Το υπόγειο τής αφθονίας (και το τίμημα)

Το υπόγειο της αφθονίας (και το τίμημα) (24/06/2006) . Το έγραψα προ ημερών προκειμένου να φιλοξενηθεί ως "ποστ" στο blog (διαδικτυακό ημερολόγιο) τού πολυαγαπημένου μου Νίκου Δήμου - όπως και έγινε. Αν επιθυμείτε να το διαβάσετε, πηγαίνετε εδώ: http://doncat.blogspot.com/2006/06/blog-post_24.html

Με αγάπη - Παράγραφος

Προσθήκη 3ης Ιουλίου 2006:

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Στα πλαίσια της καμπάνιας που προετοιμάζουμε (ενημέρωση για την ΕΠΙΛΗΨΙΑ) διανέμουμε εντελώς δωρεάν την ταινία του Τζιμ Αμπραχαμς (λεπτομέρειες στα δυο προηγούμενα ποστς) με τη Μέριλ Στρηπ, η οποία πρωταγωνιστεί στο ρόλο μια μάνας που αγωνίζεται να σώσει το παιδί της που πάσχει από φαρμακοανθεκτική επιληψία - τελικά βρίσκει τη λύση στην ΚΕΤΟΓΕΝΙΚΗ ΔΙΑΙΤΑ.

Η αναπαραγωγή των DVDs είναι νόμιμη καθώς μας έχει παραχωρήσει ο σκηνοθέτης και παραγωγός τα δικαιώματα χρήσης (κατά βούλησιν) για το ελληνόφωνο κοινό.

Την αναπαραγωγή και τα έξοδα αποστολής τα έχει αναλάβει εθελοντής Κύπριος που παραπονιεται για το χαμηλό κόστος τής συνεισφοράς του!!!

Σας παρακαλούμε, στείλτε τώρα με ιμέιλ τη διεύθυνση ή την ταχ. θυρίδα σας (αν θέλετε με το νικ σας κι όχι με το ονοματεπώνυμό σας) και εντός μιας βδομάδας περίπου θα παραλάβετε το εν λόγω DVD.

Με αγάπη

Α.

Ο... απρόβλεπτος αμερικάνος Φίλος

1. Η ΚΕΤΟΓΕΝΗΣ ΔΙΑΙΤΑ (κετογενική ή κετονική) είναι αντίδοτο στην βαριά παιδική φαρμακοανθεκτική επιληψία, με ποσοστό επιτυχίας σχεδόν 70%. "Αφού η δίαιτα δουλεύει ένα χρόνο, σημαίνει ότι είναι πολύ πρόωρο για μια επέμβαση στον εγκέφαλο", μας είπαν πρόσφατα οι αμερικάνοι γιατροί και πρόσθεσαν: "επείγει ωστόσο να ρυθμιστεί η δίαιτα βάσει τού μεταβολισμού τού παιδιού".

Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί ενδελεχείς εξετάσεις από εξειδικευμένο προσωπικό. Έστι αρχίσαμε να ετοιμάζουμε τις αποσκευές μας. Μα είναι εύκολη η μετάβαση στις ΗΠΑ; Γιατί εκτός από το παιδί, εμένα και την παραμάνα, χρειάζεται και συνοδός γιατρός. Και πού να τον βρούμε στα καλά καλούμενα, εδώ και τώρα;

2. Ο εκλεκτός Jim Abrahams μάς πρότεινε, αντί να ταξιδέψουμε όλοι εμείς εκεί, να φέρουμε στην Κύπρο (από τις ΗΠΑ) μια εξαιρετική διαιτολόγο που εξειδικεύεται στην εφαρμογή τής κετογενικής δίαιτας. "Η αμοιβή της είναι πολύ λογική", μας είπε τις προάλλες:

"(...)We do have a dietitian who, in addition to running her own program at an American hospital, does travel to hospitals around the U.S. and has even traveled recently to Slovania to help set up keto programs. She's helped over twenty hospitals set up keto programs and she is excellent. Obviously if she came to Cyprus to help your doctor set up a program, she could help fine tune your daughter's diet. Her fee is very reasonable. Getting back to your original contact, there could be no better way to spread the word about the diet. If this is something you and your doctor are interested in, please let me know.(...)"

3. Η ιδέα του μας ενθουσίασε και αμέσως τον παρακαλέσαμε να επισπεύσει, υπογραμμίζοντας με έμφαση ότι το τελευταίο που μας ανησυχεί είναι το κόστος. Ο κύριος Τζιμ, προφανώς το πήρε προσωπικά κι ενήργησε αμέσως:

"(...)When we last wrote you said you would be interested in contacting Beth Zupec-Kania, the dietitian I mentioned. (...) I told her you might be in touch and she was excited about helping you and your doctor. Again, to my knowledge there is no better keto dietitian or finer person around.(...)"

4. Χτες λάβαμε και την επιστολή τής διαιτολόγου και μείναμε άναυδοι: όχι μόνο μας διαβεβαιώνει ότι προτίθεται να έλθει στην Κύπρο, επιπλέον μας λέει ότι τα έξοδα θα τα καλύψει ο κύριος Jim Abrahams !

Dear A-
I have spoken to Mr. Abrahams and I am willing to travel to Cyprus to provide education to the hospital in Cyprus. I will research the travel costs and determine the fee. Mr. Abrahams is willing to provide scholarship support this trip also. I will contact you within a week to provide this information.
Beth Zupec-Kania, RD, CD

5. Εμείς με τη σειρά μας, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, τούς επιφυλάσσουμε μια έκπληξη: σκοπεύουμε, το καλό που μας έκανε ο κύριος Τζιμ να το ανταποδώσουμε στην κοινωνία.

Τέλος, όποιος συμμερίζεται την ευγνωμοσύνη μας, τον παρακαλούμε, αν δεν του κάνει μεγάλο κόπο, να επισκεφτεί το σάιτ του THE CHARLIE FOUNDATION του οποίου ιδρυτής είναι ο ευεργέτης μας Jim Abrahams.

Με αγάπη

Α.

Γεύση θανάτου και ζωής...

1. Οι επιληπτικοί σπασμοί ποικίλλουν ανάλογα με το είδος τής επιληψίας. Σε γενικές γραμμές, μεταξύ άλλων, χωρίζονται στους "εστιακούς" και τους "γενικευμένους".

Θυμάμαι, ήταν τεσσάρων μηνών όταν έβαλα την κορούλα μας στο καροτσάκι να πάμε βόλα. Ξάφνου, στύλωσε τα μεγάλα, γαλαζοπράσινα, ορθάνοιχτα ματάτια της προς το πουθενά (απλανές βλέμμα) και ταυτόχρονα τίναξε προς τα πάνω το δεξί της χεράκι, που έμεινε για δυο-τρία λεπτά τεντωμένο, αγκυλωμένο και τρεμάμενο να δείχνει τον ουρανό. (Εστιακός σπασμός: υπάρχει συγκεκριμένη εστία στον εγκέφαλο κι εφόσον εντοπιστεί, μάλλον αντιμετωπίζεται μάλλον εύκολα.)

Ένα μήνα μετά είχαμε το πρώτο γενικευμένο επεισόδιο: είδαμε έντρομοι στο μελανιασμένο προσωπάκι, τα ματάκια να γυρίζουν προς τα πάνω και μέσα, και το κορμάκι της -που ελάχιστα ανάσαινε- να είναι τεντωμένο και κοκκαλωμένο λές και ο χρόνος είχε σταματήσει ακριβώς τη στιγμή που κάποιος τής έκανε ισχυρό και ακαριαίο ηλεκτροσόκ.

Στη δική μας περίπτωση, δεν υπάρχει συγκεκριμένη εστία απ΄ όπου εκφορτίζεται ο εγκέφαλος, αφού ολόκληρος ο εγκέφαλος είναι επιρρεπής στις πολυεστιακές ηλεκτρικές εκφορτίσεις (γενικευμένη εγκεφαλοπάθεια), οι οποίες ευθύνονται για τα επιληπτικά επεισόδια.

Το "εστιακό" επεισόδιο μάς έβαλε σε υποψίες αλλά δεν μάς ανησύχησε ιδιαίτερα. Αντίθετα, το γενικευμένο επεισόδιο μάς κατατρόμαξε. Ήταν μια γεύση θανάτου: είχαμε στα χέρια μας ένα παιδί που έδεινε πεθαμένο. Αυτή η εικόνα είναι τρομαχτική για κάθε άνθρωπο. Ξυπνάει μέσα του φόβους αρχέγονους και αντιδράσεις ενστικτώδεις και ανεξέλεγκτες: πανικός, ουρλιαχτά και απελπισία. Άμα είσαι και αφοσιωμένος γονίος ...

2. Τι λείπει από όλους μας: Η προπαίδεια, η ενημέρωση, η εξοικείωση, όχι με τη γεύση θανάτου, αλλά με τον αγώνα για ανάνηψη και ζωή. Λείπει η μαθητεία μας στη "ανάκτηση ζωής".
Κανείς δεν μας δίδαξε "πρώτες βοήθειες". Κανείς δεν μας είπε πως αν βρεθείτε μπροστά σε επιληπτική κρίση, αφού τηλεφωνήσετε σε ένα ασθενοφόρο:
- πρώτον, ακουμπήστε το κεφάλι τού ασθενούς σε κάτι σαν μαξιλάρι για να μην πληγωθεί
- δεύτερον, γυρίστε τον πλάγια για να μην πνιγεί από τα σάλια του και χαλαρώστε τα ρούχα του για να μην εμποδίζουν την αναπνοή
- τρίτον, μη διανοηθείτε να αγγίξετε τη γλώσσα και το στόμα του -όπως, κακώς, έπρατταν παλαιότερα
- προπάντων μην τον κρατάτε ακίνητο, αφήστε τον ελεύθερο να τινάζεται μέχρι να ηρεμήσει
- και φυσικά μην του μιλάτε, μη τον φωνάζετε, μη βρέξετε το πρόσωπό του, μην προσπαθείτε να επικοινωνήσετε μαζί του και να τον ξυπνήσετε, μη δείχτετε την ταραχή σας. Περιμένετε ψύχραιμα έως ότου έλθει το ασθενοφόρο.
- Αφήστε τον μέχρι να πέσει σε λήθαργο, μέχρι να κοιμηθεί και να καταλαγιάσει η ηλεκτρική εκκένωση στον εγκέφαλό του. (Όσο μπορείτε, κρατήστε μακριά άσχετους και περίεργους)

Μάλλον, μέχρι να έλθει το ασθενοφόρο, ο ασθενής θα έχει συνέλθει. Τότε θα πάρετε κι εσείς μια γεύση ζωής. Αλλά και τότε, μην επιτρέψετε σε κανέναν να αρχίσει τον ασθενή στις ερωτήσεις και το κουβεντολόι. Μετά από κάθε επεισόδιο, ο ασθενής χρειάζεται πολλές ώρες ύπνου για να ξανανιώσει.

3. Τελευταία, επικοινωνώ συστηματικά με το THE CHARLIE FOUNDATION στην Αμερική, το οποίο ίδρυσε ομοιοπαθής γονιός, ο Jim Abrahams, ο οποίος αν και είναι γνωστός σκηνοθέτης και παραγωγός τού Χόλλιγουντ, εντούτοις παραμένει απλός, προσιτός και απίστευτα καλοσυνάτος άνθρωπος!

Έψαξα και τον βρήκα χάρη στις πληροφορίες που μου προσέφερε προ μηνών μια επισκέπτριά μου. Το σχόλιό της βρίσκεται και στο ποστ της 22ας Μαρτίου. Το παραθέτω:

dora in e-space said...
(...) Η πρώτη φορά που άκουσα γιά την κετογενή δίαιτα ήταν σε μία ταινία, τον αγγλικό τίτλο ξέρω, τον ελληνικό δυστυχώς όχι. Λέγεται First do no harm και πρωταγωνιστεί η Meryl Streep με μία ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ερμηνεία μιάς μάνας που η πίστη της οτι το παιδί της μπορεί να σωθεί, μοιάζει με τη δική σου. Σκηνοθέτης είναι ο Jim Abrahams, που έκανε την ταινία εξ αιτίας του μικρού του γιού Charlie, ο οποίος έπασχε από την ίδια αρρώστια και ακολουθώντας αυτή τη δίαιτα, από 90 κρίσεις τη μέρα έφτασε να μην έχει καμμία. Είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία της οικογένειας Reimuller. O Jim Abrahams, βοήθησε να στηθεί το Charlie Foundation στην Santa Monica της California, ένα ίδρυμα αφιερωμένο στο να κάνει γνωστή αυτή τη δίαιτα στα μεγαλύτερα παιδονευρολογικά κέντρα. Αν δεν την έχεις δει ήδη την ταινία, δες την. Θα πάρεις ακόμα μεγαλύτερο κουράγιο και δύναμη.

4. Παραθέτω κάποια αποσπάσματα από μερικές πρόσφατες επιστολές που μου έστειλε ο εκλεκτός Jim Abrahams:

Dear A.

I wish I could tell you that attitudes toward epilepsy were much better here than in Cyprus, but unfortunately I can't. It is a tremendously closeted, misunderstood, and tragically underfunded disease. The social stigma has been around for centuries. But there are positive signs. Hearing the story of you and your doctor is encouraging. I suppose it's up to those of us whose lives have been touched by epilepsy to do our best to get the word out. If you email a mailing address to me I will send you a DVD that we use alot for spreading the information. It is a copy of a very popular television show that did a story on my son Charlie. Ofcourse his story is much like every other kid with epilepsy who finds the ketogenic diet, so it can be influential.
Thanks for writing.
Jim
----------------------------------------

DearA.

Along with the Dateline NBC DVD, I've sent a copy of "first do no harm," the movie I made with Merly Streep about the diet. I hope they are helpful.The best "payback" I can request is that you let other people know there is this alternative to drugs and surgery for kids with difficult to control seizures. We do appreciate any contributions, but feel by far the most important thing is to spread the information.
Our address is:
The Charlie Foundation
1223 Wilshire Bl.
Box 815Santa Monica,
CA 90403

Fondly,
Jim
-------------------------------------

Dear A,

I hope you understand I really can't give medical advice because I'm just a dad. But I can tell you from hearing from lots of other parents that breakthrough seizures are not unusual. Frequently they do go away as the diet is "fine tuned" by the dietitian. The more experience the dietitian has, obviously the better she is at altering the diet to meet your child's needs. Unfortunately, the most experienced keto dietitians I know about are in America. We do have a dietitian who, in addition to running her own program at an American hospital, does travel to hospitals around the U.S. and has even traveled recently to Slovania to help set up keto programs. She's helped over twenty hospitals set up keto programs and she is excellent. Obviously if she came to Cyprus to help your doctor set up a program, she could help fine tune your daughter's diet. Her fee is very reasonable. Getting back to your original contact, there could be no better way to spread the word about the diet. If this is something you and your doctor are interested in, please let me know.

Your DVD's should arrive within the week.

I hope they are helpful.

Fondly,
Jim
--------------------------------------------------

[Μεταξύ άλλων, είπα στον κύρο Τζιμ ότι ο σύζυγός μου δέν άντεξε να δει την ταινία - αν και φημίζεται για την ψυχραιμία του.]

Dear A-

Thank you for the kind words. I fell the same bond--despite our distance.

Please tell your husband for me that the movie wasn't really made for all of us who have already been through this agony. (Coincidentally, my 22 year old son, Charlie's older brother, tried to watch the movie for the first time a couple nights ago and turned it off at the same scene. I doubt he'll ever watch it). The movie was made primarily to let other families who are in the middle of their struggle know they are not alone in their desperation and their reactions to the medical stonewall, and, ofcourse to let them know about the diet.

When we last wrote you said you would be interested in contacting Beth Zupec-Kania, the dietitian I mentioned. (...) I told her you might be in touch and she was excited about helping you and your doctor. Again, to my knowledge there is no better keto dietitian or finer person around.

Please feel free to use the materials I sent in any way you wish to promote the diet. I really feel that the best way to express our gratitude for getting our children back is to let others know.

Fondly,
Jim
----------------------------------------------------

5. Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω ακόμα μια φορά την "dora in e-space" που μου άνοιξε τα μάτια και τόλμησα να έλθω σε επαφή με το Charlie Foundation και τον σπάνιο άνθρωπο Jim Abrahams.

Όποιος ενδιαφέρεται και επιθυμεί μπορεί να μου στείλει με ιμέιλ την ταχυδρομική του θυρίδα ή τη διεύθυνσή του κι εγώ αμέσως θα του αποστείλω εντελώς δωρεάν τα δυο DVDs - το ένα με την ταινία και το άλλο με ένα ντοκιμαντέρ για την επιληψία. (Για την ώρα δεν έχουν ελληνικούς υποτίτλους.)

