Από το Ευαγγέλιο: θεραπεία δαιμονιζόμενου παιδιού

Θεραπεία δαιμονιζόμενου παιδιού (Mατθαίου)

Όταν κατόπιν ήρθε [ ο Χριστός] κοντά στους υπόλοιπους μαθητές, είδε γύρω τους πολύ κόσμο και νομοδιδάσκαλους να συζητούν μαζί τους. Kι όλος ο κόσμος, αμέσως μόλις είδαν τον Iησού θαμπώθηκαν και τρέχοντας κοντά του τον χαιρετούσαν. Pώτησε τότε τους νομοδιδάσκαλους: "Tι συζητάτε μαζί τους;" Kι αποκρίθηκε ένας μέσα από το πλήθος:

"Δάσκαλε, σου έφερα το γιο μου που έχει μέσα του δαιμονικό πνεύμα που τον κάνει άλαλο, κι όπου τον κυριεύσει, του προκαλεί σπασμούς και βγάζει αφρούς και τρίζει τα δόντια του και παραλύει τελείως. Kι είπα στους μαθητές σου να το βγάλουν, αλλά δεν μπόρεσαν. "

Tου λέει τότε ο Iησούς: "Ω, άπιστη γενιά! Mέχρι πότε θα είμαι μαζί σας; Mέχρι πότε θα σας υπομείνω; Φέρτε τον σε μένα. Tον έφεραν λοιπόν σ΄ αυτόν, και όταν το πνεύμα είδε τον Iησού τράνταξε αμέσως το παιδί, κι αυτό έπεσε καταγής και κυλιόταν βγάζοντας αφρούς.

Pώτησε τότε τον πατέρα του: Πόσος καιρός είναι από τότε που του έχει συμβεί αυτό; Kι εκείνος απάντησε: Aπό παιδάκι. Kαι πολλές φορές τον έριξε και στη φωτιά και στα νερά για να τον εξοντώσει. Mα αν μπορείς να κάνεις κάτι, βοήθησέ μας δείχνοντάς μας συμπόνια.

Kι ο Iησούς του είπε εκείνο το: Aν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά γι΄ αυτόν που πιστεύει. Aμέσως τότε ο πατέρας του παιδιού φώναξε δυνατά και με δάκρυα έλεγε: Πιστεύω, Kύριε, βοήθα με στην απιστία μου! Kαι σαν είδε ο Iησούς ότι συγκεντρώνεται κόσμος, επιτίμησε το δαιμονικό πνεύμα λέγοντάς του: Πνεύμα άλαλο και κουφό, εγώ σε διατάζω, βγες απ΄ αυτόν και μην ξαναμπείς πια σ΄ αυτόν.

Kαι το πνεύμα, αφού έβγαλε μια δυνατή κραυγή και τον κατατάραξε, βγήκε, ενώ το παιδί έγινε σαν νεκρό, έτσι που πολλοί έλεγαν ότι πέθανε. O Iησούς όμως κρατώντας τον από το χέρι τον ανασήκωσε και στάθηκε όρθιος.
Όταν, κατόπιν, μπήκε ο Iησούς σ΄ ένα σπίτι, τον ρωτούσαν ιδιαιτέρως οι μαθητές του: Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε; Kι εκείνος τους απάντησε: Tο γένος αυτό με τίποτε δεν μπορεί να βγει παρά μόνο με προσευχή και νηστεία.

* * *

Θεραπεία δαιμονιζόμενου παιδιού (Μάρκου)

Όταν, λοιπόν, την άλλη μέρα κατέβηκαν από το βουνό, τους συνάντησε πολύς κόσμος. Eμφανίστηκε τότε κάποιος μέσα από το πλήθος και είπε φωναχτά: Δάσκαλε, σε ικετεύω ρίξε μια ματιά στο γιο μου, που είναι το μοναχοπαίδι μου, γιατί τον κυριεύει κάποιο πνεύμα και τον κάνει ξαφνικά να φωνάζει και να σπαρταράει βγάζοντας αφρούς και πολύ δύσκολα τον εγκαταλείπει, με αποτέλεσμα να τον εξαντλεί τελείως. Kαι τους μαθητές σου τους ικέτεψα να το βγάλουν αλλά δεν μπόρεσαν.

Aποκρίθηκε τότε ο Iησούς και είπε: Άπιστη γενιά και διεστραμμένη! Ως πότε θα βρίσκομαι ανάμεσά σας και θα σας υπομένω; Φέρε εδώ το γιο σου. Και καθώς ακόμα αυτός προχωρούσε για να πλησιάσει τον Iησού, τον έριξε κάτω το δαιμόνιο κάνοντάς τον να σπαρταράει ολόκληρος. Tότε ο Iησούς επιτίμησε το δαιμονικό πνεύμα και γιάτρεψε το παιδί και τον παρέδωσε στον πατέρα του. Kι όλοι έμεναν κατάπληκτοι μπρος στο μεγαλείο του Θεού!


Με πολλή αγάπη - Παράγραφος


ΥΓ. Το μόνο θετικό στην υπόθεση είναι η... νηστεία. Εδώ βασίζεται η κετογενική δίαιτα: είναι ειδική δίαιτα χωρίς υδατάνθρακες.

Δυστυχώς, κατά την εκκλησία, Επιληψία = Δαιμονισμός !

Μια απόδειξη: η συμπεριφορά του επιφανούς Ιερομομονάχου Γέροντος Προρφυρίου (1906-1991)
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Επι σειρά ετών πίστευα ότι η Εκκλησία μας δεν συσχετίζει πλέον τον "δαιμονισμό" με την "επιληψία". Ωστόσο, η ενασχόλησή μου με το ζήτημα, μου αποκάλυψε ότι η Εκκλησία μας δεν έχει προβεί σε τέτοια διευκρίνιση και ότι η υφιστάμενη πρακτική αρκετών ιερομονάχων και ιερέων κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Γνωρίζω πολλές οικογένειες με παιδιά που πάσχουν από επιληψία, οι οποίες (εδώ στην Κύπρο) καταφεύγουν σε εξορκισμούς. Δεν μπορώ όμως να κομίσω τέτοια τεκμήρια για ευνόητους λόγους. Ετσι επαναφέρω την περίπτωση ενός διακεκριμένου Ιερομονάχου, του Γέροντος Πορφυρίου, σχετικό τόπο έχω και στο άλλο μου μπλογκ. Σας παρακαλώ διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα από μια συνέντευξη του Ιερομονάχου και θα καταλάβετε:

Παρουσιαστής:

Ο Γέροντας Πορφύριος στην προηγούμενη ενότητα εννοεί ότι πολλές φορές ο άνθρωπος γίνεται ενεργούμενο κακών σκέψεων, είτε δικών του, είτε υποβολιμαίων από το πονηρό πνεύμα, χωρίς να το καταλαβαίνει και τότε παρασύρεται χωρίς αυτοέλεγχο και κάνει αυτό που κάνει, που αργότερα νομίζει ότι δεν το ήθελε, αλλά που στην πραγματικότητα το θέλησε και αυτός. Συνεργάζεται με τον κακό λογισμό, λέει μέσα του για μια στιγμή το ναι και ύστερα αφήνεται και δρα ανέλεγκτα και κάνει πράγματα που ίσως και να μην τα θυμάται μετά. Όμως στην αρχική στιγμή υπέκυψε με το θέλημά του και έτσι κατελήφθη από το πάθος του. Αυτό ο Γέροντας το ονομάζει μυστηριώδη τρόπο. Γιατί δεν είναι αμέσως από όλους αντιληπτό, είναι όμως αλήθεια ότι συμβαίνει. Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή στην πρώτη στιγμή που έρχεται ο κακός λογισμός, να τον περιφρονήσουμε και να στραφούμε αμέσως στον Χριστό, για να μη μας πιάσει και μας αιχμαλωτίσει την θέληση και μας κάνει ό,τι θέλει μετά χωρίς να ελέγχουμε την κατάσταση.

Γέροντας Πορφύριος:

(...). Μια φορά ήτανε ένα αγόρι, είχε έρθει εδώ και μου ‘λεγε: «Γέροντα, έχουμε την αδελφή μου και υποφέρει πολύ».

Λοιπόν, του λέω τι;

"Αυτή, λέει, παθαίνει επιληψία και μας έχει ξετρελάνει όλους στο σπίτι."

Λοιπόν, ακούστέ με, είναι ένα ωραίο παράδειγμα και αυτό. Δεν κάνει να λέω ονόματα, αλλά που να καταλάβετε τώρα. Του λέω, κοίτα δω, η αδελφή σου ξεύρεις δεν έχει επιληψία. Μου λέει, έχει και ταράζεται πολύ και δαγκάνει και τα χείλη της η καημένη. Του λέω, το κάνει έτσι. Όχι, μου λέει, δεν γίνεται, δεν το κάνει έτσι. Την πιάνει. Του λέω, να την φέρεις. Λέει, να την φέρω αύριο; Φέρτηνε του λέω.

Λοιπόν, την άλλη μέρα πλακώνει η κοπελίτσα, μια ωραία κοπέλα με τα μαλλιά πίσω έτσι, σαν αλογοουρά. Ε! και λέει, μ’ έφερε ο αδελφός μου, να μου πεις συμβουλές, μου λέει, γιατί υποφέρω από επιληψία και στενοχωριούνται στο σπίτι όλοι.

Της λέω, έλα εδώ κάτσε. Ξεύρεις τι είδα εγώ από μακριά μόλις μου έλεγε ο αδελφός σου ότι πάσχεις από "επιληψία"; Έβλεπα ότι το κάνεις μόνη σου αυτό το πράγμα. Όχι, μου λέει, δεν το κάνω. Δεν το κάνω, μου λέει. Της λέω, το κάνεις μόνη σου. Όχι δεν το κάνω, μου λέει. Να σκεφτείς, λέει, ότι, όταν συνέρθω πολλές φορές, έχω δαγκάσει τα χείλη μου και βγάζουν αίμα.

Μωρέ, το ξέρω, της λέω. Αλλά άκουσε να σου πω, πως γίνεται. Της λέω, εσύ έχεις μεγάλον εγωισμόν μέσα σου, θέλεις να σ’ αγαπούνε όλοι. Και πολλές φορές, όταν δεις του γονείς σου να περιποιούνται κάποιον αδερφό σου, ε! το κάνεις μόνη σου. Ξεύρεις πως γίνεται αυτό το πράγμα, και κάνεις έτσι και το κάνεις. Δηλαδή, ανοίγεις, σε κυριεύει ο δαίμονας και από κει και πέρα τα χάνεις. Πέφτεις κάτω, αφρίζεις, χτυπιέσαι, δαγκάνεις τα χείλη σου, για θυμήσου το, της λέω, ρε κόρη; Ε! αυτό το κάνω, μου λέει. Λέω, πως το κάνεις, γιατί το κάνεις; Να, όταν με στενοχωρήσουν δεν έχω τίποτ’ άλλο να κάνω, κάνω αυτό για να το καταλάβουν να μη με στενοχωρούν, να μ’ αγαπούν και να μου φέρνουνε εκείνο που θέλω. Λέω, καλά τα λες αυτά, το καταλαβαίνεις; Το καταλαβαίνω. Το καταλαβαίνεις ότι το κάνεις μόνη σου;

Τώρα, λέει, το κατάλαβα ότι το κάνω μόνη μου. Το προκαλώ, λέει, αλλά έπειτα χάνομαι. Απ’ εκεί και πέρα χάνομαι, με πιάνει αυτό, πάει, δεν ξεύρω τι κάνω, μου λέει, είμαι κατειλημμένη πια από το κακό.

Τ’ ακούσατε αυτό; Τ’ ακούσατε; Είναι σπουδαίο. Δηλαδή, πως ανοίγεις την θύρα.

(...)

Πηγή: http://66.249.93.104/custom?q=cache:Ckka8lciY_UJ:www.oodegr.com/oode/psyxotherap/katathlipsi1.htm+%CE%B5%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1+%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BB%CE%B7%CF%88%CE%AF%CE%B1&hl=el&ct=clnk&cd=4

* * *

Σημείωση: Για να μην υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία, για να μην έλθει δηλαδή κάποιος και μας πει ότι ο εν λόγω Ιερομόναχος Γέροντας Προρφύριος (ο... ιαματικός, έτσι τον λένε) δεν είναι Ορθόδοξος ή είναι αιρετικός ή ότι δεν είναι αναγνωρισμένης αξίας από την Επίσημη Ορθόδοξη Εκκλησία μας, παραθέτω τις κάτωθι συναφείς ιστοσελίδες/τεκμήρια:

http://www.porphyrios.net/GREEK/indexG.html

http://www.porphyrios.net/GREEK/BIOS/stonkosmo.html

http://www.oodegr.com/index.htm

http://www.oodegr.com/oode/erwtiseis/erwtiseis.htm

http://www.oodegr.com/oode/erwtiseis/epistoles/iereis/metallinos1.htm

http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/monasticism/porfyrios1.htm

http://athos.edo.gr/modules.php?name=coppermine&file=thumbnails&album=66

http://athos.edo.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=4

http://www.imsamou.gr/articles.php?id=11&PHPSESSID=e3c13283521963f11283276424843042

http://66.249.93.104/custom?q=cache:XVDPPnjmR7wJ:www.imlarisis.gr/main.php%3Fp%3D68%26more%3D1%26page%3D3+%CE%A0%CE%BF%CF%81%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%B1%CF%87%CE%BF%CF%82+%CE%A0%CE%BF%CF%81%CF%86%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%99%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%B1%CF%87%CE%BF%CF%82&hl=el&ct=clnk&cd=12

Με αγάπη

Παράγραφος

"Σχιζοφρένεια": ένα περιστατικό

Μια απόμακρη γνωστή μας (η Μ.) και παλιά γειτόνισσα (διορισμένη στην κυβέρνηση, δηλ. στο δημόσιο) ήθελε να προαχθεί σε ανώτερη θέση. Ομως της ζητήθηκε "άριστη γνώση της ελληνικής", προσόν που δεν το έχουν όσοι τελείωσαν ξενογλωσσα σχολεία, όπως η ίδια. Επρεπε λοιπόν να κάνει κάποια στοιχειώδη προπαρασκευαστικά μαθήματα για να μπεί στο πνεύμα των εξετάσεων κι επειδή αυτές οι εξετάσεις μού ήταν κάπως οικείες (για άσχετους με την υπόθεσή της λόγους) ζήτησε τη βοήθειά μου: "πέντε με έξι συναντήσεις" μου είπε, "είναι αρκετές".

Περισσότερο από ντροπή παρά από επιθυμία και όρεξη, δέχτηκα να την βοηθήσω. "Τι είναι μία ώρα τη βδομάδα για ένα μήνα;", αναρωτήθηκα, πιέζοντας τον ευατό μου να πει "ναι". Στο πρώτο "μάθημα" με διέκοψε για να μου εκμυστηρευτεί το παράπονο της: Εκπληκτη την άκουσα να μου λέει ότι ολη η γειτονιά ασχολείται μαζί της!!! "Βάζουν τα μικρά παιδιά και έρχονται έξω από το σπιτι μου για να κρυφακούσουν τι λέω και τι κάνω", μου είπε εμπιστευτικά. Τα ίδια και στην δεύτερη και στην τρίτη και στην τέταρτη και στην πέμπτη συνάντηση. Ατελείωτες συνωμοσίες...

