Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Στην ουρά και η μάνα μου η... πλούσια


Τα περιουσιακά της στοιχεία: παραθαλάσσιο εξοχικό, που της το πλήρωσε ο ένας της γιος, διαμέρισμα που το αγόρασε με (ανεξόφλητο) δάνειο τής Εργατικής Κατοικίας το 1976 και σύνταξη που ήτανε καλή κι απέμεινε η μισή τής μισής. (Α, είναι και πλούσια σε φόρους, καθώς εμφανίζεται ως... ιδιοκτήτρια ακινήτων, όπως την χαρακτήρισε ο "έφορας".)

Από την άλλη, η υγεία της μοιάζει με την… ελληνική οικονομία ενώ το εξοχικό (που της το εξόφλησα με αίμα) της το έκαψε ένας τρελόγερος μοχθηρός γείτονας πριν οχτώ χρόνια, και ο οποίος, μετά από αναβολές που θα ζήλευε και η... Ζωή, καταδικάστηκε πέρσι τρία χρόνια φυλακή με αναστολή και υποχρεώθηκε να ξαναχτίσει το σπίτι (ήταν παραδοσιακό ξύλινο για ψαράδες - πελάδα), αλλά είχε προλάβει να μεταβιβάσει τα περιουσιακά του στοιχεία, οπότε γλίτωσε... Γλίτωσε και η... κουζίνα που ήταν χωριστά και τώρα φιλοξενεί τη μάνα μου...

Το διαμέρισμα της είναι μουχλιασμένο εδώ και χρόνια, επειδή η από πάνω είχε μετατρέψει το μπαλκόνι της (που είναι το ταβάνι του διαμερίσματός μας) σε κήπο. Μετά από δικαστήρια και αναβολές (που θα ξαναζήλευε η Ζωή) επιτέλους η μάνα μου δικαιώθηκε. Αλλά τι να το κάνεις, που οι τοίχοι τού σπιτιού καταντήσανε πια... τυρί ροκφόρ;

Την παρακαλούσα να σηκωθεί και να φύγει, γιατί τα δικαστήρια την αγνοούσαν. Αλλά έχει το πείσμα τού... Βλάχου που αγόρασε κατά λάθος σαπούνι κι άρχισε να το τρώει κι εκείνο άφριζε στο στόμα του: «μωρέ, άφρισε όσο θέλεις, εγώ για τυρί σ΄ αγόρασα και για... τυρί θα σε φάω!» Έτσι και η μάνα μου: μένει εναλλάξ πότε στην... κουζίνα τού καμένου εξοχικού και πότε, εν μέσω μούχλας και δυσωδίας, στο διαμερισματάκι. (Αλλά οι φόροι που πληρώνει είναι για ακέραια σπίτια...)

Χτες με πήρε πάλι και έκλαιγε. Ήταν στην ουρά για 124 ευρώ από τις 5 το πρωί και της δώσανε αριθμό διακόσια. Τα παιδιά της φευγάτα, νιώθει πλέον πολύ μόνη. Είναι η πρώτη φορά που την λυπήθηκα τόσο πολύ...

Μετά τιμής, 
Κάπα

Σχόλιο 5 στο κείμενο του Νίκου Δήμου "Η παρέα της ουράς" | ΕΛΛΑΔΑ | Protagon


ΥΓ. Κλέβω τον Καβάφη για καλό σκοπό:
                                                            Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
                                                               που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
                                                     να πούνε. 
                                         Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
                                 έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
                        πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του. 


ΝΑΙ από 28 διαπρεπείς πολιτικούς επιστήμονες

«Ναι» στο δημοψήφισμα από 28 πολιτικούς επιστήμονες
  
Με ένα κείμενο - παρέμβαση, 28 πολιτικοί επιστήμονες που ερευνούν την ελληνική και ευρωπαϊκή πραγματικότητα τάσσονται υπέρ της παραμονής της χώρας στην Ευρώπη, καλώντας το λαό να ψηφίσει «ναι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής.

«Το δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου θέτει μια ξεκάθαρη επιλογή ανάμεσα στην παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη ή την επιστροφή στην δραχμή, μια επιλογή που γίνεται πιο ορατή από ποτέ άλλοτε μετά τις δραματικές εξελίξεις και τη χρεοκοπία της χώρας.. Το ‘ΟΧΙ’ φέρνει βραχυπρόθεσμη αβεβαιότητα, καθώς δεν υπάρχει ξεκάθαρη πρόταση για την επόμενη μέρα, αλλά θα έχει και τεράστιες μακροχρόνιες οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Θα οδηγήσει σε έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και ενδεχομένως και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε ένα υποτιμημένο εθνικό νόμισμα (δραχμή), στην ανεργία, στον πληθωρισμό, στην απομόνωση, σε ελλείψεις βασικών αγαθών, στον πολιτικό διχασμό, ίσως και τη βία και τον εξτρεμισμό.

»Οι συνθήκες με τις οποίες τέθηκε το ζήτημα της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος και αυτές υπό τις οποίες θα διεξαχθεί θα πρέπει να είναι ένα αρχικό σημείο έντονου προβληματισμού. Η τοποθέτηση της κυβέρνησης υπέρ του ‘ΟΧΙ’, χωρίς όμως την παρουσίαση ενός ξεκάθαρου σχεδίου για το τι πρόκειται να ακολουθήσει αν αυτόεπικρατήσει, δείχνει έλλειψη σοβαρότητας, ενώ μας επιτρέπει να σκεφτούμε ότι εσκεμμένα θολώνει τα νερά για το αύριο. Η εργαλειοποίηση του δημοψηφίσματος ως μέσο πίεσης των δανειστών υποτιμά τη λαϊκή βούληση, και βοηθά στην αποποίηση ευθυνών των πολιτικών. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος, πάνω σε μια πρόταση των «θεσμών» που ουσιαστικά δεν ισχύει πια από τα μεσάνυχτα της Τρίτης, οδηγεί σε παραπλάνηση της κοινής γνώμης. Αλλά και το ίδιο το ψηφοδέλτιο, η διατύπωση και διάταξη του ερωτήματος και των απαντήσεων, δείχνει περιφρόνηση των δημοκρατικών θεσμών.

»Επιπλέον, ιδιαιτέρως θα έπρεπε να προβληματίσει η υποστήριξη του ‘ΟΧΙ’ από την Χρυσή Αυγή. Η ιστορία μας διδάσκει πως τέτοιες επιλογές,, ειδικά όταν υποστηρίζονται από ακραίους πολιτικούς παράγοντες, σε συνθήκες κρίσης, είναι εύκολο να οδηγήσουν στον αυταρχισμό.

»Ουδείς όμως είναι άμοιρος των ευθυνών για την αποτυχία των διαπραγματεύσεων. Οι θεσμοί δεν έδειξαν πάντοτε την απαιτούμενη κατανόηση για τη διαχείριση του ελληνικού προβλήματος. Ωστόσο, η περιθωριοποίηση της χώρας θα αποδυναμώσει ακόμη περισσότερo τη θέση της στην ευρωπαϊκή σκηνή. Η κυβέρνηση κατάφερε να πείσει τον ελληνικό λαό ότι θα άλλαζε τους συσχετισμούς δυνάμεων στην ΕΕ. Αυτές τις ημέρες κατανοούμε πόσο ουτοπικό ήταν αυτό. Δεν πρέπει επ'ουδενί λόγω να επαναλάβουμε ένα τέτοιο τραγικό λάθος, παρόμοια με εκείνα που έγιναν στο παρελθόν και μας οδήγησαν σε άκρως επικίνδυνα αδιέξοδα

»Η ψήφος της Κυριακής έχει τεράστια βαρύτητα. Αν επικρατήσει το ‘ΟΧΙ’, θα τεθούν σε κίνδυνο βασικές ελευθερίες και δικαιώματα τα οποία θεωρούμε δεδομένα. Ενώ κατανοούμε πως η λιτότητα δε θα δώσει τη λύση, ψηφίζοντας ‘ΟΧΙ’ δεν βοηθάμε την Ελλάδα να βγει από την κρίση, ούτε εκείνους που έχουν πληγεί περισσότερο από αυτήν. Αντίθετα επικροτούμε μια εξέλιξη που θα φέρει την πτώχευση και μαζί τεράστια πολιτική αστάθεια, απομόνωση και απώλεια των κεκτημένων της χώρας μας.

»Αντιθέτως, το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα σημαίνει ΝΑΙ στην Ευρώπη• και ΝΑΙ στη Ευρώπη σημαίνει όχι στο διχασμό, όχι στις ακρότητες, όχι στις αντιδημοκρατικές δυνάμεις, όχι στη διεθνή απομόνωση.

»Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, δηλώνουμε τη θέση μας υπέρ του ΝΑΙ και καλούμε τους συμπολίτες μας να συμπαραταχθούν μαζί μας στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μας».

