Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Ευρώπη και... ελπίδα

Για πιο φτηνά, μετακομίσαμε ακόμη πιο έξω, σ΄ ένα χαλικόδρομο, παράδρομο της δημοσιάς, που περισσότερο έμοιαζε με χείμαρρο, αφού το χειμώνα όλα τα νερά πέφτανε εκεί μέσα, σμιλεύοντας μικρές χαράδρες και ρυάκια που ξαφνικά σταματούσαν μπροστά σ΄ ένα υπερυψωμένο λιοστάσι για να καταλήξουν αριστερά στο μεγάλο γούπατο, όπου, την άνοιξη κωπηλατούσαμε πάνω σε πλαστικές σκαφίδες και το καλοκαίρι παίζαμε πόλεμο και κρυφτό.

Όλα αυτά που σ΄ εμάς τα παιδιά φάνταζαν χώρος σαγήνης και περιπετειώδους σκηνικού, για τον πολύτεκνο δάσκαλο, που έναν καιρό είχε αποσπαστεί στη Γερμανία και τώρα είχε χτίσει απέναντι, ήτανε κακό χωριό εγκαταλειμμένο με δημότες ανίδεους, άχρηστους δημοσίους υπαλλήλους και πονηρούς δημάρχους που άλλα μάς "εδείξανε και άλλα μας εμπήξανε".

Κι εμείς γελούσαμε, επειδή ο άτιμος συνδύαζε ένα σπάνιο αβλωνίτειο χιούμορ και γενναιόδωρη καρδιά - όταν πέθανε το μικρό του κοριτσάκι, έφτιαξε με δικά του έξοδα το δρόμο και μόνος του έδωσε το όνομά της στην οδό: οδός Ελπίδας...

Τις προάλλες που ταξίδεψα για να ανανεώσω την ταυτότητά μου, επισκέφτηκα και την παλιά γειτονιά. Η οδός Ελπίδας (και επισήμως τώρα) είναι όπως την άφησα πριν 35 χρόνια ή μάλλον όπως την έφτιαξε η μνήμη τής κόρης του δασκάλου.

Μονάχα ο δάσκαλος λείπει (πέθανε πριν λίγα χρόνια) και τα παιδιά του, που διέπρεψαν και είναι άλλα στην Αθήνα και άλλα στη Γερμανία "μεγάλοι και τρανοί" μου είπε ο Θόδωρας, που τον βρήκα κατά πενήντα κιλά βαρύτερο και με το ένα μάτι κατακόκκινο και πρησμένο, έτοιμο να πεταχτεί (υπερθυρεοειδισμός).

Εκεί που θυμόμασταν τα παλιά, σκύβει (είναι, βλέπετε, πανύψηλος) και μου λέει συνωμοτικά: 

-"Κώστα, είχε δίκιο ο δάσκαλος, κι εμείς μικροί και μεγάλοι τον κοροϊδεύαμε..."
- Σε τι είχε δίκιο, ρε Θόδωρε;
- ...που έλεγε "στο γούπατο μείναμε και γούπατο καταντήσαμε»... αλλά μην το πεις σε κανέναν, γιατί χάθηκα...
- ...και σε ποιον να το πω, ρε Θόδωρε;