Προσθήκη 13ης Ιουνίου:

Τέλος, σκέφτομαι να μεσολαβήσω ούτως ώστε τα δυο DVDs να διανεμηθούν δωρεάν από κάποια ελληνική εφημερίδα. O εκλεκτός Jim όχι μόνο δεν έχει καμία απαίτηση, αλλά θα χαιρόταν κι όλας να συμβεί κάτι τέτοιο. Άλλωστε μού έδωσε το δικαίωμα να ενεργήσω ελεύθερα και κατά την κρίση μου. (Όσο για τα διαδικαστικά, μπορώ να προσκομίσω και τη σχετική έγγραφη βεβαίωση τού Abrahams.) Μού λείπουν ωστόσο οι επαφές με τα ελλαδικά μέσα ενημέρωσης.


Ζητούνται εθελοντές!


Σας ευχαριστώ πολύ

Με απέραντη αγάπη

Α.

ΥΓ. Ο αγώνας συνεχίζεται, όπως λέγαμε και παλιότερα!

Never give up!

Η φωτογραφία, που ακολουθεί, είναι συμβολική: αφορά σε όλους τούς "άλλους" ανθρώπους, τούς "διαφορετικούς" από εμάς - ανθρώπους όμως.

Πάντως συμβολίζει και γενικότερα τις (πάσης φύσεως) ταλαιπωρημένες ψυχές που έχουν πολλούς λόγους να ζουν δειλά στον ίσκιο και τη σιωπή, καταφρονεμένες από την δική μας ηθική αναπηρία.

Αυτοί ο άνθρωποι δεν χρειάζονται τον οίκτο μας αλλά την αγάπη μας...

... και με την αγάπη μας θα βρουν δύναμη να βιώσουν το "Never give up!"

Αφιερώνεται σε όλους τούς επισκέπτες που μου εμπιστεύτηκαν τις "δυσκολίες" τους.

Φιντείας said... [O Φιντείας ειδικεύεται στην Νευρολογία]

Γράφεις Παράγραφε: "Αυτοί ο άνθρωποι δεν χρειάζονται τον οίκτο μας αλλά την αγάπη μας"

Συμπληρώνω: Κάποτε κερδίζουν και τον θαυμασμό μας. Όχι μόνο τον θαυμασμό μας, αλλά μας κάνουν μερικές φορές να νιώθουμε τις αχαριστίες μας και τη μικρότητά μας.

Δεν ξεχνώ μια γυναίκα, τετραπληγική, που μπαίνοντας στον θάλαμό της τη ρωτούσα μηχανικά "τί κάνετε;" κι ενώ μέσα μου έλεγα "τί ρωτάω Θεέ μου;" απαντούσε μ' ένα υπέροχο χαμόγελο "ΚΑΛΑ".

Βγαίνοντας, ένιωθα ότι εγώ είμαι αυτός που χρειάζεται τη λύπη. Εγώ που τα έχω όλα και που δεν λέω πάντα ότι είμαι καλά, διότι διάφορα μικροπράγματα μ' ενόχλησαν κάποια μέρα.

Πολλές φορές τέτοιοι άνθρωποι αποτελούν ένα ράπισμα στη μικρότητά μας με το δικό τους ψυχικό μεγαλείο.

Καλημέρα

26 Μάϊος, 2006 11:04

Οφειλή (Στο Νίκο Δήμου - με αγάπη)

ΟΦΕΙΛΗ - 1 -

Ευχαριστήριο σχόλιο που έκανα στο μπλογκ τού Νίκου Δήμου, προ δύο μηνών περίπου.

(...) Εκείνο που ζω, εδώ και ένα μήνα, από τότε δηλαδή που πρωτοσυνάντησα το μπλογκ τού κυρίου Νίκου, είναι μια καλή συντροφιά, με αγωγή, ευγένεια και ανθρωπιά (οι εξαιρέσεις και οι παρεξηγήσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα).

Προσωπικά οφείλω ένα Μεγάλο ευχαριστώ τόσο στον οικοδεσπότη όσο και σε σας τους συν-φιλοξενούμενους του.

"Μου δόθηκε η χάρη" να σας εμπιστευτώ ό,τι δεν ήθελα να αντικρίσω μήνες αλλά και χρόνια.

Μου δόθηκε η ευκαιρία να σας μιλήσω κυρίως για μια (τραγική) πλευρά τής ζωής μου και με αιφνιδίασε το ποιόν της απόκρισής σας!

Πριν οχτώ μήνες έπαθα νευρικό κλονισμό επειδή πάνω που συνερχόταν η κορούλα μου έχασα, εντελώς ξαφνικά, δυο αγαπημένα πρόσωπα (τη μανούλα και τον αδελφούλη μου) που ήταν Τα στηρίγματα της ζωής μου.

Άνοιξε η γη και με κατάπιε... και για χάρη της κορούλας μου, αμέσως άρχισα εντατική ψυχοθεραπεία σε μια παιδική μου φίλη που είναι ψυχίατρος και ψυχαναλύτρια.

Όταν την συμβουλεύτηκα για την απόφασή μου να έλθω εδώ να σας μιλήσω διαφώνησε και με προειδοποίησε ότι το πιθανότερο είναι να χειροτερέψω τα πράγματα, γιατί «κανείς δεν εγγυάται ότι εκεί μέσα οι άνθρωποι είναι Άνθρωποι», πως «η ανωνυμία προσφέρεται για κανιβαλισμό. Ενδέχεται να σε χλευάσουν, να μολύνουν με άκαρδα λόγια την κορούλα σου» και άλλα παρόμοια.

Όταν είδε ότι ήμουν αποφασισμένη να μην υποχωρήσω, μού έδωσε την τελευταία συμβουλή: να προετοιμαστώ ψυχικά για εμπαιγμούς, χολερικά σχόλια, αδιαφορία και άλλα που δεν τολμώ ούτε να τα γράψω.

Και το αποτέλεσμα: όχι μόνο βρήκα Ανθρώπους, με άλφα κεφαλαίο, επιπλέον έφτιαξα και το δικό μου ημερολόγιο με σκοπό να συνδράμω τον κόσμο και ιδίως γονείς που ταλανίζονται από παρόμοια προβλήματα και φοβούνται τόσο πολύ να μιλήσουν γι΄ αυτά δημοσίως (επιλέγουν το ίμειλ).

Ψάχνω να βρω μια λέξη που να κλείνει μέσα της δισεκατομμύρια "ευχαριστώ" και τρισεκατομμύρια "σας ευγνωμονώ" κι επειδή δεν τη βρήκα ακόμα, κλείνω τα σχόλιά μου με το γνωστό τρόπο: Με αγάπη - Παράγραφος

Σαβ, Απρ, 01, 10:03:28 πμ 2006



ΟΦΕΙΛΗ - 2 -

Σχόλιο που έκανα στο μπλογκ του ΝΔ πριν δύο μήνες και κάτι

Διαφημιστής και διανοούμενος πάει;

Εκείνον τον καιρό τα περισσότερα σχολικά βιβλία ήταν από άνοστα έως απαίσια (τελευταία, η κατάσταστη διορθώθηκε εντυπωσιακά). Θυμάμαι τη μητέρα μου να ξοδεύει ώρες και ώρες για να μάθω τους αρχικούς χρόνους τού "φέρω", του "λέγω", του "έρχομαι",του "οράω-" και άλλων και άλλων ρημάτων, ων ουk έστι αριθμός.

Ατελείωτες ώρες για να μάθω και την κλίση και την ορθογραφία των ανωμάλων ουσιαστικών και παραθετικών, των αντωνυμιών και τη χρήση και την ονοματολογία τόσων και τόσων άχρηστων γραμματικών και συντακτικών μηχανισμών. Να μην αναφέρουμε τις χιλιάδες σελίδες αποστήθισης βλακωδών κειμένων ψευδοθρησκευτικών, ψευδοφιλοσοφικών, ψευδοεπιστημονικών και εν γένει κακογραμμένων βιβλίων (με εξαίρεση τα κείμενα του Παπανούτσου).

Κι όταν πήγα για μεταπτυχιακά στο Λονδίνο, διαπίστωσα με έκπληξη ότι ελάχιστοι από τους σημαντικούς, αγγλοσάξωνες ιστορικούς είχαν ασχοληθεί με έμμονη προσκόλληση στους τύπους των Αρχαίων Ελληνικών. Κι εμείς ξέραμε τόσους και τόσους τύπους, αλλά από ουσία μηδέν.

Εκεί ανακαλύψαμε την Αρχαία Ελληνική, τη Βυζαντική και δυστυχώς ακόμα και την Νεοελληνική Ιστορία. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι ντροπή ένιωσα όταν έφερνα στου νου μου τη ρηχή νεοελληνική επιστημονική βιβλιογραφία με τούς μύθους της και τα παραμύθια της, τη φυλετική της έπαρση για την εθνική μας... τύφλα.

Κατά τη διάρκεια των γυμνασιακών αλλά και των μετέπειτα σπουδών στην Αθήνα, υπήρχε μια πηγή αληθινής γνώσης, μια μέθοδος που αφύπνιζε την κρίση σου, υπήρχε κάποιος που μιλούσε λιτά, μεστά και φιλοσοφημένα, σε κάτι βιβλία σεμνά και ολιγοσέλιδα.

Τον ανακαλύψαμε χωρίς να μας τον συστήσει κανείς. Κανείς δεν τον ανέφερε ποτέ. Κανείς δεν μας τον ... διαφήμισε. Ο ένας με τον άλλον κουβεντιάζοντας, μιλούσαμε για τα γραπτά του, μαθαίναμε από τη σκέψη του, από το ύφος του, διασκεδάζαμε με τα αστεία του, μελαγχολούσαμε με τη "δυστυχιά" μας, αισιοδοξούσαμε με τον αγώνα του.

Κι όταν συγκρίναμε τα ηλίθια σχολικά βιβλία και τα στερεότυπα βοηθήματα, με τα δικά του γραπτά, κι όταν συγκρίναμε την ψευδορητορική φλυαρολαγνία τόσων και τόσων πανεπιστημιακών μας δασκάλων, με τα δικά του λακωνικά κείμενα, αισθανόμασταν άτυχοι.

Άτυχοι αισθανθήκαμε κι όταν πήγαμε έξω για μεταπτυχιακά. Και είδαμε ότι σημαντικοί πανεπιστημιακοί μιλούσαν μεστά, λιτά, πυκνά και φιλοσοφημένα σαν εκείνο τον δήθεν "ανύπαρκτο" διανοούμενο. Αισθανθήκαμε άτυχοι και επειδή οι αλλόγλωσσοι συμφοιτητές μας ήξεραν πολύ πριν από εμάς τι σημαίνει λόγος ενάρετος, δηλαδή ζωντανός και ουσιώδης, ενώ εμείς είχαμε ταυτίσει τον επιστημονικό λόγο με τον ακατάληπτο βερμπαλισμό (που αργότερα θα γνωρίσει νέες δόξες με τους ελληνοντεριντάδες και τα κακέκτυπα του Ρολάν Μπάρτ).

Κι όταν επιστρέψαμε και σε ανύποπτο χρόνο μιλήσαμε γι΄αυτόν τον άνθρωπο και το έργο του σε κάποιους ακαδημαϊκούς κύκλους, εισπράξαμε (από κάποιον θρησκόληπτο δεινόσαυρο, το αμίμητο: "μα αυτός είναι διαφημιστής, πώς μπορεί να είναι επιστήμοντας;"
Και κάποιος, από τους νεότερους αντιμίλησε, μάλλον φοβισμένα: «Και ο άλλος ήταν ξυλουργός, αλλά έγινε ο μεγαλύτερος... διαφημιστής της αιώνιας βασιλείας...".

Με έντονο σκεπτικισμό

Παράγραφος

Τετ Μαρ 15, 09:15:18 πμ 2006

Αφιέρωμα σε μια αξιοθαύμαστη φίλη, την N-s

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο στην φίλη N-s, η οποία κατάφερε και νίκησε μόνη της την επιληψία της!

Tην ευχαριστώ ολόψυχα που μπήκε στον κόπο να μας αφηγηθεί την περιπέτειά της και το κατόρθρωμά της!

Σας παρακαλω, διαβάστε το κείμενό της. Αξίζει τονκόπο.

Με αγάπη , Παράγραφος

…Και ζήσαν αυτοί καλά και ΕΜΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!

Ευτυχώς το δικό μου παραμύθι είχε ωραίο τέλος. Η αρχή βέβαια δεν ήταν ό,τι καλύτερο…

Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 6 το πρωί. Έπρεπε να σηκωθώ να διαβάσω για το μάθημα των αγγλικών. Σηκώθηκα, κάθισα στην κόκκινη καρέκλα του γραφείου μου, άνοιξα τα βιβλία μου, stop. Δεν θυμάμαι τίποτα άλλο. Η αμέσως επόμενη μνήμη μου είναι οι γονείς μου από πάνω μου να προσπαθούν να με συνεφέρουν. Νοσοκομείο επειγόντως.

Μετά από ώρες εξετάσεων οι γιατροί αποφάνθηκαν. Φωτοευαισθησία. Η ελαφρύτερη μορφή επιληψίας. Τρία χάπια κάθε μέρα και… για όλη μου την ζωή! Οι κρίσεις δεν θα σταμάταγαν σίγουρα, αλλά θα ήμουν καλύτερα.

Ήμουν μόλις 14! Ο κόσμος μου γκρεμίστηκε. Δεν ήξερα καν τι είναι αυτό. Το «γιατί εγώ» διαδέχτηκε το συναίσθημα την ντροπής. Έπρεπε να ενημερωθεί το σχολείο για να ξέρουν πώς θα με αντιμετωπίσουν σε περίπτωση κρίσης. Οι συγγενείς από την άλλη δεν έπρεπε να μάθουν τίποτα. Τι ντροπή! Οι έξοδοι με τους φίλους έγιναν εφιάλτες. Τι θα γίνει αν πάθω κάτι; Ποιος θα με σώσει; Μετά τα φάρμακα. Αχ τα φάρμακα. Δεν ήταν μόνο το «για όλη σου τη ζωή» που με είχε στοιχειώσει. Ήταν το ότι δεν μπορούσα να έχω φυσιολογική ζωή. Ήθελα μόνο να τρώω και να κοιμάμαι. Πήρα 20 κιλά σε μερικούς μήνες!

Εκεί κάπου στα 20 μπήκε και ένα άλλο πρόβλημα. Τι επάγγελμα θα ακολουθήσω. Προγραμματίστρια είπα! Απόλυτα φυσιολογικό για ένα παιδί που φτιάχνει προγράμματα από τα 9 του. Αποκλείεται! Δεν έπρεπε να βρίσκομαι μπροστά σε υπολογιστή! Επιβάρυνε την υγεία μου. Ξεκίνησα λοιπόν να σπουδάζω λογιστικά….

Μέχρι τα 24 η ζωή μου συνεχίστηκε στους ίδιους ρυθμούς. Χάπια, φαΐ, ύπνος. Οι φίλοι με τον καιρό ενημερώθηκαν, οπότε ευτυχώς δεν έχασα την κοινωνική μου ζωή. Οι εξετάσεις έδειχναν ελάχιστη βελτίωση. Οι κρίσεις μου ήταν σχεδόν σταθερές. Μία φορά τον χρόνο.

Δεν άντεχα. Δεν ήταν ζωή αυτή! Δεν μπορούσα να φαρμακώνομαι 364 μέρες για 1 μέρα τον χρόνο! Ήμουν πλέον ενήλικη. Όσο και να προσπάθησαν, γιατροί, γονείς, φίλοι, ήμουνα ανένδοτη. Θα έπαιρνα το ρίσκο. Σταμάτησα τα χάπια.

Οι κρίσεις συνεχίστηκαν. Σταθερά. Μία κρίση κάθε χρόνο. Αλλά άντεχα. Επόμενο βήμα μου να αλλάξω κατεύθυνση στη σχολή. Θα έκανα αυτό που ονειρευόμουν. Θα γινόμουν προγραμματίστρια! Μετά τα κιλά. Έπρεπε να τα χάσω. Δίαιτες, δίαιτες, δίαιτες. Δύσκολο πράγμα. Στα δύο χρόνια που ακολούθησαν δεν κατάφερα απολύτως τίποτα. Έγινα όμως προγραμματίστρια!

Η αρχή του τέλους για την επιληψία ήρθε στα 26 μου. 28 Φεβρουαρίου 2005. Χαμένη στο διαδίκτυο έψαχνα ακόμη για την θαυματουργή δίαιτα. Μέχρι που έπεσα πάνω σε ένα άρθρο του BBC. Η δίαιτα Atkins –η απλούστερη μορφή κετογενούς δίαιτας- βοηθά στην αντιμετώπιση της επιληψίας! Σύμφωνα με τις μελέτες τα παιδιά και οι ενήλικοι που ακολουθούσαν την διατροφή του κυρίου Atkins ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΡΙΣΕΙΣ! Η δίαιτα Atkins; Αυτή ήταν καταστροφική! Μόνο αυτό ήξερα.