Το κείμενο υπογράφουν οι εξής πολιτικοί επιστήμονες:

Ντία Αναγνώστου, Πάντειο Πανεπιστήμιο. Σοφία Βασιλοπούλου, University of York. Κώστας Γεμενής, University of Twente. Ρωμανός Γεροδήμος, University of Bournemouth. Βασιλική Γεωργιάδου, Πάντειο Πανεπιστήμιο. Θεοφάνης Εξαδάκτυλος, University of Surrey. Στάθης Καλύβας, Yale University. Τερέζα Καπέλου, University of Surrey. Αλεξία Κατσανίδου, Gesis–Leibniz Institute for the Social Sciences. Πάνος Κολιαστάσης, Queen Mary University. Σπύρος Κοσμίδης, University of Oxford. Βάλλη Κουμπή, University of Zurich. Χαράλαμπος Κουταλάκης, Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στέλλα Λαδή, Πάντειο Πανεπιστήμιο και Queen Mary University. Κώστας Ματάκος, London School of Economics. Γεωργία Μαυροδή, European University Institute. Μιχάλης Μουτσέλος, Princeton University. Ηλίας Ντίνας, University of Oxford. Ρούλα Νέζη, University of Konstanz. Παναγής Παναγιωτόπουλος, Πανεπιστήμιο Αθηνών. Γιάννης Παπαδόπουλος, University of Lausanne. Τάκης Παππάς, Freiburg University. Λαμπρινή Ρόρη, University of Bournemouth. Γιώργος Τζογόπουλος, EΛΙΑΜΕΠ. Βασιλική Τσαγκρώνη, Keele University. Δημήτρης Τσαρούχας, Bilkent University. Δάφνη Χαλικιοπούλου, University of Surrey. Νικόλαος-Κομνηνός Χλέπας, Πανεπιστήμιο Αθηνών.


Υπέρ του ΝΑΙ 247 επιφανείς καθηγητές


ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Κείμενο υπέρ του ΝΑΙ εξέδωσαν χθες περίπου 247 καθηγητές Οικονομικών Σχολών και Πανεπιστημίων της Ελλάδας. Οπως αναφέρουν, σε αυτό το κομβικό σημείο απαιτείται «εθνική συνεννόηση, διατήρηση της θέσης μας στην Ευρωζώνη και την Ε.Ε. και την ανάκτηση της αξιοπιστίας μας στη διεθνή κοινότητα. Από την άλλη, το οικονομικό πρόγραμμα σταθεροποίησης, σχεδιασμένο από κοινού με τους εταίρους και δανειστές, πρέπει να χαρακτηρίζεται από όσο το δυνατόν μικρότερες υφεσιακές συνέπειες και περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, με στόχο την επιστροφή στην ανάπτυξη και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Η παρατεταμένη πολιτική αβεβαιότητα βυθίζει ξανά την οικονομία σε νέα ύφεση, αύξηση της ανεργίας, χαμηλότερα φορολογικά έσοδα και διεύρυνση του δημοσιονομικού κενού».

«Μέχρι την τελευταία στιγμή», συνεχίζουν, «οι δύο προτάσεις (δανειστών και κυβέρνησης) βρίσκονταν σε τροχιά σύγκλισης, παρά τις επιμέρους διαφορές. Θεωρούμε ότι το πραγματικό διακύβευμα του Δημοψηφίσματος, ανεξαρτήτως της διατύπωσης του ερωτήματος που έχει τεθεί, είναι ένα: η παραμονή ή όχι, της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και πιθανότατα και στην ίδια την Ε.Ε.

Η χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας από τις χώρες της Ευρωζώνης έχει διακοπεί, ουσιαστικά με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης, σε μία στιγμή που δεν διαφαίνεται καμία προοπτική εναλλακτικής πηγής χρηματοδότησης. Ηδη βρισκόμαστε στην πρώτη φάση διολίσθησης σε μια πορεία που αν δεν ανακοπεί εγκαίρως, θα οδηγήσει σε αναντίστρεπτη κατάληξη εθνικής χρεοκοπίας και εξόδου από την Ευρωζώνη. Το κλείσιμο τραπεζών και οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων (που παρά την οξύτατη κρίση των προηγούμενων ετών είχαν έως τώρα αποφευχθεί) δημιουργούν ένα πρώτο ρήγμα αποκοπής μας από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε.

Κατά την εκτίμησή μας, οι υφεσιακές συνέπειες μιας χρεοκοπίας και εξόδου της χώρας από τη Ζώνη του Ευρώ θα είναι πολύ βαρύτερες από εκείνες ενός επώδυνου συμβιβασμού. Μια άτακτη απομάκρυνση της χώρας μας από τον πυρήνα της Ευρώπης θα έχει καταστροφικές οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και γεωπολιτικές συνέπειες.

• Βραχυπρόθεσμες συνέπειες: κλείσιμο τραπεζών, απώλεια των καταθέσεων, έλλειψη βασικών καταναλωτικών προϊόντων και πρώτων υλών, μαρασμός του τουρισμού, μαύρη αγορά, υπερπληθωρισμός, μαζικές πτωχεύσεις επιχειρήσεων και εκτόξευση της ανεργίας, καταβαράθρωση των πραγματικών μισθών και συντάξεων, βαθιά ύφεση, οξέα προβλήματα στη δημόσια υγεία και στην άμυνα, κοινωνική αναταραχή.

• Μεσοπρόθεσμες συνέπειες: διεθνής απομόνωση της χώρας, αποκλεισμός από τις διεθνείς αγορές, υπανάπτυξη και υπο-επένδυση, διακοπή εισροής κοινοτικών κονδυλίων, υψηλή ανεργία με υψηλό πληθωρισμό, μείωση του βιοτικού επιπέδου, αποδυνάμωση βασικών λειτουργιών του κράτους.

Ολα αυτά δεν πρέπει να συμβούν μετά από 5 χρόνια θυσιών και προσαρμογής, ακριβώς τη στιγμή που η οικονομία ήταν έτοιμη να ανακάμψει, με βέβαιη την προοπτική ελάφρυνσης του χρέους. Δεν πρέπει να συμβούν, σε μια περίοδο που η ευρωπαϊκή οικονομία έχει περάσει ξανά για πρώτη φορά στην ανάκαμψη, και οι άλλες χώρες της περιφέρειας αναπτύσσονται ταχέως μειώνοντας την ανεργία. Δεν πρέπει να συμβούν στην πιο ευνοϊκή συγκυρία της Ευρωζώνης, με την ΕΚΤ να βοηθά την ανάκαμψη με άφθονη ρευστότητα και μηδενικά επιτόκια. Σε μια περίοδο που η Ευρωζώνη ετοιμάζεται να προχωρήσει σε βαθύτερη οικονομική ενοποίηση, επ’ ωφελεία των χωρών του Νότου.

Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα οδηγούσε πιθανότατα και σε πορεία εξόδου από την Ε.Ε., με επιπτώσεις ανυπολόγιστες και καταστροφικές για την εθνική ασφάλεια και τη δημοκρατική σταθερότητα της χώρας. Για όλους αυτούς τους λόγους, η Ελλάδα πρέπει πάση θυσία να παραμείνει στον πυρήνα της Ε.Ε., την Ευρωζώνη. Για όλους αυτούς τους λόγους, η αυτονόητη απάντησή μας στο πραγματικό ερώτημα του Δημοψηφίσματος είναι: ΝΑΙ».

41 πολίτες υπέρ του «Ναι» σήμερα στην Τεχνόπολη


ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Πυκνώνουν οι κινήσεις πολιτικών, διανοουμένων, καλλιτεχνών, επιστημόνων, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών υπέρ του «Ναι» στο δημοψήφισμα. Σαράντα ένας πολίτες –όσα και τα χρόνια της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μας, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη συμμετοχή μας στην Ευρώπη– θα μιλήσουν, σήμερα, στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι, στις 6 μ.μ. στο Αμφιθέατρο του 9,84 για το διακύβευμα της 5ης Ιουλίου.

