Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα...



Φθόνος Νεοελλήνων που υπέπεσαν στην αντίληψή μου και μία εξαίρεση:

1.  Όταν με παρέμβαση του Καραμανλή ο Δημήτρης Χατζής αμνηστεύτηκε (είχε καταδικαστεί εις θάνατον κατά τον εμφύλιο, αμέσως μετά την εκτέλεση του αδελφού του), ήλθε στη Ελλάδα από την Ουγγαρία (φέροντας, κατά κάποιον τρόπο μαζί του, και το έξοχο ΔΙΠΛΟ ΒΙΒΛΙΟ), άρχισε να διδάσκει λογοτεχνία (ύστερα από πρόσκληση τής τότε πρυτανείας) στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Οπότε λύσσαξε ο Παπανούτσος (τον οποίο εξακολουθώ να θαυμάζω -αν και διαφωνώ μαζί του σχεδόν σε... όλα) και είπε "ή αυτός ή εγώ"! Και τον διώξανε τον άνθρωπο.

Ο ηθικός, κατά τα άλλα Παπανούτσος, συμπεριφέρθηκε μικρόψυχα και φθονερότατα, αδιαφορώντας ακόμη και για το εάν ο πρόωρα γερασμένος Χατζής είχε να φάει ή να πληρώσει το νοίκι...

2.  Στον καιρό μου, "βασιλιάς" τής Οικονομικής Ιστορίας ήτανε ο Γιώργος Δερτιλής, το οποίον επίσης θαυμάζω και για τον ποιόν τής σκέψης του και για όσα με έμαθε όταν βρέθηκα ως μεταπτυχιακός υπό την καθοδήγησή του. Από την άλλη, όμως θυμάμαι ότι και αυτός είχε λυσσάξει να μην έρθει στο ΕΚΠΑ ο Βεργόπουλος (που τότε δίδασκε Οικονομική Ιστορία στο Παρίσι) γιατί τάχα το έργο τού Βεργόπουλου ήταν πρόχειρο, ατεκμηρίωτο κλπ κλπ.

3.  Επί χρόνια, ακόμη και σήμερα, άφθονος ρέει ο φθόνος και για το Σεφέρη, ότι τάχα τον κάλεσε η βασίλισσα του ΗΒ και του είπε, ναι μεν μου αρέσεις, αλλά, ρε παιδί μου, άλλαξε το "Κύπρον ου μ΄ εθέσπισεν". Έστερξε ο Σεφέρης και το έκανε "Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ΄", εξ ου και το... Νόμπελ. (Αυτόν το μύθο επαναλαμβάνει όπου βρεθεί και όπου σταθεί ο Χριστιανόπουλος).

4.  Κλείνω με μια προσωπική εκμυστήρευση: ένας από τους λόγους για τον οποίο θαυμάζω το Νίκο Δήμου είναι η γενναιοδωρία του προς άλλους καλλιτέχνες: θυμίζω ότι ο Νίκος Δήμου μίλησε πρώτος για την αξία τού Σαββόπουλου (όταν ούτε και ο Νιόνιος μπορούσε να τη διανοηθεί) και ότι επίσης πρώτος ο Νίκος Δήμου αποκάλυψε την αξία της Κικής Δημουλά, όταν όσοι τη διάβαζαν φοβόντουσαν να παραδεχτούν πως είχαν μπροστά τους μια ποιήτρια πρώτης τάξεως.

Μετά τιμής,

Κάπα



Προφανής και λανθάνων φθόνος (Οι δικοί μου φθόνοι)

Προσωπικά δεν είχα καμία δυσκολία να θυμηθώ (προχθές) το φθόνο τών "άλλων, όχι όμως και το δικό μου, οπότε ας τον εκμυστηρευτώ:

Στις αρχές τού χρόνου ήμασταν σε πολύ δύσκολη θέση: είχαμε στεγνώσει οικονομικά (όντας... κουρεμένοι), το κράτος διέκοψε την ετήσια δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη τού παιδιού κι εμείς χρειαζόμαστε απεγνωσμένα τουλάχιστον 20 με 25 χιλιάδες δολάρια μέχρι το Μάη, για να πάμε στις ΗΠΑ και να προμηθευτούμε τα φάρμακα.

Επειδή ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, έπαιξα τζόκερ (είχε φτάσει τα εφτά εκατομμύρια) και φυσικά δεν κέρδισα τίποτε.

Κέρδισε όμως τα εφτά εκατομμύρια κάποιος στο... αρκτικό Νευροκόπι Δράμας (τοπωνύμια κι αυτά) και τον φθόνησα τον τυχερό (καλή του ώρα) όσο δεν παίρνει!

Η πλάκα είναι ότι λίγες βδομάδες μετά, έπαιξα ξανά τζόκερ (τυχαία αγορασμένο σύστημα με 16 αριθμούς για τριάντα ευρώ) και ήμουνα το μοναδικό πεντάρι (ούτε εξάρι υπήρχε).

Χαρά κακό!!! Βλέπετε είμαι άσχετος. Να μην τα πολυλογώ, αντί όμως να κερδίσω 270 χιλιάδες (πολλοί τότε θα με φθόνησαν κι εμένα) τελικά κέρδισα 5000 ευρώ, οπότε καλύψαμε κάποια από τα έξοδα της Αμερικής...

Έχω κι άλλους φθόνους μέσα μου, πολλούς και μικρόψυχους που διόλου δεν με τιμούν κι όσο μπορώ τους καταπολεμώ.

Αλλά είπαμε, πιο άνετα μιλά κανείς τις παθολογίες, τις εμμονές του και τις ζήλιες των άλλων, παρά για τις δικές του.

Μήπως όμως και αυτό δεν είναι λανθάνων φθόνος;

Με εκτίμηση,
Κάπα


Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Οι δυο γιαγιάδες που αγάπησα

Προπολεμικά, έδινε κι έπαιρνε ο θεσμός τού ψυχογιού ή τής ψυχοκόρης: μια φτωχή οικογένεια παρέδιδε το αγοράκι ή το κοριτσάκι τους σε κάποια σχετικά ευκατάστατη οικογένεια με την ελπίδα ότι οι "θετοί" γονείς, για αντάλλαγμα στις μικροδουλειές του, θα του πρόσφεραν μια κάποια προοπτική μετά την ενηλικίωσή του.

Αν ήταν κορίτσι (που έπλενε, σκούπιζε και μαγείρευε), στα δέκα οχτώ τού έδιναν ένα ποσό για προίκα ή και το πάντρευαν, Εκτός αν ερχόταν ο πατέρας της, έπαιρνε τα λεφτά και την πετούσε στο δρόμο...

Αν ήταν αγόρι τού πρόσφεραν θέση στην επιχείρηση ή μαθητεία σε κάποια Τέχνη ή Σπουδή ή τον κρατούσαν δούλο στα χωράφια εφ΄ όρου ζωής. (Γι΄αυτό συχνά τις ψυχοκόρες και τούς ψυχογιούς τούς αποκαλούσαν αντιστοίχως "δούλα" και "χαμάλη", ή "κόρη" και "λεβέντη", ανάλογα με το ποιόν τής εκάστοτε οικογενείας.)

Κλασικό (και όχι πολύ σπάνιο) παράδειγμα τυχερού ψυχογιού αποτελεί ο πατέρας τού "αυτοβιογραφούμενου" ιστορικού Γιώργου Δερτιλή, που ως ψυχογιός μαθήτευσε σε οικογένεια σαράφηδων, έγινε χρυσοχόος και παντρεύτηκε την κόρη τού θετού του πατέρα, μαζί και την περιουσία της, εξ ου και η αστική καταγωγή τού ιστορικού Δερτιλή!

Προπολεμικά είχε και η γιαγιά μου μία ψυχοκόρη που την καλοπάντρεψε. Χρόνια αργότερα μάς χτύπησε την πόρτα μία καλοστεκούμενη εξηντάρα κι όταν αντάμωσαν με τη γιαγιά...

Κάπως έτσι (κι αφού δεν είχα πατέρα τής προκοπής) βρέθηκα με δύο γιαγιάδες. Με δυο υπέροχους ανθρώπους. Η μία με μεγάλωσε και η... θετή με σπούδασε, μ΄ έκανε δηλαδή ψυχογιό της! Κι οι δυο μαζί με αναστήσανε, έτσι νιώθω, εξ ου και ο απέραντος σεβασμός (και η συγκίνηση) που αισθάνομαι όταν με επισκέπτονται οι γιαγιάδες μαθητών και φοιτητών, ζητώντας μου μικροχάρες.

