Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

Γράμμα στην άλλη μας κόρη


Βικτώρια μου, σπλάχνο μου, κορούλα μου, ψυχή μου, δεν σε κακίζω που έφυγες μακριά μας για σπουδές κι έπαψες να ρωτάς πώς είναι η μικρή σου άρρωστη αδελφούλα.

Λες ότι, επιτέλους, βρήκες την ευτυχία, ότι ανακάλυψες τι σημαίνει ηρεμία, χαρούμενη ζωή, ή, έστω, ζωή χωρίς σκοτούρες, φόβο κι αγωνία!

Λες ότι επιτέλους γλίτωσες από εκείνο το χτυποκάρδι που σού προκαλούσε η διαρκής απειλή τού επικείμενου θανάτου τής βαριά άρρωστης αδελφούλας σου με τις τόσες και τόσες αιφνίδιες, τραυματικές και παρατεταμένες κρίσεις επιληψίας.

Δεν σε αδικώ, ζωή μου, Βικτώριά μου!

Και όταν δάκρυσα, δεν ήταν για αυτά που μού είπες, αλλά επειδή συνειδητοποίησα πόσο μεγάλωσες, ότι είσαι πια γυναίκα πεντάμορφη σαν τη μανούλα σου και ότι έχεις κι εσύ δικαίωμα να χαράξεις το δικό σου ταξίδι στον κόσμο, να γνωρίσεις φίλους και φίλες που στερήθηκες στα μικράτα σου, να φλερτάρεις με το πέταγμα τών χελιδονιών, να ερωτευτείς στο φλοίσβο τών κυμάτων.

Γι΄ αυτό δάκρυσα. Επειδή όλα αυτά σού τα στερήσαμε όταν ήσουνα μαζί μας, καθώς μάς έβλεπες μονίμως να αντιστεκόμαστε στο χάρο που ξημεροβράδιαζε πάνω από το προσκεφάλι τής αδελφούλα σου.

Αχ, Βικτώριά μου, φως μου και πνοή μου, δεν σού θυμώνω!

Θυμώνει η έρημος με τη βροχή και η άνοιξη με τα λουλούδια; Θυμώνουν τα παιδιά με τη γιορτή και ο έρωτας με τα τραγούδια; Θυμώνει με το ψωμί ο πεινασμένος, με τη δροσιά ο διψασμένος, με τη χαρά ο λυπημένος, με τον αέρα ο πνιγμένος, με τη στεριά ο ναυαγός;

Όχι, καρδιά μου. Δεν σού θυμώνω.

Με ρωτάς τί κάνει η Μαρία-Φωτεινή, πώς νιώθει τώρα που είσαι μακριά της, αν τής λείπεις...

Τώρα, ψυχούλα μου, πώς να σού απαντήσω δίχως να σε στεναχωρήσω; Θα σού πω. Αλλά μη μαραζώσεις. Σ΄ αγαπάει πολύ και η αγάπη της δεν πρέπει να είναι λόγος για να λυπηθείς.

Λίγους μήνες μετά που έφυγες, η Μαρία-Φωτεινή απαρνήθηκε το όνομά της.

Πρώτα θυμήθηκε ότι έχεις κι εσύ δύο ονόματα, ότι σε λένε Βικτώρια-Άντρεα.

Και μετά άρχισε να μας ρωτάει επίμονα, πώς τη λένε την αδελφούλα σου; για να την ρωτήσουμε κι εμείς, πώς τη λένε την αδελφούλα σου; Κι απαντούσε: τη λένε Μαρία-Φωτεινή!!!

Κι εσένα, πώς σε λένε, τη ρωτούσαμε. Και μας απαντούσε: με λένε Βικτώρια-Άντρεα!!!

Τώρα πια δεν ακούει όταν την λέμε Μαρία-Φωτεινή. Αντιδράει άσχημα.

Για να πιει νερό, πρέπει να την παρακαλέσουμε: Βικτώρια-Άντρεα, πιες νερό.

Για να φάει το φαγητό της, πρέπει να την ικετεύσουμε: Βικτώρια-Άντρεα, φάε το φαγητό σου.

Για να πιει τα δέκα οχτώ της φάρμακα και σκευάσματα, πρέπει να την καλοπιάσουμε: Σε παρακαλώ, Βικτώρια-Άντρεα, πιες τις βιταμίνες σου. Βικτώρια-Άντρεα, πιες και την καρνιτίνη σου. Πιες κι αυτό το φάρμακό σου, Βικτώρια-Άντρεα...

Α, συνέβη και το άλλο: από τότε που έφυγες, ζήτησε να την πηγαίνουμε συχνά στο σούπερ-μάρκετ, στο Μετρό τής γειτονιάς μας, όπου πηγαίνατε μαζί.

Εκεί, από το προσωπικό, λάτρεψε τέσσερις υπαλλήλους τις οποίες συνεχώς αποζητά και όταν τις πετυχαίνει, τις αγκαλιάζει θερμά και τις φιλάει με πάθος.

Πρόκειται για την Αρετή, τη Μαργαρίτα, την Ειρήνη και τη Μαρία. Ξέρει τα ονόματά τους, αλλά αρνείται να τα πει. Τις βάφτισε κι αυτές... Βικτώριες και... Άντρεες... Χα χα χα!

Έτσι σε θέλω, καρδούλα μου, Βικτώριά μου, να γελάς!!!

Σ΄ αγαπώ μέχρι τον ουρανό, όπως σάς λέει και η μανούλα σου.

Γεια σου, αγαπούλα μου!

ΥΓ.1 Δεν έχουμε άλλη κόρη. Η Μαρία-Φωτεινή είναι το μοναχοπαίδι και μοναχοκόρη μας. Ωστόσο αληθεύει η μισή ιστορία, ότι η Μαρία-Φωτεινή αυτοαποκαλείται πλέον Μάριον, Βικτώρια και Άντρεα. Η Μάριον και η Άντρεα είναι ξαδελφούλες της. Η Βικτώρια, παιδική της φίλη. Πραγματικά είναι επίσης και τα πρόσωπα της Αρετής, της Μαργαρίτας, της Ειρήνης και της Μαρίας που εργάζονται στο Μετρό (στο Πλατύ Αγλαντζιάς). Πραγματική και η... αναβάπτισή τους σε Βικτώριες και Άντρεες. (Όλο το προσωπικό τού Μετρό έχει αγκαλιάσει τη Μαρία-Φωτεινή με απέραντη στοργή και τους ευγνωμονούμε!)