Η Ε.Ε. είναι μια κοινότητα κρατών εδραιωμένη στη βάση αρχών και αξιών, που κατάφερε να μετατρέψει τη λέξη Ευρώπη από γεωγραφικό προσδιορισμό σε πολιτικό κεκτημένο και ένα αέναο αίτημα για περισσότερη και ευρύτερη δημοκρατία και ευημερία για τους λαούς. Η ένταξη της χώρας μας σ’ αυτήν την πολιτική οικογένεια έχει καταγραφεί ως ο σημαντικότερος σταθμός στη σύγχρονη Ιστορία μας. Σήμερα, αυτό το πολύτιμο εθνικό κεκτημένο, έπειτα από σωρεία λαθών, τίθεται υπό αμφισβήτηση, κινδυνεύει. Μιλούν οι: Κύρα Αδάμ (δημοσιογράφος), Μαρία Αντωνιάδου (δημοσιογράφος, πρόεδρος ΕΣΗΕΑ), Ν. Βατόπουλος (αρθρογράφος), Γ. Αδαμάκος (εικαστικός), Τερίνα Αρμενάκη (επιχειρηματίας), Αρετή Γεωργιλή (υπεύθυνη γρ. Τύπου Ελλ. Ενωσης Νεοφυών Επιχειρήσεων), Μαρία Γιαννήρη (πρόεδρος Οργάνωσης Γυναικών «ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ»), Χρ. Γραμματίδης, Πόλα Δαμιανού (δικηγόροι), Πύρρος Δήμας (ολυμπιονίκης), Μαρίνα Ελευθερουδάκη (πρόεδρος των ομώνυμων βιβλιοπωλείων), Τάκης Θεοδωρόπουλος (συγγραφέας, αρθρογράφος), Δ. Καιρίδης (ηθοποιός, σκηνοθέτης), Χρυσή Καρύδη (εκδότρια), Β. Κορκίδης (πρόεδρος Συνομοσπονδίας Εμπορίου), Γ. Κουβαράς (δημοσιογράφος), Γ. Κουμουτσάκος (διπλωμάτης, βουλευτής), Δ. Κούρκουλας (πρ. υφυπουργός Εξωτερικών), Γ. Κωνστανταρόπουλος (πρόεδρος Εκδόσεων «ΜΙΝΩΑΣ»), Δωριλένια Λιαγουροπούλου (φοιτήτρια), Δ. Λιγνάδης (ηθοποιός, σκηνοθέτης), Ν. Μαραβέγιας (καθηγητής ΕΚΠΑ), Πέτρος Μάρκαρης (συγγραφέας), Θ. Μαυρίδης (δημοσιογράφος), Τάκης Μαυρωτάς (διευθυντής Εικαστικού Προγράμματος Ιδρ. Β&Μ Θεοχαράκη), Δανάη Μπεζαντάκου, Σ. Ολύμπιος (επιχειρηματίες), Ηλ. Μπίσιας (διευθυντής «Ναυτικών Χρονικών»), Θ. Παπαθεοδώρου (καθηγητής Παν. Πελοποννήσου), Κ. Πιερρακάκης (πολιτικός επιστήμονας, οικονομολόγος), Σ. Πλούσσας (πρόεδρος Ελληνικής Ενωσης Νεοφυών Επιχειρήσεων), Α. Σιδέρης (εκδότης), Ζώης Σταυρόπουλος (δικηγόρος), Σώτη Τριανταφύλλου (συγγραφέας), Δ. Τσιόδρας (εκπρόσωπος Τύπου Ποταμιού), Λ. Τσούκαλης (πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ), Κων. Υφαντής (καθηγητής ΕΚΠΑ), Γρ. Φαρμάκης (επιχειρηματίας), Ν. Χρυσόγελος (χημικός, πρ. ευρωβουλευτής Πρασίνων), Χρ. Χωμενίδης (συγγραφέας).

Η Δημοκρατική Αριστερά λέει ΝΑΙ

Θόδωρος Μαργαρίτης, μέλος της Κ.Ε. της ΔΗΜ.ΑΡ: 
"Το ΟΧΙ μαζί με τους ΑΝΕΛ και τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι αποκρουστικό"


Θα πράξουμε όπως ο Λ. Κύρκος και ο Ηλ. Ηλιού, όταν το 1978 δεν φοβήθηκαν να παραμείνουν μέσα στη Βουλή -μαζί με τη Δεξιά και το Κέντρο- υπέρ της ένταξης στην ΕΟΚ, ενώ στους δρόμους τότε οι διαδηλωτές του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ φώναζαν «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Θα ασκήσουμε κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς να φοβόμαστε ότι απομακρυνόμαστε από την Αριστερά, όπως δεν φοβήθηκαν ο Μπ. Δρακόπουλος και ο Μ. Παρτσαλίδης μέσα στα στρατοδικεία της χούντας να ασκήσουν κριτική στην εισβολή των τανκς στην Πράγα.

Ξέρουμε ότι το ΝΑΙ μαζί με τη ΝΔ είναι πιθανόν για κάποιους ενοχλητικό. Αλλά και το ΟΧΙ μαζί με τους ΑΝΕΛ και τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι αποκρουστικό.

Θα υπερασπιστούμε την παράδοση του αριστερού ευρωπαϊσμού όπως την εξέφραζε ο Μ. Παπαγιαννάκης γιατί αποτελεί τη σχέση της χώρας με τη νεωτερικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον πολιτισμό.

Θα συμπαραταχτούμε στις πλατείες –παρά τις διαφορές και τις επιφυλάξεις μας– με τον κόσμο του «Μένουμε Ευρώπη» γιατί η κυβέρνηση δεν οδήγησε την χώρα σε συμφωνία όπως θα θέλαμε και περιμέναμε.

Θα διεκδικήσουμε αλλαγές πολιτικών στην Ευρώπη σε αντιπαράθεση με τα νεοφιλελεύθερα σχέδια αλλά ΜΕΣΑ στο κοινό Ευρωπαϊκό πεδίο με συμμαχίες και σταδιακά βήματα και όχι με ρήξη και απομονωτισμό.

Δεν θα υποκύψουμε στο λαϊκισμό, στις κάλπικες υποσχέσεις, στην παραπλάνηση για τα ψηφαλάκια.

Είμαστε και θα είμαστε η δημοκρατική, ανανεωτική και ευρωπαιστική Αριστερά!

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Παρέμβαση υπέρ του «ναι» από 33 νέους πανεπιστημιακούς


Εμείς, Έλληνες Ευρωπαίοι Πολίτες, νιώθουμε αυτές τις ώρες οδύνης του λαού μας την ανάγκη να μιλήσουμε στους συμπολίτες μας, χωρίς πάθος και θυμό, χωρίς καμία αντιπαλότητα με εκείνον που διαφωνεί, με μοναδικό γνώμονα τη συνείδησή μας, τη γνώση μας και τα συναισθήματά μας.
Θέλουμε να τοποθετηθούμε για το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Το δημοψήφισμα περιγράφεται απ’ όλους ως κρίσιμο. Είναι κάτι παραπάνω απ’ αυτό − έχει αποκτήσει υπαρξιακές διαστάσεις για την κοινωνία και για το έθνος. Υπαρξιακές διαστάσεις γιατί δεν αφορά αποκλειστικά τη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με τους δανειστές, αλλά αγγίζει πλέον το μέλλον της πατρίδας, τη ζωή των παιδιών μας.

Η πρόταση του ΟΧΙ, που ενθέρμως υποστηρίζεται από την κυβέρνηση, έχει άγνωστη κατάληξη. Οι ίδιοι οι εισηγητές της αρνούνται να εξηγήσουν τι θα σημαίνει για τη ζωή των ανθρώπων στη χώρα αυτή η άρνηση. Ωστόσο, άπαντες οι ηγέτες της Ευρώπης −και αξίζει να σταθούμε ιδιαίτερα στη γνώμη εκείνων που είναι φίλοι της Ελλάδας− έχουν καταστήσει σαφές ότι, ανεξάρτητα από τη διατύπωση που έχει επιλεγεί , το δίλημμα που έχει τεθεί με αυτόν τον βίαιο και δημοκρατικά ανορθόδοξο τρόπο στους πολίτες είναι «ευρώ ή δραχμή». Στοιχειώδης πραγματισμός επιβάλλει να συνειδητοποιήσουμε ότι, από τη στιγμή που είμαστε μέλος μιας κοινότητας κρατών, από την οποία εξαρτάται η χρηματοδότηση της οικονομίας και του επιπέδου της ζωής μας, δεν μπορούμε να καθορίζουμε ερήμην των υπολοίπων τόσο κρίσιμα διακυβεύματα. Εξάλλου, οι κάλπες δεν είναι μαγικά κουτιά που μετατρέπουν τις ψήφους σε λεφτά. Συνεπώς, τα πράγματα είναι σαφή: το ΟΧΙ σημαίνει επιστροφή στη δραχμή. Οι πιθανότητες να οδηγήσει σε επιστροφή όλων των μερών στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αξίζει να αναφέρεται μόνο για τους στατιστικούς λόγους μιας απειροελάχιστης πιθανότητας.

«Και λοιπόν;» λένε οι υποστηρικτές αυτής της άποψης, «θα ανακτήσουμε, έτσι, την ανεξαρτησία μας». Πράγμα αληθές, που θα πρέπει όμως να συμπληρωθεί ως εξής: «την ανεξαρτησία μας σε συνθήκες όπου όλες οι οικονομίες είναι εξαρτημένες μεταξύ τους, την ανεξαρτησία μας χωρίς καμία εξωτερική ενίσχυση, την ανεξαρτησία της μοναξιάς μας, της απομόνωσής μας και της φτώχειας μας».