Η υπόλοιπη μέρα αφιερώθηκε στο ψάξιμο. Τα συν, τα πλην, τι έπρεπε να προσέξω. Θα έπρεπε να μειώσω στο ελάχιστο την καθημερινή πρόσληψη υδατανθράκων. Αρκετά αγαπημένα μου φαγητά θα έπρεπε να κοπούν. Όχι μακαρόνια, όχι ζάχαρη. Θα το δοκίμαζα. Δύσκολο, αλλά άξιζε τον κόπο. Καλύτερα από το να παίρνω φάρμακα.

Η δοκιμή πέτυχε. Ένα χρόνο μετά δεν έχω κάνει καμία κρίση, ούτε καν αυτά τα μικρά τικ που έκανα αρκετές φορές και που μπορούσαν να οδηγήσουν σε κρίση. Έχω χάσει σχεδόν όλα τα περιττά κιλά μου, και ζω σαν φυσιολογικός άνθρωπος. Έχω μάθει να δίνω αποστομωτικές απαντήσεις σε όσους αναρωτιούνται γιατί δεν τρώω τα πάντα, και να σκάω συνωμοτικά χαμόγελα σε όσους με καταλαβαίνουν.

Αν είχα μείνει στα λόγια των γιατρών τώρα θα ήμουν απλά άλλη μια περίπτωση επιληψίας. Όσα δεν μου είπαν και όφειλαν να μου πουν τα έμαθα μόνη μου. Εσκεμμένα ή μη μου έκρυψαν μια αλήθεια που ήξεραν από το 1900. Απλά δεν ήθελαν να το παραδεχτούν.

Υπάρχει εναλλακτική μέθοδος αντιμετώπισης της επιληψίας: Οι κετογενείς δίαιτες.

Ειρωνεία; Σύμπτωση; Αν δεν είχα ακολουθήσει το όνειρο μου, ποτέ δεν θα έλυνα το πρόβλημά μου.

Ο τολμών, νικά! :)


N-s

...σε κείνον τον άγγελο που έφυγε...

Πρόπερσι το χειμώνα ξημεροβραδιάζαμε στο νοσοκομείο δίπλα στην κορούλα μας, πότε στο θάλαμο και πότε στην εντατική. Δεν τολμούσαμε να πάμε σπίτι ούτε λεπτό, γιατί έτσι που οι καημένοι οι ειδικευόμενοι είχανε κατατρυπήσει τα χεράκια της με τις σύριγγες, δεν εμπιστευόντουσαν πια οι άλλοι γιατροί τις φλεβίτσες της, και κατά τα παρατεταμένα επεισόδια καλούσαν επειγόντως, στην εντατική, ειδικούς παιδοχειρουργούς να σκάψουν τα ποδαράκια της πιο βαθιά, για να βρουν πιο μεγάλες και άθικτες αρτηρίες κι εκεί μέσα να ρίξουν βάλιουμ με σύνεση, για να περάσει η κρίση...

Ύστερα τυλίγανε το προσωπάκι της με σωληνάκια και μάσκες και το κορμάκι της με ένα σωρό ηλεκτρόδια (άλλα για την καρδιά κι άλλα για την αναπνοή και το οξυγόνο) που όλα μαζί κατέληγαν πίσω από κάτι άκαρδες οθόνες που βγάζαν ήχους διακεκομμένους και θλιβερούς, σαν το πονεμένο και μονότονο τραγούδι του γκιώνη... "Είναι πεισματάρα, θ΄ αντέξει και σήμερα", μάς καθησύχαζε με τρεμάμενη φωνή η φίλη μας παιδονευρολόγος...

Μια μέρα φέρανε στην εντατική κι ένα μωράκι, τόσο δα μικρούλι, μια ψυχούλα νεογέννητη κι όπως κοιτούσα το αγγελικό της προσωπάκι από το παράθυρο, το είδα να χάνεται κι αυτό πίσω από μάσκες κι επιδέσμους... Είχε σπασμούς από εγκεφαλίτιδα, είπαν...

Όμως, στη εντατική, από τις δώδεκα το βράδυ ως τις έξι το πρωί, οι πόρτες κλείνανε για τούς γονείς. Κι εμείς, μαζί με τους γονείς τής άλλης ψυχούλας, έπρεπε να τη βγάζουμε στις καρέκλες τών επισκεπτών και να κυνηγάμε τούς περαστικούς να κλείσουνε τα κινητά για να μην προκαλούν παρεμβολές στα μηχανήματα... Τι νύχτες κι εκείνες...

Όλος ο κόσμος, γιατροί, νοσηλευτές και προσωπικό ασφαλείας, μάς ήξερε πια με το μικρό μας όνομα και μας παραστεκότανε: "Μα, πάλι στην εντατική; Κουράγιο... υπομονή..".

Μια νύχτα τολμήσαμε να λείψουμε κι οι δυο μαζί - βγήκαμε να φάμε κάτι εκεί κοντά. Τι το θέλαμε! Μέσα στην κούρασή μου ξέχασα το κινητό κλειστό... Μπαίνοντας στο νοσοκομείο, έρχεται κατ΄ απάνω μας ο θυρωρός: "τρέξτε, πέθανε το κοριτσάκι τής εντατικής!". Η αϋπνία, η ασιτία και το σοκ με πέταξαν στο πάτωμα κι άνοιξε η μύτη μου. Ο καλός μου να μην ξέρει τι να κάνει, εγώ να του λέω να με πάρει μαζί του επάνω, εκείνος να φωνάζει για πρώτες βοήθειες, ξάφνου βρίσκομαι σε μια αναπηρική να με σπρώξουν κατά την εντατική -και το αίμα να τρέχει, αλλά ποιος νοιαζόταν... Ώρες ατελείωτες μέχρι να φτάσουμε, κι από την αγωνία είχα σχεδόν κουφαθεί, γιατί η καρδιά μου χτυπούσε εκκωφαντικά, απευθείας στο τύμπανο τού αριστερού αφτιού...

Ενώ αδημονούσαμε ν΄ ανοίξουν τις πόρτες, τόσα χρόνια, πρώτη φορά τον είδα να κλαίει σπαρακτικά κι απαρηγόρητα, κρατώντας μου το χέρι σφιχτά... Κι όταν μάς είπαν ότι πέθανε το άλλο κοριτσάκι, αγκαλιαστήκαμε και συνεχίσαμε να κλαίμε από αβάσταχτη χαρά και ασυγκράτητη θλίψη μαζί...

Εκεί ανήκω, σε κείνη τη μέρα, σε κείνον τον άγγελο που έφυγε αντί για μας...

Με αγάπη - και ειδικά για τον Yannis H.
Παράγραφος

Η φαρμακοανθεκτική επιληψία και ο... Βολτέρος

1. Στατιστικά στοιχεία για την παιδική επιληψία και όχι μόνο:

• Η επιληψία που έχει κάποια εμφανή αιτία (πχ όγκος, αιμάτωμα κλπ) λέγεται συμπτωματική.
• Ένα παιδί στα εκατό πάσχει κάποια μορφή ελαφριάς ή βαριάς επιληψίας.
• Η επιληψία χωρίς διαγνωσμένη αιτία λέγεται ιδιοπαθής.
• Τα περισσότερα άτομα με επιληψία ζουν και εργάζονται χωρίς δυσκολίες χάρη στη συνδρομή ενός, δύο ή συνδυασμού φαρμάκων.
• Μερικά άτομα που πάσχουν από επιληψία δεν βρίσκουν λύση στα φάρμακα. Αυτή η επιληψία ονομάζεται φαρμακοανθεκτική.
• Υπολογίζεται ότι, στην Ελλάδα, τα άτομα που πάσχουν από φαρμακοανθεκτική επιληψία είναι περί τις 15.000 (το 10% του συνόλου των ασθενών).
• Τέλος, τα παιδιά που πάσχουν από φαρμακοαθεκτική επιληψία είναι επιρρεπή στο Σύνδρομο Αιφνιδίου Θανάτου (SUDEP): κάποια από αυτά πέφτουν για ύπνο και δεν ξυπνούν ποτέ...
• Η κόρη μας πάσχει από τέτοια μορφή βαριάς επιληψίας.

2. Όταν, το χειμώνα τού 2005, ο "γάλλος" παιδονευρολόγος, που μας είδε στο Παρίσι (είναι διάσημος Έλληνας παιδονευρολόγος), μας πρότεινε να κάνουμε και άλλο παιδί, προφανώς (όπως νωρίτερα και οι άλλοι ευρωπαίοι συνάδελφοί του) είχανε ξεγράψει την κορούλα μας. Κι αφού, σου λεει, το παιδί είναι καταδικασμένο "πάρτε αυτό το πρόσφατο πειραματικό φάρμακο", με άγνωστες περενέργειες, που δίνεται μόνο στα μελλοθάντα παιδιά, και μας χορηγήθηκε αφού υπογράψαμε ένα σωρό χαρτιά όπου διαβεβαιώναμε πως αν το παιδί πεθάνει εξαιτίας τού φαρμάκου, η ευθύνη είναι δική μας και όχι της φαρμακοβιομηχανίας...

3. Δεν έχει περάσει από τότε, ούτε μια στιγμή, χωρίς να διερωτηθώ: αν το παιδί αυτό ήταν δικό τους, θα σταματούσαν εκεί, στα φάρμακα; Αφού όλοι τους πηγαίνουν σε ένα σωρό (παγκόσμια) συνέδρια, δεν έχουν ακούσει τίποτε για άλλες θεραπείες; Δεν έχουν πληροφορηθεί ότι στην Αμερική εφαρμόζεται ευρέως η ΚΕΤΟΓΕΝΙΚΗ ή ΚΕΤΟΝΙΚΗ ή κετογενής ΔΙΑΙΤΑ με ποσοστά επιτυχία έως και 70 τοις εκατό; Αν η κορούλα μας ήταν κόρη τους, θα την άφηναν να πεθάνει στο... βωμό των φαρμακοβιομηχανιών, δίχως να δοκιμάσει την ΚΕΤΟΓΕΝΙΚΗ ΔΙΑΙΤΑ; Είναι δυνατόν να υπάρχει τόση τύφλωση και τόσος φανατισμός σε διάσημους επιστήμονες με περγαμηνές που ακόμα και τώρα αφήνουν ούκ ολίγα παιδιά στο έλεος τού θεού;

4. Ο σύζυγός μου, που είναι αρκετά ορθολογιστής και πολύ φυσιοκράτης και στωικός, ήταν με το μέρος τους, όπως μου αποκάλυψε αργότερα. Παρά ταύτα "τόλμησε" να ενοχλήσει αυτήν την αυθεντία στην παιδονευρολογία, όταν είδε πως και το πειραματικό φάρμακο μάλλον επιδείνωσε την κατάσταση καθώς τα επεισόδια δεκαπλασιάστηκαν και ο θάνατος γινόταν πια ενδεχόμενο ορατό. "Μήπως θα πρέπει να δοκιμάσουμε κάτι άλλο;" τον ρώτησε. "Δυστυχως δεν υπάρχει τίποτε άλλο" απάντησε ο γάλλος. "Διαβάσαμε αρκετά πράγματα για την Κετογενική Δίαιτα", τού λέει ο σύζυγός μας. Και ο "γάλλος" ( μόνο που δεν τον έβρισε... (Τότε είπαμε, πάμε στις ΗΠΑ)

5. Στην Αμερική, έγινε "βιντεο-ηλεκτρο-εγκεφαλογράφημα" από προηγμένα μηχανήματα, αμερικάνικης τεχνολογίας. Ενώ τα "ευρωπαϊκά" δεν έδειχναν τίποτε, εκείνα έδειξαν πως στον εγκέφαλο τού παιδιού υπήρχε καταιγίδα ηλεκτρικών εκκενώσεων, που με την παραμικρή αφορμή ξεσπούσαν και εξαπλώνονταν και στα δύο ημισφαίρια, ρίχνοντας το παιδί σε οιονεί κώμα. Μαζί μου ήταν και η κύπρια (αδελφική μου φίλη) παιδονευρολόγος τού παιδιού, η οποία μόλις είδε το εγκεφαλογράφημα κατατρόμαξε και...

Τη συνέχεια την ξέρετε (ή μπορείτε να τη βρείτε σε προηγούμενα ποστς).

Πάντως, στη χώρα τού Βολτέρου, αναφορικά με το ζήτημα της φαρμακοανθεκτικής επιληψίας, ισχύει ακόμα κάτι που είπε ο Βολτέρος πριν διακόσια είκοσι χρόνια περίπου:

"οι γιατροί χορηγούν φάρμακα για τα οποία ξέρουν πολύ λίγα, σε σώματα για τα οποία γνωρίζουν ακόμα λιγότερα, για να θεραπεύσουν αρρώστιες για τις οποίες δεν ξέρουν απολύτως τίποτε".

Με αισιοδοξία - Παράγραφος

Σχόλιο (ενός φίλου) για τη σύγκριση Ευρωπαίων και Αμερικανών επιστημόνων

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ (Παράγραφος)

Επί δυομισι χρόνια ζούσαμε ΜΙΑ αγωνία ασταμάτητη, μέρα-νύχτα. Εκατοντάδες επιληπτικά επεισόδια όργωναν τον εγκέφαλο τού παιδιού μας... Οι αυθεντίες τής Ευρώπης το είχαν ξεγράψει. Πέρσι τέτοιον καιρό, πήραμε το δρόμο (της απόγνωσης και τής προσδοκίας του θαύματος) για τις ΗΠΑ. Εκεί βρήκαμε λύση που κρατάει ακόμα.

Εν είδει επετειακού ποστ, παραθέτω το σχόλιο μιας ΕΚΛΕΚΤΗΣ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΑΝΘΕΚΤΙΚΗΣ ψυχής (που για το σύζυγό μου και μένα συνιστά ΠΡΟΤΥΠΟ γονεϊκής αυταπάρνησης και αφοσίωσης), ένα σχόλιο που ανήκει μάλλον και στη σφαίρα της συγκριτικής κοινωνιολογίας και φιλοσοφίας τής κουλτούρας.

Ένα κείμενο που θαύμασα, από έναν άνθρωπο που επίσης θαυμάζω, για σας που ευγνωμονώ και αγαπώ.


Anonymous said...

Αγαπητή Κυρία,

Παρακολουθώ (μέσω της γυναίκας μου η οποία σας απέστειλε σχετικό e-mail) την περιπέτειά σας και μπορώ να καταλάβω τον πόνο σας, επειδή υπήρξα και γω κάποτε ομοιοπαθής. Εξαιτίας άλλης ασθένειας.

Η σύγκριση, νομίζω, που κάνετε μεταξύ Ευρωπαίων και Αμερικανών χρειάζεται κάποιο σχολιασμό. Έχει βαθειές ρίζες ο Διαφωτισμός στην Ευρώπη και το καρτεσιανό ergo για τους Ευρωπαίους σπάει τα κόκκαλα της όποιας αισιοδοξίας. Νομίζω ότι είναι και μια αντίληψη και φιλοσοφία ζωής. Εκτός από τον αδιέξοδο αγώνα και πέρα απ΄ αυτόν και πάνω απ΄ αυτόν, υπάρχει η λύτρωση και το Αξιοπρεπές όριο. Επιτέλους, το Τέλος.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ: Η Αμερικάνικη αντίληψη με την ενθάρρυνση του Don' t give up δίνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας. Όχι άτοπης όμως! Αλλά, συνδυασμένης με αυτόν τον ακαταπόνητο - έστω και δολλαριολάγνο - πειραματισμό, αφήνει περιθώρια και ελπίδες για τη Νίκη και τη Σωτηρία.

Η Ευρωπαϊκή αντίληψη είναι αποφασισμένη να σεβαστεί τα φυσικά όρια και να μην τα παραβιάσει. Η Αμερικανική, ίσως και λίγο τυχοδιωκτικά, φλερτάρει με την ουτοπία και την προκαλεί ανοιχτά. Λίγο ενδιαφέρει εάν αυτό γίνεται από κερδολατρία. Το περιθώριο του Θαύματος, ΕΔΩ υπάρχει. Στην Ευρώπη, όχι!

Και η ουτοπία είναι πάντοτε μια πρόκληση και ένα κίνητρο όχι μόνο για να γυμνάσουμε τις διαθεσιμότητες μας ή να δαπανήσουμε τα ψυχικά μας αποθέματα, αλλά και για να αναμετρηθούμε με το Αδύνατο. Που στην περίπτωση των Αμερικανών αναζητείται από την έρευνα, έστω την ιδιοτελή, τόσο έντονα όμως ιδιοτελή που να προκαλεί το Αδύνατο και, ενίοτε, τελικά να το ΚΑΤΑΤΡΟΠΩΝΕΙ!