Ο Φώτης λέει πως αν κάποιος έχει μέσα του αγωγή, αγάπη και σεβασμό, βρίσκει χίλιες δυο προφάσεις για να αγαπήσει και σεβαστεί τον "άλλον". 

Όπως και το αντίθετο: αν είναι μέσα του ξεδιάντροπος, αγνώμων και ασεβής, πάλι βρίσκει χίλιες δυο δικαιολογίες για να συμπεριφερθεί ρατσιστικά και βέβηλα.

Με εκτίμηση,

Κάπα

Η ποίηση στη ζωή και στη διδασκαλία

1.
Η Ποίηση, ως μετάδοση συγκίνησης (ο ορισμός ανήκει στο Σεφέρη) είναι σκέτη καταστροφή όταν μεταφέρεται στην καθημερινή ζωή, η οποία ως γνωστόν απαιτεί ορθολογικές λύσεις ("η ζωή είναι επίλυση προβλημάτων", έλεγε ο Πόπερ) και όχι ενθουσιασμούς, θυμούς, κλάψες ή βαριά χάχανα και παρατεταμένες εσκεμμένες ή μη υστερίες.

Όμως και αυτή η διαπίστωση (που αποκλείει την "ποίηση" από την καθημερινότητα) ανήκει επίσης στο Σεφέρη - δες τον προ αμνημονεύτων ετών, περίφημο διάλογο του (για την Ποίηση) με τον νεοπλατωνιστή (μπρρρρ...) Κωνσταντίνο Τσάτσο.

2.
Η Ποίηση, τώρα, κατά τη εκπαιδευτική διαδικασία (διδασκαλία) είναι κάτι εντελώς το διαφορετικό. Εκεί, ναι, ο δάσκαλος καλείται να συμμετάσχει στην μετάδοση συγκίνησης. Και πάντως, όχι κατ΄ ανάγκην χοροπηδώντας πάνω στα θρανία ή σχίζοντας τις εισαγωγές των ανθολογίων. (Αυτός ο παιδαγωγικός λαϊκισμός, αργά ή γρήγορα, ξεθυμαίνει από τερτίπια και τεχνάσματα, τα οποία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, επιδιώκουν μάλλον να καλύψουν την ουσία με ηχητικά, φραστικά ή και... χορευτικά σοκαριστικά πυροτεχνήματα.)

3.
Πριν καμιά δεκαριά χρόνια, μου τηλεφώνησε ένας πατέρας, φανερά ενοχλημένος, επειδή εντόπισα στο γιο του φλέβα λογοτεχνική και εκθείασα δημοσίως ένα εκπληκτικό και πρωτότυπο κείμενό του για το "Ψαράκι της Γυάλας" του Μάριου Χάκκα.

"Μας έχετε δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα στην οικογένεια", παραπονέθηκε ο ευγενέσταστος αλλά ανάστατος πατήρ: "ο Αντρέας ισχυρίζεται ότι εξαιτίας σας συνειδητοποίησε τώρα, στην Γ΄ Λυκείου, πως κακώς τον ωθήσαμε κατά την Ιατρική και την Κτηνιατρική, αφού μέσα του βαθιά ανέκαθεν τον συνάρπαζε η λογοτεχνία (Ποίηση και Πεζογραφία). 

"Και κάθεται τώρα και απελπίζεται. Άλλο δε σκέπτεται, τον νου του τρώγει αυτή η τύχη", θα συμπληρωνε ο Αλεξανδρινός, . .

5.
Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεται κανείς για τη συνέχεια. Θα αφήσω προς ώρας τη φαντασία σας να... καλπάζει.

Με εκτίμηση,

Κάπα

Λιοντάρι από πέτρα

Οι Γερμανοτσολιάδες στήσανε τους 120 και καρτέραγαν τις τουρτούρες να τους τελειώσουν. Ο πατέρας τού Φώτη είπε στους διπλανούς του ότι δεν γλιτώνουν και πρότεινε αυτός να πάει ευθεία, οι άλλοι στα πλάγια κι όποιος γλιτώσει.

Εκείνον που έτρεξε αριστερά τον φάγανε οι ταγματαλήτες, τον άλλον δεξιά τον χτυπήσανε στο πόδι οι Γερμανοί, αλλά γλίτωσε πέφτοντας στη βαθιά ρεματιά, ενώ τον πατέρα τού Φώτη δεν τολμήσανε να του ρίξουνε γιατί πέρασε ανάμεσα στους εκτελεστές και μετά βούτηξε με τα μούτρα κι αυτός στα πυκνά βάτα, τις σκλήθρες και τα γαϊδουρόγκαθα...

Με τον καιρό όλη η αποδώ μεριά χτίστηκε, κρατώντας όμως απόσταση από το μονίμως καταπράσινο και "σκοτεινό" ρέμα, ώσπου, λίγο μετά τη Χούντα, πήρανε απόφαση να το σκεπάσουνε.

Φέρανε μηχανήματα και τότε ο καθένας έβρισκε εκεί μέσα, στις άλλοτε πανύψηλες, καλυμμένες όχθες, ό,τι μπορούσε να φανταστεί - κυρίως γερμανικά κράνη, παλιές αραβίδες με σαπισμένα κοντάκια, κούφιες σφαίρες και το επί τουρκοκρατίας πεζούλι που είχε από... καιρό ξεχαστεί και τώρα το χαζεύαμε ούλοι, γιατί είχε χτιστεί με πέτρες από κάποιο αρχαίο μνημείο ή κάτι τέτοιο, λέγανε οι μεγάλοι...

Την ανάσα έκοβε μια πέτρα (όσο ένας μέτριος πίνακας) με ένα σκαλισμένο λιοντάρι. Ήρθε η Αστυνομία, κακό. Ανεβήκανε πάνω στον "τουρκότοιχο", τον σακάτεψαν (βοήθησαμε κι εμείς) και βγάλανε το λιοντάρι, που όμως αποδείχτηκε πολύ νεότερο - από αυτά που βάζανε το 19ο αιώνα οι κληρονόμοι των τουρκοκοτσαμπάσηδων καπεταναίων και τοκογλύφων στην είσοδο των σπιτιών τους, μιμούμενοι τάχα ερλαδικά οικόσημα.

Μετά από μήνες ήρθαν επιτέλους και οι αρχαιολόγοι και τράβαγαν τα μαλλιά τους, επειδή στην προσπάθειά μας να βγάλουμε το άσημο οικόσημο, είχαμε καταστρέψει ένα αρχαίο τοίχο που έφτανε ως απάνω στην τσιμεντένια γέφυρα η οποία επίσης είχε κάτσει σε ρωμαϊκά θεμέλια.

Μας ρώτησαν ποιος κατάστρεψε τον τοίχο κι όταν του είπαμε άρχισε να βρίζει κι εμάς και τις οικογένειές μας και την αστυνομία:

"Κωλόπαιδα, γαμώ το σόι σας, γινήκατε κι αρχαιολόγοι, Ουστ αποδώ, είπα!!! 

Με εκτίμηση,

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Ο ήρωας που έγινε αρχαιοκάπηλος

Το σπίτι μας ήταν κέντρο διερχομένων: αλλοτινοί συνεργάτες τής χούντας, βασιλικοί και Χίτες (που πίνανε τού σκασμού), παλαιοί αντάρτες του ΕΑΜ και χρόνιοι εξόριστοι (μονίμως χασισωμένοι), ξεπεσμένοι άρχοντες (με κοστούμια αντίκες), όλοι τους ακαμάτηδες, μπατίρηδες, μισοαλκοολικοί – χασαπόσκυλα του καφενείου τούς αποκαλούσε περιπαικτικά η γιαγιά, αφού ζούσαν από τα κεράσματα του πατέρα, με αντίτιμο την εθελόδουλη κολακεία που ελπίζει στην διαρκή εύνοια τού ρέοντος ούζου...