Ακούγεται ίσως παράδοξο −μετά από τόσα χρόνια προπαγάνδας− αλλά το μόνο που εγγυάται ένα ανθρώπινο επίπεδο ζωής για τους πιο αδύναμους κοινωνικά είναι το ευρώ. Η σωστή κριτική στα ενδογενή προβλήματα του ευρώ και οι ανισότητες που μεγάλωσαν από τη λανθασμένη αντιμετώπιση των μνημονιακών πολιτικών δεν πρέπει να κρύψει ότι το ευρώ προστατεύει τους φτωχούς πολύ περισσότερο απ’ όσο θα το κάνει η δραχμή, αν αυτή επιβληθεί.
Αντιθέτως, η νέα αυτή δραχμή θα είναι το πιο ταξικό και άδικο νόμισμα που έχει γνωρίσει το ελληνικό κράτος. Και τούτο διότι, στην πραγματικότητα, θα συνεχίσουν να κυκλοφορούν ατύπως και τα δύο νομίσματα: το ευρώ για τους έχοντες και κατέχοντες, για μια κλειστή διεθνοποιημένη ελίτ (οικονομική και πολιτική)∙ και η δραχμή για το υπόλοιπο 90% των πολιτών, η αγοραστική δύναμη των οποίων θα συρρικνώνεται διαρκώς από τον υπερπληθωρισμό και τις συχνές νομισματικές υποτιμήσεις. Παράλληλα δε με την επίσημη οικονομία, θα αναπτυχθεί η παραοικονομία του μαυραγοριτισμού, της τοκογλυφίας, των λαθρεμπόρων και των κοινών απατεώνων, που κάνουν πάρτι σε τέτοιες καταστάσεις. Ίσως, μάλιστα, αυτή η παραοικονομία να επιβληθεί της επίσημης, όπως έγινε σε διάφορα μετακομμουνιστικά κράτη.
Η Ελλάδα της δραχμής θα είναι μια νέα κοινωνία, εφιαλτικά και τελεσίδικα άνιση, μια διπλή Ελλάδα.
Τα δις ευρώ που κατέχουν σήμερα Έλληνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό θα είναι το σκληρό νόμισμα των μεν και η δραχμή, η μιζέρια των υπολοίπων.

Πολλοί λένε ότι η υιοθέτηση της δραχμής θα μας πάει πίσω στην (ανέμελη) δεκαετία του ’80. Λάθος. Η δραχμή δεν θα είναι «παγωτό και σουβλάκι στην ανεμελιά, στην πλατεία», «ραδιοφωνάκι και μπάλα στις ανύπαρκτες αλάνες». Η δραχμή δεν θα έχει καμία τέτοια ομορφιά. Και τούτο διότι δεν υπάρχουν πλέον στενά «εθνικές» οι οικονομίες. Η Ελλάδα και το τραπεζικό της σύστημα είναι σήμερα συνδεδεμένα με το παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα. Ένα σοβαρό δε μειονέκτημά της είναι ότι εισάγει τη συντριπτική πλειοψηφία των βασικών της αγαθών, τρόφιμα, φάρμακα, μηχανές, πετρέλαιο, πρώτες ύλες. Η αποσύνδεσή της από αυτά τα δίκτυα δεν θα σημάνει απλώς δύσκολες μέρες. Θα είναι μια φρίκη. Έτσι, ιδίως τα πρώτα χρόνια της μετάβασης στη δραχμή, θα ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις που θα θυμίζουν περισσότερο την πρώτη μετακατοχική περίοδο. Εκτεταμένα μεσαία στρώματα θα φτωχοποιηθούν απότομα, οι άστεγοι θα είναι απείρως περισσότεροι από τώρα, πρώην αξιοπρεπείς οικογενειάρχες θα αναζητούν τροφή στα σκουπίδια, η εγκληματικότητα θα εκτοξευτεί, ο δημόσιος τομέας θα υπολειτουργεί λόγω μεγάλων ελλείψεων, η σημερινή εικόνα των νοσοκομείων θα μοιάζει παράδεισος με αυτό που θα έχει γίνει τότε.
Με άλλα λόγια, τίποτα, για καιρό, δεν θα θυμίζει τις πολύ κακές στιγμές και την ταλαιπωρία που βιώνει ο ελληνικός λαός από το 2010 και μετά. Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει, επίσης, ότι τέτοιες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης συνήθως οδηγούν σε κάποιον εξωθεσμικό αυταρχισμό. Κοντολογίς, στο όνομα της έκτακτης ανάγκης, ατομικές ελευθερίες ίσως ανασταλούν, και οι φωνές των αντιπολιτευόμενων να «σωπάσουν».

Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να βιώσουμε μια τέτοια εθνική καταστροφή. Το τίμημα θα ήταν τραγικά δυσανάλογο, και η απόφασή μας θα ήταν αυτοκτονική και μηδενιστική. Η ελληνική κοινωνία είναι μια ευρωπαϊκή κοινωνία, με όλες τις ιδιαιτερότητές της και τις παραδόσεις της. Ιστορικά ως σύγχρονο κράτος ποτέ δεν αντλήσαμε από αλλού τα πρότυπά μας, στους θεσμούς και στη δημοκρατία, παρά μόνον από την Ευρώπη. Άλλωστε σήμερα, μόνο ο δυτικός πολιτισμός εγγυάται σε αυτό το βαθμό τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα – όσο κι αν πρέπει πάντα να επιδιώκουμε το καλύτερο.

Έχουμε πολλά να διορθώσουμε στη χώρα μας, και θα χρειαστούν όλες οι δυνάμεις του τόπου να αγωνιστούν για μια σύγχρονη δημοκρατία δικαιοσύνης με λιγότερες ανισότητες και περισσότερες ελευθερίες. Η ιστορία μάς δείχνει ότι το καλύτερο περιβάλλον για την προοδευτική αλλαγή της κοινωνίας είναι η Ευρώπη. Είναι ο τόπος και οι ιδέες όπου χωράμε ισότιμα όλοι οι Έλληνες, όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες χωρίς εξαίρεση.

Θέλουμε να το πούμε, συνεπώς, με όλη τη δύναμη που διαθέτουμε: Δεν μένουμε απλώς Ευρώπη, ως ενοικιαστές κάποιου οικοπέδου. ΕΙΜΑΣΤΕ η Ευρώπη, είμαστε τα παιδιά αυτού του πολιτισμού, και δεν μπορούμε να είμαστε τίποτε άλλο. Γι’ αυτό και θα μείνουμε αυτό που είμαστε: Έλληνες Ευρωπαίοι Πολίτες.

Γιώργος Αντωνίου, Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδας
Δημήτρης Αντωνίου, ΕΗESS-Παρίσι
Βασίλης Βαμβακάς, ΑΠΘ
Βασίλης Βλασταράς, ΑΣΚΤ
Ρωμανός Γεροδήμος, Πανεπιστήμιο Bournemouth
Βασιλική Γεωργιάδου, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Κώστας Γιαννακόπουλος, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Εμμανουέλα Δούση, ΕΚΠΑ
Παναγιώτης Θανασάς, ΑΠΘ
Ρία Θανούλη, ΑΠΘ
Γιώργος Καραβοκύρης, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Χαριτίνη Καρακωστάκη, ΕΗESS-Παρίσι
Χαράλαμπος Κουταλάκης, ΕΚΠΑ
Στέλιος Κουτνατζής, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
Μάνος Ματσαγγάνης, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Λίλιαν Μήτρου, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Ρούλα Νέζη Πανεπιστήμιο του Konstanz
Μαίρη Λεοντσίνη, ΕΚΠΑ
Δημήτρης Λιβάνιος, ΑΠΘ
Ρούλα Νέζη, Πανεπιστήμιο του Konstanz
Σωτήρης Ντάλης, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Γιώργος Παγουλάτος, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Παναγής Παναγιωτόπουλος, ΕΚΠΑ
Ανδρέας Πανταζόπουλος, ΑΠΘ
Λίνα Παπαδοπούλου, ΑΠΘ
Δέσποινα Παπαδημητρίου, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γρηγόρης Πασχαλίδης, ΑΠΘ
Λαμπρινή Ρόρη, Πανεπιστήμιο Bournemouth
Νικόλας Σεβαστάκης, ΑΠΘ
Βίβιαν Σπυροπούλου, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος, ΑΤΕΙ Πελοποννήσου
Χαρά Χαραλάμπους ΑΠΘ


Νίκος Κομνηνός Χλέπας, ΕΚΠΑ

16 ακαδημαϊκοί λένε «ΝΑΙ» στην Ευρώπη και "ΟΧΙ" στο διχασμό

Ναι στην Ευρώπη και το ευρώ αλλά και όχι στο διχασμό λένε 16 ακαδημαϊκοί με κοινό τους άρθρο.

Το άρθρο τους έχει ως εξής:

«Ως Έλληνες και μόνον και όχι υπό την ιδιότητα του Ακαδημαϊκού, τις δύσκολες αυτές ώρες που διέρχεται η χώρα μας και ο λαός της αισθανόμαστε κι εμείς την ανάγκη ν’ απευθύνουμε έκκληση προς τις πολιτειακές και πολιτικές δυνάμεις του τόπου, από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας μέχρι τον τελευταίο φορέα εξουσίας, να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε ν’ αποφευχθεί ένας νέος εθνικός διχασμός, του οποίου οι συνέπειες θα είναι ολέθριες για την κοινωνική συνοχή, την πολιτική σταθερότητα και την εθνική ασφάλεια της πατρίδας μας.