Η ελπίδα μου στηρίζεται στην πολεμοκάπηλη Αμερική, την τόσο αντιφατική, που καθημερινά σκορπίζει Θάνατο πλανητικά, αλλά που από την άλλη βάσιμα κυνηγάει το ΟΝΕΙΡΟ. Μου θυμίσατε την ταινία του Κουστουρίτσα "Arizona Dream".

Παρακολουθώ, όσο αντέχω, την περιπέτειά σας και δεν θα πω ότι προσεύχομαι για την κόρη σας, καθότι άθεος. Αλλά να ξέρετε ότι αν και αντιαμερικανός πιστεύω ότι είμαστε σε καλό δρόμο κι ότι, κάποτε, θα φάμε και κουφέτα!

Υ.Γ. Το τηλέφωνό μου για οποιαδήποτε μορφή ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ βοήθειας (γιατί η αλληλεγγύη, θεωρητικά, είναι δεδομένη και συνήθως ανέξοδη) το έχετε, ήδη, από τη γυναίκα μου. Δοκιμάστε να το χρησιμοποιήσετε.

08 Μάϊος, 2006 01:19

Το παραπάνω έξοχο κείμενο/σχόλιο συνδέεται άμεσα και με το ποστ της 22ας Μαρτίου "Η δική μας Άνοιξη". [Παράγραφος]

Κάποτε θέλησα ν΄ αλλάξω τον κόσμο...

Ήμουνα και δεν ήμουνα δεκαοχτώ χρονών, όταν είπα για πρώτη φορά "θέλω ν΄ αλλάξω τον κόσμο" κι αμέσως άρχισα να συντάσσω τη δική μου "Πολιτεία" που θα εξασφάλιζε αγάπη, ισότητα και αλυπία (α-λύπη).

Στο πρώτο άρθρο τού συντάγματος τής "Πολιτείας" μου, θεοποιούσα τον έρωτα: κάθε ψυχή οφείλει να έχει ένα βωμό μεσ΄στην καρδιά της και μόλις χαράζει, προτού κινήσει τον κόσμο να απαντήσει, να θυσιάζει φθόνο, ζήλια, ιδιοτέλεια κι αρπαγή. Κι ύστερα να φωνάζει τρεις φορές υψώνοντας τα χέρια της στα ουράνια: θεέ μας Έρωτα, σε προσκυνώ και στήλη άλατος να γινώ αν σήμερα δε νιώσω αγάπη μέσα μου, αν δεν αγκαλιαστώ με άντρες, γυναίκες και παιδιά κι αν δε φιλήσω με στοργή τα μάτια τους, ευχόμενη στ΄ αλήθεια καλή τους μέρα.

Στο δεύτερο άρθρο, όριζα πως τα σχολειά είναι αχρείαστα και ότι από δω και πέρα μονάχα ένα σχολειό χρειαζόμαστε: τη γνήσια συναναστροφή και την συζήτηση στην αγορά, στις πλατείες, σε χωριά, πόλεις και πολιτείες, μια ατέρμονη κουβέντα, όπου ο καθένας μας θα περιμένει τη σειρά του (στην παρέα του) να μιλήσει και δεν θα νοιάζεται τόσο γι αυτά που λένε οι άλλοι, παρά μονάχα για το πώς μιλάνε, αν είν΄τα λόγια τους σπαθιά ή ευωδία, αν στάζει η γλώσσα τους οξύ ή παρηγόρια, αν κρύβει η σκέψη τους έγνοια για τον άλλον ή αδιαφορία.

Όμως, εκείνο τον καιρό, συνέπεσε να ταραχτώ από μι΄ αγάπη άγονη κι όταν μαθεύτηκε πως εκείνος κάποια άλλη είχε στο νου του, ένιωσα την πολιτεία μου να γκρεμίζεται με πάταγο. Στους βωμούς μου τώρα θυσίαζα αγάπη και ήθελα τον κόσμο σιωπηλό για πάντα, μην τύχει κι ακουστεί τι ένιωθα και με ρωτήσει κάποιος γιατί έχω μέσα μου οργή, κακία και μίσος.

Τότες άρπαξα με μιας την "Πολιτεία" μου και χίλια κομμάτια έκαμα τα άρθρα της κι έδωσα την υπόσχεση, πρώτα ν΄ αλλάξω εγώ κι ύστερα, για τον κόσμο, βλέπουμε...

Με αγάπη

Παράγραφος

Όταν απαρνήθηκα, για λίγο, τη μανούλα...

Πάντα με θυμάμαι ντροπαλή, λες και γεννήθηκα με το γονίδιο τής αυθορμητης συστολής. Όταν μάς καλούσαν φίλοι και συγγενείς σε γάμους, γενέθλια, βαφτίσια και γιορτές, έβλεπα τούς άλλους που τρώγανε τόσες και τόσες λιχουδιές κι εγώ τίποτε. "Φάε κάτι, κόρη μου", επέμενε η μανούλα. "Μετά, μετά", τής έλεγα. Αλλά που; Με άφηνε η ντροπή ν΄απλώσω; Λες κι ένα αόρατο χέρι με κρατούσε μακριά και μια ψιθυριστή φωνή μού θύμιζε συνεχώς πως δεν έπρεπε, πως είναι κακό ή πως δεν αξίζω τέτοιες χαρές εγώ...

Κι όμως, μέσα μου έλυωνα από επιθυμία να γίνω κι εγώ ένα με τους άλλους, να μη διαφέρω, να γεύομαι τα φαγητά και τα γλυκά, τα αστεία και τα καμώματα, τα πειράγματα και την ανεμελιά τους. Τίποτε όμως από αυτά δεν μου έβγαινε φυσικά. Το παράξενο ήταν που κανείς δεν μου έλεγε και κακή κουβέντα και όλοι μ΄ αγαπούσαν χωρίς να κάνω τίποτε απολύτως για κείνους... Να είχα άραγε κερδίσει την αποδοχή τους επειδή φοβόμουνα και ντρεπόμουνα ακομα και να φάω ένα γκλυκό;

Και τ΄ αγόρια και τα κορίτσια με θέλαν στην παρέα τους κι ας παρέμενα δίπλα τους σιωπηλή και "ώριμη", δίχως να συμμετέχω στα παιγνίδια και χωρίς να ενοχλώ κανέναν. Πάντα όμως χαμογελούσα σε όλους, όλους τούς αγαπούσα. Άλλωστε ένιωθα πως τούς χρωστούσα χάρη που με θέλανε δίπλα τους και που μου επέτρεπαν έστω και να τους βλεπω να παίζουν και να διασκεδάζουν. Και η μεγαλύτερη χαρά μου ήταν όταν εγκάρδια με παρότρυναν: "έλα, έλα να παίξεις κι εσύ", κι ας μη πήγαινα κι ας απαντούσα, ως συνήθως, "σε λίγο"...

Μια μέρα αιφνιδιάστηκα σαν είδα στο καθρέφτη πόσο διέφερα από τα αγόρια. Και πολύ καιρό αργότερα, ντράπηκα αφάνταστα που ήθελα να βρεθώ στην αγκαλιά του Μ. και να νιώσω την αντρίκια στοργή του που, και μόνο η ιδέα της, ηλέκτριζε κάθε σπιθαμή τού κορμιού μου και ξεσήκωνε ρίγη ανείπωτα στη ραχοκοκαλιά μου. "Χριστέ μου! Τι ντροπή!" κρυφο-μονολογούσα, κι αμέσως άνοιγα τη μουσική δυνατά ή έπαιρνα ένα βιβλίο να ξεχαστώ.

Όσο περισσότερο τον σκεφτόμουνα τόσο πιο πολύ ρίζωνε μέσα μου η ενοχή που με παρέλυε: αισθανόμουνα ότι πρόδιδα την αγκαλιά τής μανούλας, την αγάπη της, τα φιλιά της. Κι όσο περισσότερο φούντωνε μέσα μου η επιθυμία να τον δω, να του μιλήσω, να χορέψουμε, τόσο πιο πολύ ξέπεφτε μέσα μου η συγκίνηση τής μητρικής στοργής που δεν μου χρειαζόταν τώρα πια, όσο πριν, και που ευχαρίστως θα την απαρνιόμουνα για χάρη των φιλιών του, τής αγκαλιάς του, τού κορμιού του...

Τον έβλεπα στα όνειρά μου να περπατάμε μαζί στην παραλία χέρι-χέρι, να κολυμπάμε μαζί γυμνοί και ξυπνούσα από ντροπή και ενοχές. Δεν είναι αυτά για μένα, εγώ είμαι καλό κορίτσι, δεν πρέπει να σφέφτομαι τέτοια πράγματα, "κι αν το μάθει η μαμά, τι θα νιώσει για μένα, για τη μοναχοκόρη της, δεν είναι σωστό, δεν πρέπει". Και το πρωί, που δεν την κοιτούσα στα μάτια, ρωτούσε επιμονα: "τι εχεις κορούλα μου, τι σου συμβαίνει;". Τι να της πω;

Μόνο όταν την είδα να κλαίει στο γάμο μου, από χαρά, έφυγαν από μέσα μου μεμιάς όλες οι ενοχές. "Μακάρι κόρη μου να μ΄έπαιρνε τώρα ο θεός, τώρα που σε βλέπω τόσο ευτυχισμένη!" μου σιγανοψιθύρισε, εκείνη τη μέρα, κι εγώ αμέσως την έσφιξα στην αγκαλιά μου, όπως τότε που ήμουνα παιδί, και ξανάνιωσα, όπως τότε που ήμουνα κορούδα, εκείνη την πρώτη στοργή που για λίγα χρόνια είχα απαρνηθεί.

Με αγάπη

Παράγραφος

Αυτή η βδομάδα είναι κάπως δύσκολη...

Από σήμερα μέχρι και την ερχόμενη Κυριακή μπαίνουμε σε μια φάση πολύ δύσκολη. Ήδη το παιδί δεν νιώθει και τόσο καλά.

Την περασμένη βδομάδα κάναμε ένα (απαραίτητο) εμβόλιο για τις παιδικές ασθένειες – για ευνόητους λόγους το είχαμε καθυστερήσει αρκετά. Συνήθως, λίγες μέρες μετά, έρχονται κάποιες ήπιες παρενέργειες για τα υγιή παιδιά. Για το δικό μας όμως, όπως και για όλα τα παιδάκια που πάσχουν από βαριά επιληψία, ενδέχεται οι παρενέργειες τού εμβολίου (υψηλός πυρετός κλπ) να πυροδοτήσουν γενικευμένα επιληπτικά επεισόδια...

Εν τω μεταξύ έχουμε ξεμάθει τόσους μήνες χωρίς επιληπτικές κρίσεις. Πρωί-πρωί λοιπόν, πήγα δίπλα στο "πλέι ρουμ", όπου βρίσκεται το ειδικά διαμορφωμένο δωματιάκι με τις πρώτες βοήθειες: ειδικό κρεβατάκι, οξυγόνο που φιλτράρεται στο απεσταγμένο νερό, "σάξιον" δηλαδή μηχάνημα που ρουφάει τυχόν σάλια και εμέσματα και διατηρεί την αναπνευστική οδό ελεύθερη. Όλα δουλεύουν ρολόι.

Από το Σάββατο προμηθεύτηκα και υπόθετα βάλιουμ, για την καταστολή των μεγάλων επεισοδίων (το βάλιουμ/στεζολίντ ηρεμεί τον εγκέφαλο) , όπως και ισχυρά αντιπυρετικά. Ο καλός μου ετοίμασε τις πρώτες βοήθειες στο αυτοκίνητο, όπου έχουμε παρόμοια εργαλεία, γιατί αν περιμέναμε από τα ασθενοφόρα να σώσουν το παιδί, θα είχε πεθάνει εκατό φορές μέχρι σήμερα...

Τι άλλο ξέχασα. Α, ναι, το πιο σημαντικό: να είμαι ψύχραιμη, να μην πανικοβληθώ, ως συνήθως, να μη χάσω τη φωνή μου ξανά, γιατί τώρα δεν έχω ούτε τη μανούλα ούτε τον αδελφούλη που τρέχανε για μένα. Τώρα είμαστε μόνοι, εκείνος κι εγώ. Εκείνος θα οδηγεί, εγώ μόνη μου πια, στις πίσω θέσεις, θα πρέπει να κάνω τις σωστές κινήσεις και ταυτόχρονα από τηλεφώνου να κινητοποιήσω παιδιάτρους με πείρα, γιατί στην περίπτωση που δεν πιάσει το στεζολίντ, θα πρέπει να χορηγηθεί βάλιουμ ενδοφλεβίως στο νοσοκομείο κι αν έχουμε εκεί πεπειραμένο παιδίατρο να μας περιμένει, δεν θα χρειαστεί να τρυπήσουν τα χεράκια και τα ποδαράκια της κορούλας μας, όπως τότε, εβδομήντα οχτώ φορές...

Με κάμποση αγωνία

Παράγραφος

Όαση στην ερημία...

Μεγαλώσαμε στη στέρηση. Την ένιωθα παντού γύρω μου. Μόλις που τα βγάζαμε πέρα. Γιατί δεν έφτανε που είχαμε χάσει τα πάντα και ξεκινήσαμε, στον προσφυγικό καταυλισμό, τη ζωή από το μηδέν, έπρεπε η μανούλα τα πληρώνει και τα χρέη που είχαμε κάνει για το σπίτι, το οποίο όμως τώρα δεν είχαμε... Οι έξυπνοι και οι κομματάρχες δεν πλήρωναν μία κι έτσι, όταν πολύ αργότερα χαρίστηκαν τα προ του ΄74 δάνεια, εμείς ήμασταν από τους ελάχιστους που τα είχαμε ξοφλήσει! "Αξίζει η τιμιότητα κόρη μου, αξίζει, ακόμα κι όταν χάνεις", μονολογούσε η μανούλα. (Να το πίστευε άραγε;)

Εμείς λοιπόν, επί σειρά ετών τη βγάζαμε με τα άκρως απαραίτητα. Και αυτά πολλές φορές μάς έλειπαν. Πού λεφτά για παιγνίδια και κούκλες! Μια μέρα όμως η μανούλα, με πήρε αποφασιστικά από το χέρι και πήγαμε στα μαγαζιά. Έμεινα άφωνη! "Κάπως έτσι θα είναι ο παράδεισος" σκέφτηκα, αγκαλιάζοντας με τα μάτια μου όλα εκείνα τα αμέτρητα παιγνίδια, τούς χαμογελαστούς ανθρώπους και τα τρισευτυχισμένα παιδάκια που πηγαινοερχόντουσαν.

"Διάλεξε κόρη μου και πάρε αυτό που σου αρέσει"!, πρόσταξε με αποφασιστική τρυφερότητα η μανούλα. Την καρδιά μου την είχε κλέψει μια μεγάλη, αγγελικά πανέμορφη, ξανθιά κούκλα, αλλά δεν είχα το κουράγιο να τη ζητήσω. "Εθ θελω τίποτε μαμμα" της είπα. "Άλλη φορά". Εκείνη όμως κατάλαβε...

Είναι μια Μπάρμπι που την έχω ακόμη πάνω στο γραφείο και με κοιτάζει με ξεθωριασμένα μάτια και ταλαίπωρα ρούχα. Αν όμως την προσέξεις καλά, νιώθεις ακόμα και σήμερα να ζωντανεύει πίσω από τα μαλλιά της όλο εκείνο το ευτυχισμένο και βουερό ανθρωπομελίσσι που το έχω φυλαγμένο στο μυαλό, σαν όαση στην ερημία τών παιδικών μου χρόνων.

Με νοσταλγία

Παράγραφος

[Σχόλιο που έκανα στο blog τού αγαπημένου μου ΝΔ, την 27η Απριλίου 2006]

Πέρσι το Μεγάλο Σάββατο...

Πέρσι πήγαμε όλοι οικογειακώς στην εκκλησία και ο καλός μου και η μανούλα και ο αδελφούλης και η κορούλα μου, όλοι μας με την ανομολόγητη έγνοια να προσευχηθούμε (εκείνοι περισσότερο, γιατί πιστεύανε) για το παιδί που είχε παρει κατήφορο και δεν ξέραμε αν θα προλαβαίναμε ζωντανοί το ραντεβού στην Αμερική...

Στο "ω γλυκύ μου έαρ" άντεξα, αν και ηχούσε αβάσταχτα ειρωνικά στ΄αφτιά μου, αφού εκείνη η άνοιξη ήτανε πιο πικρή από κάθε άλλη...

Στο "γλυκύτατον μου τέκνο", με πήρε το παράπονο, αλλά κανείς δε με κατάλαβε καθώς ήτανε βουτηγμένοι στη δική τους συντριβή...

Εκεί που δεν άντεξα πια και κατέρρευσα ήταν στο "Πού έδυ σου το κάλλος". Ευτυχώς πρόλαβα κι έδωσα το παιδί στον άντρα μου...