Όμως, στα δικά μου μάτια, όλοι τους ήτανε ήρωες και σπουδαίοι, γιατί, κατά καιρούς, τους άκουγα να εξιστορούν μεγάλα κατορθώματα: άλλος ότι πολέμησε τους Γερμανούς κοντά στο Καρπενήσι, άλλος ότι ήτανε με τον Κατσιμήτρο στο Καλπάκι, άλλος (ο "αρχαιολόγος") ότι έβαλε πέντε γκολ στους Γερμανούς κατακητές, όταν στα τέλη του ΄43 ζήτησαν να παίξουνε μπάλα με την τοπική ομάδα :

"εμείς ήμασταν παιδιά ξυπόλητα και πεινασμένα εκείνοι με μπότες και χορτάτοι. Επειδή νικούσαμε, μας είχαν ξεσκίσει τις φτέρνες και τα καλάμια από τις κλωτσιές και παρέτειναν συνεχώς τον αγώνα επί ώρες, ώσπου νύχτωσε και χάσανε".

Αυτός, ο Μίλτος ο "αρχαιολόγος" που όλοι τον σεβόντουσαν για τον επί κατοχής νικηφόρο αγώνα με τους Γερμανούς, μιλούσε τάχα "αρχαία ελληνικά". (Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο για την πιο αξιοθρήνητη εκδοχή μιας αυτοσχέδιας χουντοκαθαρεύουσας! )

Ο Μίλτος, λοιπόν, ο "αρχαιολόγος", τορναδόρος στο επάγγελμα, ήτανε επαγγελματίας... ανασκαφέας. Την τελευταία φορά που τον θυμάμαι (ήμουνα στη Β΄ Λυκείου), παραπονιότανε στον αδελφό μου ότι τον σταμάτησε κάπου η Αστυνομία και επειδή τον είχε... άχτι, του βάλανε στο αυτοκίνητο... τέσσερα ασημένια αρχαία νομίσματα (!!!) και τώρα θα τον στείλουν πάλι φυλακή... 

Μας κάλεσε στο δικαστήριο για συμπαράσταση και πήγαμε. Πήγαμε και φρίξαμε: Αυτός και η παρέα του είχαν βάλει δυναμίτη έξω από το τείχος της αρχαίας Πλευρώνας, προς τη μεριά του νεκροταφείου, και είχαν συλήσει πάνω από δέκα τάφους, χώρια τις καταστροφές που προκάλεσαν, εξ ου και η φυλάκισή του αλλά και η μεγάλη μου θλίψη για τον αποκαθηλωμένο ήρωά μου.

Με εκτίμηση,

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Διακοπές στην Λευκωσία (του 2014) με τους... τριχωτούς φίλους μας που τώρα τους χάνουμε και αυτούς

Επί εννέα συναπτά καλοκαίρια την έβγαζα μονάχος (τότε, ευτυχώς εργαζόμενος πολύ αποδοτικά, ενώ τώρα...) στη Λευκωσία τού πολύμηνου καύσωνα, οπότε καλύπταμε και τα έξοδα τής εκάστοτε ετήσιας τετράμηνης παραμονής τού παιδιού (για "επανεξέταση και θεραπεία") στις ΗΠΑ (ό,τι μας έλειπε το συμπληρώναμε από νέα δάνεια).

Εκεί, στο μακρινό Ρότσεστερ της Μέιγιο Κλίνικ, κοντά στα σύνορα με τον Καναδά, είναι χαρά Θεού για τα παιδί μας, όχι μόνο εξαιτίας της δροσιάς (που ως γνωστόν λυγίζει την επιληψία) αλλά κυρίως λόγω τής παρέας των παιδιών τής γειτονιάς που καθημερινά επισκέπτονταν τη Μαρία-Φωτεινή για να παίξουν μαζί της υπό το τρισευτυχισμένο (αν και άγρυπνο) μάτι τής μονίμως ταλαίπωρης μανούλας,

Φέτος, για ευνόητος λόγους (και μη), Ρότσεστερ γιοκ! Έτσι, πρώτη φορά, μετά από τόσα κυπριακά γαϊδουροκαλόκαιρα, είχαμε να διαχειριστούμε τον αδιάλειπτο αναγκαστικό εγκλεισμό τού παιδιού μας πίσω από τις κουρτίνες (υπό τον φόβο τής φωτοευαισθησίας) μέσα στους εντόνως κλιματιζόμενους τέσσερις τοίχους. Και εν μέρει τα καταφέραμε!

Αν και ήμασταν ολομόναχοι, οι τρείς μας, ωστόσο και πολλή μοναξιά δεν νιώσαμε, και το παιδάκι μας έπληξε ελάχιστα! Και αυτό επειδή, χρόνια τώρα, συντηρούμε δυο εφεδρικούς στρατούς φιλίας (για να παραλλάξω τη γνωστή μαρξική φράση):

Αφενός τον Μπουτς και τον Ότζη που ελάχιστα γαβγίζουν (γι΄ αυτό και τους αγαπά η γειτονιά) και αφετέρου το Ζορό, το Γκριζούλη, τον Μπλάκυ, τη Μαμά-γάτα, τον Ασπρούλη, τον Ασπρόμαυρο, τον Κοκκή, την Κίτυ, τη Φίφη το Τιγράκι και μια διμοιρία νεογέννητα που δεν κάνουν άλλη δουλειά από το να νιαουρίζουν μελωδικά. (Όταν τα καλούμε, αντίς για πολλά νιαουρίσματα, ακούς μονάχα ένα και... ασταμάτητο!!! Στον ίδιο τόνο και χροιά!)

Ασφαλώς η αυγουστιάτικη γειτονιά μας και η Λευκωσία ήτανε σταθερά άδεια από παιδιά και επισκέψεις (όπως είναι σχεδόν πάντα για εμάς και το χειμώνα), εντρυφήσαμε όμως στους χαρακτήρες της γατο-συμμορίας η οποία δεν αποχωριζόταν το παιδί, ακόμη κι όταν οι κοιλιές των γατιών εξείχαν σα βαρελάκια, από το πολύ φαί!

Κάπως έτσι, την ώρα που ξαπλώναμε, δρόσιζε και στην καρδιά μας λίγο...

Με αισιοδοξία,

ΥΓ. Τις τελευταίες μέρες η Μαρία-Φωτεινή έβγαλε δύο κυκλικά εκζέματα στο πρόσωπο: ένα στο μάγουλο κι ένα στο μέτωπο. Ο δερματολόγος που μας υπεραγαπάει, είπε ότι είμαστε τυχεροί που δεν κολλήσανε μύκητες στα μαλλιά, μας έδωσε φαρμακευτική αγωγή και απαγόρευσε διά παντός την επαφή της Μαρίας-Φωτεινής με τους τριχωτούς φίλους μας… Άντε τώρα να τα βγάλεις πέρα μαζί της! Δεν είχε που δεν είχε φίλους (με ελάχιστες εξαιρέσεις των εξαιρέσεων) τώρα χάνει και τα τετράποδα. Γαμώ το, δηλαδή!


Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Γράμμα από το... παρελθόν



Στον... φιλόξενο Μπράλλο μια φορά κι έναν καιρό

Είχα ένα χιλιάρικο για τα εισιτήριά μας, το έδωσα για να πάρουμε δυο τυρόπιτες, έβαλα βιαστικά τα ρέστα στην τσέπη κι όταν φτάσαμε στο ΚΤΕΛ Πατρών διαπίστωσα ότι μου είχανε δώσει ρέστα από κατοστάρικο...

Ο πάντα συγγνωμονικός αδελφούλης με παρηγόρησε λέγοντας "δεν πειράζει, ας φτάσουμε στο Αντίρριο και μετά όλο και κάποιο φορτηγό θα βρεθεί να μας πάει Θεσσαλονίκη". Όπως κι έγινε.

Φτάνοντας όμως στον  Μπράλλο, ο οδηγός νύσταξε. Χώρος για εμάς δεν υπήρξε, οπότε πήγαμε στο ένα και μοναδικό καφενείο του χωριού, όπου μας ρωτήσανε πώς κι έτσι, τους είπαμε το και το (με την κρυφή ελπίδα ότι θα κάποιος θα βρεθεί να μας φιλοξενήσει - παιδαρέλια ήμασταν) και παραγγείλαμε καφέ.