Τυγχάνουμε όλοι Έλληνες και αγαπάμε όλοι εξίσου την γη των προγόνων μας. Ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε κάτοχοι μιας κληρονομιάς, της οποίας ουσιαστικά στοιχεία υπήρξαν η ελευθερία του λόγου, ο διάλογος και το ελεύθερο φρόνημα. Η πατρίδα μας έχει πληρώσει πολύ ακριβά το σαράκι του εθνικού διχασμού και δεν αντέχει νέες περιπέτειες. Ας αναλογιστούμε την ευθύνη μας απέναντι στα παιδιά μας και τις επερχόμενες γενιές, εάν δεν κατορθώσουμε, στις κρίσιμες αυτές ώρες, ν’ αποτρέψουμε την τυφλή αντιπαλότητα και τη διαίρεση των πολιτών σε περισσότερο και λιγότερο πατριώτες.

Η Ελλάδα έδωσε το όνομα στην Ευρώπη και δεν νοείται ευρωπαϊκός πολιτισμός χωρίς την ελληνική φιλοσοφία και το πολίτευμα της Δημοκρατίας που οι αρχαίοι Έλληνες κληροδότησαν στον κόσμο.
Είμαστε μέχρι τώρα αναπόσπαστο τμήμα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και ανήκουμε στον στενό πυρήνα της κοινής ευρωπαϊκής οικογένειας. Γι’ αυτό δεν νοείται Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα αλλ’ ούτε και Ελλάδα χωρίς Ευρώπη. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Πρέπει με κάθε θυσία να διαφυλάξουμε το Ευρωπαϊκό Μέλλον των επόμενων γενεών της πατρίδας και να διασφαλίσουμε τον άρρηκτο σύνδεσμο της Ελλάδας με την Ευρώπη, την Ευρωζώνη και το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα
Αθήνα, 2 Ιουλίου 2015

Οι Ακαδημαϊκοί:

Κωνσταντίνος Βαγενάς, Καθηγητής Χημείας, Παν/μιο Πατρών
Παναγιώτης Βοκοτόπουλος, Καθηγητής Βυζαντινολογίας, ΕΚΠΑ
Απόστολος Γεωργιάδης, Καθηγητής Αστικού Δικαίου, ΕΚΠΑ
Κική Δημουλά, Ποιήτρια
Νικηφόρος Διαμαντούρος, Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, ΕΚΠΑ
Γεώργιος Κόλλιας, Καθηγητής Φυσιολογίας, ΕΚΠΑ
Χρύσα Μαλτέζου, Καθηγήτρια Ιστορίας, ΕΚΠΑ
Δημήτριος Νανόπουλος, Καθηγητής Φυσικής Υψηλών Ενεργειών, Πανεπιστήμιο Τέξας Α&Μ
Θεόδωρος Παπαγγελής, Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας, ΑΠΘ
Ιωάννης Παρμακέλης, Γλύπτης, Καθηγητής ΑΣΚΤ
Αντώνιος Ρεγκάκος, Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας, ΑΠΘ
Χαράλαμπος Ρούσσος, Καθηγητής Ιατρικής Σχολής, ΕΚΠΑ & McGill
Μιχάλης Σταθόπουλος, Καθηγητής Αστικού Δικαίου, ΕΚΠΑ
Μιχάλης Τιβέριος, Καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας, ΑΠΘ
Αθανάσιος Φωκάς, Καθηγητής Μαθηματικών, Παν/μιο Κέμπριτς

ΝΑΙ στην Ευρώπη από 50 πανεπιστημιακούς διεθνών και ευρωπαϊκών σπουδών

«Ναι» στην Ευρώπη με κείμενο-παρέμβαση λένε 50 πανεπιστημιακοί - Ασαφές το δημοψήφισμα

Κείμενο-παρέμβαση από πανεπιστημιακούς καθηγητές διεθνών και ευρωπαϊκών σπουδών
Η συμμετοχή της Ελλάδας στον πυρήνα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος είναι το μεγαλύτερο ιστορικό κεκτημένο των τελευταίων δεκαετιών. Με δεδομένη την πρωτοφανή ασάφεια του ερωτήματος της 5ης Ιουλίου, το δημοψήφισμα θα αφορά ουσιαστικά – και θα εκληφθεί διεθνώς ότι αφορά – τη συναίνεση των Ελλήνων πολιτών για τη διατήρηση ή την ανατροπή του ιστορικού αυτού κεκτημένου.
Η επιλογή πάνω σε ζητήματα που θα καθορίσουν τις σχέσεις της Ελλάδας με το ευρωπαϊκό και το διεθνές περιβάλλον, πρέπει να βασίζεται σε γνώση των πραγματικών δεδομένων και της ιστορικής εμπειρίας. Ιστορικά, όσες φορές η Ελλάδα εντάχθηκε σε έναν ευρύτερο συνασπισμό Δυνάμεων κατάφερε και βγήκε ωφελημένη εδαφικά, πολιτικά, διπλωματικά, οικονομικά – με μια λέξη εθνικά: στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, στον Ψυχρό Πόλεμο. Αντίθετα, όσες φορές έμεινε απομονωμένη, καταποντίστηκε: στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, στη Μικρασιατική Εκστρατεία, στην Κύπρο το 1974.
Μεταπολιτευτικά, η ευρωπαϊκή στρατηγική της Ελλάδας στόχευε στην εξασφάλιση ενός μέλλοντος χωρίς δικτατορίες, εμφύλιες διαμάχες και εθνικές περιπέτειες, πολιτικές και οικονομικές. Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση – παρά τις εμμονές συγκεκριμένων κρατών που επέτρεψαν την πλάστιγγα να γείρει υπερβολικά προς την κατεύθυνση της λιτότητας – βρίσκεται σε αναζήτηση νέων ισορροπιών. Στην προσπάθεια αυτή, το μέγιστο ζητούμενο είναι η Ελλάδα να μπορέσει να συμμετάσχει ενεργά και εποικοδομητικά στον πυρήνα της διαδικασίας, όχι να υποστεί την ήττα της εξόδου.
Έξοδος από την ευρωζώνη ανοίγει θεσμικά και πολιτικά το δρόμο προς την έξοδο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι αυτό σε μια κρίσιμη χρονική συγκυρία που αναδιαμορφώνει τόσο την Ευρώπη όσο και τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, περιοχές στις οποίες μόνο η σταθερότητα των ευρωπαϊκών και ατλαντικών δομών μπορεί να εγγυηθεί ειρήνη και ευημερία. Επιπλέον, η έξοδος από την ευρωζώνη θα προκαλούσε  άμεση και οξύτατη οικονομική και κοινωνική κρίση. Θα οδηγούσε σε ανεξέλεγκτο πληθωρισµό, κατάρρευση του τραπεζικού συστήµατος, µαζική φτωχοποίηση. Το δε πλήγμα στο διεθνές κύρος και την αξιοπιστία της χώρας θα ήταν ανυπολόγιστο.
Με γνώση και με αίσθημα ευθύνης τασσόμαστε υπέρ της επιλογής του ΝΑΙ στην Ευρώπη, αποτρέποντας την εθνική ήττα της εξόδου από το ευρώ και ανοίγοντας ξανά το δρόμο σε περαιτέρω διαπραγμάτευση. Η Ελλάδα της ευθύνης, του μόχθου, της δημιουργίας και της εξωστρέφειας, η Ελλάδα που θέλει και μπορεί να κερδίσει το στοίχημα της εθνικής ανασυγκρότησης και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας δεν μπορεί παρά να υποστηρίξει τη συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Αλλιώς θα καταλήξουμε όλοι μας έκπληκτοι στο καβαφικό:
«Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω».