Από λεπτότητα, άκουγα χωρίς να μιλώ και να φέρνω αντίρρησεις στα μυθομανή παραληρήματά της, έτσι τα αποκαλούσα - που να ήξερα. Κάποτε (μάταια όμως) την διέκοπτα για να της θυμίσω το σκοπό των συναντήσεών. Ωσπου ήλθαν η εξετάσεις χωρίς να έχει γίνει ούτε ένα ουσιαστικό μάθημα... Είπα κι εγώ (ο θεός να με συχωρέσει) "επιτέλους γλίτωσα". Να όμως που δεν είχα γλιτώσει! Αρχισε τα τηλεφωνήματα με νέα "παράπονα": τώρα συνωμοτούσε εναντίον της ο φαρμακοποιός τής κεντρικής λεωφόρου με τον φούρναρη που ήταν συγγενής μου.

Εκεί δεν άντεξα: "καλη μου, κανεις λάθος, τον Γ. τον ξέρω από παιδί, αποκλείεται να σε συκοφαντεί και να σε κουτσομπολεύει". "Μα", επέμεινε σθεναρά, "τους άκουσα στο τηλεφωνο"... (Δηλαδή, σήκωσε το τηλέφωνο για να τηλεφωνήσει σε κάποιον και συμπτωματικά άκουσε να...) Εκεί αντέδρασα με επιμονή. Τότε όμωςε μαζεύτηκε, οπως κάνει ο δραρμένος σκύλος που βάζει την ουρά στα σκέλη και τρέχει με τα αφτιά κατεβασμένα να κρυφτεί στο καλύβι του. Ηταν η τελευταία μας συνάντηση. Εκτοτε δεν ξανάδωσε σημεία ζωής.

Δεν σας κρύβω (το λέω με ενοχές) ότι αρκετές φορές τα έλεγα στον καλό μου κι εκείνος μειδιούσε και με παρακαλούσε να της εξηγήσω ότι δεν έχει κανένα λόγο ο κόσμος να ασχολείται μαζί της, με το τι εσώρουχα φοράει, ή πόσο νερό πίνει, ή αν έκανε τη δίαιτα που υποσχέθηκε στη διαιτολόγο της. Εγώ όμως ντρεπόμουνα να πάρω πρωτοβουλία, την λυπόμουνα κι όλας, δεν ήθελα να την κακοκαρδίσω και κυρίως δεν ήξερα, δεν ήξερα, δεν ήξερα τι κακό ήταν αυτό που της συνέβη. Γιατί είχε όλες αυτές τις παράλογες, έμμονες ιδέες! Δεν μπορουσα να φανταστώ ότι ένας άνθρωπος "βλέπει" και "ακουει" γεγονότα και καταστάσεις ανύπαρκτες ή εντελώς παραλλαγμένες.

Μετά που παντρεύτηκα και με βρήκαν τα δικά μου και άρχισα την ψυχοθεραπεία και τη μελέτη, μετά κατάλαβα...

Τι ν΄απέγινε άραγε η δόλια η Μ.;

Με αγάπη - Παράγραφος

=======================================================

"Σχιζοφρένεια": όχι στο στίγμα!

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Ψυχικής Υγείας (10η Οκτωβρίου),
πολλοί ειδικοί ζητούν επιτακτικά την κατάργηση του όρου σχιζοφρένεια.

Για να διαβάσετε το σχετικό άρθρο πηγαίνετε εκεί: http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=745424&lngDtrID=252


Οποιος επιθυμεί να μάθει περισσότερα για την ασθένεια της σχιζοφρένειας, μπορεί να ανατρέξει στις πιο κάτω ιστοσελιδες:

http://www.medlook.net/kids/sxizophrenia.asp

http://www.openthedoors.com/greek/03_05.html

http://www.stress.gr/disorders/schizo1.html

http://www.obrela.gr/psychiatry_4.htm

http://health.in.gr/parents/Article.asp?ArticleId=19087&CurrentTopId=19044&IssueTitle=%C3%EF%ED%E5%DF%F2-%D0%E1%E9%E4%E9%DC

http://www.janssen-cilag.gr/disease/detail.jhtml;jsessionid=ON12JTLWTIMTKCUCERDRXCQ?itemname=schizo

http://asclepieion.mpl.uoa.gr/pubASPIS/%CE%A0%CE%9B_%CE%A0%CE%9F%CE%9B_%CE%A3%CF%87%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CF%86%CF%81%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1.htm

http://www.hri.org/E/1996/96-07-26.dir/keimena/greece/greece4.htm

http://www.noesi.gr/node/314?PHPSESSID=8f379860f38c6b64c693099bd261e2bd

Με αγάπη - Παράγραφος

Περι μισαλλοδοξίας και νηφαλιότητας: η διαχωριστική γραμμή

1. Ο νηφάλιος, φιλελεύθερος και ορθλογιστής/ανθρωπιστής είναι ανεκτικός απέναντι στον "διαφορετικό", στις θέσεις των αντιφρονούντων και ποτέ φανατικός. Αν είναι οπαδός μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, δεν βλέπει με κακό μάτι το γείτονά του που ανήκει σε άλλη ομάδα. Αν ψηφίζει ένα δημοκρατικό κόμμα, δεν σκάει ιδιαίτερα που ο συνάδελφός του ψηφίζει άλλο. Αν αγαπάει το χι μυθιστόρημα ή την ψι μουσική, δεν αισθάνεται καθόλου άσχημα με τους άλλους που έχουν άλλα γούστα, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα προσπαθήσουνε να του επιβάλλουν τα δικά τους. Αν ανήκει σε μια εθνότητα, δεν "φοβάται" τις άλλες εθνότητες, δεν είναι ξενόφοβος. Τέλος, συνήθως ο νηφάλιος, φιλελεύθερος και ανεκτικός οθρολογιστής/ανθρωπιστής επικρίνει τα στραβά της κοινωνίας και της θετει υψηλούς στόχους (πολυ-πολιτισμός, ανοικτή κοινωνία, συνεχής εκδημοκρατισμός, επέκταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στους αποκλεισμένους κοινωνικά συμπολίτες κοκ).

2. Αντίθετα, οσοι έχουν φανατικά την αίσθηση του συνανήκειν σε μια ποδοσφαιρική ομάδα ή σε ένα πολιτικό κόμμα ή σε μια εθνότητα ή σε ένα δόγμα ή σε μια τεχνοτροπία ή σε μια νοοτροπία, όσοι δηλαδή είναι φανατικά προσηλωμένοι και μαντρωμένοι σε μια κάποια "ομάδα" πολιτικής ή φιλοσοφικής ή δογματικής ή φιλολογικής ή θρησκευτικής χροιάς, το πιθανότερο είναι να ΕΝΟΧΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ την ΑΛΛΗ ΘΕΣΗ, από την άλλη τοποθέτηση, απο την άλλη πολιτική προοπτική, από την άλλη θρησκευτική πίστη, από την άλλη εθνοτική προέλευση από την άλλη φιλολογική προσέγγιση από την "άλλη" γενικώς στάση.

Ετσι, ο φανατικός συνομιλητής, όντας ενοχλημένος απο τις θέσεις του "άλλου", βγάζει χολή, δικάζει προθέσεις, παρερμηνεύει θέσεις και προπάντων καταφεύγει σε χτυπήματα κάτω από τη μέση, προσβάλλει, σε λέει ανήξερο, σε λέει μοχθηρό, δεν επιχειρηματολογεί, δεν αντικρούει λογικά μια θέση, δεν προβαίνει σε νωπή αξιολόγηση της ζωής, όχι επειδή δεν μπορεί αλλά επειδή δεν θέλει, επειδή στόχος του είναι να τα βάλει με τον συνομιλητή του, να τον πληγώσει, καθώς ο ίδιος αισθάνεται πληγωμένος αφού του έθιξαν "τα ιερά και τα όσια" των ποδοσφαιρικών, πολιτικών, δογματικών, φιλοσοφικών, φιλολογικών, αισθητικών ή άλλων ΑΡΧΩΝ.

3. Ο φανατικός λοιπόν συνομιλητής αισθάνεται προσβεβλημένος απο την "άλλη" θέση. θλίβεται όταν την ακουει, υποφέρει και μόνο που νιώθει την ύπαρξή της, οργίζεται εξαιτίας της κι είναι έτοιμος να... ανταποδώσει!!! Συχνά μάλιστα γίνεται, παρά τη θέλησή του απάνθρωπος!

Εκεί θέλω να καταλήξω και εξηγούμαι:

Είναι τραγικό κάτι τέτοιο να το βλέπεις σε έναν γονιό που το παιδί του πάσχει από επιληψία (σαν την επιληψία της κόρης μας), που (προ ενός έτους) ήλθε σε μας για βοήθεια , που του προτείναμε την Κετογενική Δίαιτα και τον παρακαλεσαμε για λόγους ασφάλειας του παιδιού να μην απομακρύνεται πολύ από το σπίτι και από το νοσοκομείο (τα παρατεταμένα και ενεξέλεγχτα επεισόδια "καίνε" τον εγκέφαλο, του προκαλούν βλαβες κλπ ), που τον παρακαλέσαμε να σταματήσει για έναν διάστημα τα ταξίδια και τις επισκέψεις και τις παρακλήσεις σε απομακρυσμένα μοναστήρια, να μην ξυπνάει το παιδί χαράματα για να το πάει στη εκκλησία και να το καθηλώνει εκεί επι πολλές ώρες χωρίς λόγο, γιατί το πιο σημαντικό στα παιδιά με επιληψία είναι η ξεκούραση, το ευχάριστο περιβάλλον κι όχι το "κάτσε και σκάσε" σε ένα μονότονο περιβάλλον για το παιδάκι .

4. Ολες αυτές οι (δικές μας) παραινέσεις, προκάλεσαν αφάνταστο πόνο στο δύστυχο γονιό (μας μίσησε) που ένιωθε καλά μόνο όταν σκαρφάλωνε σε κάποιο μοναστήρι στα κορφοβούνια για να παρακολουθήσει μια παράκληση - λες και χάθηκαν οι εκκλησίες στην πόλη, λες και οι ιερομόναχοι είναι ανώτεροι λειτουργοί απο τους ιερείς που έχουν οικογένεια...

Ωσπου το παιδί έπαθε μια φοβερή κρίση (επόμενο ήταν) πολυ άσχημη, μακριά απο το νοσοκομείο... Και πάλι όμως, ο καημένος πατέρας δεν συνήλθε, δεν προβληματίστηκε, συνέχισε και συνεχίζει το βιολί του υπό την καθοδήγηση του "πνευματικού του πατέρα", ενός ημιμαθούς και μισαλλόδοξου ιερέα που δεν ξέρει τίποτε για την επιληψία, ή καλύτερα, που ξέρει για επιληψία όσα ξέραμε κι εμείς πριν αρρωστήσει το παδί μας (πάλι τίποτε) και ο οποίος έχει ρημάξει το παιδάκι στα ευχέλαια και τους εξορκισμούς. (Αν το παιδί ζήσει για χρονια, είναι βέβαιο ότι θα... καταχωριστεί και επισήμως στους δαιμονισμένους!!! Με τόσα βασανιστήρια και υποβολή, πώς να μην... "διαολιστεί" το παιδάκι "αύριο";)

Η σύζυγος τού ταλαίπωρου πατέρα, παρ΄ ότι κι η ίδια είναι θρησκοληπτη, άρχισε να φέρνει αντιρρήσεις. Μάταια, όπως. Κάθε φορά που αναφέρει το όνομά μας την αντικρούει ο εξ αγνοίας και θρησκοληψίας άστοχος πατέρας: "αν δεν γιατρέψει το παιδί μας ο θεός, θα το γιατρέψουν οι... άθεοι; "


Με θλίψη και αγάπη

Παράγραφος

ΥΓ. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένα δικαστήριο για τους ανθρώπους αυτούς, να τους ταρακουνήσει, να τους καταδικάσει για πλημμελή φροντίδα; Αλλά και να υπήρχε, ποιος θα τολμουσε να κάνει κάτι τέτοιο; Εγώ πάντως, όχι. Θα έπρεπε να υπάρχει ένας θεσμός όπως αυτό που έγινε πρόσφατα στην Ελλάδα: "Ο συνήγορος του παιδιού" [ http://www.0-18.gr/gr/children/children_main_gr.htm ]. Μόνο ένας τέτοιος θεσμός θα μπορουσε να επιληφθεί άντίστοιχες υποθέσεις. Το "γραφείο ευημερίας" δεν έχει αντίστοιχη υποδομή.

Η συνεισφορά ενός τακτικού μας επισκέπτη

Αγαπητέ φίλε Resident ,

ειλικρινά σας ευχαριστώ για την άμεση απόκρισή σας. Τι σας ευαριστώ, σας ευγνωμονώ!!! Ζητώ την άδειά σας να μεταφέρω (με το νικ) σας το ιμέιλ σας στο μπλογκ μου, επειδη είμαι σίγουρη ότι ίσως φανεί χρήσιμο στον κόσμο που θα το διαβάσει. Και παλι σας ευχαριστούμε

Με ευγνωμοσύνη και αγάπη - Α.

--------------------------------------------

Αγαπητή Α., καλησπέρα σας.
Το διόρθωσα [εννοεί το ιμέιλ που μου είχε στείλει] κάπως τώρα που βρήκα χρόνο και αν θέλετε τοβάζετε στο blog σας.

--------------------------------------------

Αγαπητή Α., καλημέρα.

Δυστυχώς δεν είμαι διαιτολόγος ούτε έχω κάποιον ειδικό διαιτολόγο να σας συστήσω.Είμαι αυτοδίδακτος σε θέματα διατροφής και δίαιτας γι αυτό και οι συμβουλές μου δεν ξέρω αν έχουν κάποια επιστημονική αξία.

Ασχολούμαι με την προπόνηση αθλητών δύναμης και με άτομα που θέλουν να χάσουν βάρος-λίπος ή να αναπτύξουν το μυϊκό τους σύστημα και φυσικά έχω δοκιμάσει αρκετές δίαιτεs με επιτυχία.

Στο θέμα που σας απασχολεί, έχω να κάνω μερικές παρατηρήσεις, χωρίς βέβαια να είμαι ειδικός σε θέματα ανάπτυξης των παιδιών:το ύψος της κορούλας σας για την ηλικία της είναι μέσα σε κανονικά πλαίσια αλλά απ΄ οτι και εγω καταλαβαίνω από τότε που ή κορη σας ξεκίνησε την κετογενη δίαιτα δεν αυξήθηκε το ύψος της όσο θα έπρεπε μέσα σε 14 μήνες.