Κάποια στιγμή οι θαμώνες φύγανε κι ακούσαμε το "άντε κι εσείς παιδιά". Βρεθήκαμε λοιπόν στο δρόμο και δεν σκάσαμε: βγάλαμε τα  σλίπινγκ μπαγκ και την πέσαμε στο προαύλιο της διπλανής εκκλησίας. Από εκεί θα μας έπαιρνε ο οδηγός όταν ξυπνούσε, (απέναντί από την παραδοσιακή βρύση).

Την ώρα που ξαπλώναμε κακήν κακώς πάνω στις πέτρες, ακούσαμε τον καφετζή να διπλοκλειδώνει την πόρτα του καφενείου και ταυτόχρονα να μας καληνυχτίζει: παιδιά, προσέξτε τους σκορπιούς!!!

Και πράγματι, τους... προσέχαμε ως που χάραξε...

Μετά τιμής,
Κάπα

Σχόλιο στο κείμενο του αγαπημένου φίλου Νίκου Δήμου "Γράμμα από Ελβετία" 



Ο άφθονος και ο... φθόνος

Φθόνος είναι το να ζηλεύεις και ταυτόχρονα να μισείς τον άλλον για τα κατορθώματά του ή και τα επιτεύγματά του αλλά και για το έχειν του.

Άφθονος είναι ο υπεραρκετός, ο πλούσιος, ο οποίος όμως είναι και γενναιόδωρος! (Η απλοχεριά του είναι εκείνη που εξουδετερώνει τη ζήλια των άλλων και το μίσος τους.)

Υπάρχει όμως και άλλη μία εξήγηση, η οποία. αν και είναι αρκετά συζητήσιμη, ωστόσο μου αρέσει περισσότερο:
Όπου υπάρχει υπερεπάρκεια αγαθών, όπου δηλαδή ο πλούτος διαχέεται (μέσω της ορθολογικής αναδιανομής του κοινωνικού εισοδήματος, θα λέγαμε σήμερα, δηλ με την μορφή κοινωνικών υπηρεσιών, όπως υγεία, παιδεία, ασφάλεια, ανάπτυξη κλπ) τόσο λιγότερη είναι η δυσφορία των πολλών (άρα και ο φθόνος τους) για τα ευημερία των ολίγων.

Εν κατακλείδι: ο φθόνος των πολλών είναι αποτέλεσμα της προσωπικής πικρίας και του αισθήματος αδικίας που βιώνουν ως αναξιοπαθούντες.

Αντίθετα, όπου υπάρχει ευδαιμονία (πληθώρα αγαθών και υπηρεσιών, δηλαδή ευμάρεια) τόσο πιο λίγος είναι και ο φθόνος, εξ ου και η α-φθονία (α-στερητικό + φθόνος).

Με εκτίμηση,
Κάπα


ΥΓ. Την αγάπη μου και το θαυμασμό μου στο ΝικόΔημο για τον συνεπή και πολυετή, ανένδοτο, διαφωτιστικό του αγώνα

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Η άλλη.... υστεροφημία


Τι θ΄ απογίνει το παιδί μας, μετά που θα φύγουμε εμείς;

Τόσους καλούς ανθρώπους έχουμε βρει να το βοηθούν και παρά τα τόσα χρήματα που τους δίνουμε, πάλι λιποψυχούν και πάλι φεύγουν!

Ποιος θα το φροντίσει, λοιπόν, μετά από εμάς; Ποιος θα τρέχει ολημερίς για να καλύψει τις τόσες απαιτήσεις τής ιατροφαρμακευτικής του περίθαλψης, ιδίως όταν το εγκαταλείπει η πολιτεία;

Ποιος θα το συγχωρεί, που είναι δύσκολος χαρακτήρας;

Ποιος θα ανέχεται τα ξεσπάσματά του, όταν το πληγώνει ο υποχρεωτικός (για λόγους υγείας) εγκλεισμός του και ο αποκλεισμός των άλλων;

Ποιος θα το φροντίζει με αφοσίωση, όπως το φροντίζουμε εμείς, και θα το στηρίζει ψυχικά, όπως το το στηρίζουμε εμείς;

Και ποιος θα το αγαπήσει όπως το αγαπάει η Αντιγόνη, που με τη χαρά της τού διώχνει τη θλίψη, με το χαμόγελό της τού δίνει πνοή και από τη ψυχή και την καρδιά της κόβει φως και του δίνει ζωή;

Αυτό το βασανιστικό "μετά", κατατρώγει τα σωθικά όλων των γονιών που έχουμε παιδάκια με ανίατες ασθένειες.

Είναι μια ιδιότυπη και πρόωρη ανάπτυξη "υστεροφημίας", όχι δημόσιας, μα εντελώς προσωπικής και ταπεινής, βεβαίως.

Με αγάπη,

Κάπα

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Διεκδικώντας ΚΑΙ τα φάρμακα για το 2013-2014

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014
Αξιότιμη κα Μ. Τ. (Προϊσταμένη Γραφείου Υπουργού Υγείας),
1.  Χθες το μεσημέρι, Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014, σας ενοχλήσαμε τηλεφωνικώς, προκειμένου να μας ενημερώσετε σχετικά με το πολυσέλιδο και εμπεριστατωμένο υπόμνημα/αίτημα που σάς παραδώσαμε ιδιοχείρως (πριν είκοσι ημέρες) και αναφερόταν στην κάλυψη τών φαρμάκων τής 12χρονης κόρης μας Μαρίας-Φωτεινής Καλλιμάχου τόσο (α) για πέρσι το 2013 και (β) φέτος το 2014 όσο και (γ) μελλοντικά.
2. Κα Τ., με χαρά σάς πληροφορούμε ότι για το (β) και (γ) σκέλος τού αιτήματός μας, δηλαδή για την από φέτος διά βίου εξασφάλιση τών φαρμάκων τού παιδιού μας, μεριμνούν ήδη οι  Φαρμακευτικές Υπηρεσίες και προσωπικώς ο νυν εξαίρετος διευθυντής των, ο κος Λούης Παναγή (αφού προηγήθηκε η πρόσφατη παρέμβαση τού Υπουργού).
3. Παραμένει όμως, εκλεκτή κα Τ., σε εκκρεμότητα το πρώτο σκέλος τού αιτήματός μας το οποίο αφορά στην επιστροφή τών 13000 δολαρίων που μάς κόστισαν τα περσινά φάρμακα τής κόρης μας, και τα οποία (κατά την ταπεινή μας γνώμη) οφείλει να τής τα εξασφαλίσει η Πολιτεία, καθώς η κόρη μας, είναι λήπτης δημοσίου βοηθήματος (ευάλωτος ασθενής εκ γενετής).
Σημειωτέον ότι ανέκαθεν όλα της τα φάρμακα (από τότε που ήταν έξι μηνών μέχρι και τώρα) της τα εξασφάλιζε η Πολιτεία. Γιατί λοιπόν, θα ήταν λογικό η Πολιτεία να της στερήσει τα φάρμακα μιας χρονιάς, και μάλιστα αυτής του 2013;
4. Κατά την τηλεφωνική μας επικοινωνία, εκλεκτή κα Τ., μας πληροφορήσατε ότι «το αίτημά μας εξετάζεται». Από ποιόν όμως εξετάζεται το αίτημά μας; Προφανώς από την κα Σ. Κ. Ωστόσο, η κυρία Σ. Κ. ευγενεστάτως μάς διαβεβαίωσε, δυο μέρες νωρίτερα, ότι αν και έχει το φάκελο τού παιδιού μας πάνω στο γραφείο της, εντούτοις δεν μπορεί να πράξει τίποτε απολύτως, αφού δεν έχει εντολή από κανέναν να προωθήσει το αίτημά τής επιστροφής τών 13 χιλιάδων δολαρίων που κόστισαν τα φάρμακα τού παιδιού μας για το 2013.
5. Αναφερθήκατε, αξιότιμη κα Τ., στο γεγονός ότι ο Εντιμότατος Υπουργός ευαρεστήθηκε να κάμει χρήση τής διακριτικής του ευχέρειας για ανθρωπιστικούς λόγους, προκειμένου να εξασφαλισθούν τα φάρμακα τού παιδιού μας (για τώρα και στο μέλλον) και προσθέσατε όμως, ότι το ζήτημα τών φαρμάκων τού 2013 «θα εξεταστεί», υπονοώντας ότι αυτό δεν συμπεριλήφθηκε στην εντολή τού Υπουργού μας. (Πάντως, εμείς από την πλευρά μας είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι εάν ο Υπουργός ενημερωθεί από εσάς, πάραυτα και προσωπικώς, δεν θα αρνηθεί να καλύψει και τα περσινά φάρμακα του παιδιού, διότι είναι και λογικός και δίκαιος άνθρωπος.)
6. Δεν θα σας ταλαιπωρήσω περισσότερο με τη φλυαρία μου, κα Τ., απλώς επιτρέψτε μου να επισημάνω πως ό,τι έπραξε τις προάλλες ο νυν Υπουργός (για τα φάρμακα της 12χρονης κόρης μας Μαρίας-Φωτεινής) τιμά την Πολιτεία και τους θεσμούς της, καθώς ο Εντιμότατος επενέβη πρωτίστως για να αποκαταστήσει μια κατάφωρη αδικία (διακοπή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης) που υπέστην ένα άρρωστο παιδί. Που σημαίνει ότι το κίνητρο δεν ήταν ο οίκτος και η φιλανθρωπία (όπως κακώς ερμηνεύεται από μερικούς η «χρήση διακριτικής ευχέρειας για ανθρωπιστικούς λόγους») αλλά η απόδοση δικαιοσύνης προς έναν συνάνθρωπο που είχε αδικηθεί (Albert Schweitzer).
7.  Υπ΄ αυτό το πρίσμα, εκλεκτή κα Τ., θα ήταν δίκαιο και σύννομο οι όποιες αρμόδιες υπηρεσίες τού Υπουργείου να καλύψουν τα φάρμακά τού παιδιού μας και για το 2013, τιμώντας έτσι τόσο το σκεπτικό τού Εντιμοτάτου Υπουργού μας, ο οποίος τής τα εξασφάλισε (θεσμικά) εφ όρου ζωής, όσο και τη διακηρυχθείσα αρχή του, σύμφωνα με την οποία «ξεκινά μια νέα πορεία, όπου ο άνθρωπος και ο ασθενής θα είναι στο επίκεντρο».
Μετά τιμής             
Αντιγόνη και Κωνσταντίνος Καλλίμαχος



Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Η μαγεία ως θλίψη


Όσοι έχουμε παιδιά με βαριές και ανίατες ασθένειες οι οποίες τα αναγκάζουν να ζουν φυλακισμένα σε περιβάλλον "αποστειρωμένο", βιώνουμε με πόνο την ομορφιά τής άνοιξης και τη μαγεία τής φύσης.

Εκεί που αγαλλιάζει η ψυχή σου βλέποντας το πράσινο τής τεράστιας ροδιάς να πυκνώνει με ολοένα και πιο γενναίες πινελιές

εκεί που το αντικρινό οικόπεδο πλημμυρίζει τριφύλλι, κίτρινες τροφαντές μαργαρίτες και συμπαγές χαμομήλι

εκεί που "γιομίζει η γειτονιά τραγούδια και φιλιά",

η σκέψη μου παγώνει, στην εικόνα τής εγκλεισμένης δωδεκάχρονης κόρης μας που με το κολλημένο πρόσωπο στην ανατολική τζαμαρία του πρώτου ορόφου παρατηρεί όλη αυτή την ομορφιά, συν τα γειτονόπουλα που τρέχουν και ξεφωνίζουν, παίζοντας στο δρόμο μπάλα και κρυφτό και στις αυλές τραμπολίνο και κυνηγητό.

Όσο κρατούσε η χειμωνιά, το κρύο μάς προστάτευε από όλη αυτή την μελωδία! Τώρα; Τώρα πώς θα της κρύψω την αλήθεια; Τι ψέμα καινούργιο να της πω; Πώς θα την ξεγελάσω;

Με αισιοδοξία,
Κάπα

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Φαρμακευτική κάνναβη: ελπίδα για τα παιδιά με βαριά επιληψία

Μια από τη φίλες της Αντιγόνης στις ΗΠΑ είναι η Πόλα. Έχει κι αυτή μια κόρη με ντρεβέ. Υπέφερε πολύ το κοριτσάκι της και η τελευταία της ελπίδα ήταν η φαρμακευτική κάνναβη, αλλά έπρεπε να μετακομίσουν από το Κλίβελαντ στο Κολοράντο, όπως και έγινε, πριν λίγες βδομάδες. Όσο δε για τα αποτελέσματα, θαυμαστά!!! 

Πριν λίγο έλαβα από την Αντιγόνη  το παρακάτω μέιλ: 

Η Πώλα και η κόρη της Τζόρνταν ήταν στις ειδήσεις, δες το φιλμάκι!



Με αισιοδοξία,
Κώστας

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Για τη Μαρία-Νεφέλη που υποφέρει

«Έχω ποτάμι αίματα…»

Η λέξη μοίρα προέρχεται από το αρχαιοελληνικό «μείρομαι» που σημαίνει μοιράζω, εξ ου και οι μοίρες εκείνης της εποχής, αυτές δηλαδή που τάχα στεκόντουσαν πάνω από το λίκνο του νεογνού για να καθορίσουν το πεπρωμένο του: η Άτροπος που έκοβε τη ζωή των ανθρώπων με τα τρομερά ψαλίδια της, η Κλωθώ που γύριζε το νήμα τής ζωής και η Λάχεση που μετρούσε τη διάρκεια.

Τα χρόνια πέρασαν, οι δοξασίες άλλαξαν και στο τέλος, καλώς, επισκιάστηκαν από την επιστήμη που ήλθε με το κύρος της για να μας πει όμως ότι, δυστυχώς, σε ορισμένες περιπτώσεις, για κάποια παιδιά και νέους, όντως, υπάρχει μοίρα και πεπρωμένο, μόνο που τώρα λέγονται DNA, κληρονομικότητα ή και γενετική μετάλλαξη.

Η Μαρία-Νεφέλη ήλθε στον κόσμο, κι όπως όλα τα νεογέννητα θα έκλαψε μόλις είδε το φως τής ζωής, παίρνοντας ως ανταμοιβή το οξυγόνο της ανάσας και την ελπίδα ότι για να μεγαλώσει, θα αρκούσε μόνο το χάδι τής στοργικής της μητέρας.

Μα η μοίρα είχε προκρίνει άλλα, αφού από μωρό άρχισε να πονάει και να υποφέρει (στην αρχή έκρυβε τα δάκρυά της για μη στεναχωριέται η τρυφερή μανούλα της). Κι όταν οι πόνοι γινήκανε ανυπόφοροι, οι γιατροί διέγνωσαν καθολικούς καρκίνους! Όχι έναν και δύο, άλλα πολλούς και παντού σε όλο το ταλαίπωρο σώμα της.

Η επιστήμη το μόνο που μπόρεσε να επαληθεύσει είναι ότι δεν υπάρχει ελπίδα, ότι η Μαρία-Νεφέλη θα συνεχίσει να μεγαλώνει και μαζί της θα τρέφονται οι όγκοι στον εγκέφαλο, στο συκώτι, στα νεφρά, στα πνευμόνια, στα νεφρά, στα έντερα.., ότι οι πόνοι (και όχι ο πόνος), οι πολλοί και έντονοι πόνοι, σταδιακά θα επιδεινώνονται καθώς τα ζωτικά όργανα θα ασφυκτιούν από τους καρκίνους, ότι για να μην πεθάνει από τους πόνους η Μαρία-Νεφέλη θα πρέπει να παίρνει μορφίνες, ότι δέκα μέρες θα είναι κατάκοιτη και τις λίγες ώρες που συνέρχεται, όταν συνέρχεται, θα σέρνεται ναρκωμένη…

ότι, με άλλα λόγια η Κλωθώ, η Άτροπος και η Λάχεση είχαν αποφασίζει να βασανίσουν τη Μαρία-Νεφέλη με το χειρότερο τρόπο, από τότε που γεννήθηκε και για όσο ζει, κι ότι την άφησαν να τελειώσει το σχολείο, να σπουδάσει και να γίνει γυναίκα, μόνο και μόνο για να βιώσει απειλητικότερα και καθημερινά τις ψαλιδιές τού πεπρωμένου να πλησιάζουν όλο και πιο κοντά στο νήμα της ζωής της.