Θα μπρορούσα να πάω και φέτος στην εκκλησία, αφήνοντας κάποιον να προσέχει την κορούλα μου. Αλλά δεν τόλμησα... Άλλωστε λείπουνε και δυο αγαπημένοι μου... Τι να κάνω εκεί σχεδόν μόνη...

Αυτό το Πάσχα, αυτό το φετεινό Πάσχα κι αυτή η άνοιξη, μου φαίνονται καπως σαν τον μουντό καιρό που απλώνεται πάνω από τη Λευκωσία σήμερα. Δεν ξέρεις τι νιώθει. Απο τη μια η φύση παντού χαμογελά, αλλά τα σύννεφα είναι εκεί σκοτεινιασμένα και βλοσυρά, βλέπουν το φως των λουλουδιών, μια θάλασσα πολύχρωμης ζωής, μα δε γελούν, δε χαίρονται, δεν τραγουδούν, κάτι τους λείπει, κάτι μας λείπει...

Χριστός Ανέστη, μάμμα!

Χριστός Ανέστη, Αδελφούλη!

Αναστήθηκε η κορούλα μας!

21η Απριλίου: ακόμα κρατάει η σταύρωση...

Εγώ έζησα το πραξικόπημα τής 21ης Απριλίου, λίγα χρόνια... αργότερα: τον Ιούλιο του 74, στη Μόρφου αλλά δεν καταλάβαινα και πολλά: "Κάποιος σκότωσε χτες τη νύχτα τον Γιαννή!" - "Μα τι τους έκαμε, ήταν καλός άνθρωπος"

Και λίγες μέρες μετά, προτού καταλάβουμε καλά-καλά τι έγινε... "Οι σειρήνες, οι σειρήνες, τρέξτε!". - "Να τρέξουμε, αλλά προς τα που, παντού αεροπλάνα, και στη Λευκωσία και στον Πενταδάκτυλο" - "Τρέξτε προς το βουνό..." Και τρέχαμε και τρέχαμε, ώρες ατελείωτες σε δρόμους πυρακτωμένους, σκονισμένους με δίχως επιστροφή...

Η ψυχαναλύτριά μου επιμένει πως τα περισσότερα υποσυνείδητα τραύματά μου βρίσκονται εκεί, τότε που τρέχαμε με τη μανούλα από το σπίτι για το Τρόοδος. Εμείς τουλάχιστον προλάβαμε και πήραμε τις παντόφλες μας, αλλά εγώ ήμουνα μικρή και δεν άντεξα για πολύ το περπάτημα και με πήρε αγκαλίτσα η μανούλα και να σέρνει και τον αδελφούλη μου στα κατσάβραχα, και να παρακαλάει τα διερχόμενα αυτοκίνητα, που τρέχανε σαν τρελά, να πάρουν τουλάχιστον το ένα το παιδί, αλλά ο αδελφός μου δεν ήθελε να πάει μαζί τους κι εγώ είχα κολλήσει επάνω της κατατρομαγμένη από τις φωνές που ακούγαμε, τα ασθενοφόρα που περνούσαν, τους αλεξιπτωτιστές που έγιναν άγγελοι θανάτου για πολλούς... Κι ο πατέρας μου ως συνήθως φευγάτος. Κάπου θα μπεκρόπινε πάλι...

Σιγά-σιγά γέμισε η δημοσιά κατατρομαγμένες ψυχές, άλλοι κρατούσαν στα χέρια τους ένα και δυο παιδιά, κι όσοι πήρανε μαζί τους εικονίσματα, στο τέλος τα εγκατέλειπαν στην άκρη του δρόμου, γιατί πόση ώρα να τα κουβαλάς στα χέρια μες τη ζέστη; Και νερό πουθενά! Θυμάμαι σαν όνειρο και εφιάλτη μαζί: "Διψάω μανούλα" τής έλεγα. "σε λίγο κόρη μου, σε λίγο, φτάνουμε..."

Και τώρα που έφυγε η μανούλα στεναχωριέμαι που την πίεζα συνεχώς για νερό και δεν είχε και πονούσε και πάντα μου τό ΄λεγε: "έπρεπε, έπρεπε να πάρω λίγο νερό μαζί μου ..τότε..."

Για μερικές ψυχές ακόμα κρατάει η σταύρωση...

Με θλίψη από τη Λευκωσία

Παράγραφος

Από τους εφιάλτες στον παράδεισο...

Είναι, λέει, δυο γιατροί και τρεις νοσοκόμες πάνω από την κορούλα μας που δεν είχε χρονιάσει ακόμα. "Κρατήστε την γερά μη σας ξεφύγει και της κάνω ζημιά!", προστάζει ο γιατρός που ετοιμάζεται με μια σύριγγα να τρυπήσει τη σπονδυλική της στήλη. Με τρεμάμενα χέρια και σχισμένη ψυχή, τής χαϊδεύω το μαγουλάκι κι ενόσω με κοιτάζει στα μάτια, τα ουρλιαχτά της φτάνουν στον ουρανό: "μη μανούλα, μη μανούλα μου, μην τους αφήσεις γλυκιά μου μανούλα, μη!".

Όπως κάθε νύχτα, έτσι και χτές ξύπνησα ιδρωμένη, με το μαξιλάρι μουσκεμένο από δάκρυα, με το σπαραχτικό της κλάμα ν΄ αντηχεί ακόμα στ΄ αφτιά μου και με το απαρηγόρητο παράπονο στο νου: αφού εκείνη η παρακέντηση (στην Λευκωσία) ήταν αχρείαστη, γιατί την έκαναν στο παιδάκι μου που ήταν ήδη τόσο βασανισμένο; Γιατί;

Ο άλλος εφιάλτης άρχισε μετά τον πρόσφατο θάνατο τής μανούλας: Είμαι, λέει, έξω από το σπίτι, μακριά, και η κορούλα μου στο κρεβατάκι της σπαράσσει, όπως τότε στην παρακέντηση, κι εγώ τρέχω, τρέχω να τη φτάσω, να τη βοηθήσω, αλλά η απόσταση μεγαλώνει και όσο πλησιάζω τόσο περισσότερο αργώ. Με τα πολλά φτάνω στο κρεβατάκι της, την αγκαλιάζω, «μη κλαις κορούλα μου», ηρεμεί. Πλησιάζω το προσωπάκι της και τι βλεπω; τη μανούλα μου...

Κάποτε αυτοί οι δυο εφιάλτες σμίγουνε και ξυπνώ με ταχυπαλμία και κρίση πανικού. Συνέρχομαι κάπως στην αγκαλίτσα τού μπαμπά μας: "Δεν είναι τίποτε καλή μου, πέρασε πια ο εφιάλτης, πέρασε, δε θα ξανάρθει", ψιθυρίζει τρυφερά, προσέχοντας μη ξυπνήσει την κορούλα μας. (Κοιμόμαστε όλοι μαζί. Πρέπει, γιατί έτσι και πάθει κάποιο επεισόδιο στον ύπνο της και δεν το πάρουμε χαμπάρι...)

Αυτό το βασανιστήριο που τής έκαναν στην Λευκωσία, δεν θα το ξεπεράσω ποτέ, ειδικά μετά που είδα (στο Μέιγο Κλίνικ) πώς πρέπει να γίνεται μια παρακέντηση. Εκεί ο εκλεκτός γιατρός μας και σπάνιος άνθρωπος, μάς ανέλυσε διεξοδικά την αναγκαιότητα των γενετικών εξετάσεων στη διερεύνηση τών "χι" και "ψι" συνδρόμων. Όταν είδε ότι έχασα το χρώμα μου, με άγγιξε απαλά στην πλάτη και χαμογελώντας στοργικά με καθησύχασε: "Και στην κόρη μου, αυτό θα έκανα. Να μην ανησυχείτε καθόλου, δεν θα νιώσει τίποτε το παιδί. Σας το υπογράφω".

Μια ώρα πριν, τής έδωσαν ένα χαπάκι, με σκοπό να διαγραφεί από τη μνήμη της τυχόν αρνητική εμπειρία, αν προέκυπτε. Απλώσανε και μια ειδική αλοιφή (τοπική αναισθησία) στη σπονδυλική της στήλη. Μπήκαμε στο εργαστήριο (χάρμα οφθαλμού) που έμοιαζε με καμπίνα διαστημοπλοίου. Έκατσε η κορούλα μου μπροστά σε μια επίπεδη οθόνη με το αγαπημένο της DVD. Από αριστερά, εγώ τής κρατούσα το ένα χεράκι και από δεξιά, το άλλο χεράκι το κρατούσε η νταντά και νοσοκόμα της, η δεύτερη μανούλα της εδώ και τρία χρόνια.

Η κορούλα μας να βλέπει Μπάρνυ και να γελά, στην πλατούλα να μη νιώθει τίποτε κι εμένα να με στηρίζει ειδική ψυχολόγος τού νοσοκομείου προκειμένου να μη μεταβιβάσω την τραυματική μου εμπειρία και αγωνία στο παιδί που, καθ΄ όλη τη διάρκεια τής επέμβασης, διασκέδαζε αμέριμνο!

Μπορεί στον ύπνο μου να βλέπω την κόλαση, όταν όμως ξυπνώ, ευγνωμονώ τον παράδεισο τού Μέιγιο Κλινικ (Mayo Clinic): από την κόλαση τής νύχτας στον παράδεισο τής ημέρας. Λίγο είναι;

Ο μπαμπάς που δεν είχα...

Συχνά ο πατέρας απουσιάζε τα μεσημέρια είτε γιατί θα γυρνούσε με κάποια φιλενάδα είτε γιατί κάπου μπεκρόπινε ως συνήθως.

Και η μαμά, για ν΄ αποφύγει τις μετέπειτα εκρήξεις του, μ΄ επαιρνε νωρίς το απόγευμα και φεύγαμε από το σπίτι να γλιτώσουμε. Κόβαμε βόλτες σαν την άδικη κατάρα μέχρι ν΄ ανοίξουν οι κινηματογράφοι και να χωθούμε κάπου να κρυφτούμε απ΄την οδυνηρή πραγματικότητα, να ονειρευτούμε η κάθε μια ό,τι δεν είχαμε στο σπίτι μας: εκείνη, την εκλυστική εκδοχή τού άντρα γυναικά, κι εγώ έναν καλό μπαμπά.

Το "Οσα παίρνει ο άνεμος" ήταν το ευαγγέλιό μας: το βλέπαμε ακόμα κι όταν οι κόπιες ξεθώριασαν ολότελα, ακόμα κι όταν προβαλλόταν σε κάτι ξεπεσμένους κινηματογράφους που μύριζαν κλεισμάρα και που είχαν μπαγιατέψει (για τον πολύ τον κόσμο) κι αυτοί και η ταινία.

Η μανούλα είχε ταυτιστεί με τη Σκάρλετ που μέσα στην απόγνωσή της, αφού είχε χάσει γονείς και περιουσία κι είχε σκοτώσει αμυνόμενη έναν στρατιώτη, ορκιζόταν: "θα κάνω τα πάντα στη ζωή μου για να μη ξαναπεινάσω, να μην ξανα-υποφέρω!". Έπαιρνε θάρρος, η μανούλα, για ν΄αντιμετωπίσει την επόμενη μέρα, ή μάλλον για ν΄αντέξει, τα βρισίδια και τους ξυλοδραρμούς τής επόμενης ημέρας.

Εγώ προτιμούσα νά ΄μαι το νεκρό παιδάκι τής Σκάρλετ και του Ρετ που σαν πέθανε το έκλαιγε μέρα-νύχτα και δεν άφηνε κανέναν να το θάψει. Αφού δεν είχα στη ζωή ένα καλό μπαμπά να μ΄ αγαπά, σκέφτηκα πως ίσως τον έβρισκα νεκρή.

Ήθελα να πεθάνω για να τον κάνω να με κλάψει από αγάπη, να με τυλίξει στα χέρια του ζεστά και τρυφερά, όπως δεν έκανε ποτέ. Κι έτσι να ζήσουμε αιώνια: εκείνος πάνω από το νεκροκρέβατό μου κι εγώ στην αγκαλιά του, αγγελουδάκι ευτυχισμένο...

Σχόλιο που έκανα σήμερα στο ποστ τού αγαπημένου μου ΝΔ

Στο δρόμο για τις ΗΠΑ...

Να την λένε "στρίγγλα" κι εκείνη να είναι μαζί μας άγγελος! Να την λένε "ανάποδη" κι εκείνη να μας συμπεριφέρεται σα μεγάλη μας αδελφούλα. Να τη λένε απρόβλεπτη κι εκείνη να σκίζεται για χάρη μας! Ε, άντε στο διάολο όλοι σας, κακοί, μοχθηροί, ζηλιάρηδες, μικρόψυχοι και τιποτένιοι συκοφάντες! Αλλά τέτοια κοινωνία είμαστε: φτύνουμε στην ανθρωπιά και την αφοσίωση.

Πώς θα ταξιδεύαμε όμως τόσες ώρες με το παιδί σε αυτήν την κατάσταση; Πλήρες αδιέξοδο. Έτσι, αποθρασυνθήκαμε και την παρακαλέσαμε, αν μπορεί, να μας συνοδεύσει. «Πολύ θα ήθελα, φτάνει να με καλύψει κάποιος στις εφημερίες», μας είπε και πετάξαμε στα ουράνια! Βρέθηκε και λύση και για τη φοβία μου με τα αεροπλάνα: ένα ζάναξ μια ώρα πριν τη πτήση κι ένα κατά τη διάρκεια, με λίγο τζιν τόνικ. Κανονική μαστούρα, δηλαδή!

Tο φέις κοντρόλ στην αμερικάνικη πρεσβεία δεν το γλιτώσαμε. Ούτε την ταλαιπωρία με την άθλια KLM, που άλλα υπέγραψε και τίποτε δεν έκανε απ΄ όσα υποσχέθηκε και όφειλε να πράξει για ένα άρρωστο μωρό τριών ετών, με νευρολογικά προβλήματα, που συνοδευόταν από γιατρό και νοσοκόμα. Δεν είχαμε που να βάλουμε τα οξυγόνα, τα μηχανήματα, το βαλιτζάκι με τα φάρμακα.

Μας δώσανε, βέβαια, τη δεύτερη θέση, αλλά είχαν επιτρέψει στους άλλους συνεπιβάτες να γεμίσουν τον τόπο με μικροαποσκευές. Ακόμα και ο διάδρομος ήταν κατειλημμένος, λες και βρισκόμασταν σε επαρχιακό λεωφορείο! Και τα γαϊδούρια (πλήρωμα και συνεπιβάτες, κυρίως ξένοι) παρ΄ ότι τους εξηγήσαμε ότι επιβάλλεται να έχουμε κοντά μας τα απαραίτητα για τις πρώτες βοήθειες, μάς γύρισαν την πλάτη! Με πλήγωσε η αναισθησία τους θανάσιμα... Αν και ψιλομαστουρωμένη, πήγα στην τουαλέτα κι έριξα κρυφά το κλάμα τής ζωής μου...

Ακριβώς μπροστά μας ήταν ένας κύριος. Τάχα ενοχλούνταν από το παιδί -που άγγιζε μερικές φορές με πόδι απαλά τη θέση του- και, συχνά χωρίς λόγο, σήκωνε το χέρι του πάνω από το κεφάλι και χτυπούσε το προσκέφαλό της θέσης του, νεύοντάς μας «σιωπή!». Εγώ ντρεπόμουνα ν΄ αντιδράσω, αλλά κι αυτός, δεν έπρεπε να δείξει λίγη κατανόηση, αφού ήξερε ότι το παιδί ήταν άρρωστο;

Απ΄ τα πολλά, η κορούλα μου τσαντίστηκε, ανασηκώνεται, κάνει λίγο μπροστά και τον πλακώνει στις σφαλιάρες! (Σου λέει, αφού χτυπιέται μόνος του, ας τον... βοηθήσουμε...) Εμείς δαγκώναμε τα χείλη μας, από ντροπή, αλλά και για να πνίξουμε το λυτρωτικό γέλιο μας! Εκείνος κατατρόμαξε κι ούτε που διανοήθηκε να μας ξαναπαρατηρήσει! Κάθε φορά που το θυμόμαστε, σκάμε στα γέλια.

Διεκδικώντας κρατική βοήθεια...

Η απόφαση ελήφθη: πάμε στις ΗΠΑ για όσο χρειαστεί και όσο αντέξουν τα οικονομικά μας. Υποθηκεύσαμε (δεύτερη υποθήκη) το σπίτι μας και το οικόπεδο. Βάλαμε στην άκρη 150.000 δολάρια. Nα δούμε τι θα πει και η γιατρός. "Ξέρει την κατάσταση. Βλέπει ότι το πειραματικό φάρμακο, που με τόσους κόπους έρχεται από Γαλλία, δεν προσφέρει τίποτε. Αν ήταν δικό της το παιδί, τι θα έκανε;" - είπε ο καλός μου και ξεκινήσαμε.