ΥΓ.2 Η φανταστική αυτή επιστολή αφιερώνεται στα αδέλφια τών παιδιών με ειδικές ανάγκες και βαριά νοσήματα.


Τετάρτη, 1 Μαΐου 2019

Τέρας, ήξερες


Τέρας,
Να ξέρεις
Δεν φταις εσύ
Ούτε κι εμείς
εδώ που ζούμε.
Τέρας,
Φταίνε οι νεκρές
Ήτανε ξένες
και ήξερες
πως δεν θα τις νοιαστούμε.


Κωνσταντίνος Καλλίμαχος., συγγραφέας-εκπαιδευτικός - Αρχική σελίδα

Εμείς είμαστε όλοι μας αθώοι


Εμείς είμαστε όλοι μας αθώοι.
Μη μας φορτώνεις τέτοια απαίσια εγκλήματα.
Ακούς τι σου λέω;
Δεν τις παρασύραμε εμείς στα δίχτυα του.
Δεν τις βιάσαμε εμείς.
Δεν τις βασανίσαμε εμείς.
Δεν τις δέσαμε εμείς.
Δεν τις σαβανώσαμε εμείς.
Δεν τις πετάξαμε εμείς στα βρομερά νερά τού πηγαδιού!
Ακούς τι σου λέω;
Και μη μου ξαναπείς ότι δεν αρκεί η αθωότητα για να είμαστε εμείς αθώοι!
Εμείς έχουμε τη συνείδησή μας πεντακάθαρη.
Την ξεπλύναμε σε κείνο το πηγάδι
Που τώρα ξεχειλίζει θάνατο.

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Έζησες τόσους αιώνες για να καείς σήμερα...


Ακόμη δεν σωριάστηκες
και ήδη ο κόσμος θρηνεί το χαμό σου.
Μα κάποιοι τρέχουν και μας παρηγορούν
ότι δεν ήσουν απλώς μία εκκλησία
"ένα θριαμβικό κατόρθωμα τής Τέχνης" είσαι
μια ιδέα παντοτινή που δεν θα σβήσει ποτέ της
το φως της θα καίει ες αεί
εις τους αιώνας των αιώνων
και τα λοιπά και τα λοιπά...
Να ξέρεις όμως
πως πρώτοι εκείνοι, σαν μείνουνε μόνοι
φριχτά θα θρηνήσουν
που σε είδαν να λιώνεις μπροστά μας
για πάντα.

Κωνσταντίνος Καλλίμαχος., συγγραφέας-εκπαιδευτικός - Αρχική σελίδα

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Κακή Γρίπη – Πέρσι, τέτοιον καιρό, παραλίγο να χάσουμε τη Μαρία-Φωτεινή

Την Πέμπτη, 1η Φεβρουαρίου, η Μαρία-Φωτεινή ξύπνησε με 39.2 πυρετό αλλά χωρίς επιληπτικές κρίσεις! Δεν προλάβαμε να χαρούμε και ως το μεσημέρι τη μιμήθηκε και η Αντιγόνη. Εγώ είχα τα μαύρα μου χάλια από την προηγούμενη βδομάδα και ψιλοσυνερχόμουνα, αλλά και πάλι δεν ήξερα τι να πρωτοκάνω, αφού η Αντιγόνη κατέχει τα της φροντίδας τού παιδιού (φάρμακα, κετογενικά γεύματα, σκευάσματα κλπ). Της δίνουμε αντιπυρετικά, πέφτει λίγο ο πυρετός αλλά και την Παρασκευή το πρωί και το Σάββατο πιάσαμε πάλι τριανταεννιάρια με τη διαφορά ότι τώρα το παιδί έφθινε, οπότε, το Σάββατο (τρεις Φεβρουαρίου) το μεσημέρι καλούμε το γιατρό στο σπίτι: «αφού δεν πίνει υγρά, κινδυνεύει να αφυδατωθεί, χρειάζεται ορό». Τηλεφωνάει στο Αρεταίειο, συνεννοείται με την παιδίατρο και το απόγευμα εγκατασταθήκαμε εκεί σε ένα δωμάτιο μόνοι μας, αλλά η Μαρία-Φωτεινή άρχισε πλέον να «αποσύρεται» και να «απουσιάζει» όλο και περισσότερο… (Πέθαινε κι εμείς ούτε που το πήραμε χαμπάρι…)
Η γιατρός, αν και της είπαμε ότι το παιδί είναι ευάλωτη ασθενής και πολλά παιδιά με Ντραβέ πεθαίνουν εξαιτίας της γρίπης (η οποία πυροδοτεί ανεξέλεγκτες κρίσεις), δεν έδρασε άμεσα  και αποφασιστικά (ακτινογραφίες, λοιπές αιματολογικές διαγνωστικές εξετάσεις και φάρμακα).  Έτσι η Μαρία-Φωτεινή παρέμενε στην κλινική με υψηλούς πυρετούς, εντελώς αβοήθητη επί τρεις ημέρες, με μοναδική βοήθεια εμάς συνεχώς δίπλα της και έναν… ορό. 