Αυτός κι αν είναι πόνος βαθύς, ψυχικός, θανάσιμος, ανυπόφορος και πάνω απ΄ όλα άδικος. (Ανείπωτο βασανιστήριο, το βιώνω κι εγώ μέσα από το δράμα της βαριά άρρωστης κόρης μου.)

Οι βασανιστές και σαδιστές πραιτοριανοί των απανταχού δικτατόρων έχουν ένα μοναδικό τρόπο για να λυγίζουν τους ανθεκτικούς αντιφρονούντες: τις εικονικές εκτελέσεις. Ξέρουν ότι μόλις, την τελευταία στιγμή, ανακληθεί το «πυρ» τού εκτελεστικού αποσπάσματος, ακόμη και ο πιο δυνατός αντιστασιακός θα "γονατίσει" από ανακούφιση.

Παρόμοια ενεργούν και οι όγκοι/βασανιστές τής Μαρίας-Νεφέλης: κάθε στιγμή και κάθε λεπτό, συνωμοτούν με λαβίδες, τροχούς και άγκιστρα, πώς θα την κάνουν να υποφέρει περισσότερο, πώς θα την πείσουν ότι επιτέλους πρέπει να τελειώνει τη ζωή της που κατάντησε βάσανο δίχως τέλος...

Μα η Μαρία-Νεφέλη αρνείται να αποδεχθεί το πεπρωμένο που αυθαίρετα όρισαν οι μοίρες της, οι μεταλλάξεις της. Επαναστατεί, αντιστέκεται και παλεύει με νύχια με δόντια να κρατηθεί στη ζωή, παίρνοντας ανάσες από τις λιγοστές χαραμάδες της ελπίδας που δίνουν η αγάπη της μανούλας, της αδελφής, του αδελφού της, αλλά και η δική μας, των τρίτων.

Η Μαρία-Νεφέλη αντέχει και παίρνει δύναμη από την αγάπη, και με την αγάπη των δικών της και τη δική μας αλληλεγγύη, πεισμώνει και ονειρεύεται να λυγίσει το πεπρωμένο, να απελπίσει τις μοίρες της, να νικήσει τους πέτρινους καρκίνους της κι ένα πρωί να βροντοφωνάξει νικηφόρα:

«Μέριασε, βράχε, να διαβώ! // Μέριασε! μες τα στήθη μου, που 'σαν νεκρά και κρύα // μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία.// Αφρούς δεν έχω γι' άρματα, κούφια βοή γι' αντάρα, // έχω ποτάμι αίματα, με θέριεψε η κατάρα…»


Με αγάπη - Κωνσταντίνος Καλλίμαχος

Λευκωσία, 18 Οκτωβρίου 2013

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Λονδίνο για την Κετογενική Δίαιτα και Λουξεμβούργο για τη φαρμακευτική κάνναβη;

1.
Από χτες η Αντιγόνη βρίσκεται σε ένα χωριό έξω από το Λονδίνο, όπου εδράζεται η MATTHEW'S FRIENDS CLINICS  (http://site.matthewsfriends.org/index.php?page=the-matthew-s-friends-centre)  που ιδρύθηκε με σκοπό να συνδράμει τα παιδιά με φαρμακοανθεκτική επιληψία, προσφέροντάς τους την Κετογενική Δίαιτα σε επιστημονική βάση (με προδιαγραφές του  Johns Hopkins Hospital).

Το ραντεβού της Αντιγόνης με τους γιατρούς και τους διαιτολόγους είναι αύριο. Έχει κλειστεί από τον περασμένο Ιούνιο και έχει προπληρωθεί 500 στερλίνες.

Η Αντιγόνη, με την πείρα που έχει, μέσα από αυτήν την επίσκεψη/ξενάγηση, θα είναι σε θέση να κρίνει αν οι εκεί γιατροί και διαιτολόγοι όντως κατέχουν την Κετογενική Δίαιτα, οπότε και μπορούν να αντεξεπεξέλθουν στις απαιτήσεις τής πολύπλοκης θεραπείας τής Μαρίας-Φωτεινή.

Υπάρχει βέβαια και το αγκάθι τών πέντε βασικών φαρμάκων που εμείς προμηθευόμαστε από τις ΗΠΑ και δεν ξέρουμε αν υπάρχουν (ακριβώς τα ίδια) στη Βρετανία, οπότε η υπόθεση περιπλέκεται.

2.
Το επόμενο ραντεβού είναι τον άλλο μήνα στο Λουξεμβούργο, όπου μια (μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα) Κλινική, παρασκευάζει την φαρμακευτική κάνναβη (σε μορφή λαδιού), βάσει των αμερικάνικων προδιαγραφών τού Κολοράντο (το οποίο πρωτοπορεί στον τομέα αυτό - αλλά δυστυχώς προσφέρεται μόνο στους μόνιμους κατοίκους του Κολοράντο, ύστερα από παραπεμπτικό τουλάχιστον δύο ιατρών).

Η κλινική στο Λουξεμβούργο λειτουργεί αποκλειστικά με εθελοντές γονείς τών οποίων τα άρρωστα παιδιά (με φαρμακοναθεκτική επιληψία) κατάφεραν να έχουν έλεγχο τών κρίσεων, χάρη στη φαρμακευτική κάνναβη.

Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα τής εν λόγω κλινικής, αφού εκεί σε εξυπηρετούν εθελοντικά, γονείς άλλων παιδιών (με Σύνδρομο Ντραβέ) που ήταν καταδικασμένα να πεθάνουν από τις κρίσεις (αφού κανένα φάρμακο δεν μπορούσε να τα ευεργετήσει) και εν τέλει γλίτωσαν με τις σταγόνες (μία πρωί, μία μεσημέρι, μία βράδυ) από το "λάδι" που σου δίνουν) σε ένα μπουκάλι και αντέχει ένα μήνα - πρέπει να είναι φρέσκο).

Βέβαια, οφείλεις πρώτα να τους στείλεις το ιστορικό τού παιδιού (επίσημα κλινικά αρχεία και λοιπές εξετάσεις) και μόλις τούς επισκεφτείς, σού το δίνουν αμέσως, χωρίς διατυπώσεις, έναντι 100 ευρώ (εν αντιθέσει με τους Αμερικανούς που σε πεθαίνουν στη... χαρτούρα).

Αν η νομοθεσία τής χώρας σου είναι οκ, σού το στέλνουν και ταχυδρομικώς! Αν όμως η γραφειοκρατία της χώρας σου είναι μεγάλη, πηγαίνετε στο Λουξεμβούργο για ένα μήνα και εκεί θα δείτε αν το παιδί σας θα έχει αποτέλεσμα, και αφήστε τις νομοθεσίες του κράτους να... αυτοϊκανοποιούνται...

Με ενεργτητική αισιοδοξία και εκτίμηση,
Κώστας

ΥΓ.  Τα τελευταία τέσσερα χρόνια η Μαρία-Φωτεινή είχε μόνο μία κρίση, πέρσι, στην Αμερική, ταυτόχρονα με μία ουρολοίμωξη που κόλλησε από ένα φιλαράκι της - άρα, εκείνη  η σύντομη επιληπτική της εκείνη κρίση δεν ήταν εντελώς απρόκλητη. (Το ότι η Μαρία-Φωτεινή δεν έχει κρίσεις, το οφείλει στο γεγονός ότι ζει σε... αποστειρωμένο περιβάλλον -δεν πάει σχολείο, άπαντες οι επισκέπτες πλένουν τα χέρια τους σχολαστικά με αντισηπτικό κτλ)

Το ιδεώδες θα ήταν, σταδιακά να διακοπούν όλα τα υφιστάμενα φάρμακα και να υποκατασταθούν από τη φαρμακευτική κάνναβη. Αυτός όμως ο πειραματισμός είναι αναγκαίος μόνο για τα παιδιά που βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση, όπως βρισκόμασταν κι εμείς πριν 8 χρόνια (όταν η Μαρία-Φωτεινή ήταν τριών ετών και είχε ακατάσχετες κρίσεις που ελέχθηκαν στις  ΗΠΑ, δυο μέρες μετά την εφαρμογή της Κετογονικής Δίαιτας). Οπότε προκύπτει το εξής δίλημμα:

Να ρισκάρουμε, μειώνοντας τα υφιστάμενα φάρμακα με παράλληλη χορήγηση φαρμ κάνναβής; ή...


Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

Τέσσερις μήνες στις ΗΠΑ - πολύ καλά πάει η Μαρία-Φωτεινή (όμως απίστευτη ταλαιπωρία στο πήγαινε - έλα)

Το 2013 θα μας μείνει, από μία άποψη, αξέχαστο:

1. Το κράτος έπαψε να επιχορηγεί πλέον όχι μόνο να νοσήλια αλλά και τα φάρμακα. Τώρα στα έξοδα δικίνησης και διαμονής, προστίθενται τα νοσήλια και τα φάρμακα, εκτοξεύοντας το ετήσιο κοστος "της Αμερικής" στις 40 με 50 χιλιάδες ευρώ.

2. Αρχάς Μαϊου, φτάνοντας στη Μινεάπολη, η ασφάλεια τού αεροδρομίου... συνέλαβε την Αντιγόνη ως επίδοξη... λαθρομετανάστρια! Την οδήγησε σε αίθουσα ανακρίσεων... [Λεπτομέρειες εδώ: http://parakeimena.blogspot.com/2013/05/40.html ]

3. Κατά την επιστροφή, στις 27 Αυγούστου (δηλαδή την περασμένη Τρίτη) ταξίδευαν με ένα υπερσύχρονο αεροπλάνο, το οποίο, φτάνοντας πάνω από τη Βρετανία, έμεινε:  

"Δυστυχώς χάσαμε τις δύο μηχανές από τις τέσσερις", ανακοίνωσε ο ψύχραιμος πιλότος και συμπλήρωσε απολογητικά: "Ζήτησα άδεια να προσγειωθώ στη Βρετανία, όμως η Ατλάντα με διέταξε να επιστρέψω στη Νέα Υόρκη για την επισκευή". 

Όπως καταλαβαίνετε, ακολούθησαν πολλές και κωμικοτραγικές σκηνές, γιατί ο κοινός νους των διακοσίων ενενήντα επιβατών άρχισε να αναρωτιέται: όταν ένα αεροπλάνο χάνει δύο μηχανές από τη Μινεάπολη ως τη Βρετανία, πόσες άλλες μπορεί να χάσει επιστρέφοντας, χωρίς διακοπή, στη Νέα Υόρκη;

Τελικά προσγειωθήκανε σώοι στο βρομοαεροδρόμιο τής Νέας Υόρκης.

4. Τα φάρμακα που αγόρασε η Αντιγόνη (αρκετές χιλιάδες δολάρια) ήταν σκόρπια στις βαλίτζες οι οποίες χάθηκαν, τώρα μάς έρχονται μία-μία. Όμως εκεί στο απαίσιο βρομοαεροδρόμιο της Νέας Υόρκης (δεν πρέπει να υπάρχει πιο ανοργάνωτο και πιο δύσοσμο αεροδρόμιο στη Δύση), όμως εκεί λοιπόν στο αφιλόξενο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης, ξαναλέω, ούτε φάρμακα είχε η Αντιγόνη ούτε ειδικό κετογενικό φαγητό για να δώσει στο παιδί που παίρνει έντεκα φάρμακα ημηρεσίως.

Επέστεψαν στη Λάρνακα μέσω... Παρισίων. Ανταμώνοντας τη Μαρία-Φωτεινη μόνη της (γιατί η Αντιγόνη έμεινε πίσω, κάμποση ώρα για να περιγράψει τις εννιά βαλίτζες και το περιεχόμενό τους στον αρμόδιο της KLM), βλέποντάς με, λοιπόν η Μαρία-Φωτεινή, αντί να μου πει τι κάνω, "γεια" και τα λοιπόα, μου ξέκαθάρισε αποφασιστικά, όλο νάζι και παράονο: "δεν θέλω άλλο αεροπλάνο, δεν θέλω άλλο αεροπλάνο"! Μην ανησυχείς, της είπα, δεν θα πάμε με αεροπλάνο στη Λευκωσία... και χάρηκε το παιδάκι μας...

Να μην τα πολυλογώ, επέστρεψαν μία μέρα αργότερα, πολύ καταβεβλημένες, αλλά όχι και εντελώς άκεφες.

Μετά και από αυτην την περιπέτεια, θα επαναξετάσουμε τα ταξίδια μας στη Μέιγιο. Ήδη έχουμε επαφές με ένα νοσύστατο κέντρο (για το Ντραβέ) στη Βρετανία. Σε δύο μήνες θα το επισκεφτεί η Αντιγόνη για... αναγνώριση και θα σας έχουμε νέα.

Ελπίζουμε όμως και στη φαρμακευτική μαριχουάνα η οποία έχει αποδειχθεί σωτήρια για τα παιδιά με ανεξέλεγκτες κρίσεις! (Ήδη έχουμε αρχίσει επισταμένη έρευνα.) 

Καλό χειμώνα! 

Με αισιοδοξία!
Κώστας


Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

Ο ρατσισμός έξω και μέσα μας (η αλήθεια να λέγεται)

Ο νέος μας γείτονας και φίλος, ο Στηβ, είναι χριστιανός Νιγη-ριανό-Αμερικανός (πρώτης γενιάς) που κάνει μεταπτυχιακά στη Μέιγιο Κλίνικ. Κάθε απόγευμα, μετά τα μαθήματα και την πρακτική του, μαζί με ένα συμφοιτητή και φίλο του, τον Μάτζυ (που είναι μουσουλμά-νος) έρχονται σπίτι και παίζουν με τη Μαρία-Φωτεινή για μία και δυο ώρες. Η Μαρία-Φωτεινή έχει τον τρόπο της να κλέβει καρδιές από καλές ψυχές και να δείχνει την ευγνωμοσύνη της. (Ρότσεστερ., Ιούνιος 2013)



Εμείς ως οικογένεια (στη Λευκωσία ζούμε) βιώνουμε το ρατσισμό σε βάρος τής κόρης μας η οποία πάσχει από βαριά επιληψία και ψυχοκινητική καθυστέρηση.

Τι να σου κάνουν οι άλλοι, όταν, ώρες-ώρες δείχνουν να μη θέλουν την παρέα της ούτε κάποια από τα ξαδελφάκια της. Γενικώς, οι πάντες (με ελάχιστες εξαιρέσεις) την αποφεύγουν: άλλοι επειδή δεν θέλουν να την βλέπουν από... οίκτο ("κρίμα μάνα μου, παίρνει πολλά φάρμακα"). άλλοι επειδή τους χαλάει το σκηνικό ("πώς γίνεται ένα τόσο όμορφο κορίτσι να είναι καθυστερημένο;") και άλλοι γιατί έχουν πολύ πιο σοβαρές ασχολίες από το να ξοδέψουν το χρόνο τους σε ένα "εντεκάχρονο ιδιότροπο και επιληπτικό".

Αντίθετα, όταν τα καλοκαίρια το παιδί και η μανούλα πηγαίνουν για επανεξέταση και θεραπεία σε μια μικρή πολιτεία των ΗΠΑ, κάτω από τα σύνορα με τον Καναδά (όπου μένουν κοντά στο νοσοκομείο για τέσσερις ή και για πέντε μήνες), εκεί η κόρη μας χαίρεται τη ζωή της, τους φίλους της και τα παιδάκια στις παιδικές χαρές και τη γειτονιά! Εκεί είναι παντού μα παντού όχι απλώς αποδεκτή, αλλά και επιθυμητή! Πιάνει κουβέντα με παιδιά (στα αγγλικά), τα αγκαλιάζει, τρέχουνε, γελούνε, φωνάζουνε, χορεύουν!

[Την πρώτη μέρα που φτάσανε (στις 7 Μαϊου), δεν έκλεισε μάτι. Περίμενε να ξημερώσει, γιατί ήξερε ότι το πρωί θα την επισκέπτονταν ο Αμούγια, η Σιένα και η Σέιτζ -υιοθετημένα παιδάκια από την Ινδία. "Κοιμήσου, αγαπούλα μου", την εκλιπαρούσε η μανούλα. "Όχι, εγώ περιμένω τους φίλους μου", απαντούσε η κορούλα μας σθεναρά και με ανυπομονησία.]