Αρβανιτόπουλος, Κ. (Πάντειο Πανεπιστήμιο),
Βανδώρος, Σ. (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου),
Βαράκη, Μ. (Kadir Has University)
Γεροδήμος, Ρ. (University of Bournemouth),
Γκόφας, Α. (Πάντειο Πανεπιστήμιο),
Γρηγοριάδης, Ι. (Bilkent University)
Δαλακούρα, Κ. (London School of Economics),
Εξαδάκτυλος, Θ. (University of Surrey),
Ζαρταλούδης, Σ. (University of Birmingham)
Ιωακειμίδης, Π. (Πανεπιστήμιο Αθηνών),
Καιρίδης, Δ. (Πάντειο Πανεπιστήμιο),
Καραγιάννης, Γ. (IBEI και Universitat Pompeu Fabra)
Καραγιάννης, Μ. (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας),
Καραγιαννοπούλου, Χ. (Πάντειο Πανεπιστήμιο),
Καραμούζη, Ε. (University of Sheffield),
Καρυώτης, Γ. (University of Glasgow)
Κλάψης, Α. (Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο),
Κοτέλης, Α. (Zirve University)
Κωνσταντινίδης, Ν. (University of Cambridge),
Λάβδας, Κ. (Tufts University),
Λαδή, Σ. (Πάντειο Πανεπιστήμιο),
Λαλαγιάνη, Β. (ΠΑΠΕΛ)
Λιαρόπουλος, Α. (Πανεπιστήμιο Πειραιώς),
Μανώλη, Π. (Πανεπιστήμιο Αιγαίου)
Μπέλλου, Φ. (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας),
Ξενάκης, Δ. (Πανεπιστήμιο Κρήτης),
Οικονομίδης, Σ. (London School of Economics),
Παϊπάης, Β. (University of St Andrews),
Παπαδημητρίου Δ. (University of Manchester),
Παπαδημητρίου, Π. (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου),
Παπάζογλου, Μ. (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου),
Παπασωτηρίου, Χ. (Πάντειο Πανεπιστήμιο),
Πασσάς, Α. (Πάντειο Πανεπιστήμιο),
Πελαγίδης, Θ. (Πανεπιστήμιο Πειραιώς),
Πλατιάς, Α. (Πανεπιστήμιο Πειραιώς),
Σέρμπος, Σ. (Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο)
Σκλιάς, Π. (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου),
Στασινόπουλος, Γ. (Πάντειο Πανεπιστήμιο),
Τζιφάκης, Ν. (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου),
Τριανταφύλλου, Δ. (Kadir Has University)
Τσάκωνας, Π. (Πανεπιστήμιο Αιγαίου)
Τσαρδανίδης, Χ. (Πανεπιστήμιο Αιγαίου),
Τσαρούχας, Δ. (Bilkent University)
Τσιλιώτης, Χ. (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου),
Τσινισιζέλης, Μ. (Πανεπιστήμιο Αθηνών),
Υφαντής, Κ. (Πανεπιστήμιο Αθηνών),
Φακιολάς, Ε. (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου),
Φραγκονικολόπουλος, Χ. (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης)
Χουλιάρας, Α. (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου),
Χρυσοχόου, Δ. (Πάντειο Πανεπιστήμιο),

ΝΑΙ στην Ευρώπη από 40 ανθρώπους της πολιτικής, των γραμμάτων και των τεχνών

«Ναι» στην Ευρώπη από 40 ανθρώπους της πολιτικής, των γραμμάτων και των τεχνών

Με ένα κείμενο - παρέμβαση, 40 Έλληνες πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, νομικοί και καλλιτέχνες τάσσονται υπέρ της παραμονής της χώρας στην Ευρώπη, καλώντας το λαό ενωμένο να πει την Κυριακή «ΝΑΙ» στο δημοψήφισμα. Μεταξύ αυτών που υπογράφουν είναι η Ελένη Αρβελέρ, η Νανά Μούσχουρη, ο Θάνος Βερέμης, η Άλκη Ζέη, ο Πέτρος Μάρκαρης κ.ά.

«Ελλάδα και Ευρώπη είναι πολιτιστικά έννοιες ταυτόσημες από τα πανάρχαια χρόνια της ιστορίας τους. Προπύργιο και προμαχώνας η Ελλάδα της Ευρώπης εναντίον σε κάθε εξωτερικό εχθρό. Βοηθός και αρωγός η Ευρώπη της Ελλάδας σε κάθε αντιξοότητα σε χαλεπούς καιρούς ως τα σήμερα.

Αυτό αποδεικνύει, μεταξύ άλλων, η μέριμνα των εταίρων μας για την ανάπτυξη των υποδομών της χώρας, η υποδοχή Ελλήνων φοιτητών στα καλλίτερα πανεπιστήμια της ηπείρου, η συμμετοχή των Ελλήνων επιστημόνων στα ευρωπαϊκώς χρηματοδοτούμενα ερευνητικά προγράμματα, οι αγροτικές επιδοτήσεις και άλλα, για να μη μιλήσoυμε για την διασφάλιση, χάρη στην ευρωπαϊκή συμμαχία, των συνόρων της χώρας από κάθε ξένη βουλιμία.

Σ’ αυτήν την Ευρώπη πρέπει να μείνουμε πιστοί. Τα παιδιά μας δεν θα μας συγχωρήσουν ποτέ, αν δεν πρυτανεύσει στις αποφάσεις μας το εθνικό συμφέρον. "Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία", έγραψε ο Κάλβος, "Αν μισούνται ανάμεσά τους δεν τους πρέπει λευτεριά", είπε ο Σολωμός.

Όλοι λοιπόν ενωμένοι και αποφασιστικοί να πούμε την ερχόμενη Κυριακή: Ναι στην Ευρώπη, την ευρύτερη πατρίδα μας».

  1. Ελένη Αρβελέρ
  2. Νίκος Αλιβιζάτος
  3. Θανάσης Βαλτινός
  4. Θάνος Βερέμης
  5. Κατερίνα Γαρδίκα
  6. Νίκη Γουλανδρή
  7. Βασίλης Γούναρης
  8. Άγγελος Δεληβοριάς
  9. Γιώργος Δερτιλής
  10. Νικηφόρος Διαμαντούρος
  11. Απόστολος Δοξιάδης
  12. Αρίστος Δοξιάδης
  13. Άλκη Ζέη
  14. Παναγιώτης Ιωακειμίδης
  15. Παντελής Καψής
  16. Χαρά Κιοσσέ
  17. Γιώργος Κουρουπός
  18. Χρύσα Μαλτέζου
  19. Λίλα Μαραγκού
  20. Πέτρος Μάρκαρης
  21. Ναταλία Μελά
  22. Νανά Μούσχουρη
  23. Γιώργος Μπαμπινιώτης
  24. Δημήτρης Νανόπουλος
  25. Γεράσιμος Νοταράς
  26. Μαρία Νυσταζοπούλου Πελεκίδου
  27. Γιώργος Παγουλάτος
  28. Γιώργος Παμπούκης
  29. Λευτέρης Παπαγιαννάκης
  30. Στέλιος Ράμφος
  31. Κωνσταντίνος Σβολόπουλος
  32. Ιωσήφ Σηφάκης
  33. Μιχάλης Σταθόπουλος
  34. Παναγιώτης Τέτσης
  35. Μιχάλης Τιβέριος
  36. Κώστας Τσόκλης
  37. Λουκάς Τσούκαλης
  38. Αλέκος Φασιανός
  39. Ευάνθης Χατζηβασιλείου
  40. Παναγής Ψωμόπουλος

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Βρε αχρείοι κυβερνώντες, είναι ψηφοδέλτιο αυτό για δημοψήφισμα;



Βρε ψεύτη και απατεώνα Τσι, δεν ξέρεις ότι σε όλα τα δημοκρατικά κράτη οι πολίτες καλούνται να τοποθετηθούν σε ερωτήματα απλά και κατανοητά;

Βρε ψεύτη και απατεώνα Τσι, τι μπορεί να καταλάβει ο κοσμάκης από αυτές τις δυο παραγράφους οι οποίες, εκτός των άλλων, δίνουν και την εντύπωση ότι η μια αντιστοιχεί στο ΟΧΙ και η άλλη στη ΝΑΙ;

Βρε αχρείε κρυπτοσταλινίσκε κατατροφολάγνε προπαγανδιστή, δεν ξέρεις ότι παντού σε όλον τον κόσμο το ΝΑΙ προηγείται τού ΟΧΙ και ότι σε περιπτώσεις σαν την δική μας προβλέπονται δύο χωριστά ψηφοδέλτια ένα για το ΝΑΙ και ένα για το ΟΧΙ;

Και πού ΄σαι;

Πες στο Ζωάκι της Βουλής, σήμερα το βράδυ να μην ξαπολύσει πάλι τα σκυλιά της τους... εξουσιαστές των Εξαρχείων και βάλουνε φωτιές. Όχι άλλα θύματα και καταστροφές!

Ζωντόβολο! E, Ζωντόβολο!

Με απέχθεια,
Κάπα

ΥΓ. Ότι θα με... δικαίωνε και το Συμβούλιο της Ευρώπης, ε, αυτό δεν το περίμενα. Συμβούλιο της Ευρώπης: Το δημοψήφισμα δεν πληροί τα διεθνή πρότυπα - Ειδήσεις - Ελλάδα - in.gr






Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Ή παράφρονας είναι ή ολότελα τιποτένιος


1. Ρε ψεύτη και απατεώνα Τσι, αν περάσει το ΟΧΙ που προπαγανδίζεις, πάλι δεν θα υπάρξει συμφωνία, οπότε πάλι δεν θα μας στηρίξει η ΕΚΤ, οπότε πάλι δεν θα έχουνε λεφτά οι τράπεζες, οπότε πάλι θα κλαίει η συνταξιούχος μάνα μου έξω από τα ΑΤΜ.

2. Ρε ψεύτη και απατεώνα Τσι, αποχώρησες από τη συμφωνία και προπαγανδίζεις κατά της συμφωνίας, γι΄ αυτό δεν μας στηρίζει η ΕΚΤ μέχρι την έκβαση του δημοψηφίσματος, γι΄ αυτό και μέχρι τότε δεν θα έχουν λεφτά οι τράπεζες.