Στο Θόδωρο - με αγάπη,
Κάπα

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Η μάνα μου η... κλέφτρα

- Έλα, μάνα, πώς είσαι; 
- Καλά, μωρέ, έτσι κάνει ο κόσμος; Τόσον καιρό κι ούτε ένα τηλεφώνημα;  
- Εγώ ούτε ένα τηλεφώνημα, που δουλεύω σαράντα οχτώ ώρες το εικοσιτετράωρο; Εσύ, πού είσαι τόσον καιρό; 
- Καλά, καλά… Για πες μου, τι κάνει η ΜαρίαΦωτεινή; Η Αντιγόνη πώς είναι; Ανάρρωσε; Νιώθει καλύτερα; 
- Καλύτερα ξεκαλύτερα, προχωράμε. Δεν έχουμε δικαίωμα να αρρωστήσουμε... 
- Να τις προσέχεις και τις δυο! Ακούς; Και στείλε, μωρέ, μια φωτογραφία τής ΜαρίαςΦωτεινής! Τι σου ζητάω;
Σου έδωσα ηλεκτρονική κορνίζα με δυο χιλιάδες φωτογραφίες! 
– Εγώ θέλω και μία μεγάλη, κλασική 
Καλά, θα σου στείλω... 
– Πάρε κι ένα τηλέφωνο τη Βίκη να της ευχηθείς για το γάμο της! Δεν έχω άλλον να μ΄ αγαπάει και να μου παραστέκεται. 
Θα παντρευτεί σε ένα μήνα κι εγώ θα την πάρω τηλέφωνο από τώρα; Άσε να παντρευτεί με το καλό! Κι εν πάση περιπτώσει, αν περίμενα από εσένα να μου θυμίζεις σε ποιον να τηλεφωνάω και πότε…
- Καλά, παιδάκι μου, καλά... Ξέρεις εσύ. 
- Τι έγινε με την Αλεξάντρα; Τα βρήκατε ή ακόμα; 
- Μου τηλεφωνάει και της το κλείνω! Ακούς εκεί να με πει κλέφτρα;... Α, έβαλε την Πάτρα να μου τηλεφωνήσει...  
- Την ποιά; Την Πάτρα; Πώς κι έτσι; 
- Φαίνεται νιώθει ενοχές και ντροπή γι΄ αυτό που μου έκανε. 
- Και την Πάτρα βρήκε; Πόσα χρόνια είχατε να μιλήσετε με την Πάτρα;
- Από το 1990, από τότε που έβαλε το Χρήστο να σας καταστρέψει  
Από πού κι ως πού πήγε να μας καταστρέψει το παιδάκι; 
- Τότε που σας πήγε στο δικαστήριο ζητώντας μισθούς…  
- Δεν μας έκανε καμία απολύτως ζημιά! Τον έβαλε η μάνα του να μας κάνει αγωγή ζητώντας τρεις μισθούς, επειδή ο άλλος τού είχε υποσχεθεί να τον προσλάβει για τρεις μήνες κι επειδή δεν τον προσέλαβε, ζήτησε τα... δεδουλευμένα και τελικά γέλαγαν όλοι στο δικαστήριο… Μη λες λοιπόν ότι ήθελε να μας καταστρέψει..
– Έτσι όμως έλεγε αυτός, ότι ήθελε να σας καταστρέψει! 
Κι επειδή το έλεγε; Κι ο Τσίπρας λέει ότι θα κάνει την Ευρώπη... κομμουνιστική! Πρέπει να τον πάρουμε στα σοβαρά! Κι η Ζωή διαγράφει το χρέος με... σποτάκια! Άλλο νούμερο και αυτή!
– Εγώ πάντως τον παραδέχομαι τον Τίπρα! Θα τον ψηφίσω! 
Ωραία, από την Χρυσή Αυγή περάσαμε στον Τσίπρα! Από τους εγκληματίες ναζιστές πέρασες στους ψεύτες λαϊκιστές! Μεγάλη πρόοδος!
– Τι να κάνω; Μόνο ο Τσίπρας και ο Καμμένος μπορούν να καταργήσουν το μνημόνιο. Η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί πια... 
- ... η καημένη... 
- Κορόιδευε εσύ, κορόιδευε... 
Ρε μάνα, πώς θα καταργήσει το μνημόνιο ο Τρίπρας; Τι θα κάνει; Σε στράβωσε κι εσένα το τσιμπρολόι; Δεν κοιτάς εκεί που σε λίγο δε θα έχουνε λεφτά για μισθούς και συντάξεις; 
- Να σου πω την αλήθεια, κι εγώ αγωνιούσα. Δεν ήξερα αν θα πάρω τη σύνταξη τού Μαρτίου... 
Βλέπεις; Τι μου λες λοιπόν ότι θα καταργήσει το μνημόνιο; Αν το… καταργήσει, δεν θα ξαναδείς λεφτά ούτε στον άλλον κόσμο! 
– Χτύπα ξύλο παιδάκι μου! 
Καλά καλά… θα ξαναδείς λεφτά... αλλά θα είναι δραχμές…  
-  Χα χα χα… 
- Και τι σου είπε η Πάτρα;  
- Χτυπάει το τηλέφωνο και μου λέει "Φωτεινή εσύ είσαι;" Δεν την γνώρισα. Ποια είσαι, τη ρωτάω; "Δεν με κατάλαβες;" Όχι δεν σε κατάλαβα; Ποια είσαι; "Η αδερφή σου η Πάτρα είμαι!" Καλά είμαι, Πάτρα μου, της είπα. Πώς και μου τηλεφωνάς μετά από τόσα χρόνια; Πού βρήκες το κινητό μου; "Η Αλεξάντρα μου το έδωσε;" Ααααα! Η Αλεξάντρα σ΄ έβαλε να μου τηλεφωνήσεις; Αααα... πες το λοιπόν! Να της πεις ότι δεν θέλω να ξαναδώ καμία σας! Ακούς! Το κτήνος ο άντρας μου ήταν άγιος μπροστά σας! Όλα τα έκανε, αλλά πουτάνα και κλέφτρα δεν με είπε ποτέ του! Εσείς με είπατε και πουτάνα και κλέφτρα; Και της το έκλεισα! 