Ο ρατσισμός που υφίσταται η διαφορετικότητα τής κόρης μας στην κυπριακή κοινωνία και η αποδοχή που απολαμβάνει από τη συγκεκριμένη αμερικάνικη μικροκοινωνία, δεν σημαίνει ότι όλοι οι Κύπριοι της Λευκωσίας είναι γενικώς και αορίστως ρατσιστές και όλοι οι Αμερικανοί τού Ρότσεστερ τής Μινεσότα είναι αντιρατσιστές (ασχέτως εάν η συμπεριφορά των πρώτων είναι ραστιστικότατη, ενώ των άλλων όχι).

Σημαίνει κάτι άλλο: ότι εκεί, στο Ρότσεστερ, για συγκεκριμένους λόγους και κοινωνικές συνθήκες, ο κόσμος έχει περάσει από την ανεκτικότητα στην αποδοχή τής διαφορετικότητας, ενώ εδώ, για τους αντίθετους ακριβώς λόγους, ο κόσμος δεν πλησίασε ούτε καν στην ανεκτικότητα έναντι τής διαφορετικότητας (παρά το γεγονός ότι κατά την τελευταία δεκαετία έχουν γίνει και στην Κύπρο τεράστια άλματα υπέρ της ανεκτικότητας σε άλλους τομείς).

Ποιοι είναι αυτοί οι λόγοι; Νομίζω μπορούμε να τους εικάσουμε:

Εκεί, στο Ρότσεστερ, όπου βρίσκεται και το τεράστιο και υπερσύγχρονο νοσοκομείο που λέγαμε, η κοινωνία είναι πολυεθνική (όπως συμβαίνει και στα περισσότερα αστικά κέντρα των ΗΠΑ) και ευαίσθητη προς τα άτομα με προβλήματα υγείας (καθώς το εν λόγω νοσοκομείο είναι ειδικευμένο στους καρκίνους, στα νευρολογικά και στα ορθοπεδικά με την προσθήκη τεκ-μελών). Παράλληλα τα παιδάκια εξ απαλών ονύχων εξοικειώνονται με τη διαφορετικότητα, χάρη στις "πολύχρωμες" παιδικές εκπομπές (πχ ο "Μπάρνυ") όπου συμμετέχουν, αναλογικά, ταλαντούχα παιδιά κάθε φυλής και χρώματος. Χώρια τούς δασκάλους τους οι οποίοι είναι επαρκώς, εμπράκτως και ενσυνειδήτως αντιρατσιστές (διαφορετικά θα μένανε στην ανεργία  - εκεί η αντιρατσιστική νομοθεσία δεν είναι παίξε-γέλασε).

Τίποτε από τα παραπάνω δεν συμβαίνει στην κυπριακή κοινωνία. Και πολυεθνική δεν είναι (με τους Τουρκοκυπρίους μας χωρίζει η... νεκρή ζώνη και πολλά άλλα συμφέροντα αληθινά ή και φαντασιακά), και η διαφορετικότητα αντιμετωπίζεται, στην καλύτερη περίπτωση, με οίκτο: ομοφυλόφιλος είναι; Κρίμα, μάνα μου! Παραπληγικός είναι; Κρίμα, μάνα μου! Καρκίνο έχει; Κρίμα, μάνα μου! Ευτραφής είναι: Κρίμα, μάνα μου. Και πάει λέγοντας... Αμέσως μετά δε την επιφωνηματική εκδήλωση οίκτου, ακολουθεί η... αποστροφή και η... στροφή...

Οι συνθήκες ζωής, λοιπόν, και η όποια περιρρέουσα υπαρκτή ή ανύπαρκτη, εδραιωμένη ή αναιμική κουλτούρα ανοχής/αποδοχής, μάς κάνουνε έτσι ή αλλιώς. Και εγώ, αν δεν είχα την εντεκάχρονη κόρη μου βαριά άρρωστη, αν δεν είχαμε υποστεί τον κοινωνικό της αποκλεισμό, θα ήμουνα άραγε τόσο ευαίσθητος (όσο ελπίζω ότι είμαι) προς τα παιδιά με ειδικές ανάγκες και την πάσης φύσεως διαφορετικότητα;

Μέσα στις εν λόγω συνθήκες όμως, θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και την παιδεία μας, ό,τι δηλαδή απορρέει από την υγιή παράδοση τού ανθρωπιστικού ορθολογισμού και διαφωτισμού. Και εδώ το Σχολείο παίζει το ρόλο του, καλώς ή κακώς, επειδή όσα βιβλία και αν διαβάσουν οι μαθητές, αν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές ραστιστοφέρνουν εν αγνοία τους, τότε όλα είναι μάταια...

Είναι και αυτός ένα λόγος για το οποίον επανειλημμένα έχουμε σκεφτεί να μεταναστεύσουμε σ΄ εκείνη την πόλη των ΗΠΑ που λέγαμε, διότι εξ αντικειμένου είναι φιλική προς τις διαφορετικότητες. Και θα το πράτταμε, αν μας το επέτρεπαν τα οικονομικά μας. (Η Λευκωσία θα χρειαστεί 200 χρόνια μέχρι να αποκτήσει αντισώματα κατά των λανθανόντων και μη ρατσιστικών έξεων, στάσεων και συμπεριφορών - αν το αποκτήσει ποτέ.)

Θα κλείσω με μια αποσπασματική κριτική προς το γνωστό παραμύθι του Αντερσεν «Το Ασχημόπαπο», που μάλλον κακώς το χρησιμοποιούνε οι παιδαγωγοί με αντιρατσιστική διάθεση.

Καταλήγει ο Αντερσεν:

[Λέγανε όλοι] «Ο νέος είναι ο ομορφότερος, τόσο νέος και τόσο αρχοντικός!» Όλοι οι υπόλοιποι κύκνοι υποκλινόταν μπροστά του. Τότε ο νεαρός κύκνος αισθάνθηκε ντροπή και έκρυψε το κεφάλι του μέσα στις φτερούγες του, αισθανόμενος τόσο περίεργα που και ο ίδιος δεν μπορούσε να εξηγήσει. Αισθάνθηκε μεγάλη ευτυχία αλλά καθόλου υπερηφάνεια, καθώς μία καλή καρδιά δεν αισθάνεται ποτέ υπερηφάνεια. Θυμόταν όταν όλοι τον κορόιδευαν και τώρα άκουγε όλους να λένε ότι είναι το ωραιότερο από όλα τα ωραία πουλιά. Οι πασχαλιές έσκυβαν προς το μέρος του στο νερό, ο ήλιος έλαμπε ζεστός και δροσιστικός. Τίναξε τα φτερά του, ο λεπτός λαιμός σηκώθηκε και από καρδιάς πανηγύριζε: «Τόση τύχη δεν τολμούσα ούτε να την ονειρευτώ όταν ήμουν ακόμη το ασχημόπαπο!»

Φρονώ, αγαπητοί φίλοι, όπως θα διαπιστώσατε και εσείς, ότι το παραμυθάκι του Άντερσεν είναι μόνο κατ΄ επίφασιν αντιρατσιστικό. Ναι μεν παρουσιάζει το δράμα (τον κατατρεγμό και τον αποκλεισμό) που αρχικά υφίσταται το Ασχημόπαπο, ωστόσο ο αφηγητής στο τέλος αποκαλύπτει στην... κοινωνία ότι έκανε λάθος που το δίωκε, αφού το Ασχημόπαπο δεν προοριζόνταν για... άσχημος ενήλικας, αλλά για ένας πανέμορφος Κύκνος!

Με άλλα λόγια, στην καρδιά του μύθου δεν βρίσκεται ο σεβασμός προς την διαφορετικότητα, αλλά ο ύμνος της υπεροχής και της... εκδίκησης που πήρε το... ασχημόπαιδο, για το οποίο κανείς τάχα δεν ήξερε ότι διέθετε... γονίδια αρχοντικά που το προόριζαν για... πρίγκηπα τής ομορφιάς! (Βέβαια, και αυτή η κριτική προσέγγισή μου έχει τον αντίλογό της. Ας μην σας βαρύνω όμως και με αυτόν)

Αυτά και συγγνώμη για τη βιαστική μου πολυλογία.
Με εκτίμηση, Κάπα

http://www.lifo.gr/mag/columns/5711?comments_page=2&comments_order=o#comments   Σχόλιο που έκανα με αφορμή το πρόσφατο κείμενο του αγαπημένου φίλου μας Νίκου Δήμου "Μην υποτιμάτε το ρατσισμό μέσα σας"




Greek Barney Theme

Lyons Partners