Τη Δευτέρα, αργά το βράδυ, διαπίστωσε η Αντιγόνη ότι το παιδί έχασε εντελώς το χρώμα του και μόλις που ανάπνεε. Φωνάζουμε τη νοσοκόμα, ζητάμε οξύμετρο και δεν είχαν! Φέρνουν από τις Πρώτες Βοήθειες (το δωμάτιό μας ήταν στην από εδώ πλευρά του δευτέρου ορόφου και οι Πρώτες βοήθειες στου διαόλου τη μάνα, στην άλλη πλευρά τού ισογείου) και βλέπουμε ότι το οξυγόνο είχε πέσει κάτω από 70 (το φυσιολογικό είναι γύρω στο 95 με 97). Πανικός…
Αμέσως, χαράματα τής Τρίτης, η  Αντιγόνη απαιτεί τώρα αμέσως να κάνουν ακτινογραφία στη Μαρία-Φωτεινή, η οποία έδειξε ότι μόνο ο μισός πνεύμονας είναι ανοιχτός! Φτάνει και η γιατρός έντρομη, της δίνει κορτιζόνη, αντιβίωση και συνεχή παροχή οξυγόνου στο φουλ, αλλά ξαναπήγαν το… οξύμετρο στις Πρώτες Βοήθειες! Πετάχτηκε η Αντιγόνη σπίτι και έφερε ένα (προ ετών είχε αγοράσει δύο στην Αμερική) κι εκεί μείναμε κολλημένοι να κοιτάμε τις διακυμάνσεις τού οξυγόνου.
Λίγο πριν φέξει η Τρίτη, βλέπω ότι παρά το οξυγόνο που δίναμε στο παιδί, το οξύμετρο έδειχνε πως το οξυγόνο τού οργανισμού έπεφτε συνεχώς… 

Βάζουμε το παιδί στην Εντατική του Αρεταίειου (όπου μία τουαλέτα εντός της ήταν φουλ περιττώματα) στις δέκα το πρωί, οπότε άρχισαν οι εντατικολόγοι να το κατατρυπούν εναλλάξ, δίχως προφανή λόγο, πότε στο ένα χέρι και πότε στο άλλο, αδυνατώντας να βρουν φλέβα – μού ήλθε να τους πνίξω. (Η αρχι-νοσοκόμα που είχαμε κάτω, έβρισκε φλέβα με την πρώτη). 