3. Ρε ψεύτη και υποκριτή Τσίπρα,
  • γιατί δεν λες πώς ζει η Ελλάδα όλους αυτούς τους πέντε μήνες όπου δήθεν κυβερνάς;
  • γιατί δεν λες πώς επιβιώνουν οι ελληνικές τράπεζες όλους αυτούς τους μήνες που κάνεις τουρισμό;
  • γιατί δεν λες την αλήθεια; 
  • γιατί δεν λες ότι όλους τους μήνες που τάχα κυβερνάς, ζούμε από τα λεφτά που μας δίνουν οι Ευρωπαίοι;
  • γιατί δεν λες ότι μέχρι την περασμένη Παρασκευή οι Ευρωπαίοι έχουνε δώσει (μέσω του ELA) στις τράπεζές μας δάνεια που ανέρχονται στα 90.000.000.000 ευρώ;
4. Ρε ψεύτη και υποκριτή Τσι, είσαι τόσο απίστευτα τιποτένιος ώστε αντί να αναλάβεις τις ευθύνες σου, τις ρίχνεις στους... Ευρωπαίους ηγέτες και στους... Έλληνες ψηφοφόρους!!!

Όσο για τη μάνα μου (και τους άλλους συνταξιούχους), ρε τιποτένιε, που δήθεν υπερασπίζεσαι και τώρα κλαίγεται, τη συμβούλεψα να κάνει οικονομία στα δάκρυα...

Με απέχθεια,
Κάπα

ΥΓ. Ζητώ συγγνώμη από τους πολίτες που στηρίζουν το ΟΧΙ.


Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Οι ίδιοι άνθρωποι - ίδια νοοτροπία...


Στις αρχές τού ΄80 μια μικρή ομάδα ανυποψίαστων (για το τι τους περίμενε) φοιτητών πήραμε την πρωτοβουλία να... σκουπίσουμε και να καθαρίσουμε τις βρομιές σε μια ιστορική αίθουσα τής Νομικής (Αίθουσα Σβώλου), γιατί ψηλά τα παράθυρα ήταν σπασμένα και τα περιστέρια μάς κατάχεζαν κανονικά.

Μόλις αρχίσαμε το σκουπο-σφουγγάριμα, μάς την πέφτουν κάμποσα κομματόσκυλα τα οποία αφού... απαλλοτρίωσαν τα σύνεργά μας, άρχισαν τη νουθεσία: ότι κακώς πήραμε πρωτοβουλία να καθαρίσουμε και να σκουπίσουμε και να ξεσκονίσουμε, ότι αυτά είναι ευθύνη τού... κράτους κλπ κλπ κλπ.

Κι εμείς αρχικά τούς ακούγαμε άναυδοι, κι αν δεν μας είχαν αρπάξει τα συμπράγκαλα με το ζόρι κι αν δεν μας είχανε ταράξει στα σπρωξίματα και στους εκφοβισμούς, θα είχαμε πεισθεί ότι έχουνε δίκιο...

Λίγα χρόνια μετά, ζώντας σε πανεπιστήμια τού εξωτερικού, αλλά κι εδώ στην κοντινή (σχετικά) Κύπρο όπου βρίσκομαι πλέον, βίωσα και βιώνω το σεβασμό τών φοιτητών προς τους πανεπιστημιακούς χώρους: δεν τους αντιμετωπίζουν ως ξένους, αλλότριους, εχθρικούς, αλλά ως δική τους υπόθεση, και τους σέβονται. Αυτές τις αηδίες και τα ξερατά με τις βουλωμένες τουαλέτες και το σκατό ως απάνω, δεν θα τα βρείτε εδώ. Δεν το αντέχει η αισθητική τών εδώ φοιτητών ένα τέτοιο χάλι!!!

Όταν λοιπόν, τις προάλλες, μάθαμε για πολλοστή φορά ότι στο ΑΠΘ ξεχείλισαν πάλι οι κάδοι και βρομάει ο τόπος, ένας ντόπιος συνάδελφος αναρωτήθηκε φωναχτά, μα γιατί δεν κάνουνε κάτι οι φοιτητικές ενώσεις; Δεν πονάνε το χώρο όπου ζούνε και μαθαίνουνε;

- Όχι, ρε φίλε. Δεν είναι ότι δεν τον πονάνε, απλώς μάς έμαθαν ότι αυτά είναι δουλειές άλλων και δεν μας νοιάζει. Να μη σου πω ότι υπάρχουνε και ομάδες περιφρούρησης τών... σκουπιδιών κι έτσι και πας να πιάσεις σκούπα και φαράσι θα σου τα βάλουνε στον κ*λο!

- Άντε, ρε, με δουλεύεις;


Μετά τιμής,
Κάπα


Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Μια νέα χώρα γεννιέται: η Βόρειος Κορέα της... Ευρώπης


Η κυβέρνηση Τσίπρα αποδείχθηκε αντάξια των προκατόχων της πασοκονεοδημοκρατών, συνεχίζοντας ακάθεκτη τη συσσώρευση ερειπίων.

Τώρα που είδε ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο να γκρεμίσει, κατέληξε στη... διεξαγωγή δημοψηφίσματος.

Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν πρόκειται για ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην Συμφωνία με τους δανειστές.

Το πραγματικό δίλημμα είναι: ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο Ευρώ.

Μόνο που το δημοψηφίσματα δεν θα διεξαχθεί ποτέ, ή εάν διενεργηθεί δεν θα έχει κανένα νόημα, αφού  από Δευτέρα, ουσιαστικά, η Ελλάδα αυτοεξορίζεται από το Ευρώ.

Η ΕΚΤ θα σταματήσει την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες, οι οποίες θα διακόψουν τις συναλλαγές, αλλιώς θα πτωχεύσουν.

Εν κατακλείδι, οι τσιπρανέλ θα μείνουν στην ιστορία για το ότι κατάφεραν, στη θέση της πάλαι ποτέ Ελλάδας, να αναδείξουν μια νέα χώρα: τη Βόρειο Κορέα της... Ευρώπη.

Μετά τιμής,
Κάπα

ΥΓ. Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί και το... νέο βιβλίο του Βαρουφάκη με τίτλο: ΠΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΝΕΙΣ ΜΙΑ ΜΙΣΟΠΕΘΑΜΕΝΗ ΧΩΡΑ


Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Να στηρίξουμε όλοι την συμφωνία Τσίπρα και Ευρώπης


Η κυβέρνηση Τσίπρα έκανε ό,τι μπορούσε.

Ουδείς πλέον μπορεί να την κατηγορήσει ότι παραδόθηκε αμαχητί.

Πάλεψε ως την τελευταία στιγμή και κατάφερε το ανθρωπίνως δυνατόν.

Συνειδητοποίησε ότι αλίμονό μας αν φύγουμε από το μαντρί της Ε.Ε.

Δεν οραματίζεται για την Ελλάδα τον ρόλου του μόνιμου παρία της Δύσης.

Ούτε θέλει να την μετατρέψει ες αεί σε τριτοκοσμικό προορισμό.

Άργησε να κατασταλάξει με αποτέλεσμα ο λογαριασμός να ανέβει κατά 5 δις.

Ας κοιτάξει από εδώ και πέρα να πορευτεί συνετά και αποτελεσματικά.

Να αντιληφθεί, επιτέλους, ότι η Ευρώπη δεν είναι καφενείο του χωρκού.


Με αισιοδοξία,
Κάπα

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

ΝΑΙ στην Ευρώπη - ΟΧΙ στη χρεοκοπία


Η κυβέρνηση Τσίπρα, αν συνεχίσει το ίδιο βιολί, θα μείνει στην ιστορία ως εκείνη που επέλεξε να καταστρέψει εντελώς την ήδη πτωχευμένη Ελλάδα, παρά να χάσει την εξουσία.

Την ώρα που ακόμη και η καστρική Κούβα μετανιώνει για την πολυετή απομόνωσή της και εργάζεται στοχεύοντας στην αποκατάσταση των σχέσεών της με τις ΗΠΑ και τη Δύση, η κυβέρνηση Τσίπρα πασχίζει με νύχια και με δόντια να περιθωριοποιήσει εντελώς την ήδη απομονωμένη και οικονομικά διαλυμένη Ελλάδα και να την ξεκόψει από την Ευρώπη.

Κι όλα αυτά, για χάρη, τάχα, των... συνταξιούχων...

Βλέπετε, οι συνταξιούχοι είναι δύο εκατομμύρια εξακόσιες τόσες χιλιάδες ψυχές (και ψήφοι) κι αν λογαριάσουμε και τα εξαρτώμενα από αυτούς άτομα, τότε οι λεκτικά προστατευόμενοι των τσιπρανέλ είναι τουλάχιστον τέσσερα εκατομμύρια ψηφοφόροι.

Στην πραγματικότητα, τα περί προστασίας των συνταξιούχων είναι προφάσεις εν αμαρτίαις: την εξουσία θέλουν οι άνθρωποι, στην εξουσία θέλουν να μείνουν, τα αξιώματά τους να μη χάσουνε και τους βαριούς μιστούς, κι ας γίνουνε όλα μπούρμπερη και στάχτη...