Πλησιάσαμε τόσους και τόσους και όλοι μας αποθάρρυναν: "αποκλείεται να συνεννοηθείτε μαζί της. Είναι απρόβλεπτη, είναι προσβλητική, δε νοιάζεται, εκρήγνυται χωρίς λόγο, μπορεί να θιχτεί από την πρωτοβουλία σας..." Και τι δεν μας είπανε. Όταν χτυπήσαμε την πόρτα τού γραφείου της, εγώ ένιωσα ότι είχε έλθει η μέρα της Κρίσεως! Έτρεμα ολόκληρη από την αγωνία. Τα χέρια και τα πόδια μου παγώσαν, τα δόντια μου χτυπούσαν και στο πρόσωπο εύκολα εύκολα διακρίνονταν συσπάσεις άγχους και απελπισίας.

Εκείνος ψύχραιμος, καλότροπος, ευγενικός, τής έδωσε να καταλάβει ότι την σέβεται και πως αναγνωρίζαμε το ενδιαφέρον της για το παιδί μας, ότι, επιπλεον, της ήμασταν και υποχρεωμένοι αφού πολλές νύχτες το επισκέφτηκε στην εντατική, αν και δεν ήταν εφημερία, και πως τώρα ζητάμε την συμπαράστασή της, ένα παραπεμπτικό.

Και όχι μόνο διαψεύστηκαν οι κασσάνδρες, όχι μόνο δεν της κακοφάνηκε που της ανακοινώσαμε την απόφασή μας να παμε στο Μέιγιο Κλίνικ (Mayo Clinic), αλλά αμέσως έφτιαξε και το σχετικό έγγραφο. "Η εισήγησή, δυστυχώς, θα εξεταστεί από ομάδα ανώτατων γιατρών και λειτουργών, που συνήθως το παίζουνε σκληροί κι δεν θα έβλαπτε κάποιος να τους προσεγγίσει...", μας προειδοποίησε και μας άνοιξε τα μάτια ταυτόχρονα.

Αυτό ήταν: πέσαμε με τα μούτρα στα μέλη τής επιτροπής. Αρχηγοί κομμάτων, βουλευτές τής συμπολίτευσης και τής αντιπολίτευσης, υπουργοί Εσωτερικών, Υγείας, Οικονομίας, έπαρχοι, διοικητές οργανισμών, γενικοί διευθυντές και υποδιευθυντές υπουργείων. Σε τρεις μέρες ήλθε η απάντηση, παραλάβαμε τα σχετικά έγγραφα, επικοινωνήσαμε με τη Πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, εστάλησαν οι εγγυήσεις στο νοσοκομείο (για νοσήλια έως και 200.000 δολάρια!), επιβεβαιώσαμε το ραντεβού για τις τόσες Μαΐου με το νοσοκομείο, βγάλαμε τα εισιτήρια, τοιμάσαμε τις αποσκευές, αλλά δεν μας κολλούσε ύπνος:

Πρώτον γιατί έχω φοβία με τα αεροπλάνα και δεύτερον για το πώς στην ευχή θα ταξιδεύαμε μια ολόκληρη μέρα, με τόσες ώρες αναμονής στο Άμστερνταμ, τη στιγμή που οι κρίσεις τού παιδιού ήταν ανεξέλεγκτες πια (κάθε λίγο και λιγάκι ξημεροβραδιάζαμε στην εντατική) κι ένα παρατεταμένο επεισόδιο πιθανόν να του προκαλούσε ανήκεστο βλάβη.

Όταν η ελπίδα πέθαινε...

Οι γιατροί στην Ευρώπη ήταν καταδικαστικοί, η κορούλα μας χειροτέρευε, μέρα με τη μέρα. Βλέπαμε ότι το χάναμε το παιδί και μέσα στην απελπισία μας στραφήκαμε στην Αμερική, στο πασίγνωστο Johns Hopkins. Το παιδονευρολογικό τμήμα του υποσχόταν θαύματα.

Στην αρχή ανταποκρίθηκαν θερμά. Όταν όμως είδαν όλο το φάκελο τού παιδιού (το ιστορικό, τις διαγνώσεις επιφανών ευρωπαίων γιατρών και τα τόσα φάρμακα που απέτυχαν), τότε σιγά-σιγά άρχισαν να μας κόβουνε τη φόρα, προβάλλοντας χίλια δυο γελοία γραφειοκρατικά προσχήματα. Ήταν ολοφάνερο ότι μάς θεωρούσαν χαμένη υπόθεση...

Όμως κάθε εμπόδιο για καλό: η αγαπημένη μου ξαδέλφη, που ζει στην Ουάσιγκτον, εντόπισε ένα κορυφαίο νοσοκομείο, το Mayo Clinic, σε μια μικρή πόλη (Ρότσεστερ) κοντά στα σύνορα με τον Καναδά. Σύμφωνα με μια ανεξάρτηση υπηρεσία αξιολόγησης των αμερικανικών νοσοκομείων, θεωρούνταν αυθεντία στα νευρολογικά και μοναδικό στον κόσμο. "Υπερβολές", σκεφτήκαμε, αλλά δεν είχαμε κι άλλη λύση.

Αμέσως είπαν "ναι", αλλά ζητούσαν μεγάλα ποσά και εγγυήσεις επί εγγυήσεων και μετρηρά δεν υπήρχαν. Οι φανερές αποταμιεύσεις του παππού είχαν εξαντληθεί, ύστερα από δυομισι χρόνια άδοξων περιηγήσεων στα πιο γνωστά ευρωπαϊκά νοσοκομεία. Επειδή, όμως, είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι, το κράτος ήταν υποχρεωμένο να χρηματοδοτήσει τη νοσηλεία τού παιδιού μας στις ΗΠΑ, μέχρι και του ποσού των 200.000 ευρώ, υπό την προϋπόθεση ότι, σε πρώτη φάση, η θεράπων ιατρός τού παιδιού (στο τάδε δημόσιο νοσοκομείο της Κύπρου), θα συναινούσε.

Τότε ήταν που μας έφαγε η αγωνία: θα υπέγραφε, άραγε, η γιατρός να πάμε το παιδί στη Αμερική για θεραπεία; Γιατί αν ήταν τόσο στραβόξυλο όσο την παρουσίαζαν, την είχαμε άσχημα.

Έλλη μου, σ΄ ευχαριστώ...

Μετά την εισβολή, κι αφού κατεβήκαμε από τα κατσάβραχα όπου είχαμε καταφύγει για να γλιτώσουμε από τους Τούρκους, μας περίμενε μια άγρια ατμόσφαιρα: τη νύχτα οι ακροδεξιοί πυροβολούσαν αριστερούς, έστηναν ενέδρες κι έλεγαν (άκου θράσος!) ότι έπαιρναν το αίμα τους πίσω! Τη μέρα, αριστεροί ξυλοφόρτωναν μη αριστερούς και μη μακαριακούς, μόνο και μονο επειδή διαφωνούσαν μαζί τους, αφού πρώτα τους βάφτιζαν "πραξικοπηματίες".

Ο παλιάνθρωπος ο πατέρας μου, που κατά τ΄άλλα ήταν καταξιωμένος δημοκρατικός πολίτης και στέλεχος της αριστεράς, εκείνη την εποχή, κινδύνεψε μια φορά σε ένα... ποδοσφαιρικό αγώνα. (Ναι, μη σας φαίνεται παράξενο, ακόμα και τώρα οι ποδοσφαιρικοί αγώνες στην Κύπρο, γίνονται μεταξύ... δεξιών και αριστερών.) Όσο για τις προεκλογικές εκστρατείες τής εποχής, συχνά θυμιζαν μικρούς εμφυλίους πολέμους...

Όταν ήλθε η ώρα να πάω για σπουδές στην Αθήνα, η μανούλα, κατατρομαγμένη απ΄όσα γίνονταν μέσα κι έξω από το σπίτι μας, με συμβούλεψε: "κόρη, μεμ (μην) πάεις στα κόμματα, εν να μπλεξεις, εν να βουρείς, εθ θα διαβάζεις".

Η καλύτερή μου όμως φίλη (από το νηπιαγωγείο ήμασταν μαζί) με την οποία συγκατοικούσα κι όλας, ήταν στέλεχος τού (σοσιαλιστή) Λυσσαρίδη. Κι ένα απόγευμα με έπεισε να πάμε σε μια συνέλευση.

Εκεί μέσα ανανέωσα τις τραυματικές μου εμπειρίες. Γνώρισα αρκετούς από τους "άλλους" ομοϊδεάτες τού πατέρα μου: φώναζαν, έβριζαν, απειλούσαν, "ξετίμαζαν", ξυλοφόρτωναν, βανδάλιζαν, χωρίς προφανή λόγο. Εμένα μ΄έπιασε ταχυπαλμία, όπως συνέβαινε κάθε φορά που το κτήνος ο πατέρας μου φοβέριζε ή έδερνε τη μανούλα. Αλλά, πού να φύγω! Δεν ήθελα ν΄ αφήσω την Έλλη μόνη της. Αλλά και νά ΄θελα, δεν μπορούσα, αφού η Παπαρηγοπούλου ήταν φίσκα: καρφίτσα δεν έπεφτε.

Κι όταν πήρε το λόγο η Έλλη, πόνεσε η ψύχη μου. Της πετούσαν μικροαντικείμενα, την έφτυναν στα μούτρα, την στόλιζαν με ό,τι χυδαίο μπορεί να φανταστεί άνθρωπος. Εκείνη όμως συνέχισε απτόητη, μέχρι που κάποια, αγριεμένη συμφοιτήτρια, την πεταξε κάτω. Την ώρα που έσκυψα να τη βοηθήσω, τη λυπήθηκα τόσο πολύ που άρχισα να κλαίω...

Πρόσφατα (πριν τέσσερα χρόνια, στα βαφτίσια τής κορούλας μου), όταν θυμηθήκαμε το περιστατικό, μάς είπε ότι υπέμενε όσα υπέμενε εκείνο το φριχτό απόγευμα, επειδή έπαιρνε θάρρος από τη δική μου συμπαράσταση... "Ποτέ δεν έπαψα να σ΄ ευγνωμονώ", μας είπε συγκινημένη.

Πέντε μήνες μετά, όταν η κορούλα μου αρρώστησε, η Έλλη εξαφανίστηκε. Η Έλλη τών παιδικών και φοιτητικών μου χρόνων, η ηρωίδα φίλη μου, που διερρήγνυε τα ιμάτιά της για τον άνθρωπο και την αριστερά, που ουδέποτε έχανε την ευκαιρία να με ευγνωμονεί, σαν έμαθε ότι η κορούλα μου είναι επιληπτική, ούτε που θέλει να μας ξαναδεί...

"Πικραινόμενη εν εαυτώ"

Παράγραφος

Μια αγάπη για έναν...

Στην Αμερική γνώρισα μια μητέρα, τη Λίντια, που έχασε το αγοράκι της: έπασχε απο την πιο ελαφρά μορφή επιληψίας, λιποθυμησε ένα μεσημέρι στο σπίτι της γιαγιάς, μετά το φαγητό, εκείνη δεν κατάλαβε και το παιδί πέθανε απο ασφυξία (εισρόφηση).

Από τότε αυτή η χαροκαμένη μανούλα, μετά τη δουλεία της (δασκάλα) τρέχει από νοσοκομειο σε νοσοκομείο για να είναι δίπλα σε γονείς με επιληπτικά παιδιά. "Θέλω να τους μιλήσω για να μην πάθουν ό,τι συνέβη σε μένα. Κι όσο πιο πολλούς ενημερώνω τόσο πιο πολύ ζωντανεύει το παιδάκι μου στην ψυχή μου και το ακούω να μου λεέι "ευχαριστω μανούλα, ευχαριστώ."

Αυτός ο άνθρωπος -κάναμε πολλή παρέα- ήταν σταθμός στη ζωή μας. Μας έμαθε να κοιτάμε προς τα "έξω". Μια αγάπη μονάχα για έναν δεν φελάει τίποτε, τίποτε δεν είναι για τον ίδιο, αν δεν υπάρχει για όλους (παραφράζω τον ποιητή που μιλάει για ελευθερία).

Πάντως ο έρωτας είναι ζωογόνος. Δίχως τον έρωτά μας, ούτε εγώ ούτε ο καλός μου θα είχαμε την ψυχική δύναμη να γυρίσουμε τον κόσμο, να σώσουμε (για την ώρα) την κορούλα και να συνατήσουμε τη Λίντια που μας δίδαξε πώς να αγωνιζόμαστε και για τους άλλους.

Έρως ζωογόνος, έρως θεραπευτής, έρως ανθρωπιστής. Έρως, κατάφαση ζωής!

Σχόλο που έκανα στο περί Έρωτος ποστ του Ν.Δ τής 26ης Μαρτίου 2006

Βοήθεια! ( 2 )

Έπιασα την κορούλα μου στα χέρια κι άρχισα να τρέχω σαν τρελή δεξιά-αριστερά, από δωμάτιο σε δωμάτιο και από τηλέφωνο σε τηλέφωνο. Στην αγκαλίτσα μου το παιδάκι μισοπεθαμένο, στο τηλέφωνο να μη μπορώ να μιλήσω και ο άντρας μου να ακούει, από τη συσκευή, ένα βουβό κλάμα που τον κατατρόμαξε .

Τρέχω για το γραφείο του - είναι δίπλα από το σπίτι. Νά ΄σου η μανούλα στην αυλή που τώρα μ΄ ακολουθεί αλαφιασμένη! Ορμάω και του δίνω το παιδί μας λέγοντάς του σπαραχτικά: "δεν αναπνέει"... Εκείνος, προσπαθεί απεγνωσμένα να διατηρήσει την ψυχραιμίας του. "Εισρόφηση", λέει, το γυρίζει μπρούμυτα και το χτυπάει στην πλάτη. Η ψυχούλα μας βγάζει το φαγητό, αρχίζει να κλαίει και ξαναβρίσκει το χρώμα της. "Γρήγορα στο νοσοκομείο!"

Αλλά και στο αυτοκίνητο (οδηγούσε ο παππούς) ξανά τα ίδια : τα μάτια γυρίσανε πίσω, το πρόσωπο μελάνιασε κι ανάσα καμιά. "Πάλι σταμάτησε η αναπνοή του", ουρλιάζω... Τώρα ο καλός μου τού έδωσε το φιλί της ζωής, συνέρχεται για λίγο αλλά σύντομα ξανασβήνει...

Έτσι το παραδώσαμε στον παιδίατρο, ξεψυχισμένο. Πανικός στο θάλαμο, σωληνάκια, οξυγόνα, μια νοσοκόμα κάτι ψελλίζει για σπασμούς, βάζουν υπόθετο στεζολίντ (δηλαδή βάλιουμ) και μετά από δέκα λεπτά, η κορούλα μας ξαναβρίσκει το χρώμα της, την αναπνοουλα της, τώρα κοιμάται το αγγελούδι μας, ήσυχα...

- «Θα ζήσει γιατρέ;"
- «Δεν είναι τίποτε, θα ζήσει. Αφήστε την μόνο να ηρεμήσει λίγο..." και τα λέμε μετά.

Βοήθεια!

Περιμέναμε το παιδάκι μας να γεννηθεί κι εν τω μεταξύ είπαμε να μελετήσουμε και τη σχετική βιβλιογραφία: "Το παιδί σας πρέπει να έχει δικό του δωμάτιο", "το παιδί σας πρέπει να κοιμάται μόνο του", "να κάνετε τα εμβόλια στο παιδί σας" κλπ.

Εκείνο το πρωινό του Σεπτέμβρη, ο αγαπημένος μου πήρε το παιδάκι και, συνοδευόμενος και από την νηπιοβρεφοκόμο, πήγαν στην παιδίατρο για το πρώτο εμβόλιο. Το κουκλί μας πόνεσε αφάνταστα και όλη μέρα έκλαιγε. Όλη μέρα, ασταμάτητα.

Το μεσημεράκι ησύχασε λίγο αλλά και μετά που ξύπνησε πάλι ήταν κακόκεφη κι εκλαιγε, φαινομενικά χωρίς λόγο. Αργά το απόγευμα τη βγάλαμε βολτίτσα, ηρέμησε λίγο, ήλθαμε σπίτι, μπάνιο, λίγο φαγητό και την έβαλα στο δωματιάκι της, καλοδιάθετη πια, να κοιμηθεί.

Πήγα κάτω στην κουζίνα, έχοντας μαζί μου και το μηχανάκι για τους θορύβους. Μετά από λίγα λεπτά, όχι πανω απο δέκα, μια παράξενη φωνή μου μέσα μου, μου είπε να τσακιστώ τώρα αμέσως και να πάω επάνω, στο παιδί!

