κατάρες αντικριστά χορεύουν, κατά πως λέει η ποιητής...

Τι χρονιά κι εκείνη! Μα ο Θεός τής γιαγιάς έκανε ξανά το θαύμα του. Με το που άνοιξε ο καιρός, ο κορωνοϊός λιποψύχησε από τους αυτοπεριορισμούς τών ανθρώπων και πήρε να φθίνει, οι αρρώστοι νοσούσαν ελαφρύτερα, τα κρούσματα λιγόστευαν εντελώς ανεξήγητα, και όπως ήλθε αυτή η καταιγίδα τού θανάτου μόνη της, επίσης μόνη της έφυγε για πάντα στα τέλη τού Απρίλη, οπότε τα σύνορα ανοίξαν, η δουλειά στα νεκροταφεία επανήλθε όπως και σε καιρούς ειρήνης με τη Φύση, και η Αντιγόνη μπόρεσε επιτέλους να ταξιδέψει στην Αμερική και να φέρει εκείνο το πολυπόθητο φάρμακο που ακόμη και τώρα κρατάει στη ζωή την κορούλα μας, τώρα που πλησιάζει τα πενήντα της και λέμε να τα γιορτάσουμε επαναφέροντας εκείνη την παράσταση που δεν λέει να ξεχαστεί, ίσως οι πιο παλαιοί τη θυμούνται ακόμη σαν το βαγγέλιο των λαϊκών: ΤΟ ΠΕΡΙΣΣΙΟ ΠΑΙΔΙ τού αγαπημένου μας Θανάση Τριαρίδη...

Ένα τέτοιο παιδί ήταν το παιδί μας και λέγανε πως δεν θα φτάσει στην εφηβεία και έφτασε. Και λέγανε πως δεν θα γλιτώσει από τον κορωνοίό και γλίτωσε. Και λέγανε πως θα είναι λιγόζωη κι όμως τώρα αισίως κλείνει τα πενήντα της. Γι΄ αυτό και τώρα από το μέλλον θέλω ψυχώσω όλους εκείνους τους τρομαγμένους συγκαιρινούς τού χτες:

Ψηλά το κεφάλι, κόσμε! Όπως ζήσατε εσείς κλεισμένοι στα σπίτια σας για δύο μήνες στον Καιρό τού Μεγάλου Φόβου, έτσι ζούμε κι εμείς (Η Αντιγόνη, εγώ και το παιδί μας) επί μισόν αιώνα! Αλλά με αγάπη, γιατί τίποτε άλλο δεν αξίζει στον κόσμο, πάρεξ αγάπη και αλληλεγγύη, γιατί, ακόμη και "Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. (...) Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη."

Κωνσταντίνος Καλλίμαχος., συγγραφέας-εκπαιδευτικός - Δημοσιεύσεις | Facebook

Κείμενό τής Αντιγόνης που θα μπορούσε να έχει τον τίτλο "Εμείς ζούμε την... πανδημία επί 18 χρόνια"

11 Μαρτίου 2020

Φίλες και φίλοι, αγαπητοί συμπολίτες, Όπως ζείτε εσείς τώρα, υπό την απειλή τού κορωνοϊού, και προσέχετε για να έχετε την υγεία σας, έτσι ζούμε κι εμείς επί 18 χρόνια! Διαβάστε τι λέει η Αντιγόνη μου για τη Μαρία-Φωτεινή μας και το πώς ζούμε και την προστατεύουμε καθημερινά.

Antigoni Kokkinou Kallimachou:

Μπορεί ένα άτομο να δείχνει και να φαίνεται "μια χαρά", δεν σημαίνει όμως ότι το ανοσοποιητικό του σύστημα είναι κι αυτό "μια χαρά". Η κόρη μας, η Μαρία-Φωτεινή, ΚΙΝΔΥΝΕΨΕ πριν 2 χρόνια ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ από γρίπη Β’, πνευμονία και σηψαιμία, αλλά και πιο πρόσφατα ΚΙΝΔΥΝΕΨΕ από πιο συνηθισμένες και ήπιες ασθένειες, όπως η γαστρεντερίτιδα και η ανεμοβλογιά.