Για σταμάτα, ποιος σε είπε πουτάνα και ποιος κλέφτρα και πότε; 
- Πουτάνα με είπε ο Βασίλης, όταν έμενα στο Βύρωνα! 
- Χα χα χα! Δηλαδή σε είπε πουτάνα ένας άνθρωπος με βαριά σχιζοφρένεια κι εσύ το πήρες στα σοβαρά! Ο άνθρωπος ήταν τρελός για δέσιμο... 
- Τρελός ξετρελός, με είπε πουτάνα και οι άλλες δεν αντέδρασαν! 
Τι ήθελες, δηλαδή, να τα βάλουμε με έναν τρελό και να τις πλακώσει στα χαστούκια; 
- Δεν με νοιάζει! Αδερφές μου ήταν, όφειλαν να με υπερασπιστούν κι όχι να αφήνουν τον ανώμαλο να με λέει πουτάνα μπροστά σε τόσο κόσμο!  
- Δεν θυμάσαι καλά! 
– Θυμάμαι πολύ καλά! 
Θυμάσαι τι έγινε μετά; 
- Πότε μετά; 
- Μετά που σε είπε πουτάνα; 
- Δεν θυμάμαι κι ούτε με νοιάζει!  
- … μετά λοιπόν γύρισε σε όλον τον κόσμο κι άρχισε να φωνάζει «γαμιέστε όλοι σας πούστηδες και πουτάνες» και τον έπιασε παραλήρημα αισχρολογίας και ήλθε η αστυνομία. Αν λοιπόν δεν γουστάρεις τις αδελφές σου, και σε αδικώ γι΄ αυτό… 
- ... κλέφτρα όμως με είπε η Αλεξάντρα και η Αλεξάντρα τά ΄χει τετρακόσια  
Πώς και σε είπε κλέφτρα;  
- Πέρυσι το χειμώνα πήγαινα τα απογεύματα σπίτι τους. Μου τηλεφωνούσαν και πήγαινα. Ήθελαν κι αυτοί παρέα, ήθελα κι εγώ λίγη ζέστη (έχουνε ωραίο τζάκι) και πήγαινα. Περνάγαμε καλά. Βέβαια εγώ όπως ξέρεις δεν τρώω κρέατα και κοτόπουλα. Τρώω μονάχα ψάρι και χόρτα. Αυτοί κάθε βράδυ ψήνανε κρεατικά και λουκάνικα. Βρόμαγε το σαλόνι και τα μαλλιά μου, άσε που ώρες-ώρες μου ερχότανε αναγούλα, οπότε αναγκαστικά αραίωσα τις επισκέψεις. Κάποια στιγμή μου τηλεφωνάνε και πάω. Τους βλέπω πολύ  στεναχωρεμένους και σκέφτηκα μην έπαθαν τίποτα ο Μιχάλης και ο Κώστας. "Μια χαρά είναι τα παιδιά ", που είπανε. Τότε; «Να, μάς λείπουν χίλια εννιακόσια ευρώ, όλη η σύνταξη.» Και πού τα είχατε ρε παιδιά τα λεφτά, τους ρωτάω. «Πίσω σου, στο συρτάρι», μου λένε. Ψάξτε, μωρέ, τους λέω, κι εγώ πολλές φορές ξεχνάω πού τα βάζω και τα βρίσκω την άλλη μέρα ή και την παράλλη. Ελάτε να ψάξουμε μαζί, και ανοίγω το συρτάρι. Δεν βρήκαμε τίποτε. Ούτε στις ντουλάπες ούτε πουθενά! Και τους λέω: χέρι δεν πάρει τόπος δεν ρημάζει. Ποιος άλλος μπαίνει εδώ μέσα; "Η Αλβανίδα και εσύ", μου λένε. Ε, τότε τα πήρε η Αλβανίδα, τους λέω (ο Θεός να με συχωρέσει, κόλασα τη γυναίκα). 
- Και τότε σε είπανε κλέφτρα;
 - Στάσου ντε.. Εκείνον τον καιρό φιλοξενούσα για κανένα μήνα τη Διαμάντω. Είχε έρθει για δουλειές. Είχανε οικονομικές δυσκολίες. Τους είχε κάνει αγωγή η Πάτρα για εκατόν εβδομήντα χιλιάδες ευρώ και ήτανε σε απελπιστική κατάσταση! Ήθελε να πουλήσει το κτήμα... 
- Γιατί της έκανε αγωγή η Πάτρα; Αλλά και σε ποιον δέχει κάνει αγωγή αυτή η γυναίκα...
- Μπερδεμένες καταστάσεις... Θυμάσαι που είχανε χτίσει μαζί εκείνο το ακίνητο και η Πάτρα είχε από κάτω την ταβέρνα και σκοτωνόντουσαν… 
- Παλιά ιστορία... 
– Τι παλιά; Γι΄ αυτούς ήτανε πάντα καινούργια! Έκανε αγωγή στη Διαμάντω και είχανε πολύ καλό δικηγόρο. Η Διαμάντω δεν είχε λεφτά για καλό δικηγόρο και ήλθε να πουλήσει το κτήμα για να βρει λεφτά, γιατί αν έχανε την αγωγή, θα της παίρνανε το σπίτι και προτίμησε να χάσει το κτήμα και να πληρώσει το δικηγόρο, παρά να χάσει την αγωγή και να μείνουνε στο δρόμο… 
- Πα πα πα πα…και πού κολλάει η Διαμάντω με την Αλεξάνδρα; 
- Να σου πω: η Διαμάντω ήθελε να την πηγαίνω από εδώ και από εκεί. Εντάξει. Τη βοήθησα στις δουλειές της. Αλλά μου ζητούσε να κάνουμε και μεγάλη ζωή τώρα στα γεράματα, να πηγαίνουμε στις ταβέρνες, να ξενυχτάμε κλπ. Και της λέω, εγώ Διαμάντω μου μια σύνταξη έχω κι αυτήν πετσοκομμένη, δεν περισσεύουν πλέον λεφτά για εξόδους. Μείνε εδώ όσο θέλεις, θα σου φτιάχνω ό,τι φαϊ αγαπάς, να πηγαίνουμε και καμιά βολτίτσα με το αυτοκίνητο για κανα καφέ εδώ γύρω, αλλά τα παλιά ξέχασέ τα, άλλαξαν οι καιροί… "Φτου σου σκύλα!", μου λέει. Παίρνει τα πράγματά της και πάει στην Αλεξάντρα κι εκεί θα με έπιασε στο στόμα της, για το ευχαριστώ, θα είπε αυτή τα παράπονά της και ξεφούρνησε κι η Αλεξάντρα τα δικά της... 