Πάω επάνω και τι να δω; Το παιδί είχε βγάλει το φαγητό του, τα μάτια του ήταν γυρισμένα επάνω και δεν ανέπνεε. Μου κόπηκαν τα γόνατα και δυστυχώς τότε κυριολεκτικά έχασα για πρώτη φορά τη φωνή μου.

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε μια μάνα είναι να χάσει τη φωνή της την ώρα που το παιδί της χρειάζεται βοήθεια! Τα χείλη μου έγραφαν τη λέξη, μα ο λαιμός μου δεν υπακουε.

Μισή προσευχή

Τα σαββατοκύριακα έμενα μέσα, τάχα για "να ξανακοιτάξω τις σημειώσεις μου". Κι αντίς γι΄ αυτές ατένιζα από το μπαλκόνι το κενό ανάμεσα στον Πενταδάκτυλο και την κόκκινη θάλασσα τ΄ουρανού.

"Τι κλείνεσαι σπίτι κόρη μου και μελαγχολείς;" -"Δε μελαγχολώ, μάμμα, απλώς ξεκουράζομαι" τής έλεγα. "Καλά κόρη μου, καλά", επαναλάμβανε η καημένη η μανούλα...

Αν και δεν ήθελα να το παραδεχτώ, ήμουνα όντως θλιμμένη. Μ΄επνιγε η μοναξιά: "τι να κάνω έξω χωρίς εκείνον;". Όταν όμως μου έλεγε η Κική ότι σήμερα θα βγουμε Όλη η παλιά παρέα, έτρεχα πρώτη.

Ντρεπόμουνα, βέβαια, πολύ. Σπανια τον κοιτούσα στα μάτια (για να μη προδοθώ) κι ελάχιστα τού μιλούσα. Ξεκαρδιζομουνα όμως στα γέλια με τ΄ αστεία του, ακόμα κι όταν οι άλλοι έμεναν απαθείς (και με κοιτούσαν περίεργα). Για μένα αυτός ήταν Ο τέλειος, αλλά ένιωθα οτι δεν του άξιζα (κι ακόμα έτσι νιώθω!).

Κι όταν μου είπε να ζήσουμε μαζί και φτιάξαμε το σπιτικό μας και γεννήθηκε το παιδάκι μας, ένιωσα ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κοσμο! "Να μ΄ αγαπάει, Θε μου, να μ΄αγαπάει όπως τώρα και δεν θέλω τίποτε άλλο στον κόσμο", προσευχόμουνα...

Και η προσευχή μου, δυστυχώς, εισακούστηκε από την ανάποδη... Μ΄ αγαπάει ακόμα, στ΄ αλήθεια, με λατρεύει. Το βλέπω. Το ζω. (Χωρις αυτόν, τι θα γινόμουνα;) Όλα τα άλλα, όμως, τι απέγιναν, πού πήγαν, γιατί έσβησαν τόσο γρήγορα;

Έπρεπε, δηλαδή, στις προσευχές μου να βάζω και τη μανούλα μου και τον αδελφούλη μου και την υγεία της κορούλας μου;

Σχόλιο που έκανα στο ποστ του Ν.Δ της 27ης Μαρτίου του 2006 με θέμα τον Έρωτα

Η πρώτη Έξοδος!

Όλα όσα χαίρονται τα άλλα παιδάκια, εμάς μάς προκαλούν τρόμο: η θάλασσα, ο ήλιος, το έντονο παιγνίδι, το φαγητό, τα γλυκά, η πολλή χαρά και το ξεφάντωμα!

Ναι μεν το παιδάκι μας φαίνεται ότι νίκησε τη γενικευμένη (βρεφική) επιληψία, χάρη στο θαυματουργό Mayo Clinic (Minnesota), ωστόσο ζούμε περιορισμένοι: παίρνει σε συγκεκριμένες ώρες ειδικά γεύματα (κετογενική δίαιτα - ή κετογενής ή κετονική), εξειδικευμένα φάρμακα άλλες ώρες, αποφεύγουμε τις υψηλές θερμοκρασίες, το πολύ παιγνίδι, τις έντονες συγκινήσεις "για να μη προκαλούμε και την τύχη μας", όπως είπε ο γιατρός.

Κερδίζουμε την υγεία του παιδιού κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, ζώντας κάτω από αυστηρούς περιορισμούς: 12γραμμάρια καρότο, 16,5 γαλοπούλα, 8 γραμ. κουνουπίδι κλπ.

Σήμερα, όμως, πήραμε την μεγάλη απόφαση για τη μεγάλη Έξοδο. Είπαμε: θα βγούμε όλοι έξω, στον ήλιο, θα παίξουμε με το σκυλάκι, θα πετάξουμε αετό! Όλοι μας έξω! "Έλα μπαμπά, έλα μαμά, πάμε έξω!" Και βγήκαμε στο... διπλανό οικόπεδο.

Και δώσ΄ του πάνω κάτω να τρέχουμε σαν τρελοί, πότε τραβώντας ο ένας το σχοινί και πότε κρατώντας ο άλλος τον αετό: "Τρέξε μπαμπά, τρέξε μαμάαα!" και τρέχαμε και γελούσαμε όλοι και το σκυλάκι μαζί να κυνηγάει την ουρά του αετού. Μονάχα ο γάτος έστεκε φαρδύς πλατύς στο πεζούλι, παρακολουθώντας μας με απάθεια, λες και ήξερε κάτι που όλοι οι άλλοι αγνοούσαμε.

Επί μια ώρα και, οργώναμε το χωραφάκι, αλλά ο αετός παρέμενε... κοτόπουλο. Νά ΄σου κι ο παππούς από μακριά. Μας έβλεπε κι αυτός και γελούσε και χαιρόταν, αν και ήξερε...

Κι όταν αποσταθήκαμε, πήγα και φανερά απογοητευμένη του είπα:
'παππούλη μου, τόση ώρα βασανιζόμαστε αλλά τίποτε.

"Μα δεν φυσάει!", αποκρίθηκε, δίχως να ξεκολλήσει το βλέμμα του από το εγγονάκι. Και συνέχισε να μορφάζει από αγαλίαση καθώς το έβλεπε μέσ΄ την τρελη χαρά!

Και μεθύσαν όλη μέρα
πάνε δώθε πανε πέρα
τραγουδώντας στο αέρα
τσιτίρι τσιρι τρο!!!

Σχόλιο που έκανα στο ποστ του Ν.Δ, την Καθαρά Δευτέρα, στις 6 Μαρτίου 2006

Η δική μας άνοιξη!

Η άνοιξη του 2003 ήταν σκέτη απελπισία: ο Μάρτης έγδραρε και τη ψυχή μας κι ο σκληρόκαρδος Απρίλης πέτρωσε την απόγνωσή μας. Ήμασταν άμαθοι ακόμα στον πόνο. Κι ο Αθηναίος παιδονευρολόγος μάς κοιτούσε αμήχανος: "Τι να σας πω; Δεν ξέρω..."

Την άνοιξη του 2004, προσώρας αναθαρρήσαμε λιγάκι. Και ξανά στη δυστυχία.

Ώσπου ήλθε ο χειμώνας του 2005: κάθε μέρα το παιδί πάθαινε δέκα, είκοσι τριάντα και σαράντα μικρά επιληπτικά επεισόδια. Μια μέρα σταματήσαμε να μετράμε: ξεπέρασε τα εκατό. Στην Αγγλία και τη Γαλλία οι σοφοί σηκώσανε τα χέρια ψηλά.

Και την άνοιξη του 2005 πήγαμε στην κατηραμένη Αμερική. Στις άκαρδες ΗΠΑ. Στους αιμοδιψείς Αμερικάνους, στους δολαριολάγνους, στους εκμεταλλευτές, στους υλόφρονες και επαρμένους, στους φτασμένους με τα τέλεια μηχανήματα, με τα ντοκ-ντογκς (εκπαιδευμένα λαμπραντόρ που επισκέπτονταν και διασκεδάζουν τα άρρωστα παιδάκια που αγαπούν τους σκύλους). Κι έξω από κάθε δωματιάκι-παλατάκι κι ένα pc που επικοινωνούσε με τους πάντες και τα πάντα γύρω από την πάθηση του παιδιού. Ένας παράδεισος για τα άρρωστα παιδιάκια.

Δεν μας κοιτούσαν σαν τους άθλιους Γάλλους γιατρούς και νοσοκόμους με μισό μάτι (σάμπως και δεν τους χρυσοπληρώσαμε και του ΑΦΙΛΟΞΕΝΟΥΣ Γάλλους;)

Ούτε σαν τους καλότροπους και τυπικούς εγγλέζους που εκτός από άπρακτη ευγένεια δεν είχαν τίποτε άλλο να μας κεράσουν (και τους χρυσοπληρώσαμε κι αυτούς).

Έπρεπε να παμε στην αναθεματισμένη pax americana κι εκεί βρήκαμε όχι μονο τους επιστήμονες του εικοστού ΔΕΥΤΕΡΟΥ ευρωπαϊκού αιώνα, αλλά και τους σπάνιους ανθρώπους της παλαιάς καλής ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. (Αγωνιστείτε, μας έλεγαν - Never Give up!). Και σώσανε το παιδί μας.

Η άνοιξη του 2005 ήταν όλα μαζί τα καλοκαίρια τής παιδικής μου ηλικίας, όλες οι χαρές τού κόσμου συμπυκνωμένες, όλα τα ξέγνοιαστα χαμόγελα των παιδιών τής υφηλίου γύρω μου.

Αυτή άνοιξη ήλθε ξανά και φέτος.

[Σχόλιο που έκανα στο ποστ του Ν.Δ. (Άνοιξη) της 1ης Μαρτίου του 2006]

Λέξεις αιματοβαμμένες

Με αφόρμηση μια κουβέντα του φιλτάτου Φειδία στο προηγούμενο πόστ ("μπορεί κάποιος να γίνει γενναιότατος μαχητής και να κουραστεί πολύ μπροστά σ' έναν σάκκο πυγμαχίας") ήλθε στο νού μου η εξάντληση που αισθάνεται κάθε δρομέας σαν κόψει το σχοινί, σαν φτάσει στο τέρμα...

Δυστυχώς έτσι νιώθω κι εγώ. Μόνο που δεν ξέρω αν όντως φτάσαμε στο τέλος, επειδή μέχρι πριν λίγο καιρό κόβαμε συνεχώς μόνοι μας το σχοινί σ΄ ένα αγώνισμα που μας βρήκε απροπόνητους και με τις εξέδρες άδειες. Νά ΄ναι γι΄ αυτό που ώρες-ώρες δεν έχω αντέχω ούτε να μιλήσω, ούτε να σηκωθώ από την καρέκλα, ούτε να ακουμπήσω βιβλία και χαρτιά. Ακόμα και η βόλτα με το σκύλο, φαντάζει κάποτε μαρτύριο...

Θα ήθελα να κάνω ένα μεγάλο ταξίδι, όλο ξεγνοισιά και με την αίσθηση ότι τώρα πια ζούμε κι εμείς σαν άνθρωποι, σε ρυθμούς φυσιολογικούς, σε συνθήκες έστω ρουτίνας. Ναι, ηρουτίνα και η πληξη του μέσου ανθρώπου, μου λείπει,τη ζηλεύω!

Από την άλλη, αν κατά την περασμένη τριετία χαλαρώναμε, αν ζούσαμε "σαν άνθρωποι", το παιδί τώρα ή θα είχε "φύγει" ή θα ήταν σε κώμα ή ημιπαράλυτο ή με σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες. Η αλήθεια είναι ότι γρήγορα προνοήσαμε κι ετοιμαστήκαμε για τα χειρότερα: μετατρέψαμε στο σπιτι μας σε κλινική! Χρονομετρήσαμε την απόσταση απο το σπίτι στο νοσοκομείο. Εφοδιάσαμε σπίτι και αυτοκίνητο με τον απαραίτητο εξοπλισμό. Διαθέτουμε πια και τα "κατάλληλα" (ντρέπομαι που το λέω) τηλέφωνα, για να κινήσουμε γη και ουρανό σε ώρα ανάγκης...

Ποτέ δεν αργήσαμε περισσότερο από είκοσι λεπτά. Και ποτέ δεν έμεινε το παιδί χωρίς οξυγόνο και το κυριότερο ποτέ δεν το αφήσαμε να πνιγεί στα σάλια του. (Και δεν μιλάμε για ένα και δύο επιληπτικά επεισόδια, αλλά για δεκάδες απρόβλεπτες κρίσεις!) Του εξασφαλίσαμε και επίβλεψη επί εικοσιτετραώρου βάσεως. Τίποτε δεν αφήσαμε στην τύχη και οι γιατροι έχουν να λένε, κι εδώ, και στην Ευρώπη, και στις ΗΠΑ, παντού όπου πήγαμε.

Πάντως, θαυμάζω τον σύντροφό μου! Μα που το βρίσκει τόσο κουράγιο και τόση αγάπη! Και να σκεφτείτε ότι πολύ πριν γεννηθεί το παιδί μας, συμφωνήσαμε πως ο ίδιος θα ασχολείται ελάχιστα με το παιδί... Ευτυχώς που το γραφείο του είναι δίπλα στο σπίτι και προλάβαινε τα δεινά...

Δε σας κρύβω, με πονάει η ψυχή μου που τον βλέπω συνεχώς φυλακισμένο μέσα σ΄εκείνη την ετοιμότητα, έτοιμος να παρει το παιδί αγκαλιά και να τρέξει να του δώσει ζωή, έτοιμος να δώσει και σε μένα κουράγιο, ακόμα κι όταν τρέμουνε τα χέρια του, ακόμα κι όταν τρέχει η αγωνία από το πρόσωπό του...

Τι να απέγιναν, άραγε, εκείνες οι "συμφωνίες"; Φαίνεται πως τις κατασπάραξε η οδύνη ή, καλύτερα, η ευθύνη, το χρέος, το καθήκον... Τι λέξεις κι αυτές! Με πόσο αίμα καμωμένες!

Η αληθινή ζωή

Βρεθήκαμε, έναν καιρό, στο πανεπιστήμιο του Luton. Και κάποιος είχε την ιδέα να πάμε στο Λούνα Πάρκ και να πάρουμε εκείνο το βαγόνι που ανεβαίνει στα ουράνια, πέφτει σε γκρεμό, εκσφενδονίζεται προς το κενό για να στρίψει ξαφνικά πλάγια και να βρεθεί ανάποδα με διαολεμένη ταχύτητα.

Ουρλιαχτά, φωνή, κακό... Είπαμε:"εδώ θ΄ αφήσουμε τα κόκκαλά μας!" και πώς "αν τη τη βγάλουμε απόψε καθαρή, τίποτε δε θα μας ξανατρομάξει πια". Γιατί αν και σκηνοθετημένη η διαδρομή, υπήρξε ανεπανάληπτα τροματική. Έτσι νομίζαμε...

Κι όταν επιστρέψαμε, αρχίσαμε να βάζουμε σε τάξη τη ζωής μας. Μόνο που η αληθινή ζωή δεν είναι Λούνα Πάρκ κι ουτε πας γυρεύοντας για αξέχαστες συγκινήσεις με εισιτήριο.

Και μπήκαμε στο αληθινό βαγόνι της ζωής χωρίς εισιτήριο. Και από μια στροφή, έπεφτε κι ένας, και από μια κατηφοριά, γρεμιζόταν άλλος.

Αχ και να γυρνούσε ο χρόνος πίσω, να ξαναπηγαίναμε στο Luton και να μέναμε σ΄ εκείνο το απρόβλεπτο σκηνοθετημένο, τρομακτικό τρεχαλητό, για πάντα, όλοι μας, όπως τότε, χωρίς καμιά απώλεια!

Με νοσταλγία

Παράγραφος

Σχόλιο που έκανα στο συναφές ποστ του Ν.Δ τής 8ης Μαρτίου του 2006

Μια "ιστορία τρόμου"

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε ένα παιδί με γενικευμένη επιληψία είναι να αρρωστήσει βαριά με υψηλό πυρετό. Γιατί τότε είναι βέβαιο ότι ο πυρετός θα προκαλέσει επίμονους σπασμούς, που ενδεχομένως να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή του, αν δεν φτάσεις έγκαιρα στο νοσοκομείο... και αν δεν πέσεις σε έμπειρο γιατρό εκείνη τη στιγμή...

Αυτή ήταν και είναι και η δική μας αγωνία: να μη αρρωστήσουμε και κολλήσει και το παιδάκι μας... Ατυχήσαμε όμως, διπλά.

Συνέβη τα προπέρσινα Χριστούγεννα. Αρρώστησα βαριά: γρίππη φριχτή, με πόνους στα κόκκαλα, υψηλό πυρετό, ρίγη αδυναμία. Τα ξέρετε... Και προτού καλά-καλά αναρρώσω, αρρώστησε και η κορούλα μας. Θε μου, τι συμφορά!