Κατά το μεσημέρι φτάνει κι ένας γνωστός πνευμονολόγος ο οποίος βλέποντας την ακτινογραφία και την κατάσταση του παιδιού (βρισκόταν σε συνεχή λήθαργο) έφριξε: «το παιδί πρέπει επειγόντως να φύγει αμέσως για την Εντατική του Μακαρείου» – ήταν σα να έλεγε, εγώ νίπτω τας χείρας μου, ή φεύγετε και ζείτε ή μένετε και πεθαίνετε…
Εμείς βέβαια, από τις εφτά το πρωί είχαμε επιστρατεύσει Θεούς και Δαίμονες, προσπαθώντας να διακομιστεί το παιδί στο Μακάρειο, αλλά δεν τη δεχόντουσαν επειδή είναι πάνω από 15 (16 παρά δύο μηνών). Παράλληλα, οι δικοί μας, καλού κακού, τηλεφωνούσαν και στο Γενικό Νοσοκομείο που απαντούσε ότι, ναι μεν της έχουμε κρεβάτι, αλλά σε μια τέτοια κρίσιμη κατάσταση θα ήταν καλύτερα για το παιδί να πάει στο Μακάρειο αφού ο σωματότυπός του είναι παιδικός… (Το παιδί πέθαινε κι αυτοί παίζανε πινγκ-πονγκ…)
Η Αντιγόνη, αν και βαριά άρρωστη με υψηλό πυρετό, τηλεφωνούσε και πίεζε εχθρούς και φίλους, αλλά μάταια, όπως κι εγώ. Έτσι ανέλαβε η μάνα της η οποία είχε δραστήριο ρόλο στην προεκλογική εκστρατεία του Αναστασιάδη. Στέλνει απειλητικό sms στον Αβέρωφ Νεοφύτου (ήταν και κι εκείνος με γρίπη και σαράντα πυρετό) και του λέει έτσι κι έτσι κι αν δεν μπει στο Μακάρειο θα βγω στα κανάλια κι όποιον πάρει ο χάρος! Τηλεφώνησε και στη Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου Υγείας η οποία αμέσως κάλεσε το Διευθυντή τής Παιδιατρικής τού Μακαρείου να δεχθεί τη Μαρία-Φωτεινή αλλά εκείνος αρνούνταν με το πρόσχημα ότι δεν έχει κρεβάτι, οπότε παρενέβη ο διευθυντής της παιδοχειρουργικής (ξάδελφος της Αντιγόνης) και συμφώνησαν να βγάλουν ένα παιδάκι από την Εντατική και να το μεταφέρουν στο παιδοχειρουργικό ώστε να βρεθεί κρεβάτι για τη Μαρία-Φωτεινή η οποία εν τω μεταξύ κατέφθασε με ασθενοφόρο στο Μακάρειο σχεδόν σε κώμα, αφού πρώτα ο διευθυντής του Μακαρείου μάς ανάγκασε να κάνουμε μία… αξονική στο Αρεταίειο όπου ήταν το παιδί (ώστε να φαίνεται σε τι κατάσταση ήταν όταν έφυγε από εκεί και να μην μπλέξουν οι γιατροί στο Μακάρειο, εάν έλθει το μοιραίο), το cd της οποίας όμως δεν μπόρεσαν να ανοίξουν στο Μακάρειο, επειδή τα μηχανήματά τους δεν είναι… συμβατά. 
Στο Μακάρειο, την Τρίτη, στις έξι το απόγευμα, επιτέλους πέσανε οι γιατροί με τα μούτρα: αντιβιώσεις, διουρητικά, οξυγόνα, φάρμακα, μάσκες κλπ. Ψάχνουνε για μία συσκευή εξωτερικού αναπνευστήρα αλλά δεν είχαν και στείλανε τον… Κλεάνθη, τον αδελφό της Αντιγόνης, να φέρει από το Γενικό Νοσοκομείο,  κι άρχισε το παιδί να αναπνέει… Αυτά το βραδάκι στις 6 Φεβρουαρίου, ανήμερα των γενεθλίων μου...  
Και το πρωινό της Τετάρτης μάς βρίσκει και τους δύο ξάγρυπνους και απελπισμένους (η Αντιγόνη έκλαιγε κι εγώ της κρατούσα το χέρι) αυτή τη φορά έξω από την εντατική του Μακαρείου. Ξάφνου, βγαίνει μία νοσοκόμα, φωνάζει το όνομά μας και την ακολουθούμε στο γραφείο των γιατρών αλαφιασμένοι. Εκείνοι, αντί να μας ενημερώσουν για την υγεία τού παιδιού (που εξακολουθούσε να βρίσκεται ένας Θεός ξέρει σε ποια κατάσταση) προστάζουν αυστηρά να φύγει η Μαρία-Φωτεινή από το Μακάρειο, να μεταφερθεί στο Γενικό Νοσοκομείο,  γιατί έρχονται δύο παιδάκια μισοπεθαμένα και δεν υπάρχει χώρος… Η Αντιγόνη σωριάστηκε στην καρέκλα, η μάνα της πήγε να πάθει συγκοπή κι εγώ δεν πίστευα στ΄ αφτιά μου! Ο διευθυντής και μία άλλη διευθύντρια νομίζω (δεν ξέρω από ποιο τμήμα) μας είδαν αποσβολωμένους,  πήρανε θάρρος και άρχισαν να φωνάζουν και να προκαλούν: «κύριε Καλλίμαχε, δεν θα μας βάλετε εσείς σε ηθικά διλήμματα», πολύ εριστικά και σχεδόν ακαταλαβίστικα. (Δεν ξέρω αν το έκαναν επίτηδες, αλλά μου έδωσαν στην εντύπωση ότι ήθελαν να με προκαλέσουν, να παραφερθώ, να έλθει η Αστυνομία και να γίνει το δικό τους). Η πεθερά μου κινήθηκε εναντίον τους απειλητικά αλλά εγώ της ένευσα πολύ αυστηρά να κάνε μείνει στην άκρη.  
Πολύ ήρεμα και ευγενικά ζήτησα διευκρινίσεις από το διευθυντή. (Την άλλη γιατρό ή και διευθύντρια (;) που δεν την ήξερα, αλλά κάτι μού θύμιζε η φάτσα της, και η οποία ήταν ανεξήγητα επιθετική ενάντια στην απελπιστικά καταβεβλημένη Αντιγόνη, την αγνόησα εντελώς και επιδεικτικότατα.) Κοιτούσα μόνο το διευθυντή, ο οποίος είχε πλέον καλμάρει. Του λέω, δεν έχω αντίρρηση να φύγει η Μαρία-Φωτεινή από το Μακάρειο, φτάνει να μου εγγυηθείτε γραπτώς ότι δεν θα πεθάνει στο Γενικό. Και μου απαντάει «Δεν σας το εγγυώμαι». Κι εγώ τους λέω, δεν συναινώ. «Μα θα πεθάνουν δύο άλλα παιδάκια πιο μικρά», άρχισαν πάλι να φωνάζουν: «Κύριε Καλλίμαχε, το όριο είναι τα δεκαπέντε. Η κόρη σας είναι σχεδόν δεκαέξι». Συμφωνώ, τους λέω, όμως ο σωματότυπος τού παιδιού είναι δωδεκάχρονου, γι΄ αυτό στο Αρεταίειο δεν ξέραν τι να κάνουν. «Μα ο νόμος είναι ξεκάθαρος», μου λένε. «Αν με πάνε στον Εισαγγελέα...». – Ο δικαστής θα συνεκτιμήσει και άλλους παράγοντες, του απαντώ, και κυρίως το γεγονός ότι η 16χρονη, μικρόσωμη Μαρία-Φωτεινή βρίσκεται σχεδόν σε κώμα. Είδαν κι απόειδαν: «εσείς τι θα κάνατε στη θέση μας;» με ρωτούν. Και τους είπα έχω λύση: βρείτε μας εδώ μέσα ένα μικρό χώρο κοντά στην Εντατική, να τον μετατρέψουμε σε αποκλειστική εντατική για τη Μαρία-Φωτεινή κι εκεί θα είμαστε εμείς μέρα-νύχτα να παρακολουθούμε τα μόνιτορς και αναλόγως θα καλούμε πότε τη νοσοκόμα και πότε τον εντατικολόγο. Έτσι θα απελευθερωθεί ο χώρος για τα άλλα παιδάκια, τα οποία εν τω μεταξύ κατέφθασαν με ασθενοφόρα σε αθλία κατάσταση κι αυτά και οι κατακαημένοι οι γονείς τους...
Σκεφτείτε το, τους είπα και κατεβήκαμε να ενημερώσουμε τον παιδονευρολόγο, ο οποίος μας πληροφορεί ότι το πρωί, όταν εξέτασε τη Μαρία-Φωτεινή διαπίστωσε πως αν και ανέπνεε, ωστόσο δεν ανταποκρινόταν στα εξωτερικά ερεθίσματα, γι΄ αυτό και εξεπλάγην με όσα του είπαμε, αλλά δεν διανοήθηκε να συγκρουστεί με τον προϊστάμενο του.
Επιστρέφοντας, πήγα κατευθείαν έξω από το παραθυράκι τής Εντατικής και φύλαγα σκοπιά να μην αγγίξει κανείς τη Μαρία-Φωτεινή. Κατάλαβαν ότι δεν κάνουμε πίσω και μας ξανακάλεσαν, αυτή τη φορά ήσυχα και πολιτισμένα και τα βρήκαμε. Μετέφεραν κάπου αλλού ένα παιδάκι (με νεφρική ανεπάρκεια, νομίζω) που είχαν σε αποκλειστικό θάλαμο δίπλα από την Εντατική, και σε αυτήν την καμαρούλα θα στριμώχνανε τη Μαρία-Φωτεινή και εμάς με όλα τα χρειώδη: οξυγόνα, ορούς, μόνιτορς, οξύμετρα, αισθητήρες κλπ.
Εν τω μεταξύ, κοιτώντας από το παράθυρο τής Εντατικής, διαπιστώνω ότι η Μαρία-Φωτεινή άνοιξε τα μάτια! Της κάνω νόημα, με βλέπει, τη χαιρετώ, σηκώνει ψηλά τα τρεμάμενα χέρια με τους ορούς και με χαιρετάει. Έτρεξα, το είπα στην Αντιγόνη και παραλίγο να εκραγούν τα μάτια της… Επέστρεψα πάλι στο παράθυρο και την ξαναχαιρετώ και μου κάνει νόημα να μπω μέσα,  αλλά απαγορεύεται, οπότε τής ψιθύρισα «κοιμήσου, αγαπούλα, να ξεκουραστείς» και υπάκουσε!
Ξαναπάμε στο διευθυντή: «Εντάξει, θα μεταφέρουμε σε λίγο τη Μαρία στο μικρό θάλαμο που είναι δίπλα στην Εντατική, θα είστε κι εσείς εκεί μέσα συνέχεια και εγώ θα δώσω εντολή στις νοσοκόμες να σας εξυπηρετούν». Πράγματι, τής εξασφάλισαν τα πάντα: συνεχή παροχή οξυγόνου, φάρμακα και διουρητικά με σωληνάκι που κατέβαινε από τη μύτη στο στομάχι (από εκεί αρχίσαμε να της δίνουμε σιγά-σιγά και το διατροφικό της σκεύασμα), και αντιβιοτικά και αντιπυρετικά από τον ενδοφλέβιο ορό κι αρχίσαμε κάθε μέρα να πηγαίνουμε όλο και καλύτερα!
Τη Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου ήλθε ο ένας εντατικολόγος (που μας αγάπησε πολύ – ο άλλος μας κρατούσε μούτρα) και μας λέει «έχουμε θεαματική βελτίωση! Ο ένας πνεύμονας καθάρισε εντελώς και ο άλλος έχει λίγα στίγματα». Την Τρίτη βγάλανε το σωληνάκι και την Τετάρτη το μεσημέρι (στις 14 Φεβρουαρίου) τον ορό και φύγαμε. Πέμπτη πρωί ξυπνήσαμε στο σπίτι μας αισιόδοξοι, αν και λιγάκι κουρασμένοι… Σήμερα, Καθαρά Δευτέρα, σχεδόν είκοσι μέρες μετά τον πρώτο πυρετό, η Μαρία-Φωτεινή παίζει, χορεύει και τραγουδά στο σπίτι. Είναι όμως αρκετά αδύναμη - αραιά και που παραπατάει.
Α, προχτές την Παρασκευή ήλθε ταχυδρομικώς και ο λογαριασμός από την κλινική που πήγε να μας πεθάνει το παιδί: 2245 ευρώ. Δεν πειράζει. Τέλος καλό, όλα καλά!
Με αγάπη, Κώστας
ΥΓ. Το εκπληκτικό ήταν ότι παρά τους υψηλούς πυρετούς, δεν είχαμε επιληπτικές κρίσεις – παλιά, μόλις ανέβαινε στο 37 πάθαινε γενικευμένους σπασμούς. Η Αντιγόνη έψαξε και βρήκε ότι αυτό συνέβη και σε ένα παιδί με Σύνδρομο Ντραβέ, του οποίου όμως άρχισαν οι κρίσεις μόλις πέρασε η γρίπη… Ίδωμεν.
Καθαρά Δευτέρα τού 2018