Τι είπε δηλαδή; 
- Ότι δεν έκλεψε η Αλβανίδα τα 1900 ευρώ αλλά εγώ!!! 
Ελα, ρε μάνα τώρα, μη κλαις... 
- ... μα να με πει κλέφτρα; 
- Την άκουσες με τ΄ αφτιά σου; 
- Όχι εγώ. Αλλά η Έλενα τηλεφώνησε στη Ζοζετ και της είπε ότι έκλεψα 1900 ευρώ από την Αλεξάντρα; 
- Η Έλενα; Παια Έλενα; 
- Η Έλενα της Διαμάντως; 
- Τι σχέση έχει η Έλενα με τη Ζοτέτ; Από πού κι ως πού... Κάνουνε παρέα;
- Όχι.
- Ε, τότε, πώς βρεθήκανε; Πότε; 
- Μετά που αυτοκτόνησε η Διαμάντω, στην κηδεία της! 
Και πού βρήκε το τηλέφωνο τής Ζοτέτ; 
- Σου είπα, στην κηδεία της μάνας της. 
Δηλαδή η Ζοζέτ πήγε στην κηδεία και πήρε το τηλέφωνό της η Έλενα και μετά της τηλεφώνησε για να της πει ότι έκλεψες τα λεφτά της Αλεξάντρας!!!  
- Είδες; 
- Και η Ζοζέτ τι έκανε;
 - Της είπε, "αν είναι να λες τέτοιες κουβέντες για την κυρία Φωτεινή, να μη μου ξανατηλεφωνήσεις!" 
- Μπράβο στη Ζοζέτ! Αλλά η Έλενα... κι ύστερα μου λες γιατί δε θέλω να έχω σχέσεις με το σόι σου!!! 
– Η Μαίρη ήταν καλός άνθρωπος - Θεός σχωρέστην! 
- Ναι, είχε καλή ψυχή... Οι υπόλοιπες όμως...  
- Τα λεφτά τις χάλασαν...
- Χαλασμένες ήταν πάντα... Θυμάσαι όταν σε χιλιοπαρακαλούσα να διεκδικήσεις το μερίδιο της περιουσίας που σου αναλογεί, μου απαντούσες ότι εγώ δεν βάζω τα λεφτά πάνω από τις αδελφές μου. Εγώ σου έλεγα ότι εκείνες βάζουν τα λεφτά πάνω από εσένα και από εμάς! Και το αποτέλεσμα ποιο ήταν; Σου πετάξανε λίγα ψίχουλα, αλλά γι΄ αυτό έφταιγε κι η μάνα σου που χάιδευε συνεχώς την Πάτρα και τη Λιλή κι εσένα σε είχε πεταμένη 
– Μόνο εμένα; 
- Είχε για πέταμα και τη Διαμάντω, ασχέτως αν της έδωσε τριπλάσιο μερίδιο από εσένα... 
– ... γιατί εκείνη έβριζε και φώναζε, ενώ εγώ δεν μπορούσα να βρίζω και να απειλώ τη μάνα μου...
Πόσο μετά το επεισόδιο αυτό αυτοκτόνησε η Διαμάντω; 
- Ποιο επεισόδιο, καλέ; 
- Που σε είπανε κλέφτρα...  
- Λίγους μήνες μετά… Δεν άντεχε να την πάει στο δικαστήριο η Πάτρα. Πανικοβλήθηκε. Πήδηξε από την μπαλκονόπορτα κι έπεσε με το κεφάλι ακριβώς έξω από την είσοδό της! Θα σκέφτηκε πως αν πεθάνει αυτή, θα γλιτώσουνε τουλάχιστον οι άλλοι το σπίτι... 
- Α, ρε Διαμάντω... Κρίμα...
- Κρίμα μοναχά...
Και μετά από όλα αυτά η Πάτρα είχε τα μούτρα να σου τηλεφωνήσει! Φαίνεται πως η Αλεξάντρα θα φοβήθηκε μη σε βρει κανένα κακό και.... 
– Η Αλεξάνδρα τώρα λέει ότι δεν με είπε κλέφτρα, ότι εκείνο που είπε στη Διαμάντω είναι πως από τη στιγμή που έβαλα εγώ το χέρι μου στο χερούλι δε μπορούσαν να φωνάξουν την Ασφάλεια, γιατί το χερούλι θα είχε καλυφθεί με τα δικά μου αποτυπώματα… 
- Σα να μη μου τα λες καλά, ρε μάνα! Άρα, δεν σε είπε κλέφτρα η Αλεξάντρα! 
- Όχι, είπε ότι από τη στιγμή που έπιασα το χερούλι… 
- Τότε, ποιος σε είπε κλέφτρα; 
– Ίσως η Διαμάντω να τα είπε έτσι και να έβγαλε συμπέρασμα η Έλενα ότι εγώ επίτηδες έπιασα το χερούλι...
- ... πολλά αστυνομικά βλέπει το σόι σου! Σε ποιον τα είπε αυτά; 
- Στη Ζοζέτ, ότι εγώ έπιασα το χερούλι, κι αφού έπιασα το χερούλι, κάλυψα με τα αποτυπώματά μου τα αποτυπώματα του κλέφτη!!! 
Άρα ούτε η Έλενα σε είπε κλέφτρα! Μήπως σε είπε, η Ζοζέτ; 
- Α πα πα πα! 
Συνεπώς κανείς δεν σε είπε κλέφτρα! 
– Είδες τι παθαίνω με σένα! Γι΄ αυτό δεν σου τηλεφωνώ, για να μη με τρελαίνεις! 
Εγώ σε τρελαίνω! Χα χα χα! 
– Χα χα χα! Ναι, εσύ! Με πιάνεις στα δικολαβίστικα και μπερδεύομαι! Άντε, καρδούλα μου, φιλιά στην ΜαρίαΦωτεινή και στην Αντιγόνη, να μου στείλεις και μια μεγάλη φωτογραφία και μη ξεχάσεις να τηλεφωνήσεις στη Βίκη! Δεν έχω άλλη από τη Βίκη;  Ακούς; Άντε, καμάρι μου, Καλή Ανάσταση! 
- Καλή Ανάσταση, μάνα...