Πιστεύω καλό θα ήταν να είχε μια αύξηση της τάξεως των 5-7 εκατοστών. Πιθανό η δίαιτα αυτή να της στερεί μερικά θρεπτικά συστατικά που παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού. Αυτά μπορεί να είναι διάφορα αμινοξέα (βρίσκονται στις πρωτεΐνες από τις οποίες δεν λαμβάνει αρκετές το παιδί σας ) όπως η αργινινη η γλουταμινη κλπ. Επίσης να πω εδώ ότι η κετωσις ίσως έχει προκαλέσει υπογλυκαιμία .

Ολα αυτά (έλλειψη πρωτεϊνών, αμινοξέων, υπογλυκαιμία ίσως και έλλειψη άσκησης) ίσως έχουν επηρεάσει τον άξονα υποθάλαμο-βλεννογόνο να παραγάγει αρκετή αυξητική ορμόνη η οποία είναι υπεύθυνη για το ύψος που αναλογεί στην ηλικία της. (Και το ασβέστιο παίζει ρόλο αλλά νομίζω ότι λαμβάνει αρκετό από το κετοκαλ).

Οπότε αν όντως η ανάπτυξη του παιδιού σας καθυστερεί χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση που πιθανόν να είναι η χορήγηση άλλων θρεπτικών συστατικών που βεβαίως δεν πρέπει να διαταράξουν την αναλογία λιπών- υδατανθράκων-πρωτεϊνών, ούτως ώστε να συνεχίσει να δημιουργείται κετωσις.

Ομως αν το πρόβλημα δεν διορθωθεί η μεγαλώσει, πράγμα που δεν το νομίζω, ο ειδικός γιατρός (ενδοκρινολόγος) σε συνεργασία με τον διαιτολόγο πιθανό να σας συστήσει την χορήγηση αυξητικής ορμόνης αφού πρώτα ελέγξει εργαστηριακά τις τιμές της αυξητικής ορμόνης στο παιδί σας.

Αυτό το λέω με κάθε επιφύλαξη γιατί ασφαλώς και δεν γνωρίζω αν μια τέτοια διαδικασία η οποία είναι αρκετά ασφαλής και απλή (αλλά ακριβή) σε υγιή παιδία, ενδείκνυται για παιδία με επιληψία.

Συμπέρασμα: μην ανησυχείτε, θα βρεθεί λύση αν υπάρχει όντως πρόβλημα. Το μόνο κακό είναι ότι ακόμη και για απλά πράγματα είναι δύσκολο να βρείτε στη χώρα μας ειδικούς. [Εννοεί στην Ελλάδα - πόσο μάλλον την Κύρπο]

Τις ευχές μου.

Το ιμέλ μου είναι πάντα στην διάθεση σας για οτιδήποτε με χρειαστείτε.

The resident

------------------------------

Αγαπητέ φίλε, έχουμε έλθει σε επαφή με Αμερική. Ομως ήδη ψάχνουμε και στην Αγγλία μία εξειδικευμενη διαιτολόγο. Οταν έχουμε νέα, θα σας ενημερώσουμε

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πολύτιμες είναι οι συμβουλές σας

Με ευγνωμοσύνη, εκτίμηση και πολλή αγάπη

Α.


==============================
Επετειακό:


ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΝΙΚΟΔΗΜΕ,

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !!!

ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΜΕ ΥΓΕΙΑ

ΚΑΙ ΧΑΡΑ!!!


Τρεις καρδιές από την Κύρπο
που σας υπεραγάπανε
και σας σκέφτονται καθημερινά

Α + Κ + Μ-Φ

Εκκλησία, θρησκεία και Επιληψία

---
Α. Η απόκρισή μου σε ένα επικριτικό ιμέιλ που έλαβα

Έλαβα ένα επικριτικό (όχι απαραιτήτως κακοπροαίρετο) ιμειλ που μεταξύ άλλων αναφέρει: "ειδικά εσείς που έχετε άρρωστο παιδί θα έπρεπε προσέχετε πώς μιλάτε για τον Προκαθήμενο και να προσεύχεστε κάθε μέρα για την υγεία του παιδιού σας".

Πρώτα-πρώτα, για τον Προκαθήμενο δεν μιλάω εγώ, αλλά τα έργα του. Θέλω να πω, ενώ η πεμπτουσία του Χριστιανισμού είναι η αγάπη, εκείνος αφήνει απέξω τους ομοφυλόφιλους (έχουν "κουσούρι") γιατί τάχα υπάρχει ρητή αναφορά στη Γραφή εναντίον τους.

Μα, η Γραφή καταφέρεται και εναντίον τών υπερφίαλων, μεγαλοσχημόνων λειτουργών τού οίκου τού θεού (Φαρισαίων) και όχι μόνο κατά τών ομοφυλοφίλων. Προς τι λοιπόν τα δυο μέτρα και τα δυο σταθμά;

Δεύτερον, τι σχέση έχει η κριτική κατά του Αρχιεπισκόπου με την προσευχή που μπορεί να κάνω ή να μην κάνω; Εκτός εάν θα πρέπει να προσεύχομαι και στον... Αρχιεπίσκοπο.

Τρίτον, η επίσημη Εκκλησία, εδώ και αιώνες, αφήνει να αιωρείται μια φριχτή, ρατσιστική, απεχθής και οδυνηρή μομφή για τα άτομα με επιληψία, που τα ωθεί στο περιθώριο της ζωής και της κοινωνίας: ότι τάχα είναι δαιμονισμένοι!!!

Στο συλλογικό μας υποσυνείδητο έχει εμφιλοχωρήσει ο φόβος προς τα συμπτώματα τής επιληψίας, ο οποίος όμως δεν είναι έμφυτος (φίλε Αντώνη). Αν ήταν έμφυτος, γιατί στην αρχαία Ελλάδα τα άτομα με επιληψία αντιμετωπίζονταν ως... θεόσταλτα και έχαιραν τιμών και στοργής; Σημειωτέον ότι τότε η επιληψία θεωρούνταν "ιερά νόσος", δηλαδή ευλογία!

Οι εξορκισμοί και όλα τα συναφή εκκλησιαστικά "εργαλεία" αφορούν στα άτομα με επιληψία ή άλλες νευρολογικές καταστάσεις όπως η έκσταση, η καταληψία και η γλωσσολαλία. [Πληροφορίες στην ενότητα Δ. του ποστ http://epilhpsia.blogspot.com/2006/08/blog-post.html ]

Αντί, λοιπόν, ο Προκαθήμενος να ασχοληθεί με το πώς θα βοηθηθεί ο μέσος πιστός να ζήσει εν αρμονία και αγάπη προς τον συνάνθρωπο, απαλλαγμένος από δεισιδαιμονίες και λανθάνοντες ρατσισμούς, αντί να πάρει δυο καλούς θεολόγους και να απαλλάξει από το στίγμα τους ομοφυλοφίλους και τα άτομα με επιληψία, αντί να πρωτοστατήσει στη εκστρατεία ανέγερσης τζαμιού από αγάπη προς τον αλλόδοξο συνάνθρωπο, αντί να ζητήσει συγγνώμη για τον ποταπό ρόλο της Εκκλησία κατά τον εμφύλιο και τη Χούντα, εκείνος προτιμά την... τουρκοφαγία και τον παπαφλεσσισμό (εντίνον τίνος;), την εθναρχία και τον καισαροπαπισμό.

Δεν κρίνουμε τον άνθρωπο, κρίνουμε τον εκπρόσωπο ενός τόσο ευαίσθητου θεσμού όπως η εκκλησία, κρίνουμε τον επικεφαλής ενός θεσμού ο οποίος υπηρετεί περισσότερο την εξουσία τής Εκκλησίας (προνόμια), παρά την ουσία της πίστης (αγάπη).

Κλείνω λέγοντας, ότι σύντομα στο μπλογκ μου θα φιλοξενήσω τις θέσεις (σε ποστ) γνωστών (συμπλόγκερς) γιατρών επιστημόνων, όπως πχ ο φίλος Αντώνης Λιόλιος και όχι μόνο, που θα τοποθετηθούν στο ζήτημα "Επιληψία και Δαιμονισμός".

Μακάρι στο ζήτημα αυτό η ενημέρωσή μου να είναι ελλιπής και να μου αποδείξουν ότι κανω λάθος.

ΜΕ αγάπη, Παράγραφος - Τετ Οκτ 04, 11:41:55 πμ
---
---

Β. Η αντίδραση του Νίκου Δήμου στο ιμέιλ που έλαβα

Nikos Dimou
said...paragrafos said...Ελαβα ένα επικριτικό (οχι απαραιτήτως κακοπροαίρετο) ιμειλ που μεταξύ άλλων αναφέρει: "ειδικά εσείς που έχετε άρρωστο παιδί θα έπρεπε προσεχετε πώς μιλάτε για τον Προκαθήμενο και να προσεύχεστε κάθε μέρα για την υγεία του παιδιού σας".

AΔΙΑΝΟΗΤΟ! Χρησιμοποιεί [εννοεί τον επιστολογράφο] την αρρώστια του παδιού ως εκβιαστικό μέσο. ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ! "Κοιτάχτε εσείς να τα έχετε καλά με τον Νονό, γιατί έχετε και πρόβλημα." ΑΗΔΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ!
---
---

Γ. Η θέση μου στο ερώτημα εάν "ο Θεός στέλνει την... επιληψία"

Έχω την εντύπωση ότι πολλοί καλόπιστοι, παραδοσιακοί χριστιανοί, για τους οποίους η πίστη είναι το πρωτεύον στη ζωή τους, δεν εκβιάζουν εκ του πονηρού όταν σου λένε, αν δεν πιστεύεις στο Θεό, χάθηκες κι εσύ και το παιδί σου. (Υπάρχουν βέεβαια και οι κατ΄επάγγελμα εκβιαστές που ζουν από την φοβία τού κοσμάκη). Άπλώς έχουν τον κακώς εννοούμενο "φόβο θεού", δηλαδή ζουν υπο την σκιάν ενός θεού εκδικητή, τιμωρού.

"Τόσα χρόνια και δεν έβλαψα άνθρωπο ποτέ μου, γιατί μου το έκανε εμένα αυτό ο θεός;", αναρωτιότανε μια φίλη με παιδάκι σε πολύ πιο άσχημη κατάσταση από το δικό μας.

Νόμιζε ότι ο Θεός την "τιμωρούσε για κάτι", ή ότι "δοκίμαζε την πίστη της" και άλλα παράλογα κατ΄ εμέ, αναμενόμενα όμως για έναν παραδοσιακό πιστό (μάλλον θρησκόληπτο) ο οποίος αισθάνεται ότι στο κέντρο τού σύμπαντος βρίσκεται η "θέληση τού Θεού" που "ξέρει καλά τι κάνει και γιατί το κάνει" (δογματική τελεολογία).

Η πίστη στον θεό, κατά την ταπεινή μου γνώμη, έχει νόημα όταν είναι πρωτίστως πίστη στον Άνθρωπο, όταν δηλαδή έχει ως επίκεντρο τον Άνθρωπο, την αγάπη στον συνάνθρωπο, την αλληλεγγύη, το σεβασμό, την αποδοχή τού "άλλου", ακόμα και του απολωλότος προβάτου, και κυρίως όταν δεν συγκρούεται με τον επίσης ανθρωποκεντρικό Ορθό Λόγο, ο οποιος ως γνωστόν υπηρετεί την αξιοπρέπεια του ανθρώπου (π.χ. ανθρώπινα δικαιώματα).

Εδώ βίσκεται, νομίζω, η Λυδία λίθος για κάθε θρησκευτική ιεραρχία: ή είναι φωτισμένη (δηλ ενεργεί φιλάνθρωπα μέσω του Θεού) ή φανατική, άρα είναι δυνάμει απάνθρωπη. Μάλλον, δεν υπάρχει μέση λύση.

Με αγάπη, Παράγραφος - Τετ Οκτ 04, 01:14:25 μμ
---
---

Πίστη χωρίς... ψευδαισθήσεις!

Λίγο μετά την επιστροφή μας από τις ΗΠΑ, η παραμάνα της κορούλας μας ενώ οδηγούσε δεν είδε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο με προτεραιότητα... Πεταχτήκαμε κι εμείς να συνεννοηθούμε με την άλλη κοπέλα και να την καθησυχάσουμε. Ηταν ακόμα μέσα στο αυτοκίνητό της και επειδή είχε ήλιο την παρακάλεσα να πάμε στη σκιά γιατι "το παιδί μας δεν μπορεί την ακτινοβολία". Οπως έβγαινε, παρατήρησα ότι το περπάτημά της κάτι μου θύμιζε...

Εκανε να ανεβεί το πεζοδρόμιο και ζαλίστηκε. Την συγκράτησε διακριτικά ο καλός μου -φαινεται κι αυτός κάτι κατάλαβε. Μια και δυο, της προτείναμε να πάμε μέχρι το σπίτι, που ήταν κοντά, να της προσφέρουμε κάτι. Δέχτηκε. Κατέβηκε πάλι με δυσκολία, ξανά με δυσκολία στο πεζοδρόμιο, στις σκάλες τής εισόδου σταμάτησε. "Δεν πειράζει, καλή μου", της είπα και ανοίξαμε το γραφείο τού εισογείου να καθήσει σε μια πολυθρόνα.

Είδε και την κορούλα μας πώς προσπαθούσε να περπατήσει και μας ρώτησε "τι έχει το παιδί;". "Πάσχει από μυοκλονική επιληψία" της είπα...

Κανονίσαμε τα των ασφαλειών, την κεράσαμε κάτι και την ξεπροβοδήσαμε πάλι με αγάπη (κι εγώ με κρυφή συγκίνηση).

Μετά από καμια βδομάδα μας τηλεφώνησε και ξαναβρεθήκαμε. "Έχω κι εγώ μυοκλονική επιληψία, από παιδί" μας είπε. "Δεν γιατρεύτηκα ακόμα και μέχρι τα 25 ήμουνα κλεισμένη στο σπίτι. Όταν όμως άρχισα γιόγκα, ξαναγεννήθηκα. Τώρα έχω προσωπική ζωή, εργάζομαι, επιτέλους ζω!".

Μας πρότεινε κι εμάς τον "σωτήρα" της. "Δεν πιστεύουμε σε αυτά" της είπα, "οπότε δεν θα ωφεληθούμε".
"Πράγματι, αν δεν πιστεύεις, δεν ωφελείσαι", με διαβεβαίωσε.

Με αγάπη - Παράγραφος

[Σχόλιο που έκανα στο σημερινό πόστ του πολυαγαπημένου μου ΝικόΔημου [ http://doncat.blogspot.com/2006/09/blog-post_30.html]

Αγρύπνια

Σήμερα ήθελα να παρουσιάσω την εξαιρετική κριτική (της Αφροδίτης μας) στην ταινία τού Τζιμ Αμπράχαμς για την επιληψία. Ηθελα αυτό το ποστ να το περιποιηθώ αρκετά, όμως ακόμα δεν αξιώθηκα... (σύντομα, ελπίζω).