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019

Κυπριακό Δίκαιο και Δικαιοσύνη: Η Διαφθορά, το Νόμιμο και το Ηθικό, το Περί Δικαίου Αίσθημα και η Αμεροληψία


Θυμάμαι, στις αρχές τής δεκαετίας του ΄80 (αρχίζοντας τις σπουδές μου στη Σχολή Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών), όλους τούς πρωτοετείς, που δεν είχαμε δικηγόρους γονείς και δικαστές, μάς περίμενε μία φριχτή απογοήτευση, όταν, εν χορώ, οι Αριστόβουλος Μάνεσης και Δημήτρης Τσάτσος, (αμφότεροι επιφανείς καθηγητές Συνταγματικού Δικαίου) στην κατάμεστη Αίθουσα Σβώλου, νέτα σκέτα και σταράτα, μάς ξεκαθάρισαν ότι, ακόμη και στα πλαίσια τής Φιλοσοφίας τού σύγχρονου Δικαίου, δεν υπάρχει Δικαιοσύνη. Υπάρχουν απλώς δικαστικές αποφάσεις.

Καθώς συνειδητοποίησα τι εννοούσαν, μου ήρθε να βάλω τα κλάματα. Εν τω μεταξύ, πάγωσε και το αμφιθέατρο. Το κατάλαβαν και γύρεψαν να μας παρηγορήσουν λέγοντας ότι, παρά ταύτα, μπορούμε να μιλάμε για "το περί δικαίου αίσθημα" που όμως είναι κάτι το απολύτως θεωρητικό και ενδεχομένως εντελώς κουτό στα μάτια τής νομικής γραφειοκρατίας, το οποίο, ωστόσο, όταν πληγώνεται, δικαστές και δικαστήρια ευτελίζονται στα μάτια τών πολιτών, παρασύροντας και το κύρος τών δημοκρατικών θεσμών συλλήβδην. Εν πάση περιπτώσει, Δικαιοσύνη, ως κάτι το ορατό και χειροπιαστό, δεν υφίσταται, ούτε παράγει έννομες συνέπειες.

(Τότες άκουσα για πρώτη φορά τα εφηβικά μου οράματα να σωριάζονται με πάταγο.)

Αν και αποφοίτησα πρώτος από τη Σχολή μου, με βαθμό πτυχίου 8,93 (συγχωρέστε μου αυτήν την περηφάνια: είναι για να δικαιώσω τη μάνα μου που με σπούδασε στερούμενη τα πάντα), το λοιπόν, επαναλαμβάνω, αν και τα πήγα περίφημα, είχα παραμείνει μία πληγωμένη, μελαγχολική ψυχή και γι΄ αυτό ουδείς εξεπλάγην όταν άλλαξα κλάδο και αφοσιώθηκα στις Νεοελληνικές Σπουδές.