Για την αντιγραφή,
Κάπα

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

Θαύμα! Θαύμα! Υπάρχουν και σκεπτόμενοι υπουργοί στην τσιπροκα(η)μένη κυβέρνηση!

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ: Το άρθρο που ακολουθεί είναι του υπουργού Γιάννη Πανούση. Με το άρθρο του αυτό ο Πανούσης δείχνει να ξυπνάει από το λήθαργο των ιδεοληψιών εντός του οποίου πλέει μακαρία η τσιπροκαημένη κυβέρνηση. Αξίζει να το διαβάσετε. Αξίζει επίσης να ρίξετε μια ματιά και στη φωτογραφία που ακολουθεί και συνοψίζει την... απάντηση των... αριστερών κουκουλοφόρων τους οποίους "γλύφουν" μετά μανίας η Ζωή Κωσταντοπούλου και το συνάφι της.

Νοείται Αριστερά του Τίποτα;
Ο υπουργός Γιάννης Πανούσης* στην Κ και ΤΑ ΝΕΑ

Οι καταλήψεις – οι οποίες όταν δεν έχουν συμβολικό χαρακτήρα, άρα μικρή διάρκεια και κυρίως όταν δεν έχουν σαφές αίτημα – συνιστούν μια παθογένεια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Μια ανομική διεκδίκηση του τύπου «όλα επιτρέπονται», «όλα είναι δικαίωμα», «νόμος είναι το δίκιο του καταληψία» που δυστυχώς έγινε μέρος της πολιτικοκοινωνικής πραγματικότητας.

Η Αριστερά δεν αντελήφθη ότι αυτή η λογική και πρακτική είναι αυτεπίστροφον όπλο (γνωστό ως μπούμερανγκ) και ότι τις περισσότερες φορές δεν έχει καμία σχέση με κοινωνικά κινήματα και συνταγματικά δικαιώματα αλλά με βίαιη επιβολή της όποιας ομάδας όχι στην Κυβέρνηση αλλά στη Δημοκρατία.