Χτες, για πρώτη φορά ύστερα από τόσες βδομάδες, την ώρα που έτρεχε η καρδούλα μου στο σαλόνι, σταμάτησε απότομα, έκατσε προσεχτικά στά μαξιλάρια, μας κοίταξε κάπως φοβισμένα και είπε: "είσαι καλά;"

Ήταν σαν μας έλεγε "ρωτήστε με πώς είμαι". Πήγα κοντά της, χωρίς να δείξω την ταραχή μου. "Είσαι καλά;", τη ρώτησα. "Ναι", απάντησε κοφτά και ξεροκατάπιε. Της χάιδεψα το μέτωπο. "Σε πονάει το κεφάλι;". "Οχι", είπε πάλι κοφτά κι έτρεξε προς τον μπαμπά για αγκαλίτσα.

Και σήμερα είχαμε το ίδιο περιστατικό δυο φορές και πολύ πιο έντονο: εκεί που έτρεχε, σταμάτησε απότομα λες και την χτύπησε το ρεύμα, έγειρε πάλι προς τα μαξιλάρια κι έκατσε - ή μάλλον έπεσε. "Είσαι καλά;", είπε πάλι κοιτώντας με. "Πώς είσαι, καλή μου;", τη ρώτησα.
- "Καλά" . "Σε πονάει το κεφάλι;" -"Ναι". "Θέλεις μια αγκαλίτσα;" - "ε σελω", είπε και πήγε προς το κινητό του μπαμπά για να δει φωτογραφίες.

Τουλάχιστον για τη βδομάδα αυτή θα απουσιάσει η παραμάνα μας κι έτσι για να μη μείνω κι εγώ μόνη μου με το παιδί (άλλη φοβία κι αυτή) πήρε άδεια και ο αγαπημένος μου. Ευτυχώς γιατί εν τω μεταξύ τσάκισα το ποδι μου, άρπαξα κι ένα κρυολόγημα, οπότε...

Ούτως ή άλλως δεν ησυχάζουμε δευτερόλεπτο. Θα έχουμε το νού μας, λοιπόν. Μπορεί η Κετογενική Δίαιτα να απάλλαξε το παιδί από τις χιλιάδες μικρά επεισόδια που το βασάνιζαν μηνιαίως και το είχαν καταστήσει φυτό, ωστόσο το πρόβλημα υπάρχει. Είναι εκεί κι εμείς αμυνόμαστε.

Αμυνόμαστε και αργυπνούμε.


Με αγάπη

Παράγραφος

Αλλο σόι φθινόπωρο και τούτο!

Τα πρωτοβρόχια φέρανε πλημμύρες στη Λευκωσία και αναπάντεχη χαρά στην κόρη μου που απαίτησε, εν μέσω κατακλυσμού, βόλτα με το αυτοκίνητο! Δε χόρταινε να βλέπει αστραπές και ν΄ ακούει βροντές! Ρουφούσε με τα μάτια τη βροχή λες κι ήτανε χρόνια διψασμένη!

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, πρώτη φορά γεύεται ζωντανή, πυκνή βροχή, αστροπελέκια και μπουμπουνητά, ό,τι δηλαδή εγώ απεχθάνομαι και φοβάμαι (φοβία, όχι αστεία)! Είχα όμως προειδοποιηθεί να μην αντιδράσω δραματικά για να μη έχει κι η κόρη μου τη δική μου τύχη, δηλ. να μη της μεταδώσω τη φοβία μου, αφού ακόμα και σήμερα (παρά την επίμονη ψυχοθεραπεία) δεν μπορώ να διακρίνω τη διαφορά ανάμεσα στους κεραυνούς μιας καταιγίδας και στους βομβαρδισμούς του 74...

Αν και πεταγόμουνα από τη θέση μου ακόμα και με την πιο απομακρυσμένη αστραπή, αν και έτρεμε η ψυχή μου έτσι που ένιωθα τη δυνατή βροχή να κοχλάζει στον ανεμοθώρακα, ωστόσο έπαιρνα δύναμη από το τρανταχτό χαμόγελό τής κορούλας μας, που το έβλεπα να πάλλεται στο στήθος, στα χείλη, στα μάγουλά της και ν΄αντηχεί στην καρδιά μας και τον κόσμο ολόκληρο!

Αλλο σόι φθινόπωρο και τούτο! Ούτε να μελαγχολήσω δεν πρόλαβα!

Με αγάπη

Παράγραφος

[Σχόλιο που έκανα στο πόστ τού πολυαγαπημένου μου ΝικόΔημου http://doncat.blogspot.com/2006/09/blog-post_24.html ]

Η Κετογενική Δίαιτα στην πράξη

Εάν επιθυμείτε να δείτε πώς εφαρμόζεται (ακριβώς) η Κετογενική Δίαιτα στην περίπτωση της κόρης μας, σας παρακαλούμε πηγαίνετε στο άλλο μπλογκ μας, στη σελίδα:

http://epilhpsia.blogspot.com/2006/09/blog-post.html

Με αγάπη

Παράγραφος

Ενα "ασήμαντο" περιστατικό

Στο διπλανό γραφείο βρίσκεται από πέρσι μια πολύ διακριτική συνάδελφος (αρκετά μεγαλύτερή μου) την οποία, λόγω των αδειών μου, δεν έβλεπα και πολυ συχνά. Έτυχε όμως να συναντηθούμε, κάποιες φορές, στο διάδρομο, και να πούμε μια "καλημέρα" σαν άνθρωποι, κι οι δυο μας μ΄ ένα χαμογελο στανικό: σφίγγαμε πρώτα την καρδιά και μετά τεντώναμε τα χείλη...

Προχτές την Παρασκευή το πρωί, κάποιος χτύπησε την πόρτα. Ήταν η κυρία Κατερίνα και ήθελε ένα συρραπτικό. Τώρα τα χαμόγελά μας διέφεραν: το δικό μου ήταν (παραδόξως) χαρούμενο, ενώ το δικό της παρέμενε χαμόγελο της καλής θέλησης, αφού δεν άνθιζε σ΄ενα περιβόλι ανοιξιάτικο, αλλά σαν απρόθυμος κρίνος έστεκε παράταιρα μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο της ψυχής της, πασχίζοντας μάταια να ξεγελάσει τη μελαγχολία της.

Οι διακριτικοί κι ευγενικοί άνθρωποι μήτε ρωτάνε, μήτε στήνουν αφτί αρρωστημένο και πολύ περισσότερο δεν συμμετέχουν σε δήθεν καλοπροαίρετες συζητήσεις για... άλλους. Δεν ήξερε λοιπόν τίποτε για μένα. Αλλά και η δική μου παρατεταμένη απουσία δεν με είχε διαφωτίσει ιδιαίτερα για την κυρία Κατερίνα.

Με το ζόρι δέχτηκε να της παραγγείλω έναν καφέ. Στην αρχή δεν άφηνε το συρραπτικό από τα χέρια για να μου θυμίζει ότι βιαζόταν. Η όρεξή της όμως για λόγια τής καρδιάς, δήλωνε πως είχε ανάγκη την κουβέντα μας.

Ωσπου κάποια στιγμή δεν αντεξε: "τις τελευταίες βδομάδες στο σπίτι έχουμε δράματα... Πέθανε ξαφνικά η αδελφή του άντρα μου. Την είχα καλύτερη και από αδελφή μου και τα παιδία μου την είχανε σα δεύτερη μάνα... Ξέρεις τι είναι να χάνει ένα σπίτι μάνα κι αδελφή;"

Άφησε το συρραπτικό στην άκρη τού γραφείου κι έπιασε τον καφέ με τα δυο τα χέρια, σαν να κρατούσε κάτι πολύτιμο και δεν ήθελε να το χάσει, ή καλύτερα, με τον τρόπο που αγγίζουν τη ζεστή κούπα οι εργάτες έξω στο χειμωνιάτικο δρόμο, καρτερώντας τάχα να ζεσταθούν.

Δεν ήθελα να βεβηλώσω εκείνη την ιερή σιωπή με μια κουβέντα μου που ίσως να μου έφερνε και δάκρυα.

"Ξέρω, ξέρω...", είπα μέσα μου, όσο γινότανε πιο σιγά κι έφερα στο νου την κορούλα μου για να πάρω κουράγιο...

Έμεινε λίγο ακόμα και τα είπαμε, σαν άνθρωποι. Τα βρήκαμε κι όλας και χαρήκαμε! "Άντε να φύγω και σου έφαγα όλο το πρωινό", μου είπε εγκάρδια. Αγκαλιαστήκαμε σφιχτά και χαιρετηθήκαμε κι οι δυο μας μ΄ ένα χαμόγελο πηγαίο και φωτεινό.

Μετά από ώρα, παρατήρησα ότι το συρραπτικό δεν είχε αλλάξει θέση. Παρέμενε εκεί στην άκρη του γραφείου, προξενητής αγάπης και ελπίδας.

Με αγάπη

Παράγραφος

[Με αφορμή το σημερινό ποστ του πολυαγαμένου μου ΝικόΔημου http://doncat.blogspot.com/2006/09/blog-post_16.html ]

Γράμμα της... κόρης μου σε μια φίλη της

Στο εορταστικό ποστ/έκπληξη [ http://doncat.blogspot.com/2006/08/blog-post_15.html ] τού πολυ-αγαπημένου μου ΝικόΔημου ενας επισκέπτης (με νικ "το σωστό να λέγεται") μετέφερε τα λόγια της ανεψιάς του Χαρούλας:
"Μαρία-Φωτεινή χρόνια πολλά. Πολύχρονη στην γιορτή σου. Σε παρακαλώ μια μέρα να 'ρθείς στο σπίτι μου να παίξουμε. Ήθελα να σου πω όταν έρθεις θα πάμε στο λούνα πάρκ. Θέλω να μάθω πόσο αγαπάει την μαμά της και ποιό είναι το αγαπημένο της παιχνίδι.

Χαρούλα"
-----------------------------------------

Αγαπημένη μου Χαρούλα,

καταλαβαίνω καλά τα ρωσικά (12 ώρες την ημέρα μου μιλάει η αγαπημένη μου παραμάνα) και τα ελληνικά. Όμως, αν και είμαι τεσσερισήμισι χρονών, ακόμα δεν μπορώ να μιλήσω. Δεν μπορώ ακόμα να συντάξω μεγάλες προτάσεις. Το κάνω με νοήματα. Λέω "μπαμπά, δείχνω με το χέρι εμένα, λέω "ανέβα" και "ποδήλατο" και αυτό σημαίνει: "Μπαμπά ανέβασέ με στο ποδηλατο".

Με ρωτάς, αγαπημένη μου Χαρούλα, πόσο αγαπάω τη μαμά μου. Βέβαια, εγώ δεν μπορώ καλά-καλά να μιλησω, πόσο μάλλον να γράψω! Τα καταφέρνει όμως η μαμά και για μένα: κοιτάζει τα μάτια μου και διαβάζει την ψυχή μου! Διάβασε λοιπόν κι εσύ και θα καταλάβεις πόσο την αγαπώ...

Παραμονή της γιορτής μου, δηλαδή το βράδυ τής 14ης Αυγούστου, λίγο προτού νυχτώσει, βγήκαμε στην μπροστινή αυλή ο μπαμπάς, η μαμά κι εγώ για να κάνουμε παρεϊτσα στον παππού, που κατά το δειλινό τού αρέσει να κάθεται στην ψάθινη πολυθρόνα του και να αγναντεύει προς τα σύννεφα που ροδίζουν αλλά και προς τις μνήμες του που τώρα τελευταία όλο και περισσότερο τον σπρώχνουν στα παιδικά του χρόνια...

Εκεί που καθόμασταν οι τέσσερις μας, κι εγώ έπαιζα με το σκυλάκι που πάντα προσέχει να μη με σπρώξει και χάσω την ισορροπία μου (ακόμα δεν μπορώ να περπατήσω καλά), ήλθε ένα αυτοκίνητο και σταμάτησε έξω από τα κάγκελα τής αυλής μας, κοντά στην εξώπορτα.

Πήγαμε με τη μαμά έξω να υποδεχτούμε μια φίλη της με τον άντρα της και το συνομίληκο μου αγοράκι τους. Ο μπαμπάς μου έμεινε πίσω με το σκυλάκι, επειδή το άλλο παιδακι φοβάται τα ζωάκια. Ζήτησα από τη μανούλα να με αφήσει κάτω να δώσω μια αγκαλιά στο αγοράκι.

Τότε κάτι δυσάρεστο πρέπει να είπε στη μαμά ή φίλη της κι εκείνη ξεχάστηκε ολότελα και ξέφυγα από την προσοχή της. Χεράκι-χεράκι πήγαμε με το αγοράκι παράμερα και παίζαμε. Ξάφνου το αγοράκι, εκεί που παίζαμε, παραπάτησε, έπεσε πάνω μου. Ε, δεν ήθελα και πολύ: έχασα την ισορροπία μου και έπεσα στα πλακάκια του πεζοδρομίου!

Ο μπαμπάς άκουσε το "γκουπ" από δέκα μέτρα μακριά, η μαμά έχασε το χρώμα της και ο παππούς σοκαρίστηκε τόσο που δεν μιλούσε για μια ώρα...

Είχα πολύ καιρό να πέσω κι όλοι τους ταράχτηκαν πολύ. Ο μπαμπάς ως συνήθως, όταν κλαίω, με πήρε αγκαλίτσα και μου είπε "μη κλαις ψυχούλα μου, σ΄αγαπάω πολύ, πάααρα πολύ..." (μου το έχει πει ένα εκατομμύριο φορές).

Εγώ περισσότερο επειδή φοβήθηκα και λιγότερο επειδή πόνεσα (είμαι και καλομαθημένη) έγκλαιγα με μαύρο δάκρυ και ζήτησα την αγκαλίτσα τής μαμάς. Εκείνη με πήρε στα χέρια και ο μπαμπάς έτρεξε να φέρει πάγο και κρύο νερό. Οι επισκέπτες μας (ήταν να τους λυπάται η ψυχή σου) χάσανε τη μιλιά τους από το φόβο τους.

Να μη σου τα πολυλογώ, έτσι στα σιωληπά τη βγάλαμε για καμιά ώρα έξω στο πεζοδρομιο... μέχρι που οι καημένοι οι επισκέτες μας έφυγαν τελικά δυο φορές πικραμένοι: μία για το κακό που τους βρήκε - δεν κατάλαβα τι - κι άλλη μια που το παιδάκι τους άθελά του με έσπρωξε κι έπεσα κάτω.

Όταν έφυγαν, η μαμά αφού με έδωσε "ααλίτσα" (αγκαλίτσα) στον μπαμπά, πήγε πίσω από ένα δεντράκι κι έκρυψε το πρόσωπό της. Σε λίγο επέστρεψε και με πήρε πάλι "ααλίτσα". Ομως είδα ότι τα μάτια της ήτανε υγρά και της είπα:

"μην κλαις μαμά, μην κλαις! Σ΄ αγαπώ πολύ, πάαααρα πολύ!"


Με αγάπη

η φίλη σου

Μ-Φ

ΥΓ. Χαρούλα μου, άμα γίνω καλά και μπορώ να ταξιδέψω, θα έλθω στην Ελλάδα.