Πού να ήξερα ότι όλα εκείνα τα νομικά και τα νομικίστικα πού κάποτε έπαιζα στα δάχτυλα, θα μου γινόντουσαν πολύτιμοι σύντροφοι, ειδικά τα τελευταία 16 χρόνια, αφ΄ ότου γεννήθηκε η κόρη μου και αρρώστησε βαριά! Γιατί, έκτοτε, δίνουμε μία άνιση μάχη με τη γραφειοκρατία, αρχικώς τού Υπουργείου Υγείας, κατόπιν με τη γραφειοκρατία τού Υπουργείου Παιδείας και εσχάτως με τη γραφειοκρατία τού Διοικητικού Δικαστηρίου όπου η υπόθεση τής Μαρίας-Φωτεινής (για τα φάρμακα που τής στερήσανε το 2013) παραμένει ακόμη σε εκκρεμότητα, μάλλον αναμένοντας την ετυμηγορία τού Δικαστή.

Πολλοί νομίζουν ότι Διαφθορά σημαίνει ωμή συναλλαγή με απτά οικονομικά οφέλη. Ναι, αυτή είναι η ακραία της μορφή. Υπάρχει όμως και η μικροκλίματα τής διαφθοράς: εάν είμαι καθηγητής και το παιδί μου αρρωστήσει βαριά και κάνει πάρα πολλές απουσίες, είναι βέβαιο ότι δεν τρέχει τίποτε, εν αντιθέσει προς την κόρη τής Ελευθερίας, την Αναστασία, η οποία πέρσι, αν και αρρώστησε βαριά με πνευμονία και έμεινε στο Νοσοκομείο για τρεις βδομάδες, λίγο έλειψε να την αφήσουν στην ίδια τάξη! Μονάχα με απειλές ότι θα δημοσιοποιήσουμε τις ενδοσχολικές ανισότητες, αναγκάστηκαν οι ιθύνοντες να μας κάνουνε τη χάρη.

Το να μου εκδοθεί άδεια οικοδομής σε χρόνο ρεκόρ, επειδή ο προϊστάμενος είναι θείος μου είτε γιατί μού είναι υπόχρεος είτε επειδή προσέφερα στην κόρη του και στην αδελφή του από ένα βαρύτιμο σαλονάκι αντί πινακίου φακής, ναι, αυτό αποτελεί άλλη μία πολύ συνηθισμένη όψη τής διαφθοράς. Ωστόσο ελάχιστη κοινωνική βαρύτητα έχει εν σχέσει με τις "χαλαρώσεις" που προσφέρθηκαν στον τάδε μεγαλοεργολάβο ή στον δείνα μεγαλέμπορο οι οποίοι θησαυρίζουν σε βάρος τού δημοσίου κορβανά, εξαγοράζοντας κόσμο και κοσμάκη με ψίχουλα.

Η διαφθορά είναι συνηθισμένη και στο Δικαστικό Σώμα, όπου, όταν δεν είναι ωμή και απροκάλυπτη, συνήθως κινείται με αόρατα νήματα, κατά τρόπο μαγικό, καβουρδίζεται με βαρύγδουπα επιχειρήματα, αλατίζεται με πλήθος παραπομπών που ελάχιστα σχετίζονται με την υπόθεση και τέλος περιτυλίγεται με χρυσοποίκιλτες υπογραφές αδέκαστων δικαστών. Εκτός εάν οι δικαστές είναι στ΄ αλήθεια ευφυέστατοι και δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν, οπότε καταφεύγουν στις εξωδικαστικές συναλλαγές, σαν και αυτήν που προσφάτως ήλθε στο φως τής δημοσιότητας και εμπλέκει τον Εντιμότατο Πρόεδρο τού Ανωτάτου Δικαστηρίου, την κόρη του, την αδελφή του, τα αξιόγραφά τους και την αποζημίωσή που ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΤΡΑΚΟΣΙΑ ΑΛΛΟΙ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ έλαβαν (ΣΤΑ ΜΟΥΛΩΧΤΑ) από την Τράπεζα Κύπρου.

Αυτό δεν είναι Διαφθορά. Είναι πρωτίστως σκάνδαλο! Σκάνδαλο μεγατόνων το οποίο όμως (φευ!) σύντομα θα περάσει απαρατήρητο, αφού πρώτα υπονομεύσει ανεπανόρθωτα το κύρος τού κυπριακού Δικαστικού Σώματος στα μάτια τών πολιτών οι οποίοι, ύστερα από τόσα χρόνια, επιπλέον πληροφορηθήκαμε, πως ο τάδε δικηγόρος υποστήριζε υποθέσεις του στο Ανώτατο όπου προήδρευε ο... πατέρας του, παρακαλώ! Μάλιστα, ο υιός, είχε εθιστεί τόσο πολύ στην πρακτική αυτή ώστε να την θεωρεί αυτονόητα νομότυπη και να ζητά τώρα την κεφαλή τού καταγγέλλοντος επί πίνακι! Εδώ όμως σταματάμε να θρηνούμε και αρχίζουμε να γελάμε, πικρά, βέβαια...

Κυρίες και Κύριοι Δικαστές, είστε σοφοί άνθρωποι και γνωρίζετε καλύτερα από όλους μας ότι το νόμιμο δεν είναι πάντα και ηθικό. Το να διευθετήσω την αποζημίωση τής αδελφής μου και τής κόρης μου μέσα από φαινομενικά σύννομες διαδικασίες (αναφέρομαι την περίπτωση τών αξιογράφων και της Τράπεζας Κύπρου), δεν σημαίνει ότι ενήργησα και ηθικά.

Κυρίες και Κύριοι Δικαστές, εμείς ως οικογένεια, βάλαμε τις οικονομίες μιας ζωής στην Λαϊκή (την Παρασκευή) για να τις στείλουμε στην Αμερική (τη Δευτέρα) για να πληρωθεί το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν το παιδί μας, και το Σάββατο μας τις κούρεψαν. Κατέθεσα στην Τράπεζα ένα τεράστιο φάκελο αποδεικτικών στοιχείων και μας απέρριψαν.