Αν δεν μπούνε κανόνες και όρια τότε πολύ γρήγορα θα εκφυλιστούν και οι αξίες της Αριστεράς.

Πρέπει να συνεννοηθούμε και ν' αφήσουμε στην μπάντα τα πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης, τα οποία συνήθως εκδίδουν «άνθρωποι χωρίς πρόσωπο».

Αριστερά, και μάλιστα Κυβερνώσα Αριστερά, σημαίνει ισοελευθερία, δικαιώματα κοινωνική πολιτική, δημόσιο έλεγχο, δικαιοσύνη.

Οποιος θεωρεί ότι στο σύγχρονο διεθνές και ευρωπαϊκό πεδίο Αριστερή Διακυβέρνηση σημαίνει ανοχύρωτη χώρα και πόλη (δίχως προσωπική, κοινωνική, εθνική ασφάλεια, δίχως στρατό και δίχως αστυνόμευση, ίσως και χωρίς δικαστές ή φυλακές),


όποιος πιστεύει ότι τα διδάγματα της Ιστορίας μας είναι περιττά (αφού όλοι οι λαοί είναι «αδελφωμένοι» - sic) και ότι η Παιδεία μας επιτρέπει κάθε ανομική δράση (sic),


τότε όχι μόνο δεν έχει σχέση με την Αριστερά αλλά ούτε και με τη Δημοκρατία.


Αυτήν την Αριστερά του Τίποτα δεν τη χρειάζονται ο τόπος και ο λαός.


Η ώρα της Αριστεράς στην Ελλάδα δεν είναι η ώρα των ανέξοδων ιδεολογημάτων και των ανούσιων τσιτάτων αλλά η ώρα της εμπέδωσης θεσμών, πολιτικής νομιμοποίησης και κοινωνικής συναίνεσης.

ΥΓ1: Εχει επιστημονικό ενδιαφέρον το ότι μερικοί «καθαρόαιμοι αριστεροί» (ποιος τους έχρισε άραγε;) θεωρούν «φασιστικό» ό,τι δεν τους αρέσει και το υβρίζουν ως χυδαίο. Ιδού το ήθος των «γνήσιων»...

ΥΓ2: Θα ήθελα να μάθω πώς νοούν οι «καθαρόαιμοι» την «αριστερή Αστυνομία». Να καίγονται οι αστυνόμοι από κουκουλοφόρους; Κι αν ναι, ποιοι εκπροσωπούν τη Δημοκρατία και την Κοινωνία και από ποιον ελέγχονται;

* Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης


Πεδίο μάχης οι δρόμοι γύρω από το Πολυτεχνείο
Τρεις μέρες μετά το άρθρο του Πανούση - Οι κουκουλοφόροι εν δράσει...

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Η, προ καιρού, συμπαράσταση στο Νίκο Ρωμανό

Πήραμε την κατηφοριά. Εκείνος όντας τελειόφοιτος Λυκείου και ηγέτης, χαιρετούσε δεξιά κι αριστερά ένα σωρό άγνωστά μου παιδιά. Εγώ όντας μικρότερος κατά 1 χρόνο, αλλά και μικροσκοπικός, τον ακολουθούσα περήφανος, που είχα για αδελφό ένα τέτοιο παιδί, αγαπητό σε όλους του συμμαθητές, δεξιούς κι αριστερούς.

Να όμως που κάποιο ρουφιάνοι συμμαθητές είχανε κάνει τη δουλειά τους: λίγο πιο κάτω, μας περικύκλωσαν ένα σωρό μουσάτοι, αγριεμένοι: εσύ ήσουνα, ρε, που στη σχολική γιορτή κρατούσες το σύνθημα "ο αγώνας δικαιώθηκε"; - "Ναι εγώ", τους αποκρίθηκε άφοβα.

Αμέσως ορμήσανε μανιασμένα, τον ακινητοποίησαν κι ένας θεόρατος τριαντάρης του έχωσε τρεις κεφαλιές στα μούτρα, γιατί και στην πρώτη και στη δεύτερη εκείνος γελούσε, κι ας έτρεχαν τα αίματα από τα χείλη και τα δόντια του. Στην τρίτη όμως, λύγισε, γιατί σχίστηκε η μύτη του στα δύο...

Τον άφησαν. Σωριάστηκε κάτω. Εγώ έκλαιγα γιατί του μιλούσα και δεν αποκρινότανε. Τα μάτια του είχανε γυρίσει προς τα πάνω. Φώναζα "βοήθεια", αίματα παντού και κανείς δεν ερχότανε...

Από εκείνη τη μέρα, έγινε θηρίο ανήμερο (κι εγώ δίπλα του, κι ας διαφωνούσα - Ένιωθα ένοχος που έμεινα άπραγος, όταν οι άλλοι τον σακάτευαν...) Από εκείνη τη μέρα ζούσε μόνο για την εκδίκηση... Και ιδεολογικά τράβηξε στην άκρη. Κι εγώ δίπλα του, κι ας διαφωνούσα.