Πρώτα θα πάω στον αγαπημένο τής μανούλας, ξέρεις ποιον, αυτόν καλέ, που έχει δεκάδες γατιά και απολύτως κανένα σκυλάκι. Εκεί πρέπει να είναι πολύ ωραία γιατί όπου και να πέσω, λέει η μαμά, αποκλείεται χτυπήσω. Όλο και κάποιο γατί θα βρεθεί για... μαξιλάρι...
Μετά θα δω δυο παιδάκια που με έχουν προσκαλέσει από καιρό, τα κοριτσάκια τής Αφροδίτης, και ύστερα εσένα Χαρούλα μου, γιατί εσύ είναι το τρίτο παιδάκι που με προσκάλεσε.

Κατόπιν, θα κοιτάξει η μαμά τον κατάλογο τής αγάπη κι αφού μείνουμε στην Ελλάδα μας μέχρι να δουμε από κοντά όλους τούς ανθρώπους που τους αγαπήσαμε από τοσο μακριά, θα επιστρέψουμε στην πατρίδα και θ΄ αρχίσουμε κι εμείς, λέει η μαμά, να καλούμε κόσμο από την Ελλάδα μας. Ηδη στο σπιτι μας, καλου κακού, ετοιμάζουμε ένα δυο δωμάτια για τους φιλοξενούμενούς μας...

Σε φιλώ ξανά

με αγάπη

η φίλη σου Μαρία-Φωτεινή

Φθορά

Ο αγώνας που δίνουμε (υπέρ των ατόμων με επιληψία) σκοντάφτει συστηματικά στην αδιαφορία της κρατικής γραφειοκρατίας. Επί δύο συνεχείς βδομάδες σπαταλάμε το χρόνο μας τρέχοντας από το ένα ηλίθιο "γραφείο" στο άλλο και από τον έναν παράλογο υπάλληλο στον άλλον.

Δεν κλαίω τόσο τις ατελείωτες χαμένες ώρες μακριά από την οικογένειά μου. Με εξοργίζει το γεγονός ότι είμαστε μια χούφτα άνθρωποι αποφασισμένοι να συνδράμουμε τους συνανθρώπους μας (παιδιά, συγγενείς και φίλους με επιληψία) και ορισμένοι "καλοθελητές" όχι μόνο δεν μας διευκολύνουν, μας βάζουν και εμπόδια από πάνω!

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έβλεπα συμπλεγματικά "παιγνίδια εξουσίας" και χαζοσυμφερόντων να λαμβάνουν χώρα στην πλάτη ατόμων με αναπηρίες!!!

Προσωρινά απογοητευμένη, αλλά πάντα με αγάπη - Παράγραφος


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
------------------
Κάποιοι δυστυχώς παραλάβατε (προ μηνός) προβληματικά dvds (ταινία για την επιληψία) με ελληνικούς υποτίτλους.

Την περασμένη εβδομάδα, σας ταχυδρομήσαμε από ένα νέο αντίγραφο dvd (πάλι με ελληνικούς υποτίτλους) που δεν έχει παράσιτα.

Ελπίζω να το παραλάβετε εντός αυτής της εβδομάδας.

Με αγάπη - Παράγραφος

Το αγόρι που γνώρισα και δεν πρόλαβα να αγαπήσω

Πότε ξύριζε το κεφάλι του γουλί, πότε ερχότανε με κοντομάνικο μέσα στο καταχείμωνο, πότε έβριζε τα άλλα παιδιά και τους καθηγητές. Ήταν ο φόβος και ο τρόμος μικρών και μεγάλων - ακόμα και οι φτωχές οι καθαρίστριες τον έτρεμαν! Δακτυλοδεικτούμενος, βίαιος και συχνά αυτοκαταστροφικός. (Μερικές φορές έβλεπες στα μπράτσα και στους καρπούς του τεράστιες γρατσουνιές σχήματος χι. Μια φορά και στο κεφάλι του είχε χαράξει αυτό το χι). Γενικώς όσοι τον ξέρανε και τον βλέπανε από μακριά, έλεγαν "νάτος, αυτός είναι" και παραμερίζανε...

Όλα αυτά ήταν πρωτόγνωρα για τα υπόλοιπα παιδιά ενός κυπριακού Λυκείου με πλήθος από συνεσταλμένα αγόρια και κορίτσια. Απορούσαμε κι όλας πώς τον ανεχόντουσαν οι καθηγητές και κυρίως οι καθηγήτριες, τις οποίες μονίμως "πουτάνες" τις ανέβαζε, "πουτάνες" τις κατέβαζε! Εκείνο, δε, που κυριολεκτικά με σοκάριζε, ήταν οι "χριστοπαναγίες" του. Τέτοιες βρισιές ήταν πρωτάκουστες για όλους μας! Εμείς στην Κύπρο δεν βρίζουμε τα θεία.

Ο Φι, όμως - ένα ξανθό, πανέμορφο, πανύψηλο και γυμνασμένο αντράκι - όλα τα έσφαζε και όλα τα μαχαίρωνε. Νομίζαμε ότι απολάμβανε αυτήν την σκανδαλώδη ασυλία λόγω του ότι ο πατέρας του ήταν αποσπασμένος, υψηλόβαθμοός στρατιωτικός από την Αθήνα. (Στην πραγματικότητα ο λόγος ήτανε άλλος.) Να μη σας τα πολυλογώ, κανείς δεν τολμουσε να μιλήσει στον Φι.

Αρρώστησε μια μέρα η φιλόλογος μας και ήλθε μία αντικαταστάτρια που δεν ήξερε τίποτε για τον Φι και τον αντιμετώπισε εντελώς απροκατάληπτα, με σεβασμό και τάκτ. Αυτό ήταν, τον κέρδισε! Μοίρασε εργασίες σε όλα τα παιδιά ανά δύο, και έμενα μου έπεσε το ποίημα "Θερμοπύλες" του Καβάφη κι έπρεπε να το... μοιραστω με τον Φι.

Ήλθε στο σπίτι μου, βοήθησε και η μανούλα και βγήκε καλή δουλειά. Από τότε ο Φι είχε έναν άνθρωπο να μιλάει στο σχολείο κι ένα φιλαράκι που το επισκεπτόταν συχνά στο σπίτι του, εμένα.

Με τους άλλους τα ίδια (εξαιρουμένης την αναπληρώτριας την οποία σεβότανε, γιατί είχε βρει τα κουμπιά του). Μαζί μου όμως ήταν άλλος άνθρωπος. Στη μανούλα, δε, όταν μας επισκεπτότανε, ήταν κύριος: τι τρόποι, τι ευγένεια, τι καλοσύνη!

Ώρες-ώρες αναρωτιόμουνα πώς είναι δυνατόν ένα παιδί να έχει τόσο διαφορετικές και αντιφατικές συμπεριφορές! Ο διχασμός του συχνά μού προκαλούσε τρόμο, κάποτε όμως, δεν σας κρύβω, με γοήτευε!

Προς την άνοιξη, μου εκμυστηρεύτηκε πως το περασμένο καλοκαίρι πνίγηκε η αδελφή του (η Χι) και τα είχε με τον εαυτό του που δεν κατάφερε να την σώσει... Ένιωθε ένοχος... Τα κλάματά του έμοιζαν με κραυγές αγρίου ζώου... Τρόμαξε και η μανούλα μου...

Από τότε μαλάκωσε προς τους άλλους η συμπεριφορά του. Άρχισε μάλιστα να διαβάζει (ήταν διάνοια, τα έπιανε με την πρώτη) και κατάφερε να κερδίσει μια υποτροφία για την Αμερική (στα μαθηματικά).

Τελειώσαμε κι έπρεπε να φύγουν οικογενειακώς γι΄ Αθήνα. Τους συνοδέψαμε μέχρι το αεροδρόμιο της Λάρνακας, τους αποχαιρετίσαμε έναν-έναν. Φιληθήκαμε με τους γονείς του κι όταν ήλθε η ώρα να φιληθούμε οι δυο μας, δεν ξερω τι μ΄έπιασε κι ένιωσα πως δεν θα τον ξαναδώ ποτέ πια κι εκεί που τον φίλησα απαλά στο μάγουλο, δάκρυσα κρυφά...

Ήταν το αγόρι που γνώρισα και που θα ήθελα να αγαπήσω, αλλά δεν το έφερε η ζωή.

Η ζωή είχε επιλέξει για μένα ένα άλλο σενάριο, που ακόμα και σήμερα κάποτε δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω.

Με αγάπη

Παράγραφος

Σχόλιο που έκανα στο ποστ τού λατρευτού μου ΝικόΔημου "Η πρώτη σας γνωριμία" (26/8/06).

Κετονογόνος Δίαιτα ή Κετογόνος ή Κετογενής ή Κετονική Δίαιτα

Πληροφορίες για την Κετονογόνο Δίαιτα (Ketogenic Diet) στο άλλο μπολγ μου.

Είναι στη διεύθυνση:

http://epilhpsia.blogspot.com/2006/08/ketogenic-diet.html

Με αγάπη - Παράγραφος

.

.

.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

----------------------

Συνεχίζεται η Δωρεάν διανομή των dvds. Παραλάβαμε νέα παρτίδα με ελληνικούς υποτίτλους και καθαρή εικόνα.

Σήμερα κυριακάτικα (27/8/06) -για τους εθελοντές δεν υπάρχουν αργίες, παραλάβαμε άλλη μία παρτίδα από 100 dvds με την ταινία (Fist do no harm - "Η δύναμη της Αγάπης") για την Επιληψία και την Κετογονική Δίαιτα.

Παρακαλώ στείλτε μας τώρα με ιμέιλ τη διεύθυνσή σας κι εμείς αμέσως θα σας αποστείλουμε την ταινία ταχυδρομικώς ΚΑΙ όπως πάντα, εντελώς ΔΩΡΕΑΝ!

Όσοι, επίσης, έχετε παραλάβει προβληματικά dvds (δυστυχώς μας ξέφυγαν μερικά) παρακαλούμε ΤΩΡΑ να στειλετε ξανά τα στοιχεία σας (με ιμέιλ) για να σας ταχυδρομήσουμε νέο αντίγραφο με ελλην. υποτίτλους και καθαρή εικόνα! Μη διστάσαστε, περιμένουμε!

Ό,τι λέμε το εννοούμε. Γι΄ αυτό επαναλαμβάνουμε: σπεύσατε να παραλάβετε την ταινία ΤΩΡΑ! Χάρη θα μας κάνετε!

Μέχρι στιγμής έχουμε αποστείλει περισσότερα από 500 αντίγραφα, εντελώς δωρεάν και με τη σύμφωνη γνώμη του παραγωγού και σκηνοθέτη φίλου μας Τζιμ Αμπράχαμς, για τον οποίο έχουμε μιλήσει στο ποστ με τιτλο "Ο Αμερικάνος Φίλος". Θυμίζουμε ότι τα έξοδα καλύπτονται από έναν αρκετά ευκατάστατο κύπριο συμπολίτη μας που επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος.

Με αγάπη - Παράγραφος

Επιληψία: κρίσιμες ερωτήσεις και χρήσιμες πληροφοριές

Με αγάπη - Παράγραφος

Α. Προς το Συνέδριο για την επιληψία - Β. Οφειλή στον somebody

Α. Ποστ 3οης Ιουλίου - Προς το ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΗΨΙΑ:
Λόγω του ότι θα παραβρεθώ στο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο για την Επιληψία (Δανία) που θα πραγματοποιηθεί κατά την πρώτη εβδομάδα τού Αυγούστου, το μπογκ θα λειτουργήσει κανονικά μετά τις 10 Αυγούστου. (Όταν γυρίσω θα σας πω τα νέα μου.)
ΠΡΟΣΟΧΗ: Συνεχίζεται η δωρεάν διανομή τής ταινίας για την επιληψία. Ο λατρευτός μουσύντροφος έχει αναλάβει να διεκπεραιώσει την αλληλογραφία και την αποστολή των dvds. Σας παρακαλούμε μη διστάσετε να μας στείλετε με ιμέιλ την ταχυδρομική σας διεύθυνση - διευκρινίστε αν θέλετε την ταινία στα αγγλικά ή με ελληνικούς υποτίτλους.
Με αγάπη, Παράγραφος - ΥΓ. Καλές διακοπές στους τυχερούς!!!


Β. Προσθήκη 10ης Αυγούστου 2006: ΟΦΕΙΛΗ ΣΤΟΝ somebody

κείμενο του somebody

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ζήτησα από το φιλο μας somebody ένα κείμενο για ποστ. Επρεπε να του ζητήσω να μη γράψει εγκώμια. Αμέλησα, πάνω στη φούρια μου για το συνέδριο, να του το ζητήσω κι έτσι το κείμενο του εκλεκτού μας φίλου ήλθε με εγκώμια! Στη συνέχεια προβληματίστηκα έντονα: Να του ζητήσω να το ξαναγράψει; (ντροπή). Να λογοκρίνω το κείμενό του; (αγένεια). Να το παρουσιάσω όπως είναι και να "εκτεθώ"ηθικά; Το άφησα λοιπόν άθικτο κι ελπίζω να με συγχωρεσετε. [Με αγάπη, Παράγραφος ]