Εσείς Εντιμότατε Πρόεδρε τού Ανωτάτου Δικαστηρίου, με τι επιχείρημα πείσατε την Τράπεζα να σας επιστρέψει τα χρήματα; Φυσικά και δεν θα απαντήσετε. Γιατί η απάντησή σας θα ήταν πολύ πιο λυπηρή και από τη σιωπή σας.

Ερχόμαστε τώρα στην υπόθεση τής Μαρίας-Φωτεινής που εδώ και χρόνια εκκρεμεί στο Διοικητικό Δικαστήριο επειδή η τότε δικηγόρος τής Δημοκρατίας (και, προσέξτε, νυν δικαστής τού Διοικητικού Δικαστηρίου) παραπονιόταν πως είχε πολύ φόρτο εργασίας. Τελικά ολοκλήρωσε την αγόρευσή της και συμπτωματικά, ένα μήνα μετά προσελήφθην δικαστής στο Διοικητικό.

Τώρα, ο Δικαστής που έχει την υπόθεσή μας (αναμένεται η απόφασή του) ίσως βρεθεί σε εξαιρετικά δυσχερή θέση μόλις κληθεί να αξιολογήσει τα επιχειρήματα τής τότε δικηγόρου τής Δημοκρατίας η οποία όμως τώρα είναι συνάδελφός του! Σημειώστε ότι πέντε είναι όλοι κι όλοι οι δικαστές τού Διοικητικού, οπότε ούτε ψύλλος στον κόρφο του, που λέει κι ο λαός.

Να λοιπόν, που η αμεροληψία μπορεί να αμφιβάλλεται, καθώς έλεγε ο Δημήτρης Μαρωνίτης, και για λόγους απολύτως προσωπικούς.

Μετά τιμής,

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

Αρχείο ιστολογίου 2018-2010

Ορισμένα από τα κείμενα της περιόδου 2010-2118

(Σημείωση: Μερικά από τα κείμενα 2006-2010 βρίσκονται στο βιβλίο μας ΕΠΙΛΗΨΙΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ)



Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2018

Στο εξής, να μην το αποκαλείτε Σχολείο Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευση. Να το λέτε σχολείο ειδικής αγωγής και... εκδίκησης (Ανοιχτή καταγγελία)

Στο εξής το σχολείο σας να μην το αποκαλείτε... (δείτε την ίδια ανάρτηση στο ΦΒ)

Στο εξής το σχολείο σας να μην το αποκαλείτε Σχολείο Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης. Να το λέτε σχολείο ειδικής αγωγής και... εκδίκησης! (Ανοιχτή καταγγελία του Κώστα Καλλίμαχου εναντίον του Ειδικού Σχολείου Αγλαντζιάς)

Κυρίες και κύριοι εμπλεκόμενοι εκπαιδευτικοί, καλημέρα σας,

1. Επί μήνες μία συνάδελφός σας, πέρσι και φέτος, ερχόταν στη 16χρονη κόρη μου Μαρία-Φωτεινή (για κατ΄ οίκον εκπαίδευση) κρατώντας μόνο τα κλειδιά στα χέρια της. Απλή επισκέπτρια και μάλιστα βιαστική: έφτανε όσο πιο αργά γινόταν και αναχωρούσε όσο πιο νωρίς μπορούσε. (Το Φεβρουάριο η Μαρία-Φωτεινή αρρώστησε βαριά, παραλίγο να τη χάσουμε, και οι προτεραιότητές μας ήταν άλλες, έτσι δεν ασχολήθηκα με το ζήτημα.)

2. Φέτος η Μαρία-Φωτεινή έδειξε μεγάλη προθυμία και δεκτικότητα. Ωστόσο η συνάδελφος σας επέδειξε πάλι την ίδια εμμονική αδράνεια και αδιαφορία.

3. Επειδή δεν ήταν στόχος μου να κινήσω διαδικασίες εναντίον της, (εσείς με αναγκάζετε να την εκθέσω τώρα) την προπερασμένη Πέμπτη τής μίλησα προσωπικά: «Σας παρακαλώ, να μην ξαναέλθετε στην Μαρία-Φωτεινή. Την επισκέπτεσθε με τα κλειδιά στα χέρια, φεύγετε όσο πιο γρήγορα μπορείτε και κατά την παρουσία σας δεν δείχνετε καμία απολύτως διάθεση ούτε καν για στοιχειώδη επικοινωνία με το παιδί, ενώ φέτος το παιδί είναι πολύ δεκτικό και πρόθυμο. Εάν θέλετε, αυτό το εικοσάλεπτο, πηγαίνετε σε μία καφετερία και δεν θα πω σε κανέναν τίποτε.»
Τής απευθύνθηκα στον πληθυντικό ευγενείας και με ρώτησε: «όλοι μας; να μην ξαναέλθει κανείς μας από το σχολείο;» Και της απάντησα ξεκάθαρα, ότι αυτό αφορούσε μόνο στην ίδια και σε κανέναν άλλον δάσκαλο και ότι επί μία δεκαετία, ποτέ και για κανέναν άλλο δάσκαλο της Μαρίας-Φωτεινής δεν είχαμε το παραμικρό παράπονο!

4. Εκ των υστέρων υποψιάζομαι ότι μάλλον κατασυκοφαντήθηκα πως τάχα μίλησα εναντίον όλων των δασκάλων που έρχονται στη Μαρία-Φωτεινή – κάτι που εάν όντως ελέχθη, συνιστά αισχρότατο ψεύδος.

5. Εν τω μεταξύ, διαπιστώνεται μία οιονεί λευκή απεργία: οι υπόλοιποι δάσκαλοι τού παιδιού, προφανώς σε ένδειξη συμπαράστασης προς την λεγάμενη, αρνούνται να έλθουν στη Μαρία-Φωτεινή επί μία βδομάδα και κανείς δεν μπήκε στον κόπο να μας ενημερώσει!