Η οικογένειά μας, για 18 σχεδόν χρόνια, ζει έναν πολύ απομονωμένο τρόπο ζωής.

Δεν κάνουμε τίποτα που να εκθέτει την κόρη μας σε πιθανές εστίες μικροβίων: δεν κάνουμε οικογενειακές συνάξεις ποτέ, δεν πηγαίνουμε ποτέ σε πάρτι γενεθλίων ή χριστουγεννιάτικα τραπέζια.

Αποφεύγουμε πάντα τούς δημόσιους χώρους, πλην νοσοκομείων! Την κόρη μας δεν την στέλνουμε ούτε σχολείο.

Απολυμαίνουμε τα χέρια μας κάθε λεπτό της ώρας.

Όταν μπαίνουμε στο σπίτι μετά τη δουλειά, αμέσως κάνουμε μπάνιο κι αλλάζουμε ρούχα. (Τα παπούτσια τα αφήνουμε πάντα στην είσοδο.)

Ακόμη, αποφεύγουμε να την αγκαλιάσουμε ή να την φιλήσουμε, εάν στον χώρο εργασίας μας συναντήσαμε άρρωστα άτομα.

Διατηρούμε καθημερινά τούς χώρους τού σπιτιού μας καθαρούς και όσο μπορούμε πιο αποστειρωμένους.

Είναι απαράβατος κανόνας στο σπίτι μας, να μπαίνουμε σε απομόνωση εάν αρρωστήσουμε ο Κώστας ή εγώ, ακόμα και με μια απλή ίωση.

Γιατί; Επειδή γνωρίζουμε πολύ καλά τι μπορεί να κάνει έστω κι ένα απλό κρυολόγημα σε κάποιον με σύνδρομο Dravet, όπως τη Μαρία-Φωτεινή. Μπορεί να την σκοτώσει. Και αυτό δεν είναι καθόλου υπερβολή!

Με υπομονή και αισιοδοξία και προπαντός με όσο το δυνατόν καλύτερη πρόληψη, για μέρες χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις εν όψει κορωνοϊού...

11 Μαρτίου 2020

Κωνσταντίνος Καλλίμαχος., συγγραφέας-εκπαιδευτικός - Δημοσιεύσεις | Facebook

Antigoni Kokkinou Kallimachou | Facebook


Τι δεν μάς είπαν για τα 152 δείγματα που βγήκαν αρνητικά:

 (10 Μαρτίου2020)

Τι δεν μάς είπαν για τα 152 δείγματα που βγήκαν αρνητικά:

Δεν μας είπαν ότι ο κορονοϊός ανιχνεύεται μετά από δύο και τρία τεστ. Το ένα δεν είναι αρκετό.

Δεν μας είπαν ότι κάποτε πρέπει να περάσουν πέντε και έξι ημέρες και να ξαναγίνει τέστ.

Δεν μας είπαν ότι ο φορέας είναι μεταδοτικός ακόμη και χωρίς συμπτώματα! Ακόμη και χωρίς θετικό τέστ!!! Γι΄ αυτό χρειάζεται η 14ημερη καραντίνα.

Το ξέρουν φυσικά, αλλιώς δεν θα κλείναν τα σχολεία...

Απλώς πρέπει να το πούνε στον κόσμο ώστε να φυλάγεται.

Με αισιοδοξία,

Κώστας

ΥΓ. Η κόρη μας Μαρία-Φωτεινή ανήκει στους ευάλωτους ασθενείς. Ακόμη και η πιο ήπια ίωση, την στέλνει στην Εντατική... Φανταστείτε λοιπόν τι μας περιμένει εάν αρπάξει κορονοϊό. Ή μάλλον, ας μην φανταστείτε. Θα σας το πω ωμά: εάν η Μαρία-Φωτεινή κολλήσει κορονοϊό, θα πεθάνει. Να το θυμάστε. Γιατί μόνο αν το θυμάστε συνεχώς, θα προστατεύετε τον εαυτό σας και ίσως έτσι προστατεύσετε και πλήθος άλλα παιδάκια σαν την Μαρία-Φωτεινή, αλλά και τους καρκινοπαθείς όπως και όλους και τους ηλικιωμένους.