Πρωτοείδα την paragrafos στο blog του Ν. Δήμου. (...) λέω, αυτή, το κορίτσι και γυναίκα, έχει πράγματα να πει. Πίσω από τα σχόλιά της κρύβονται άλλα, πιό βαθιά. Αλήθεια, χρησιμοποιούμε για τα συναισθήματα 2 λέξεις. Βαθιά, και ψηλά. Παράξενο. Λέμε βαθιά αισθήματα μα λέμε και ψηλά. Και εννοούμε σχεδόν το ίδιοπράγμα! Με λέξεις τελείως αντίθετες! Αυτό με μάγεψε.
Την αναζήτησα. Να μην πολυλογώ, όλοι την γνωρίζουμε πιά. Και κάποια στιγμή μπήκα στο δικό της σπίτι, στο δικό της blog. Και πικράθηκα. Δεν το μετάνοιωσα! Την γνώρισα. Γνώρισα επίσης τον θαυμαστό κύριο Abrahams. Και την ταινία του. Σαν υπνωτισμένος σχεδόν, σαν προγραμματισμένο ρομπότ, αναζήτησα την ταινία "first do no harm". Θυμήθηκα πως ήταν λόγια από τον όρκοτου Ιπποκράτη. Ωπα, είπα ξανά! Μέσα από αυτή την ταινία, θα γνωρίσωκαλύτερα, θα γίνω πιό χρήσιμος στον κόσμο γύρω μου, ακόμα και για μένα, εάν την δω! Δεν είναι λίγο πράγμα είπα, να συναντηθούν οι δρόμοι μου με κάποιο άτομο με την ασθένεια που όλοι ντρέπονται να πουν με το όνομα της και να μπορέσω να δώσω μία πρόταση, μία πιθανότητα για λύση. Για αυτό ζούμε! Η ουσία της ζωής. Για την ικανοποίηση πως κάτι προσφέρουμε. Οχι μαμ, κκ, κ νάνι... Αυτό είναι το εύκολο. Δεν θέλω τα εύκολα. Με κουράζουν! Μεταξύ της αρετής και της κακίας, επιλέγω την αρετή. Και ας είναι δύσβατη. Αυτό με ξεκουράζει. Όσο και αν είναι στο σώμα, η ψυχή μου αναπαύεται, έτσι γαληνεύει. Από αυτήν αντλώ δύναμη. Αστείρευτη.
Ψάξε-ψάξε, βρήκα τελικά την ταινία. Λίγο τσαλακωμένη όμως στην αρχή της. Την παρακολούθησα. Αρχικά ταράχτηκα. Μετά πέρασα στη χαρά! Αρα την έχουν δει πολλοί είπα. Και μετά σκέφτηκα. Αραγε, πόσο τσαλακωμένοι θα πρέπει να είναι οι άνθρωποι που ταλαιπωρούνται, που η μοίρα τους έταξε αυτή την ασθένεια;... Ας μηνπαραπονιέμαι λοιπόν. Το τσαλάκωμα της ταινίας είναι το λιγότερο... Συνέχισα την παρακολούθηση. Είδα την αγωνία της μάνας. Ονειρα γκρεμισμένα, χαμένα, στα μάτια του παιδιού της. Ποιού; Του παιδιού της! Που από μικρό παιδί κιόλας έκανε όνειρα για κείνο. Η ζωή της ξαφνικά στο κενό. Χωρίς νόημα. Πόσο ευτυχισμένη ήταν πιό πριν... Μία μάνα άδεια, κενή, έρμαιο της θλιβερής υπάρχουσας κατάστασης που θέλει την κάθε ασθένεια πηγή κέρδους... Και πηγή συντριβής των ονείρων.. Εκεί, προσγειώθηκα απότομα. Εσπασαν τα φτερά της ελπίδας μου. Η Μάνα όμως ήξερε! Ακόμα και στον μύθο που η γυναίκα ζήτησε στον γιό την καρδιά της μάνας και πήγε και την ξερίζωσε, και στον δρόμο για τον γυρισμό σκόνταψε. Και η καρδιά μίλησε! Και είπε: "Χτύπησες παιδί μου?" Εβλεπα την αγωνία της, αγωνία νοήματος ζωής ακόμα και για την ίδια. Να αναζητεί, να ψάχνει το που να ακουμπήσει .Και βρήκε! Αλοίμονο..! Τώρα έπρεπε να παλαίψει ακόμα πιό πολύ! Να ξεφύγει από την πηγή κέρδους που λέγαμε... Το πιό δύσκολο κομμάτι! Μεγάλες, τεράστιες οι δαγκάνες που σε πιάνουν... Στο μυαλό της μόνον δύο λέξεις. Πόση δύναμη μπορούν να έχουν δύο λέξεις;.. Κετονική δίαιτα! Εκείνες είχε στη φαρέτρα της! Ηταν αρκετές. Σε κάθε εμπόδιο τις επιστράτευε. Πήγαιναν βλέπετε μαζί με την πιό σημαντική. Ιαση του παιδιού μου! Επιστροφή στα όνειρα μου! Επιστροφή στη ζωή! Την αληθινή! Πόσο λίγο είναι αλήθεια να λες "κίνησε γη και ουρανό" μερικές φορές... Πόσολίγο... Τα κατάφερε τελικά! Ποιά είναι η πιό μεγάλη δύναμη; Εκείνη του κεραυνού μήπως; Η μήπως αυτή του πιό δυνατού ανέμου; ΄Η αυτή της πιό δυνατής που μπορεί ο άνθρωπος να φτιάξει; Οχι, τίποτα από όλα αυτά. Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ!!! "Η δύναμη της αγάπης" είναι ο Ελληνικός τίτλος της ταινίας. Μπράβο τους! Καμμία σχέση με τον Αγγλικό τίτλο, μα πόσο σχετικός... Αυτή η ταινία, είναι ταινία για την ίδια την ζωή, για την ίδια μας την ύπαρξη και τον σκοπό της. Μην αρκείστε στα εύκολα! Κουράζουν!
Παράγραφε, σε ευχαριστώ! Σε ευχαριστώ για το κίνητρο που μου έδωσες να γράψω αυτό το κείμενο -κατάθεση ψυχής. Μη με ρωτήσεις, μπορείς να το κάνεις και να το δημοσιοποιήσεις όπου και όπως θέλεις. Για οτιδήποτε, το email μου είναι ευπρόσδεκτο σε εσένα. Φιλάκια σε όλη την οικογένεια.

somebody

---------------------------------------------------------------------------

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Από σήμερα αρχίσαμε να ταχυδρομούμε τη νέα παρτίδα των dvds (ταινία για την Επιληψία και την Κετογεινική Δίαιτα) με ελληνικούς υποτίτλους.

Να είστε βέβαιοι ότι θα τα παραλάβετε όλοι το αργότερο μέχρι τέλη Αυγούστου.

Η μεγάλη ζήτηση (τι ευχάριστος πονοκέφαλος!) μας αιφνιδίασε. Ωστόσο τα καταφέραμε. Αναμείνατε!

Σας ευχαριστούμε για την υπομονή σας!

Με αγάπη

Παράγραφος

---------------------------------------------------------------------------------

Τι είναι επιληψία;

http://www.medlook.net/article.asp?item_id=563

20 Ιουλίου 1974: Τουρκική εισβολή

"ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ !"

Αγαπητέ αναγνώστη, καλώς ήλθατε.

Αν θέλετε να πάρετε μία ιδέα για τον μπλόγκ μας πηγαίνετε εδώ: http://parakeimena.blogspot.com/

Εάν όμως θέλτε να διαβάσετε λίγα κείμενα που γράφτηκαν με φόντο την Κυπριακή Τραγωδία, διαβάστε τα παρακάτω βιώματα:

• Το υπόγειο της αφθονίας (και το τίμημα) - ΔΙΗΓΗΜΑ που δημοσίευσα στο blog του Νίκου Δήμου

• ..Η Αννίτσα (και οι ελπίδες τής ντροπής) - ΔΙΗΓΗΜΑ που δημοσίευσα στο blog του Νίκου Δήμο

• 21η Απριλίου: ακόμα κρατάει η σταύρωση...

• "Λευκανσία" - κείμενο που δημοσίευσα (και βραβεύτηκε) στον λογοτεχνικό διαγωνισμο του Ν. Δήμου

• Επιληψία, αγάπη μου!

Σας ευχαριστώ πολυ

Με αγάπη - Παράγραφος

Τώρα το DVD και με ελληνικούς υποτίτλους

To DVD με ελληνικούς υποτίτλους είναι προσφορά ενός εθελοντή που γνώρισα χάρη στο μπλογκ του αγαπημένου ΝικόΔημου. Παραθέτω τις επιστολές του (δίχως τις αποκρίσεις μου) αφού πρώτα εξασφάλισα την συγκατάθεσή του. Είναι ο εκλεκτός Somebody.

Αγαπημένη Παράγραφος,

Κατ αρχήν, να συστηθώ. Είμαι ο somebody στο blog του Νίκου Δήμου. Λέγομαι (...)

(Πω πωωω! Το νετ μας έκανε ...εγκληματίες! Τόσα ψευδώνυμα! Εχεις ανάγκη το γέλιο, έτσι δεν είναι;)

Ο λόγος που σου γράφω είναι ο εξής: Ταρακουνήθηκα τόσο πολύ με την ιστορία με το παιδί σου, διάβασα και για την ευγενική προσφορά του ανώνυμου κυρίου σχετικά με την ταινία first do no harm και την βρήκα και την νοίκιασα σε vhs εχτές. Μπορώ να την περάσω σε dvd για μένα και αυτό θα κάνω σε λίγο.

Αυτό που θα ήθελα, σαν ένδειξη ελάχιστης συμπαράστασης σε ότι περνάς, είναι το εξής: Αν υπάρχουν φίλοι που θα ήθελαν την ταινία εδώ στην Αττική, να μου το πεις. Μπορώ να βγάλω αντίγραφα και να τους τα στείλω! Να τα πάρουν μία μέρα έστω νωρίτερα. Να νιώσω ότι προσφέρω και εγώ κάτι...

Επίσης να σου πω και για την κυρία με την καλοπροαίρετη κριτική. Λυπάμαι και θλίβομαι που είναι όντως καλοπροαίρετη! Το γεγονός μας (ψιλο)νοιάζει, όχι το ποιός το βιώνει!

Λέμε στην Κρήτη (από όπου κατάγομαι): Ο θεός μη δίνει του γονιού, όσα μπορεί να αντέξει. Γμτ, δεν θα ήθελα να μπορώ να αντέχω τόσα...

Να σου δίνει ο Θεός δύναμη και κουράγιο...
Να προσέχεις τον εαυτό σου!

-----------------------------------------------------------

Αγαπημένη Α.
Και όμως! Την βρήκα [την ταινία] στα ελληνικά!
Μου χάρισες απίστευτη χαρά!
Τη χαρά της προσφοράς! Σε ευχαριστώ!
Τελειώνω με μία δουλειά ρουτίνας και ΑΜΕΣΩΣ θα την μεταφέρω σε dvd!
Μόλις την τελειώσω επιτυχώς, θα σου την στείλω! Πρωί πρωί!
Θα σε ενημερώσω για τα τυπικά σε 3 ωρίτσες περίπου.
Πόση ευτυχία, πόση επικοινωνία αλήθεια μας προσφέρει το νετ...
Πόσο ειρωνικό ακούγεται σε εμάς "η αποξένωση των υπολογιστών" που λεν οι
δήθεν κουλτούρηδες...
Να μου προσέχεις!
---------------------------------------------------------

Αγαπητή Α. !

Φυσικά και μπορείς [να δημοσιοποιήσεις την επικοινωνία μας] ! (...) φυσικά και μπορείς!Ξεκινάω τώρα την αντιγραφή, τελείωσα με τη χαζοδουλειά που είχα μόλις!

---------------------------------------------------------

Λοιπόν, την ξεκίνησα εδώ και 25 λεπτά.
Δεν νομίζω να είναι πρόβλημα αλλά κάποιος με χαλασμένη συσκευή νοίκιασε την
ταινία και τα πρώτα 10 περίπου λεπτά λόγω τσαλακώματος της ταινίας κάνει
κάποια παράσιτα. Καταλαβαίνεις όμως άνετα το τι συμβαίνει
Συγκλονίστηκα με τη σκηνή που το παιδάκι είναι πεσμένο κάτω με σπασμούς
και τα μάτια γυρισμένα...
Ω Θεέ μου...
Θα σου τη στείλω το πρωί στη διεύθυνση που μου έστειλες και φυσικά θα
αναζητήσω και δεύτερο αντίγραφο πιό ποιοτικό.
Θα σου ξαναγράψω όταν την τελειώσω.
Take care...

----------------------------------------------------------

Αγαπητή Α. ,

Μόλις τελείωσε!
Τι να πω για το τι ένιωσα που την είδα. Ξέρεις εσύ...
Το πρωί την στέλνω.

----------------------------------------------------------

Κουράγιο Α., κουράγιο... Ισως η πιό καλή ευχή. Εχει ελπίδα μέσα της [η ταινία], παρότρυνση και μήνυμα πως οι άσχημες στιγμές είναι προσωρινές. Για αυτό,Κουράγιο... Το πρωί θα στείλω την ταινία με τα πρώτα 10 λεπτά με λίγα παράσιτα δυστυχώς. Θα την βρω και σωστή και θα την ξαναστείλω. Ας το καλό μου, συγκινήθηκα... Να μου προσέχετε εκεί στην Κύπρο..

[somebody]

---------------------------------------------------------

1. Συνεχίζεται κανονικά η ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΑΝΟΜΗ τού DVD με την ταινία τού Τζιμ Αμπραχαμς "First do no harm" (Μέριλ Στρηπ). Θυμίζουμε ότι η εν λόγω ταινία αναφέρεται στη θεραπεία τής επιληψίας μέσω τής κετογενικής δίαιτας.

2. Αυτήν τη θεραπεία εφαρμόζουμε εμείς στην κόρη μας και σχεδόν έχουν εξαφανιστεί οι κρίσεις: από εκατό επιληπτικά επεισόδια που είχαμε την ημέρα, φτάσαμε να έχουμε μόνο ένα σε 14 μήνες!

3. Μέχρι τώρα ταχυδρομούσαμε, εντελώς δωρεάν, μόνο την "αγγλόγλωσση" έκδοση, επειδή δεν βρίσκαμε την ταινία με ελληνικούς υποτίτλους.

4. Σύντομα η ταινία θα ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ, πάλι ΔΩΡΕΑΝ, και με ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ, χάρη στις προσπάθειες του αθηναίου εθελοντή Somebody.

5. ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΛΑΒΕΙ εντελώς δωρεάν την "ελληνόγλωσση" ΤΑΙΝΙΑ, σας παρακαλούμε να μας στείλει ΤΩΡΑ με ιμέιλ τη διεύθυνσή του ή την ταχυδρομική του θυρίδα. Περιμένουμε!

6. Όσοι, επίσης έχουν ήδη την ταινία στα αγγλικά και θέλουν να την έχουν ΚΑΙ στα ελληνικά, προκειμένου να την δουν τα παιδιά τους ή να την χαρίσουν σε φίλους τους, τους παρακαλουμε να μας ειδοποιήσουν ΤΩΡΑ αμέσως, ΚΑΙ θα τους αποστείλουμε πάλι ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ την ταινία με τους ελληνικούς υποτίτλους.

Σας ευχαριστούμε

Παράγραφος - με αγάπη.

Η Αννίτσα (και οι ελπίδες τής ντροπής)

Στις 15 Ιουλίου τα καθάρματα τής χούντας τού Ιωαννίδη (ηθικός αυτουργός τού εγκλήματος τής τουρκικής εισβολής) με πραξικόπημα "εισβάλλουν" στην Κύπρο, δίνοντας έτσι τη χρυσή ευκαιρία στην Τουρκία (φυσικός αυτουργός) να εισβάλει στο Νησί...
Εν όψει αυτής τής καταθλιπτικής επετείου, έγραψα το κείμενο Η Αννίτσα (και οι ελπιδες τής ντροπής), το οποίο προθυμοποιήθηκε να δημοσιεύσει στο μπλογκ του ο αγαπημένος μου Νίκος Δήμου.

Αν θέλετε να το διαβάσετε πηγαίνετε εκεί:

http://doncat.blogspot.com/2006/07/blog-post_13.html

Τον ευχαριστώ ολόψυχα , Με αγάπη - Παράγραφος

ΥΓ.1 Γιατί "ελπίδες τής ντροπής"; Επειδή βουλευτές και δημοσιογράφοι, επί σειρά ετών, έμμεσα καλλιεργούσαν, στους συγγενείς και φίλους τών αγνοουμένων, την πεποίθηση/πίστη ότι κάποιοι αγνοούμενοι είναι ακόμα ζωντανοί ή και... φυλακισμένοι.