Μετά που πήγα στο πανεπιστήμιο, θεράπευσα την οργή μου με γνώση, ορθολογισμό, ανθρωπιά, αλληλεγγύη και ανεκτικότητα και ένιωσα αηδία για την όποια βία κι έτσι νιώθω ακόμη.

Εκείνος όχι. Γιατί η κεφαλιά που του άφησε μόνιμη βλάβη στη μύτη και στο πρόσωπο, τον ώθησε στη βία, στη μισαλλοδοξία και στην εκδικητικότητα…

Αν και οι τότε βασανιστές του αδελφού μου ήταν ομοϊδεάτες του Ρωμανού, εγώ συμπαραστέκομαι στο Ρωμανό, αφού μοιάζουμε λίγο, επειδή κι εγώ κράτησα στα χέρια μου αιμόφυρτο και μισοπεθαμένο τον αδελφό μου κι εκείνος αιμόφυρτο και νεκρό το φίλο του.

Δώστε λίγο χρόνο και αγάπη στο Νίκο Ρωμανό. Η παιδεία ξέρει να κάνει τα δικά της θαύματα!

Κάπα

Ελπίζω ο Ρωμανός να μη μπαίνει στο facebook | Άρθρα | Protagon -σχόλιο 31

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Έγκλημα στο σχολείο: Μαρτυρία από κυπριακό σχολείο - Σχολικός εκφοβισμός