Με αγάπη,

Κώστας, Αντιγόνη και Μαρία-Φωτεινή

Δημοσιεύτηκε στις 10 Μαρτίου 2020 στο Facebook

Απελπισμένη βάρκα

Γιατί διασχίζεις τα κρύα κύματα

τής παγωμένης μας καρδιάς

ψάχνοντας στη ματιά μας

λίγη στεριά ανθρωπιάς;

Δε βλέπεις τα σωσίβιά σου;

Είναι φθαρμένα, βρόμικα και τρύπια!

Μια νεκρή φωτογραφία είσαι

που βρίσκεται κι όλας στο βυθό,

στής σκέψης μας τα βράχια.


Κωνσταντίνος Καλλίμαχος., συγγραφέας-εκπαιδευτικός

 - Δημοσιεύσηκσε στο Facebook στις 9 Μαρτίου 2020

Πώς μπορώ να βοηθήσω ένα φίλο που υποφέρει δίπλα στην καρκινοπαθή κορούλα του; (Οδηγίες ετεροβοήθειας προς καλοθελητές)

Λένε πως την ώρα τού πόνου και της αγωνίας, άσε τον άλλονε στην ησυχία του... Είναι ζήτημα ιδιωτικότητας. Υποτίθεται, το διατρανώνουν και οι διαβασμένοι που απλώς έριξαν μια ματιά στον τίτλο τού μυθιστορήματος "Μια Προσωπική Υπόθεση" τού νομπελίστα Κenzaburo Oe.

Δεν τους φτάνει το βάσανό τους, να έχουνε κι εμάς πάνω από το κεφάλι τους; Χρειάζονται χρόνο να σκεφτούνε οι άνθρωποι. Να πάρουνε αποφάσεις. Ας μην τους ζαλίζουμε κι εμείς με τις επισκέψεις μας. Ας μην τους ταλαιπωρούμε με το κουβεντολόι μας. Δεν τους βλέπεις που λιώνουνε στο ξενύχτι και στην αγωνία; Δεν τους λυπάσαι; Παράτα τους λοιπόν!!! Αντέχουνε αυτοί...

Ώστε έτσι, ε; Αντέχουνε αυτοί... Μείνατε χρόνια στα νοσοκομεία, τραβώντας το παιδί σας από τα πόδια για να μην το πάρει ο χάρος και βγάλατε το συμπέρασμα πως αντέχουνε αυτοί και ότι θέλουνε την ηρεμία τους και πως η παρέα σας τούς κουράζει. Αυτό συμπεράνατε, ε; Σωστά! Λογικοί άνθρωποι είστε!!!

Επί χρόνια συμμεριζόμουν τούς λόγους τής απουσίας σας και αυτό κράτησε ως το περασμένο καλοκαίρι, όταν για μια φορά ακόμη, καρτεράγαμε το μοιραίο έξω από την εντατική... Μόνοι μας, βέβαια. Εντελώς μόνοι... (στην αρχή, ξέρετε, τρέχουνε όλοι από αλληλεγγύη και... περιέργεια - με τον καιρό, και κυρίως, με τα χρόνια, ... συνηθίζουνε οι άνθρωποι, βρε αδελφέ, και βαριούνται: "μα πάλι στην Εντατική... νισάφι πια..."