ΥΓ.2 Παράκληση: Εάν επιθυμείτε να με τιμήσετε με κάποιο σχόλιο τής αρεσκείας σας, παρακαλώ αφήστε το εκεί, στο μπλογκ τού Νίκου Δήμου. Αν όμως κάποιον τον διευκολύνει περισσότερο να αφήσει το σχόλιό του εδώ, είναι ευπρόσδεκτος.

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

cyberdust said...

"Στην πυρά" (Αντί Αννίτσας το αναγνωσμα).

Το νέο βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη, με τίτλο "Η πρώτη διχοτόμηση", είναι εθνικώς απαράδεκτο. Το βιβλίο αυτό προσβάλλει την κυρίαρχη εθνική μας ιστοριογραφία. Ο συγγραφέας, για μια ακόμη φορά, εμφανίζεται ανατρεπτικός, αιρετικός, προκλητικός. Το νέο βιβλίο θέτει υπό αμφισβήτηση τους ήρωές μας, τους ηγέτες μας, την ιστορική μας αυτογνωσία." [Απόσπασμα από σχόλιο που έγινε στο μπλογκ του ΝΔ]

[Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ], @ cyberdust

Καλημέρα σας, αγαπητέ φίλε.

1.

Αυτά τα κειμενα του κυρίου Μ. Δρουσιώτη δεν τα έχω υπόψη μου. Έχω ασφαλώς υπόψη μου, ένα δυο βιβλία του, στα οποία όμως βρήκα πολλές υπερβολες και γι΄ αυτό ο κύριος Μ. Δρ. δεν συγκαταλέγεται στους συγγραφείς που διαβάζω με έντονο ενδιαφέρον. Ο κος Μ. Δρ. όμως έχει άποψη, την τεκμηριώνει κι όποιος θέλει τον αποδέχεται. Ο συγγραφέας δεν υποχρεώνει κανέναν να του βγάλει το καπέλο.

Και το σημαντικότερο όλων: πρέπει να χαιρόμαστε που στη δημοκρατία μας ακούγονται όλες οι απόψεις, είναι τιμή μας, είναι υποχρέωσή μας, το επιβάλλει ο πολιτικός πολιτισμός μας. Κι όμως, κάποιοι θα προτιμούσαν τη φίμωση, τη λογοκρισία, το να μας υπαγορεύουν τι να διαβάζουμε και τι να πιστεύουμε, τι να γράφουμε και που να τα δημοσιεύουμε. Αυτό δεν είναι δημοκρατία, είναι μισαλλοδοξία και συνταγή πολιτικής αυτοκτονίας.

2.

Τι σας ενόχλησε, αγαπητέ φίλε στην Αννίτσα;

- Που ο πατέρας της ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ (15 Ιουλίου) είχε συλληφθεί (ανήκε στην ΕΔΕΚ) κατά το πραξικόπημα και είχε κακοποιηθεί αγρίως;

- Σας ενοχλεί που παρόλη την ταλαιπωρία του, αντί να μείνει στο νοσοκομείο, μια μέρα μετά την εισβολή σηκώθηκε (εθελοντικά) και πήγε να πολεμήσει στη Κυρήνεια;

- Σας ενοχλεί που αιχμαλωτίστηκε από τη ... δίψα (είχαν ξεμείνει από νερό) με άλλους στρατιώτες (οι περισσότεροι επέστρεψαν) οι οποίοι είχαν εγκαταλειφθεί μέσα σε ένα χαράκωμα τρεις μέρες;

- Σας ενοχλεί που τον μετέφεραν στα Άδανα και μέρα νύχτα τους ξυλοφόρτωναν και δεν μπορώ να σας πω τι άλλα τους έκαναν;

- Σας ενοχλεί που αρκετοί αιχμάλωτοι επέστρεψαν ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΟΙ, άρρωστοι και κάποιοι δεν επέστρεψαν ποτε;

- Πείτε μας, τι σας ενοχλεί;

3.

Α, σας ενοχλησε η αναφορά μου στις Τουρκοκύπριες "Αννίτσες" και στους Τουρκοκύπριους Αγνοουμένους.

Μα η Κυπριακή Δημοκρατία μας είναι εκείνη που μέσα από το ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ (P.I.O), αναφέρει λεπτομερώς στην επισημη ιστοσελίδα της ΚΑΙ ΤΟΥΣ Τ/Κ αγνοουμένους. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ.

Παραθέτω το απόσπασμα που μιλάει ΚΑΙ για τους Τ/Κ αγνοουμένους:

"Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) δημοσιεύει τον κατάλογο των Τ/Κ αγνοουμένων

Η κυβέρνηση [της Κυπριακής Δημοκρατίας] προχωρώντας ακόμη ένα βήμα δημοσίευσε 12 Μαΐου 2003 στην επίσημη εφημερίδα της Δημοκρατίας τον κατάλογο με τα ονόματα των Τ/Κ αγνοουμένων. Στις 5 Ιουνίου 2003 πληροφορούσε τους συγγενείς των Τ/Κ αγνοουμένων ότι μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στις πληροφορίες που διαθέτουν οι Υπηρεσίες της Κυπριακής Δημοκρατίας σχετικά με τις έρευνες που έχουν γίνει μέχρι στιγμής και για τυχόν αποτελέσματα για διευκρίνιση της τύχης των αγνοουμένων συγγενών τους. Στην ανακοίνωση εσημειώνετο επίσης ότι για 201 περιπτώσεις από τις 500 που περιέχονται στον κατάλογο των Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων έχουν δοθεί, στα πλαίσια της εφαρμογής της Συμφωνίας της 31ης Ιουλίου 1997 για τους αγνοουμένους, στον Τουρκοκύπριο εκπρόσωπο στοιχεία και πληροφορίες για τον θάνατο και τον τόπο ταφής των προσώπων αυτών. "

Αυτά τα λέει η Κυβέρνηση τής ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, εμείς οι Ελληνοκύπριοι, ο Πρόεδρος. Δεν τα λέω εγώ. Δεν τα λέει ο "αιρετικός" Μ. Δρουσιώτης. Ούτε τα βγάζουν από το μυαλό τους οι "κακοί"!

Με αγάπη - Παράγραφος

15 Ιούλιος, 2006 08:48

Ενα ιμέιλ που με προβλημάτισε...

Προχτές έλαβα ένα ιμέιλ (από μια κυρία) που όχι μόνο με ξάφνιασε, επιπλέον με προβλημάτισε έντονα.

Έλεγε, πάνω-κάτω, ότι δεν συμμερίζεται καθόλου τις προσωπικές μου δυσκολίες. Αντιμετωπίζει, όσα διαβάζει εδώ μέσα (με εξαίρεση τα πληροφορικά και ενημερωτικά ποστ) ως "κείμενα", που έχουν όμως την δική τους αυτόνομη αλήθεια και ποσώς ενδιαφέρεται αν έχουν συμβεί σε μένα ή όχι.

Αλλά ακόμα κι όταν βλέπει εμένα μέσα σε αυτά τα "αυτοβιογραφικά" κείμενα, προτιμά να με φαντάζεται ως επινοημένο πρόσωπο, ως "ηρωίδα" τού ενός ή τού άλλου αφηγήματος, ως "ρόλο" μιας μυθοπλασίας και όχι ως αληθινό πρόσωπο που διαθέτει μια πραγματική ζωή και έχει βιώσει στο πετσί του όλα τούτα. Σημειώνει μάλιστα: <<κατά την γνώμη μου, αυτά που γράφετε θα μπορούσε να τα γράψει κι ένας καλός άντρας συγγραφέας ή ακόμα και μια γυναίκα που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το δράμα της "ηρωίδα" σας>>.

Και καταλήγει: <<Δεν είστε εσείς, κυρία μου, ο αληθινός πρωταγωνιστής στις ιστορίες που διεκτραγωδούνται εδώ μέσα. Είναι ο τρόπος που τα λέτε, το ύφος σας ή μάλλον η τέχνη σας, η οποία μερικούς μάς κερδίζει ως αναγνώστες και τελικά μας "αναγκάζει" να ταυτιστούμε με την "ηρωίδα" σας, άσχετα από το εάν αυτή είστε όντως εσείς>>.

Η εν λόγω ευγενέστατη κυρία δεν αρκέστηκε μόνο σε μια ουδέτερη "προσέγγιση": εκθείασε μέρικά κείμενά μου όπως επίσης επεσήμανε και τις δομικές ατέλειες ορισμένων άλλων - ένα δυο μάλιστα τα απέρριψε ως τερατουργήματα που με εκθέτουν ως συγγραφέα και με ευγένεια με προέτρεψε να τα αποσύρω, εδώ και τώρα... Μίλησε για "αρετές" όπως και για "ελαττώματα" και μου υπέδειξε τρόπους και τεχνάσματα για να αποφεύγω τις "κακοτοπιές".

Τέλος, με παρέπεμψε στις σελ. 49 και 50 του μυθιστορήματος του Αμος Οζ "Ιστορία αγάπης και σκότους", θυμίζοντάς μου ότι ο μεγάλος ισραηλινός συγγραφέας ζητάει από τον αναγνώστη κάτι παρόμοιο με εκείνο που κάνει και η ίδια ως αναγνώστριά μου: <<να μην ενδιαφέρεται γι΄ αυτόν που γράφει αλλά για εκείνα που γράφει, αν δηλαδή τα γραφόμενά του έχουν μια δική τους υπόσταση, αν ζουν σε έναν δικό τους πραγματικό χώρο...>>

Επειδή το ιμέιλ, της εν λόγω επιστολογράφου, είναι τεράστιο, αναγκάστηκα να το αποδώσω περιληπτικά. Αν η ίδια όμως αισθάνεται ότι την αδικώ, την παρακαλώ να μου στείλει (αφού επιμένει στην ανωνυμία της) ιμέιλ με τις παρατηρήσεις της κι εγώ θα προβώ πάραυτα στις όποιες "διορθρώσεις".

Είμαι απολύτως πεπεισμένη ότι η ΚΡΙΤΙΚΗ της είναι καλόπιστη - δεν σας κρύβω ότι σε μεγάλο βαθμό τη βρήκα αρκούντως κολακευτική.

Δεν θα τοποθετηθώ κι ούτε θα αποκαλύψω την απαντητική μου επιστολή, σεβόμενη, αφενός το απόρρητο τής αλληλογραφίας και αφετέρου την επιθυμία τού άλλου να μην συναινέσει σε έναν "δημόσιο" διάλογο.

Το λόγο έχεις εσύ, φίλε επισκέπτη - χωρίς φόβο και πάθος. Κάθε καλόπιστη σκέψη σου, ευπρόσδεκτη. Και η σιωπή σου φυσικά, είναι ευπρόσδεκτη, καθότι ένα τέτοιο ζήτημα δεν συνάδει με τη χαρά του καλοκαιριού, τη θάλασσα, τις ακρογιαλές και τη γλύκα τής βραδυνής παρέας σ΄ ένα παραλιακό κεντράκι με σιγανή μουσική, εγκάρδια ατμόσφαιρα, κρασάκι και ανέμελη κουβέντα (όλα, δηλαδή, αυτά που μου λείπουν).

Με αγάπη - Παράγραφος

[Ενδέχεται, την ερχόμενη Πέμπτη, στις 13 Ιουλίου, ο αγαπημένος μου Νίκος Δήμου να φιλοξενήσει στο μλόγκ του ένα ακόμα διήγημά μου, "επετειακό" αυτή τη φορά. Αυτοαναφορικό, αυτοβιογραφικό ή μυθοπλαστικό; Εσείς θα κρίνετε. Εκτός εάν τελικώς η επιστολογράφος έχει δίκιο, οπότε το ερώτημα δεν έχει νόημα.]

* * *

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ: Η ΔΩΡΕΑΝ ΔΙΑΝΟΜΗ ΤΩΝ DVDs (που αναφέρω στο προηγούμενο ποστ) ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΑ. Ήδη λάβαμε δώδεκα νέες διευθύνσεις. Αναμένουμε κι άλλες! Σπεύσατε! Παρακαλώ, στείλτε τώρα με ιμέιλ τη διεύθυνσή σας ή την ταχ. θυρίδα σας. Αφήστε τις ντροπές. Χάρη μάς κάνετε! Αναμένουμε!

Το υπόγειο τής αφθονίας (και το τίμημα)

Το υπόγειο της αφθονίας (και το τίμημα) (24/06/2006) . Το έγραψα προ ημερών προκειμένου να φιλοξενηθεί ως "ποστ" στο blog (διαδικτυακό ημερολόγιο) τού πολυαγαπημένου μου Νίκου Δήμου - όπως και έγινε. Αν επιθυμείτε να το διαβάσετε, πηγαίνετε εδώ: http://doncat.blogspot.com/2006/06/blog-post_24.html

Με αγάπη - Παράγραφος

Προσθήκη 3ης Ιουλίου 2006:

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Στα πλαίσια της καμπάνιας που προετοιμάζουμε (ενημέρωση για την ΕΠΙΛΗΨΙΑ) διανέμουμε εντελώς δωρεάν την ταινία του Τζιμ Αμπραχαμς (λεπτομέρειες στα δυο προηγούμενα ποστς) με τη Μέριλ Στρηπ, η οποία πρωταγωνιστεί στο ρόλο μια μάνας που αγωνίζεται να σώσει το παιδί της που πάσχει από φαρμακοανθεκτική επιληψία - τελικά βρίσκει τη λύση στην ΚΕΤΟΓΕΝΙΚΗ ΔΙΑΙΤΑ.

Η αναπαραγωγή των DVDs είναι νόμιμη καθώς μας έχει παραχωρήσει ο σκηνοθέτης και παραγωγός τα δικαιώματα χρήσης (κατά βούλησιν) για το ελληνόφωνο κοινό.

Την αναπαραγωγή και τα έξοδα αποστολής τα έχει αναλάβει εθελοντής Κύπριος που παραπονιεται για το χαμηλό κόστος τής συνεισφοράς του!!!

Σας παρακαλούμε, στείλτε τώρα με ιμέιλ τη διεύθυνση ή την ταχ. θυρίδα σας (αν θέλετε με το νικ σας κι όχι με το ονοματεπώνυμό σας) και εντός μιας βδομάδας περίπου θα παραλάβετε το εν λόγω DVD.

Με αγάπη

Α.

Ο... απρόβλεπτος αμερικάνος Φίλος

1. Η ΚΕΤΟΓΕΝΗΣ ΔΙΑΙΤΑ (κετογενική ή κετονική) είναι αντίδοτο στην βαριά παιδική φαρμακοανθεκτική επιληψία, με ποσοστό επιτυχίας σχεδόν 70%. "Αφού η δίαιτα δουλεύει ένα χρόνο, σημαίνει ότι είναι πολύ πρόωρο για μια επέμβαση στον εγκέφαλο", μας είπαν πρόσφατα οι αμερικάνοι γιατροί και πρόσθεσαν: "επείγει ωστόσο να ρυθμιστεί η δίαιτα βάσει τού μεταβολισμού τού παιδιού".