6. Ενημερώθηκα, μόλις την περασμένη Πέμπτη (μια βδομάδα μετά το περιστατικό) από την κυρία Διευθύντρια ότι έχει συνταχθεί και μία επιστολή, υπογεγραμμένη από τους δασκάλους τής Μαρίας-Φωτεινής, η οποία ζητάει να αφαιρεθούν οι κάμερες κατά την ώρα τού μαθήματος για να μην καταγράφεται το μάθημα.
Όμως οι συγκεκριμένες κάμερες δεν καταγράφουν τι συμβαίνει, δεν αποθηκεύουν στοιχεία ούτε κρατούν αντίγραφα. Απλώς δείχνουν τι τεκταίνεται σε πραγματικό χρόνο, ώστε είτε εγώ είτε η Αντιγόνη (έχουμε βάρδιες) να ενεργήσουμε πάραυτα εν όψει της όποιας επιληπτικής κρίσης (γνωρίζουμε τα προεόρτια).

8. Σημειώστε ότι οι 25 κάμερες που βρίσκονται σε όλο το σπίτι μας, τοποθετήθηκαν, λίγους μήνες μετά τη γέννηση τής Μαρίας-Φωτεινής, για την ασφάλειά τού παιδιού (δηλαδή, πριν 16 χρόνια και έκτοτε ανανεώνονται) και το πιο σημαντικό, μόνο η Αντιγόνη και εγώ είμαστε σε θέση να αντιλαμβανόμαστε κάπως τις επικείμενες επιληπτικές της κρίσεις και όχι το προσωπικό που την φροντίζει ή οι δάσκαλοί της.

9. Το να ζητάτε, λοιπόν, να απομακρυνθούν οι κάμερες είναι απαίτηση εκδικητική, παράλογη και ασύνετη. Είναι εκδικητική επειδή εμμέσως πλην σαφώς μάς τιμωρείτε που επέπληξα την απόλυτη αδράνεια τής συναδέλφου σας. Είναι δε παράλογη και ασύνετη, αφού κανένας από τους επισκέπτες/διδάσκοντες δεν δύναται να αντιληφθεί την όποια επικείμενη επιληπτική κρίση τού παιδιού μας και να λάβει τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα, οπότε, αν τους τύχει κάτι στην ώρα τους, αλίμονό μας!
Επιπλέον, η απαίτηση αυτή είναι και ο τέλειος αντιπερισπασμός, αφού προσπαθεί να αποσείσει τις ευθύνες τής περι ης ο λόγος συναδέλφου των και να τις μεταφέρει στις άψυχες… κάμερες!!!

10. Ασφαλώς η νυν καταγγελλόμενη συνάδελφός σας έχει τις αντιρρήσεις της και πολύ καλά κάνει! Είναι δικαίωμά της και το σεβόμαστε απολύτως! (Το ποιος όμως λέει αλήθεια και το ποιος ψέματα, μπορεί να εξαχθεί μόνον εάν αναζητηθούν τα κίνητρα εκάστου και ο νοών νοείτω…)

11. Εν πάση περιπτώσει, κυρίες και κύριοι… απεργοί τού Σχολείου Αγωγής και… Εκδίκησης, το ότι, πίσω από την πλάτη μας, είπατε ό,τι είπατε και αποφασίσατε ό,τι αποφασίσατε, είναι τουλάχιστον απαράδεκτο για να μην πω ανήθικο! Έπρεπε, προτού καταλήξετε σε μία απόφαση, είτε για τη λευκή παρατεταμένη απεργία σας, είτε για εκβιαστικές επιστολές (που συντάχθησαν εν κρυπτώ και παραβρύστω) να μας καλέσετε και να μας μιλήσετε διά ζώσης και όχι να εμφανίζεστε μετά από δέκα μέρες, κρατώντας στο χέρι ένα τελεσίγραφο.

Η υπογεγραμμένη απαίτησή σας να αποσύρουμε τις κάμερες για να έλθετε στη Μαρία-Φωτεινή είναι όντως τελεσίγραφο διότι γνωρίζετε καλά ότι εμείς, ως γονείς υπεύθυνοι, δεν θα αποσύρουμε τις κάμερες αφού κάτι τέτοιο θα έθετε σε κίνδυνο τη ζωή τού παιδιού μας!
12. Και βεβαίως, εννοείται πως το ζήτημα δεν είναι οι κάμερες αλλά η αδράνεια της συναδέλφου σας την οποία επέπληξα προσωπικώς.

Αυτή μου η αποδοκιμασία σάς πόνεσε και τώρα συμπαραστέκεστε σε μία συνάδελφό σας, χωρίς καν να προβληματιστείτε για το εάν λέει αλήθεια ή ψέματα!

Δείχνετε ευαισθησία προς μία συνάδελφό σας και δεν σας πέρασε καν από το μυαλό να δείξετε ανάλογη ευαισθησία προς ένα παιδί με ειδικές ανάγκες και νοητική υστέρηση!!!

Ξοδέψατε αρκετά αποθέματα συναδελφικής ενσυναίσθησης, αλλά δεν σας περίσσεψε ούτε ένα δράμι εκπαιδευτικής και ανθρωπιστικής ενσυναίσθησης!!!

Εξαιτίας αυτής τής επιλεκτικής σας ευαισθησίας, προέκυψαν δυο στρατόπεδα: εσείς με τη συνάδελφό σας από εκεί και εμείς οι γονείς με το άρρωστο παιδί μας από εδώ.

Κυρίες και κύριοι εμπλεκόμενοι εκπαιδευτικοί και κυρία Διευθύντρια του Σχολείου Ειδικής Αγωγής και… Εκδίκησης Αγλαντζιάς,

Εμείς ως γονείς είμαστε περήφανοι για την καταγγελία μας!
Εσείς, πόσο περήφανοι και περήφανες είστε για τις πράξεις σας;

Εντίμως,
Κώστας Καλλίμαχος
ΥΓ. Τώρα αρχίζει ο αγώνας!

Κωνσταντίνος Καλλίμαχος., συγγραφέας-εκπαιδευτικός
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos Kallimachos29 Οκτωβρίου