Και ξαφνικά, μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, την νεκρική ησυχία έξω από την εντατική και τις καταβεβλημένες νοσοκόμες, βλέπω ουρανοκατέβατο το Νίκο Καραγέωργο, τoν παιδικό μου φίλο, που έτυχε να έλθει στην Κύπρο για δουλειές. Και έμαθε... Και με το που κατέβηκε από το αεροπλάνο, ήλθε έξω από την Εντατική τού Παιδιατρικού Μακαρείου Νοσοκομείου. Και τι μου λέει ο αθεόφοβος; Τι μου λέει;

Ρε, Κώστα, ήλθα να μου πεις πώς μπορώ να σε βοηθήσω. Να πάω να σου φέρω κάτι να φας; Να μείνω εγώ έξω να περιμένω, να πας στο σπίτι σου για λίγο... Ή έστω να πάτε κάπου μια βόλτα με την Αντιγόνη να ανασάνετε;

Α, ρε Νίκο! Γιατί μου το έκανες αυτό; Έπρεπε να έλθεις μετά από τόσα χρόνια στη Λευκωσία, να ταξιδέψεις από το Αγρίνιο στην Αθήνα και από την Αθήνα στη Λευκωσία και να με ρωτήσεις αν χρειάζομαι κάτι, γαμώ το!

Δεν ξέρεις, ρε Νίκο, ότι εμείς οι γονείς που έχουμε βαριά άρρωστα παιδιά, δεν θέλουμε επισκέψεις και βοήθεια; Δεν ξέρεις ότι είμαστε υπεράνθρωποι; Δεν ξέρεις ότι δεν μας αγγίζει κανένας κόπος και καμία θλίψη και πως κάθε προσπάθεια να μας απαλύνει κάποιος τον πόνο είναι... ανεπιθύμητη; Δεν το ξέρεις πως μας αρκεί απλώς η... προσευχή σας, η... ευχή σας και η... σκέψη σας;

Αφιερωμένο στον Ηλία Μαγκλίνη και την Αλεξία Γιαννουζάκου 

Με αγάπη,

Κώστας

ΥΓ.1  Η Αλεξία τής οποίας ο γιος υποφέρει από τότε που γεννήθηκε (και το "υποφέρει" δεν είναι σχήμα λόγου), η πολυβασανισμένη Αλεξία, λοιπόν, έγραψε προ καιρού: Όταν σου λένε "Έχεις δυνάμεις εσύ! Αντέχεις!", ουσιαστικά σου λένε, "βγάλ΄ τα πέρα μόνος σου" [Λίγους μήνες μετά, θα χτυπήσει ο κεραυνός... Εκεί, στο θάνατο, τα χάνουμε όλοι...]

ΥΓ.2  Γνωστή ενός φίλου, προσφέρθηκε λέγοντάς του "ζήτα μας βοήθεια, γιατί κι εμείς είμαστε σοκαρισμένοι και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε". (Από μία άποψη δεν έχει άδικο). Την ενημέρωσα, λοιπόν, ότι κανένας ταλαίπωρος γονιός με άρρωστο παιδί δεν θα ζητήσει κάτι από τους άλλους. Οι άλλοι, οι απέξω, θα πρέπει να νοιαστούν για το πώς να συνδράμουν τούς άτυχους γονείς. Αν θέλουνε να μάθουν πώς, ας ρωτήσουνε άλλους γονείς, παλαίμαχους τού πόνου και τής θλίψης ή ας ζητήσουν και τη γνώμη ψυχολόγων, αν όντως επιθυμούν να δείξουν έμπρακτη αλληλεγγύη. Τα υπόλοιπα είναι φλυαρίες.

Κωνσταντίνος Καλλίμαχος., συγγραφέας-εκπαιδευτικός 

Δημοσιεύτηκε στο Facebook στις 25 Φεβρουαρίου 2020

Κάτι σαν ευχή για ένα φίλο που δοκιμάζεται σκληρά...


Όταν επανειλημμένα και επί χρόνια ξενυχτάς έξω από την Εντατική

Δίχως να ξέρεις εάν το παιδί σου θα ξαναδεί το φως τού ήλιου

Όταν οι εφιάλτες σου πλέον είναι αυτές και μόνο αυτές οι νύχτες τής αγωνίας και του σπαραγμού

Κάποτε συμβαίνει να πετάγεσαι φωνάζοντας μέσα στη νύχτα κάθιδρος

Και να ψάχνεις μες στο σπίτι σου γιατρούς και νοσοκόμες

Να τους ρωτήσεις αν το παιδί σου αναπνέει

Αν επί τέλους άνοιξε τα μάτια του

Και ξάφνου το φως ανάβει και είναι η αγαπημένη σου

Σε αγκαλιάζει τρυφερά

Και ήρεμα σού ψιθυρίζει:

είναι καλά, είναι καλά

Εφιάλτη βλέπεις

Πέρασε...