Κάτι τέτοιο όμως απαιτεί ενδελεχείς εξετάσεις από εξειδικευμένο προσωπικό. Έστι αρχίσαμε να ετοιμάζουμε τις αποσκευές μας. Μα είναι εύκολη η μετάβαση στις ΗΠΑ; Γιατί εκτός από το παιδί, εμένα και την παραμάνα, χρειάζεται και συνοδός γιατρός. Και πού να τον βρούμε στα καλά καλούμενα, εδώ και τώρα;

2. Ο εκλεκτός Jim Abrahams μάς πρότεινε, αντί να ταξιδέψουμε όλοι εμείς εκεί, να φέρουμε στην Κύπρο (από τις ΗΠΑ) μια εξαιρετική διαιτολόγο που εξειδικεύεται στην εφαρμογή τής κετογενικής δίαιτας. "Η αμοιβή της είναι πολύ λογική", μας είπε τις προάλλες:

"(...)We do have a dietitian who, in addition to running her own program at an American hospital, does travel to hospitals around the U.S. and has even traveled recently to Slovania to help set up keto programs. She's helped over twenty hospitals set up keto programs and she is excellent. Obviously if she came to Cyprus to help your doctor set up a program, she could help fine tune your daughter's diet. Her fee is very reasonable. Getting back to your original contact, there could be no better way to spread the word about the diet. If this is something you and your doctor are interested in, please let me know.(...)"

3. Η ιδέα του μας ενθουσίασε και αμέσως τον παρακαλέσαμε να επισπεύσει, υπογραμμίζοντας με έμφαση ότι το τελευταίο που μας ανησυχεί είναι το κόστος. Ο κύριος Τζιμ, προφανώς το πήρε προσωπικά κι ενήργησε αμέσως:

"(...)When we last wrote you said you would be interested in contacting Beth Zupec-Kania, the dietitian I mentioned. (...) I told her you might be in touch and she was excited about helping you and your doctor. Again, to my knowledge there is no better keto dietitian or finer person around.(...)"

4. Χτες λάβαμε και την επιστολή τής διαιτολόγου και μείναμε άναυδοι: όχι μόνο μας διαβεβαιώνει ότι προτίθεται να έλθει στην Κύπρο, επιπλέον μας λέει ότι τα έξοδα θα τα καλύψει ο κύριος Jim Abrahams !

Dear A-
I have spoken to Mr. Abrahams and I am willing to travel to Cyprus to provide education to the hospital in Cyprus. I will research the travel costs and determine the fee. Mr. Abrahams is willing to provide scholarship support this trip also. I will contact you within a week to provide this information.
Beth Zupec-Kania, RD, CD

5. Εμείς με τη σειρά μας, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, τούς επιφυλάσσουμε μια έκπληξη: σκοπεύουμε, το καλό που μας έκανε ο κύριος Τζιμ να το ανταποδώσουμε στην κοινωνία.

Τέλος, όποιος συμμερίζεται την ευγνωμοσύνη μας, τον παρακαλούμε, αν δεν του κάνει μεγάλο κόπο, να επισκεφτεί το σάιτ του THE CHARLIE FOUNDATION του οποίου ιδρυτής είναι ο ευεργέτης μας Jim Abrahams.

Με αγάπη

Α.

Γεύση θανάτου και ζωής...

1. Οι επιληπτικοί σπασμοί ποικίλλουν ανάλογα με το είδος τής επιληψίας. Σε γενικές γραμμές, μεταξύ άλλων, χωρίζονται στους "εστιακούς" και τους "γενικευμένους".

Θυμάμαι, ήταν τεσσάρων μηνών όταν έβαλα την κορούλα μας στο καροτσάκι να πάμε βόλα. Ξάφνου, στύλωσε τα μεγάλα, γαλαζοπράσινα, ορθάνοιχτα ματάτια της προς το πουθενά (απλανές βλέμμα) και ταυτόχρονα τίναξε προς τα πάνω το δεξί της χεράκι, που έμεινε για δυο-τρία λεπτά τεντωμένο, αγκυλωμένο και τρεμάμενο να δείχνει τον ουρανό. (Εστιακός σπασμός: υπάρχει συγκεκριμένη εστία στον εγκέφαλο κι εφόσον εντοπιστεί, μάλλον αντιμετωπίζεται μάλλον εύκολα.)

Ένα μήνα μετά είχαμε το πρώτο γενικευμένο επεισόδιο: είδαμε έντρομοι στο μελανιασμένο προσωπάκι, τα ματάκια να γυρίζουν προς τα πάνω και μέσα, και το κορμάκι της -που ελάχιστα ανάσαινε- να είναι τεντωμένο και κοκκαλωμένο λές και ο χρόνος είχε σταματήσει ακριβώς τη στιγμή που κάποιος τής έκανε ισχυρό και ακαριαίο ηλεκτροσόκ.

Στη δική μας περίπτωση, δεν υπάρχει συγκεκριμένη εστία απ΄ όπου εκφορτίζεται ο εγκέφαλος, αφού ολόκληρος ο εγκέφαλος είναι επιρρεπής στις πολυεστιακές ηλεκτρικές εκφορτίσεις (γενικευμένη εγκεφαλοπάθεια), οι οποίες ευθύνονται για τα επιληπτικά επεισόδια.

Το "εστιακό" επεισόδιο μάς έβαλε σε υποψίες αλλά δεν μάς ανησύχησε ιδιαίτερα. Αντίθετα, το γενικευμένο επεισόδιο μάς κατατρόμαξε. Ήταν μια γεύση θανάτου: είχαμε στα χέρια μας ένα παιδί που έδεινε πεθαμένο. Αυτή η εικόνα είναι τρομαχτική για κάθε άνθρωπο. Ξυπνάει μέσα του φόβους αρχέγονους και αντιδράσεις ενστικτώδεις και ανεξέλεγκτες: πανικός, ουρλιαχτά και απελπισία. Άμα είσαι και αφοσιωμένος γονίος ...

2. Τι λείπει από όλους μας: Η προπαίδεια, η ενημέρωση, η εξοικείωση, όχι με τη γεύση θανάτου, αλλά με τον αγώνα για ανάνηψη και ζωή. Λείπει η μαθητεία μας στη "ανάκτηση ζωής".
Κανείς δεν μας δίδαξε "πρώτες βοήθειες". Κανείς δεν μας είπε πως αν βρεθείτε μπροστά σε επιληπτική κρίση, αφού τηλεφωνήσετε σε ένα ασθενοφόρο:
- πρώτον, ακουμπήστε το κεφάλι τού ασθενούς σε κάτι σαν μαξιλάρι για να μην πληγωθεί
- δεύτερον, γυρίστε τον πλάγια για να μην πνιγεί από τα σάλια του και χαλαρώστε τα ρούχα του για να μην εμποδίζουν την αναπνοή
- τρίτον, μη διανοηθείτε να αγγίξετε τη γλώσσα και το στόμα του -όπως, κακώς, έπρατταν παλαιότερα
- προπάντων μην τον κρατάτε ακίνητο, αφήστε τον ελεύθερο να τινάζεται μέχρι να ηρεμήσει
- και φυσικά μην του μιλάτε, μη τον φωνάζετε, μη βρέξετε το πρόσωπό του, μην προσπαθείτε να επικοινωνήσετε μαζί του και να τον ξυπνήσετε, μη δείχτετε την ταραχή σας. Περιμένετε ψύχραιμα έως ότου έλθει το ασθενοφόρο.
- Αφήστε τον μέχρι να πέσει σε λήθαργο, μέχρι να κοιμηθεί και να καταλαγιάσει η ηλεκτρική εκκένωση στον εγκέφαλό του. (Όσο μπορείτε, κρατήστε μακριά άσχετους και περίεργους)

Μάλλον, μέχρι να έλθει το ασθενοφόρο, ο ασθενής θα έχει συνέλθει. Τότε θα πάρετε κι εσείς μια γεύση ζωής. Αλλά και τότε, μην επιτρέψετε σε κανέναν να αρχίσει τον ασθενή στις ερωτήσεις και το κουβεντολόι. Μετά από κάθε επεισόδιο, ο ασθενής χρειάζεται πολλές ώρες ύπνου για να ξανανιώσει.

3. Τελευταία, επικοινωνώ συστηματικά με το THE CHARLIE FOUNDATION στην Αμερική, το οποίο ίδρυσε ομοιοπαθής γονιός, ο Jim Abrahams, ο οποίος αν και είναι γνωστός σκηνοθέτης και παραγωγός τού Χόλλιγουντ, εντούτοις παραμένει απλός, προσιτός και απίστευτα καλοσυνάτος άνθρωπος!

Έψαξα και τον βρήκα χάρη στις πληροφορίες που μου προσέφερε προ μηνών μια επισκέπτριά μου. Το σχόλιό της βρίσκεται και στο ποστ της 22ας Μαρτίου. Το παραθέτω:

dora in e-space said...
(...) Η πρώτη φορά που άκουσα γιά την κετογενή δίαιτα ήταν σε μία ταινία, τον αγγλικό τίτλο ξέρω, τον ελληνικό δυστυχώς όχι. Λέγεται First do no harm και πρωταγωνιστεί η Meryl Streep με μία ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ερμηνεία μιάς μάνας που η πίστη της οτι το παιδί της μπορεί να σωθεί, μοιάζει με τη δική σου. Σκηνοθέτης είναι ο Jim Abrahams, που έκανε την ταινία εξ αιτίας του μικρού του γιού Charlie, ο οποίος έπασχε από την ίδια αρρώστια και ακολουθώντας αυτή τη δίαιτα, από 90 κρίσεις τη μέρα έφτασε να μην έχει καμμία. Είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία της οικογένειας Reimuller. O Jim Abrahams, βοήθησε να στηθεί το Charlie Foundation στην Santa Monica της California, ένα ίδρυμα αφιερωμένο στο να κάνει γνωστή αυτή τη δίαιτα στα μεγαλύτερα παιδονευρολογικά κέντρα. Αν δεν την έχεις δει ήδη την ταινία, δες την. Θα πάρεις ακόμα μεγαλύτερο κουράγιο και δύναμη.

4. Παραθέτω κάποια αποσπάσματα από μερικές πρόσφατες επιστολές που μου έστειλε ο εκλεκτός Jim Abrahams:

Dear A.

I wish I could tell you that attitudes toward epilepsy were much better here than in Cyprus, but unfortunately I can't. It is a tremendously closeted, misunderstood, and tragically underfunded disease. The social stigma has been around for centuries. But there are positive signs. Hearing the story of you and your doctor is encouraging. I suppose it's up to those of us whose lives have been touched by epilepsy to do our best to get the word out. If you email a mailing address to me I will send you a DVD that we use alot for spreading the information. It is a copy of a very popular television show that did a story on my son Charlie. Ofcourse his story is much like every other kid with epilepsy who finds the ketogenic diet, so it can be influential.
Thanks for writing.
Jim
----------------------------------------

DearA.

Along with the Dateline NBC DVD, I've sent a copy of "first do no harm," the movie I made with Merly Streep about the diet. I hope they are helpful.The best "payback" I can request is that you let other people know there is this alternative to drugs and surgery for kids with difficult to control seizures. We do appreciate any contributions, but feel by far the most important thing is to spread the information.
Our address is:
The Charlie Foundation
1223 Wilshire Bl.
Box 815Santa Monica,
CA 90403

Fondly,
Jim
-------------------------------------

Dear A,

I hope you understand I really can't give medical advice because I'm just a dad. But I can tell you from hearing from lots of other parents that breakthrough seizures are not unusual. Frequently they do go away as the diet is "fine tuned" by the dietitian. The more experience the dietitian has, obviously the better she is at altering the diet to meet your child's needs. Unfortunately, the most experienced keto dietitians I know about are in America. We do have a dietitian who, in addition to running her own program at an American hospital, does travel to hospitals around the U.S. and has even traveled recently to Slovania to help set up keto programs. She's helped over twenty hospitals set up keto programs and she is excellent. Obviously if she came to Cyprus to help your doctor set up a program, she could help fine tune your daughter's diet. Her fee is very reasonable. Getting back to your original contact, there could be no better way to spread the word about the diet. If this is something you and your doctor are interested in, please let me know.

Your DVD's should arrive within the week.

I hope they are helpful.

Fondly,
Jim
--------------------------------------------------

[Μεταξύ άλλων, είπα στον κύρο Τζιμ ότι ο σύζυγός μου δέν άντεξε να δει την ταινία - αν και φημίζεται για την ψυχραιμία του.]

Dear A-

Thank you for the kind words. I fell the same bond--despite our distance.

Please tell your husband for me that the movie wasn't really made for all of us who have already been through this agony. (Coincidentally, my 22 year old son, Charlie's older brother, tried to watch the movie for the first time a couple nights ago and turned it off at the same scene. I doubt he'll ever watch it). The movie was made primarily to let other families who are in the middle of their struggle know they are not alone in their desperation and their reactions to the medical stonewall, and, ofcourse to let them know about the diet.

When we last wrote you said you would be interested in contacting Beth Zupec-Kania, the dietitian I mentioned. (...) I told her you might be in touch and she was excited about helping you and your doctor. Again, to my knowledge there is no better keto dietitian or finer person around.

Please feel free to use the materials I sent in any way you wish to promote the diet. I really feel that the best way to express our gratitude for getting our children back is to let others know.

Fondly,
Jim
----------------------------------------------------

5. Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω ακόμα μια φορά την "dora in e-space" που μου άνοιξε τα μάτια και τόλμησα να έλθω σε επαφή με το Charlie Foundation και τον σπάνιο άνθρωπο Jim Abrahams.

Όποιος ενδιαφέρεται και επιθυμεί μπορεί να μου στείλει με ιμέιλ την ταχυδρομική του θυρίδα ή τη διεύθυνσή του κι εγώ αμέσως θα του αποστείλω εντελώς δωρεάν τα δυο DVDs - το ένα με την ταινία και το άλλο με ένα ντοκιμαντέρ για την επιληψία. (Για την ώρα δεν έχουν ελληνικούς υποτίτλους.)

Προσθήκη 13ης Ιουνίου:

Τέλος, σκέφτομαι να μεσολαβήσω ούτως ώστε τα δυο DVDs να διανεμηθούν δωρεάν από κάποια ελληνική εφημερίδα. O εκλεκτός Jim όχι μόνο δεν έχει καμία απαίτηση, αλλά θα χαιρόταν κι όλας να συμβεί κάτι τέτοιο. Άλλωστε μού έδωσε το δικαίωμα να ενεργήσω ελεύθερα και κατά την κρίση μου. (Όσο για τα διαδικαστικά, μπορώ να προσκομίσω και τη σχετική έγγραφη βεβαίωση τού Abrahams.) Μού λείπουν ωστόσο οι επαφές με τα ελλαδικά μέσα ενημέρωσης.


Ζητούνται εθελοντές!


Σας ευχαριστώ πολύ

Με απέραντη αγάπη

Α.

ΥΓ. Ο αγώνας συνεχίζεται, όπως λέγαμε και παλιότερα!