Κάτι τέτοιες στιγμές καταλαβαίνεις γιατί ο άνθρωπος ανακάλυψε ή επινόησε το Θεό. Δεν σταμάτησα ούτε δευτερόλεπτο να προσεύχομαι. Δεν εισακούστηκαν οι προσευχές μου. Και να μη μπορώ να πάρω τα πόδια, να μη μπορώ να συνεννοηθώ, γιατί είχα πάθει και ωττίτιδα, να μη μπορώ να μιλήσω γιατί από τότε που άρχισε η περιπέτεια τη κορούλας μου, πανικοβάλλομαι εύκολα και χάνω τη φωνή μου...

Μπήκαμε κακήν κακώς στο αυτοκίνητο (που το έχουμε κατάλληλα διαμορφωμένο) και βουρ για το νοσοκομείο. Οδηγούσε ο καλός μου, εγώ να προσπαθώ πότε με το σάξιον να προστατέψω το παιδί από εισρόφηση και πότε με το οξυγόνο να μη παθει υποξία και καταλήξει με εγκεφαλική παράλυση...

Φτάσαμε γρήγορα, γιατί ήταν χαράματα. Τόσο το χειρότερο. Ο εφημερεύων παιδίατρος κοιμόταν. Είδαμε και πάθαμε να τον ξυπνήσουμε. Και αγουροξυπνημένος μας κοιτούσε χωρίς να ξέρει τι να κάνει! Με τα χίλια ζόρια βρήκαμε ότι στο παιδί έπρεπε να χορηγηθεί βάλιουμ ενδοφλεβίως για να ηρεμήσει ο εγκέφαλός του... Τρύπα το πόδι εδώ, τρύπα εκεί, στο άλλο χερι καλύτερα, μήπως στα δάχτυλα, καλύτερα στον καρπό... Επί δύο ολόκληρες ώρες το παιδί σπαρταρούσε, ο γιατρός τρυπούσε κι εμείς κλαίγαμε. Ήρθε άλλος γιατρός, δοκίμασε κι αυτός, "εδώ καλύτερα", "εκεί έσπασε η φλέβα", "μα τι του έκανες του παιδιού, το κατατρύπησες και δεν βρίσκω φλέβα σωστή..."

Ευτυχώς το παιδί λιποθύμησε... Τη άλλη μέρα μετρήσαμε εβδομήντα οχτώ τρύπες... Στην καρδιά μου τις έχω ακόμα κι είπα να σας μιλήσω για να νιώσω λίγο καλύτερα αλλά ... τίποτε...

με απέραντη θλίψη

Παράγραφος

Σχόλιο που έκανα στο συναφές ποστ του Ν.Δ τής 12ης Μαρτίου २००६, ο τίλτος είναι παρμένος από σχόλιο του Νίκου Δήμου (¨ιστορία τρόμου")

Νοσοκομείο Λευκωσίας - 3

Αφού βάλαμε λυτούς και δεμένους (τον Πρόεδρο της Επιτροπής Υγείας της Βουλής, τον Έπαρχο, το Διευθυντή άλλου Νοσοκομείου, συγγενείς και φίλους γιατρούς και άλλους πολλούς που δεν θυμάμαι), μάθαμε επιτέλους ότι ένας πνευμονολόγος και ένας καρδιολόγος ήταν στα μαχαίρια για την περίπτωση του παππού. Ο πνευμονολόγος είχε διαγνώσει «πνευμονικές εμβολές» ενώ ο καρδιολόγος «καρδιακή αρρυθμία».

Όμως ο πνευμονολόγος ήταν υφιστάμενος του καρδιολόγου, με αποτέλεσμα να τραβήξει πίσω. Ο δεύτερος, όμως, επειδή είχε σπουδαία θέση, ήταν πολυάσχολος και η περίπτωση του παππού (ευτυχώς) δεν ήταν στις προτεραιότητές του. Και λέω ευτυχώς, επειδή οι αιματολογικές εξετάσεις δικαίωσαν τον πνευμονολόγο που έδειξε ένα κάποιο ενδιαφέρον ύστερα από νέες αφόρητες πιέσεις και πιέσεις γνωστών και αγνώστων, πολιτικών και συναδέλφων του, κουμπάρων και μητροπολιτών! Έτσι την τρίτη βδομάδα ξεκίνησε η φαρμακευτική αγωγή και ο παππούς άρχισε να απογαλακτίζεται από το οξυγόνο.

Το έντυπο, στην άκρη του κρεβατιού, έγραφε: βάρος, διατροφή, μπάνιο, νερό και ούρα ημερησίως, σάκχαρο κά. Το βάρος του παππού παρουσίαζε φοβερή "διακύμανση": τη μια μέρα ήταν 135 κιλά, την άλλη 116 , την παράλλη 108. Μέχρι το τέλος της δεύτερης εβδομάδας παρουσιάστηκε αυξομείωση της τάξης των... 40 κιλών και κανένας δεν έδειξε να παραξενεύεται: ούτε ο γιατρός μας ούτε και οι τόσοι ειδικευόμενοι γιατροί, κατά τ΄ άλλα, μελετούσαν το έντυπο. Εν τω μεταξύ οι νοσοκόμοι συνέχισαν απτόητοι τις... μετρήσεις.

Κάπου εκεί ο γιατρός μάς παρέπεμψε στη διαιτολόγο του νοσοκομείου, η οποία, ήλθε μια μέρα, χαράματα, και (όπως μας είπαν, απαθείς, οι νοσοκόμοι της βάρδιας που εκείνη την ώρα μοίραζαν φάρμακα) προτού ξυπνήσει καλά-καλά ο παππούς, του πέταξε ένα χαρτί στα μούτρα και του είπε «αυτά να τρως»!ο. Το περίφημο διαιτολόγιο (το έχω ακόμα) ήταν μια φωτοτυπία άλλης παμπάλαιης φωτοτυπίας από δακτυλόγραφο παρωχημένης τεχνολογίας, με γράμματα διακεκομμένα που θύμιζαν αρμένικα. Κι επειδή ούτε υπομονή είχαμε πια, ούτε γνώσεις γραφολογικές, φέραμε κρυφά (και από τον παππού) απ΄ έξω διαιτολόγο, που προσποιήθηκε την επισκέπτρια...

Και τα ουροδοχεία εξακολουθούσαν να γεμίζουν και να ξεχειλίζουν δίπλα μας, δίχως προφανή λόγο... Αλλά τώρα είχαμε αρχίσει να ψευτοσυνηθίζουμε τη βρόμα και να μειδιάμε (αντίς να οργιζόμαστε) γι΄αυτά και άλλα παράλογα... Τι σου είναι ο άνθρωπος!

Νοσοκομείο Λευκωσίας - 2

Στο πνιγηρό, από τη μπόχα και τη ζέστη, δωμάτιο, ήταν τέσσερα κρεββάτια, αντικριστά ανά δύο. (Ευτυχώς ο παππούς έκατσε κοντά στο παράθυρο.) Δίπλα από τον παππού ήταν ένας μικρόσωμος και στρογγυλοπρόσωπος νεαρός, με μια κοιλιά, ασυνήθιστα μεγάλη για το μπόι του. Φορούσε μαύρη μπλούζα κοντομάνικη (δυο-τρία νούμερα μεγαλύτερη από το σάιζ του) και για παντελόνι και πιτζάμα μαζί, μια χοντρή, χειμωνιάτικη φόρμα. Κι έξω η Λευκωσία έβραζε! Αύγουστος γαρ...

Όταν του απευθυνόσουνα, αν και ήταν όλο χαμόγελο, δεν έβγαζε μιλιά (θά ΄ναι κωφάλαλος, σκέφτηκα.) Μισοξαπλωμένος, κοιτούσε επίμονα την πόρτα, μα κανείς δεν ερχότανε για κείνον. Όποτε κι αν τον έβλεπες, μπεγλέριζε μια πετσέτα (απροσδιορίστου χρώματος) και μ΄αυτή, κάθε λίγο και λιγάκι, σκούπιζε πότε το μέτωπο και το καραφλό του κεφάλι, και πότε τις μασχάλες του. Οι γιατροί τον προσπερνούσαν και οι νοσοκόμοι τον αγνούσαν. Λες και δεν υπήρχε!

Απέναντι, τυλιγμένος στις πάνες, ήταν κατάκοιτος ο Γιάγκος, ένας εύσωμος πενηντάρης με απολιθωμένο «παιδικό» πρόσωπο, καθώς η φύση δεν του επέτρεψε "να μεγαλώσει". Και σαν να μην έφταναν τα βάσανα της αδελφής του (της κυρά-Αφρούλας, που τον περιέθαλπε επί δεκαετίες) πρόσφατα έπαθε βαρύ εγκεφαλικό που τον μετέτρεψε ολότελα σε μωρό. Και πώς να πλυνεις και πώς να καθαρίσεις και πώς να φροντίσεις ένα μωρό ενενήντα κιλών, όταν ακόμα και οι πολύπειροι νοσοκόμοι αγκομαχούσαν;

Δίπλα στο Γιάγκο, ήταν ένας συνομίληκός του Λεμεσιανός που δεν έβγαζε το οξυγόνο απο τη μύτη του, ακόμα κι όταν... κάπνιζε κρυφά στο μπαλκόνι! (Έσερνε τη φυάλη!) Παραπονιότανε για το «σέρβις»: για να φαγητά που δεν τρώγονταν, για το οξυγόνο που δεν του΄φέρναν έγκαιρα, για τα ουροδοχεία που έπρεπε να ξεχειλίσουν για να τα αδειάσουν, για το μπάνιο που δεν έκαναν σε κανέναν ασθενή, για το Γιάγκο που τα σαββατοκύριακα τον άφηναν να πλέει σε πελάγη ακαθαρσίας κ.ά. Μονολογούσε διαρκώς: «αυτό είναι φασισμός», «αυτή η συμπεριφορά είναι φασιστική», «θα ενημερώσω τον πρόεδρο της Βουλής» [ανήκει στην κομμουνιστική αριστερά], «οι φιλοι μου συνδικαλιστές θα με υποστηρίξουν». Είχε δώσει το στίγμα του (ήταν συνδικαλιστής), αλλά ουδείς θορυβήθηκε! "Σκύλος που γαβγίζει...", είπε με νόημα μια νοσοκόμα.

Εν τω μεταξύ, πέρασε μια βδομάδα και γιατρός δεν είχε εξετάσει τον παππού. Ζούσε χάρη στο οξυγόνο που συχνά του φέρναμε από τις αποθήκες εμείς (μέσω κάποιου γνωστού) κι οχι οι νοσοκόμοι, ως όφειλαν...

Νοσοκομείο Λευκωσίας - 1

Ο πεθερός μου, ορκισμένος τσιγκούνης, δεν ήθελε ούτε ν΄ ακούσει για ιδιωτική κλινική. Προτιμάω να πεθάνω καλύτερα, είπε. Αναγκαστικά διακομίστηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, που κάποτε ούτε να πλησιάσω δεν τολμούσα!

Και μόνο η αποκρουστική αρχιτεκτονική του σού προκαλεί ρίγος: κάτι ανάμεσα σε φυλακές, ορφανοτροφείο, νεκροτομείο και άσυλο τού περασμένου αιώνα από το οποίο αφαιρέσανε βιαστικά τις αλυσίδες. «Φυσικό» ντεκόρ για ταινίες τρόμου, με διαδρόμους που οδηγούν σε σκοτεινά υπόγεια, σκάλες που καταλήγουν σε διαβρωμένα μπαλκόνια δίχως κάγκελα, συρόμενα τζάμια ακίνητα από την εποχή της αγγλοκρατίας, πάτωμα με λιωμένα πλακάκια από εκείνα που αφθονούσαν στα δημόσια ουρητήρια και παντού βαριές πόρτες σκεβρωμένες που τρίζουν δαιμονισμένα, λες και πίσω τους καραδοκεί ο δολοφόνος με το πριόνι.

Έπρεπε όμως να πηγαίνω εκεί κάθε μέρα και να του παραστέκομαι και να του βρίσκω οξυγόνο γιατί δίχως αυτό δεν μπορούσε ούτε στιγμή. Είναι μόνος πια στη ζωή. Και μ΄ όλα τα παράπονα που είχα κάποτε γι αυτόν, τού οφείλω απέραντη ευγνωμοσύνη. Η τσιγκουνιά και η εργατικότητά του συσσώρευσαν αποταμιεύσεις δυο και τριών γενεών. Κι όλα τα έδωσε για να σωθεί το εγγονάκι του... Κι ακόμα δίνει και δίνει...

Τελικά, τι σου είναι αυτή η αγάπη! Τι σόι δύναμη κρύβει και μπόρεσε να μεταμορφώσει αυτόν τον κλειστό, αυστηρό, μυγιάγγιχτο, απότομο, αυταρχικό, απρόβλεπτο, φωνακλά και κυρίως αρρωστημένα ΣΠΑΓΚΟΡΑΜΜΕΝΟ άνθρωπο, σε καλοσυνάτο, γενναιόδωρο και ανεκτικό παππούλη; Μυστήριο!

Πηγαίναμε λοιπόν να τον φροντίσουμε. Τώρα όμως δεν είχα να αντιμετωπίσω μόνο την έμφυτη τρομάρα μου αλλά και μια μπόχα πρωτόγνωρη. Από την είσοδο κι όλας σε υποδέχεται κι όσο προχωράς στα ενδότερα γίνεται ανυπόφορη. Βρώμα, βρώμα, βρώμα! Κάθε σφουγγάρισμα μάταιο! Βρώμα: η βασίλισσα του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και πριγκίπισσα του Παθολογικού Αντρών.

Και νά ΄ταν μόνο αυτό;

Επιληψία, αγάπη μου!

Εκείνον τον καιρό τα τουρκικά αεροπλάνα γυρόφερναν πάνω από το νησί. Ο ανύπαρκτος στρατός μας υποχωρούσε κακήν κακώς κι εμείς ο κόσμος (χιλιάδες κόσμος, μια ατελείωτη ουρά σκυθρωπών κι αλαφιασμένων οδοιπόρων) φεύγαμε όπως-όπως για να γλιτώσουμε από βιασμούς και εκτελέσεις, γιατί έτσι μας λέγανε οι άλλοι που ερχόντουσαν από την Κερύνεια. Τραβούσαμε κατά το βουνό Τρόοδος. Ολοι μαζί, ο ένας πιο δυστυχισμένος από τον άλλο κι εμείς οι μικρότεροι φοβισμένοι από την απελπισία που βλέπαμε στα μάτια των μεγάλων.

Τα ορεινά γεμίσανε ανθρώπους και ανθρώπους που μήτε να φάνε είχανε μήτε να πιούνε μήτε να κοιμηθούνε και φυσικά πουθενά τόπος να κανεις την ανάγκη σου. Επρεπε να πας κάπου παράμερα κι ακόμα παρα πέρα. Πήγα κι εγώ σ΄ ενα απόμακρο μέρος γιατί ντρεπόμουνα πολυ. Ξάφνου ακούω, πίσω από κάτι χαλάσματα, ένα θόρυβο παράξενο. Κάτι ανάμεσα σε πνιχτή φωνή ανθρώπου και ξεψυχισμένη κραυγή ζώου. Μια σκιά άρχισε να με πλησιάζει. Κοκκάλωσα.

Βλέπω ένα όρθιο φάντασμα, μέσα στη βρόμα και τα κουρέλια, να σέρνει το πόδι του και να βρυχάται, ν΄ απλώνει τα σκεβρωμένα δάχτυλά του με κατι νύχια τεράστια, γαμψά και κατάμαυρα, να με κοιτάζει κατάματα με ένα πρόσωπο λες και το είχανε σκαμμένο και τυλιγμένο στο χώμα από χρόνια...

Εκανε να ΄ρθει πιο κοντά, μα το ένα πόδι του πλάσματος δεν προχωρούσε γιατι το κρατουσε μια αλυσίδα σκουριασμένη κι ένας χαλκάς χωμένος στο κρέας από χρόνια χρόνια. Γλίτωσα, σκέφτηκα κι ένα ένα βήμα πίσω πέφτοντας στη φωνιά μιας γριάς που βγήκε από τα χαλάσματα και μου ένευσε: "Κόρη, φύε που΄τζιαμαί, εν δαιμονισμένη!!!" Τότε τα χρειάστηκα πραγματικά γιατί με μιάς το πλάσμα έπεσε χαμαί κι άρχισε να ουρλιάζει και να χτυπιέται... κι ακόμα τρέχω...

Ακόμα τρέχω... Τα χρόνια πέρασαν. Γεννήθηκε το παιδί μου. Στους έξι μήνες διαγνώσθηκε γενικευμένη επιληψία. Πάθαινε σπασμούς και χτυπιόταν σαν το πλάσμα που φοβήθηκα τότε πάνω στα βουνά.

Αχ και να γυρνούσε πίσω το ρολόι, ν΄ αγκάλιαζα το παιδάκι εκείνο όπως τώρα την κορούλα μου!!!