-------------------------------------------

Κάτι Σαν Ευχή για τον Ηλία Μαγκλίνη που αυτές τις μέρες δοκιμάζεται σκληρά...

ΥΓ. Τον Ηλία Μαγκλίνη τον θαυμάζω πρώτα ως άνθρωπο. Τον νιώθω πολύ δικό μου για αρκετούς λόγους, προσωπικούς, που δεν είναι τού παρόντος. ίσως μου δοθεί κάποτε η ευκαιρία να επεκταθώ σε αυτούς με αφορμή το βιβλίο του ΕΙΜΑΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ, αργότερα όμως.

Έναν λόγο θα αναφέρω τώρα: το ότι έχουμε κοινή και μεγάλη αγάπη για τον ίδιο άνθρωπο, για τον Θανάση Τριαρίδη.

Και ξέρετε, συνήθως οι φίλοι των φίλων μας γίνονται και δικοί μας αγαπημένοι μόνον όταν ξεχειλίζουν από ήθος και ανθρωπιά. Διαβάστε τα βιβλία τού Ηλία και θα καταλάβετε τι εννοώ.

Με αγάπη,

Κώστας

Δημοσιεύτηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2020 στο Facebook


Μία συγχώρεση

Στη μνήμη του μικρού Στυλιανού που αυτοκτόνησε μην αντέχοντας την κακοποίηση από τον πατέρα του

Αν εξαιρέσω τον πατέρα μου, σε όλους τούς άλλους οφείλω κάτι. Σε όλους τούς άλλους, πλην εκείνου. Σε όλους τούς άλλους!

Αν όμως, ντε και καλά, πρέπει κάτι να οφείλω και σε κείνον, αυτό είναι μια συγχώρεση.

Κάποτε πρέπει να τον συγχωρέσω που εκείνο το πρωί, έτσι χωρίς λόγο, έπιασε τη μανούλα από τα μαλλιά και της χτυπούσε το κεφάλι στη γωνία του τοίχου·

να τον συγχωρέσω που ένα απόγευμα έδερνε επί μία ώρα τον αδερφό μου κι αν δεν ερχόντουσαν οι γείτονες, θα τον είχε σκοτώσει·

να τον συγχωρέσω για τα αισχρά και τα βρισίδια με τα οποία μάς περιέλουζε μέρα-νύχτα και που τα ξεστόμιζε με μεγαλύτερη αυταρέσκεια και περισσή ευφράδεια κυρίως μπροστά σε καλεσμένους και αγνώστους, κατεξευτελίζοντάς μας·

να τον συγχωρέσω που ένα βράδυ ήρθε μεθυσμένος ζητώντας διαζύγιο από τη μανούλα. Κι όταν μπήκε στη μέση η γιαγιά (και μάνα του), την άρπαξε απ’ τα μαλλιά και την τραβούσε έξω στην αυλή και την άλλη μέρα λέγαμε: «Κι άλλη τούφα εδώ, κι άλλη εκεί…»·

να τον συγχωρέσω που, και μόνο στο άκουσμα του ονόματός του ή της άγριας φωνής του, πάθαινα ταχυπαλμία και μ’ έλουζε κρύος ιδρώτας…

Αυτό το κτήνος θα πρέπει κάποτε να το συγχωρέσω, γιατί, όπως έλεγε η γιαγιά, το ποτό έφταιγε κι όχι εκείνος…

Το μόνο που οφείλω σ’ αυτό το κτήνος είναι μια συγχώρεση

και δεν θα τη δώσω ποτέ!

Κώστας

Δημοσιεύτηκε στο ΦΒ στις 28 Νοεμβρίου 2019 

 Κάντε κλικ εδώ για να δείτε το κείμενο και τα σχόλια στο | Facebook