Κάπα

ΥΓ. Από 85 χιλιάδες ευρώ το χρόνο παίρνει ο Τσίπρας και έκαστος εκ των βουλευτών του - 22 εκ των οποίων ζήτησαν και... αύξηση! Αυτοί θα έπρεπε να είναι οι μισθοί των αξιωματούχων μιας χώρας χρεοκοπημένης, με την ανεργία στο 27% κι άλλον τόσο κοσμάκη στο όριο της φτώχειας;


Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

Δέκα λεπτά αγωνίας (πέντε χρόνια μετά)

Είχα ένα διάλειμμα ολίγων ημερών, οπότε μπορούσαμε να βγαίνουμε βόλτα η ΜαρίαΦωτεινή, η Λίνσευ (η νέα υπερδαστήρια Σκοτσέζα νταντά μας) κι εγώ: πρώτα στα γατάκια τού κοιμητηρίου να τα χορτάσουμε, και μετά, ως τις οκτώμιση, να παίξουμε μπάλα στο άδειο πάρκινγκ του μικρού στίβου της Κυρηνείας, πίσω από το αρχηγείο της Αστυνομίας και της Εθνικής Φρουράς, στο Πλατύ. 

Της αρέσει πολύ να με ταλαιπωρεί (κι εμένα ακόμη περισσότερο): αν δει ότι δυσκολεύεται να βάλει γκολ, γυρνάει και κλοτσάει αλλού, για να με κάνει να τρέξω ψευδοπαραπονούμενος «Παιδί μου, βλέπεις κανέναν εκεί;» κι αν δεν το πω, με κοροϊδεύει: «Παιδί μου, βλέπεις κανέναν εκεί;» κι αμέσως με προστάζει: "Πες το!" και το φωνάζω, σπεύδοντας προς του διαόλου τη μάνα για να φέρω πίσω την μπάλα με τη ΜαρίαΦωτεινή ικανοποιημένη να με ακολουθεί όσο πιο γρήγορα μπορεί, από κοντά και η Λινσευ που νομίζει ότι μιμείται τη ΜαρίαΦωτεινή: «Πεντί μου, λεπεις ανεναν εγκει;», και σκάμε στα γέλια κι οι τρεις μας.

Σε λίγο τα δρώματα τρέχουνε που πάνω ως κάτω μου. Και η... ερυθρόδερμη Λίνσευ δείχνει εξουθενωμένη, παρά το δροσερό αεράκι που θερίζει το ξέφωτο. Όχι όμως και η ΜαρίαΦωτεινή, η οποία, απτόητη, τρέχει και ξανατρέχει, με κίνδυνο να παραζεσταθεί και να μπλέξουμε - και μπλέξαμε...

Τη Δευτέρα το βράδυ πάμε να φύγουμε, εκείνη κοντοστάθηκε, στράβωσε το χείλος, γύρισαν τα μάτια πάνω κι άρχισε να περιστρέφεται αργά, κοιτώντας ψηλά... Δεν προλάβαμε να τη βάλουμε στη θέση τού συνοδηγού και συνήλθε, πήρε στα χέρια της τον Μπουτς (το μικρό σκυλάκι που όπου κι αν πάμε το έχουμε συνεχώς μαζί μας) κι άρχισε να παίζει. Τέλος καλό, όλα καλά!  

Όμως τη μεθεπομένη, τα ίδια και χειρότερα. Την αποθέσαμε τρέμοντας στη θέση τού συνοδηγού όρθια (την κρατούσε η Λίνσευ) μα στο κάθισμα ο σεισμός επιδεινώθηκε, οπότε την ξαπλώσαμε στη μαξιλάρα κι έτρεξα να φέρω το βαλιτσάκι με τις Πρώτες Βοήθειες, αλλά στεζολίντ πουθενά... Το αναποδογυρίζω, πέφτει κάτι μαύρο στην σκοτεινή άσφαλτο κι όπως σκύβω, από τον ιδρώτα, γλιστράνε στο θεοσκόταδο τα γυαλιά μου (έχω εφτά βαθμούς μυωπία) και προκόψαμε...

Η καημένη η Λίνσευ μάλλον θα αναλογιζότανε πού στο διάολο πήγε κι έμπλεξε, ώσπου, για καλή μας τύχη, ακούμε τη Μαρία-Φωτεινή να αναστενάζει (σα να βγήκε, επιτέλους από παρατεταμένο μακροβούτι). 
Μέχρι να φτάσουμε σπίτι συνήλθε κι άρχισε τα αστεία και τις γκριμάτσες, προσπαθώντας να διασκεδάσει το βάσανό της κι εμάς που δεν λέγαμε να συνέλθουμε… 

Τελευταία, άρπαξε κι ένα άγριο (ευτυχώς απύρετο) κρυολόγημα και τώρα έχει συνεχώς χεντ-ντροπς και αιφνίδιες μυοκλονίες. (Μόλις αναρρώσει εντελώς θα ξέρουμε αν η κρίσεις επανήλθαν ή όχι.) 

Εν τω μεταξύ, αναζητούμε εναγωνίως τρόπο να φέρουμε το «epistatus» από την Ελλάδα, αφού στην Κύπρο δεν κυκλοφορεί (γιατί δεν έχει "εμπορικό ενδιαφέρον").

Με αισιοδοξία,
Κάπα   

Προσθήκη της 13η Ιουνίου: Ένας αδελφικός φίλος νευρολόγος θα προσπαθήσει να μας στείλει ένα-δυο μπουκαλάκια epistatus από την Ελλάδα (μεγάλη διαδικασία: ο φαρμακοποιός πρέπει αν το παραγγείλει από Ιταλία κλπ). Πρόκειται για υποκατάστατο του στιγμιαίου αντι-επιληπτικού στεζολίντ που χορηγείται από το ορθόν, Αντίθετα, το epistatus είναι πιο βολικό, αφού, την ώρα της κρίσης,το ενσταλάζεις με μία μικρή σύριγγα, από το στόμα, στο έσω μάγουλο, ελπίζοντας να "κοιμίσει" για λίγο το παιδί ώστε να ηρεμήσει ο εγκέφαλός του - αλλιώς πρέπει να πάμε στο νοσοκομείο για ενδοφλέβιο ηρεμιστικό. 

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Οχτώ χιλιάδες λόγοι


"Θα είχα άθλια γεράματα, αν δεν είχα γίνει ακαδημαϊκός", δήλωσε προ καιρού ο Θανάσης Βαλτινός, ενώ ο Χριστιανόπουλος, καταμεσής της κρίσης είχε πει ότι τα εξακόσια ευρώ που παίρνει σύνταξη, του φτάνουν, αλλά εύχεται να μη μειωθούν. Ο Τατσόπουλος είναι επίσης θαρραλέα φωνή, γιατί από τη στιγμή που (προς τιμήν του) έφυγε από το Σύριζα, ήξερε ότι μάλλον θα έχανε οριστικά τις 8000 ευρώ το μήνα.

Τέτοιους ενδοιασμούς δεν είχαν οι εν ενεργεία πανεπιστημιακοί ή και συνταξιούχοι τών 1200 ή και 1600 ευρώ το μήνα. Με το που είδαν φως, τρέξανε! (Γι΄ αυτό παραγέμισε "πανεπιστημιακούς" η βουλή.) Ακόμη κι αν ο Σύριζα ζητάει το 40% του μισθού των βουλευτών του (τα ζητάει, αλλά ποιος τα δίνει...), ακόμη και αν αντί για 8000 το μήνα, πάρουν 5000 "αποζημίωση", ουδείς είναι τόσο κουτός ώστε να βάλει μπροστά τον ορθό λόγο ή τη συνείδησή του και να αρνηθεί τις 60 έως 100 χιλιάδες ευρώ το χρόνο!!!

Αυτό είναι ΤΟ μέγα διακύβευμα των περισσοτέρων βουλευτών: τι θα απογίνει ο μισθός τους, ολόκληρος ή μη. Αν ψηφίσουν νέο μνημόνιο, κινδυνεύουν να μη ξαναδούνε επανεκλογή, άρα και ανανέωση των 8 χιλιάδων ευρώ το μήνα. Αν όμως δεν ψηφίσουν το μνημόνιο και το παίξουν τσαμπουκάδες, ο κοσμάκης (εικάζουν) θα τους ανανεώσει τα οχταχίλιαρα για κάμποσο ακόμα... Και πάλι όμως, δεν είναι βέβαιο...

Και φθείρονται και νευριάζουν εντελώς, γιατί μπορεί να μείνουν άνεργοι και με δανεικά θα ψευτοσυντηρούνται, οπότε σέρνονται από τηλεόραση σε ραδιόφωνο, και συνεντεύξεις ολημερίς, κουβαλώντας με ανία της ιδεολογίας τους το μαράζι. Όπως μπορείς πια δούλεψε, μυαλό! Οχτώ χιλιάδες λόγοι είναι αυτοί...

Μετά τιμής,