14/3/2009
Ο Νίκος μου είχε πάντα ένα καλό λόγο για όλα τα παιδιά τού σχολείου, ακόμη και για εκείνα που ήξερε ότι, πίσω από την πλάτη του, τον κοροϊδεύανε για τη λεπτή φωνή και το κοριτσίστικο περπάτημά του. Αν και ταλαντούχο μυαλό (αριστούχος τών αριστούχων), παρέμενε σεμνός και ταπεινός, ενώ όταν μας έβλεπε θλιμμένες, έκανε τα αδύνατα δυνατά να μας διασκεδάσει με ένα έξυπνο αστείο ή μιλώντας μας για άσχετα, μα πολύ ενδιαφέροντα  πράγματα, όπως λόγου χάρη η δαρβινική θεωρία, η ηλικία του σύμπαντος και τα στάδια της εξέλιξης του ανθρωπίνου είδους.
Όλες μας τον αγαπούσαμε, μα εγώ πιο πολύ, επειδή όταν πέρσι, στην Πρώτη Λυκείου, έσπασα το πόδι μου, ο Νίκος έγινε ο φύλακας άγγελός μου: απαίτησε να μου αλλάξουν τμήμα, γιατί το δικό μας ήταν μετακινούμενο και δεν μπορούσα κάθε λίγο και λιγάκι να ανεβαίνω με το τροχοκάθισμα στις πάνω αίθουσες κι όταν οι καθηγητές μας αδράνησαν, εκείνος καθησύχασε τη μάμμα και επί βδομάδες έσπρωχνε το αμαξίδιο στις απότομες ράμπες του αφιλόξενου σχολείου μας. Μα δεν ήταν μόνο αυτό: και μετά άλλους δυο μήνες, που χρειάστηκαν μέχρι να πατήσω καλά το πόδι, ούτε στιγμή δεν διανοήθηκε να απομακρυνθεί από κοντά μου (με υποβάσταζε), την ώρα που ακόμη και οι καλύτερές μου φίλες (δεν τις αδικώ) με είχαν βαρεθεί κι είχαν βολευτεί με άλλες παρέες, πιο… ευκίνητες.
Στο πρόσωπό του είχα βρει τον αδελφό που δεν είχα, επόμενο ήταν λοιπόν να νιώσω απαίσια όταν δυο παιδικές μου φίλες και συμμαθήτριες, στην αρχή της νέας χρονιάς, με πλησίασαν: «…ξέρεις, είναι ανήθικος κι όλοι στο χωρκό λένε ότι μερικά αγόρια έχουν το Νίκο για κορίτσι τους…». Δεν ενοχλήθηκα τόσο για τα κουτσομπολιά τους, αλλά από τον τρόπο που τα λέγανε, από τη κακία τη μοχθηρία και την ικανοποίηση που έσταζαν τα λόγια τους! Αηδίασα, αλλά συγκρατήθηκα. Τους έδειξα απλώς τη δυσαρέσκειά μου. Αυτές επέμειναν και μου έδωσαν να καταλάβω ότι έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε κείνες και στον Νίκο – άλλο που δεν ήθελα κι εγώ να τις ξεφορτωθώ! 
Δυστυχώς και η μάμμα μου άρχισε να μην εγκρίνει την παρέα του Νίκου, ιδίως μετά την τελευταία επίσκεψη της Θείας Αλεξάνδρας (που είναι γειτόνισσα και υποτίθεται φίλη της μητέρας του Νίκου). Κάποια στιγμή η μανούλα έγινε πολύ φορτική κι όταν έφτασε στο σημείο να μου δώσει τελεσίγραφο, εγώ, μην μπορώντας να της φέρω αντίρρηση (γιατί την αγαπώ πάρα πολύ), άρχισα να κλαίω γοερά κι έπαθα κρίση άσθματος     –μου συμβαίνει όταν θλίβομαι πολύ ή πανικοβάλλομαι. Μόλις συνήλθα, κι ενόσω ακόμη είχα το οξυγόνο στο μύτη μου, άκουσα τη μάμμα να μου ζητάει συγγνώμη.
Αλλά και οι παλιές μου φίλες, αργότερα, στο σχολείο, χωρίς να τους πω τίποτε, όταν είδαν ότι εγώ το Νίκο μου δεν υπάρχει περίπτωση να τον απαρνηθώ ποτέ, κι έμαθαν πως εξακολουθεί να έρχεται σπίτι μου και να τον καλοδέχεται η μάμμα, άρχισαν πάλι να με πλησιάζουν και να χαίρονται την παρέα μας και το ευφυές χιούμορ του, αδιαφορώντας εντελώς για τα εις βάρος του αισχρόλογα που εν τω μεταξύ οργίαζαν με… πρωτοβουλία κυρίως δύο συμμαθητών και χωρκανών μας. 
Λίγο πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων, βγαίνοντας από την τάξη, ακούσαμε φωνές, κακό, βρισιές, απειλές και κλάματα. Τρέχω και βλέπω το Νίκο πεταμένο στα σκαλιά να τον ποδοπατούν εφτά-οχτώ εξαγριωμένοι συμμαθητές μας και να τον χτυπούν με πέτρες, ξύλα και καρέκλες. Ουρλιάζανε ότι ντροπιάζει το χωρκό και το σχολείο μας και πως αν δεν αλλάξει μυαλά θα τον σκοτώσουν!
Έκανα να τρέξω, όμως με σταμάτησε η Νατάσα κι εγώ από φόβο βολεύτηκα στη δειλή απάθειά μου. Όταν όμως φάνηκε ότι τα κτήνη δεν είχαν σκοπό να σταματήσουν (παρ΄ ό,τι το αίμα που έβγαινε από την ανοιγμένη μύτη, τα σκισμένα χείλη και τα σπασμένα δόντια είχε κοκκινίσει τα σκαλιά) άρχισα να στριγκλίζω με όλη μου τη δύναμη, όπως έκανε η σκυλίτσα μας, τότε που κατά λάθος την πάτησε με το αυτοκίνητο μέσα στην αυλή μας ο φτωχούλης ο παπάκης…
Μετά από ώρα (είχε βραδιάσει πια) ξύπνησα το νοσοκομείο (πάλι με το σωληνάκι στη μύτη). Χωρίς δεύτερη κουβέντα, ρώτησα την καημένη τη μανούλα αν ζει ο Νίκος, κι εκείνη με σπασμένη φωνή με καθησύχασε, ότι (τάχα) δεν είναι πολύ χτυπημένος («κάτι ράμματα μονάχα»), ότι ζήτησε από τους καθηγητές να μη τιμωρηθούν τα παιδιά που τον δείρανε και πως ρωτούσε για μένα αν είμαι καλά κι αν τον θέλω ακόμη για φίλο μου…
Την άκουγα προσεκτικά και καθώς χανόμουν στα μεγάλα στοργικά θολά της μάτια, άκουγα μέσα μου ένα μικρό κορίτσι που ικέτευε: «Συγγνώμη, Νίκο μου, που σε άφησα μόνο σου, συγγνώμη, συγγνώμη...»
* * *
Σημείωση του Κ. Καλλίμαχου:               
Το περιστατικό μου το αφηγήθηκε (2009) η τότε μαθήτρια Άντρεα Ιωαννίδου και νυν απόφοιτος της Νομικής Σχολής. Αφού το μεταμφίεσα για λόγους ευνόητους, πήρα την άδειά της να το παρουσιάσω εδώ. Την ευχαριστώ πολύ.
Πρώτη δημοσίευση στο βιβλίο μου ΔΟΚΙΜΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ - 1ος Τόμος 

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Η Ευρώπη και το μέλλον μας (Γράμμα από μία φίλη)

... Μόλις γύρισα από το Βερολίνο. Μας βλέπουν και μας λυπούνται... όσοι δεν θέλουν να μας δείρουν...

Απίθανοι είναι πάντως. Είναι τόσο αντι-καταναλωτές και λιτοί που αν κοιτάξεις (μόνο) πως είναι ντυμένοι θα νομίζεις ότι είναι αυτοί που δανείζονται από εμάς και όχι εμείς από αυτούς!

...Ήμουν σε γεύμα με πρώην ΥΠΕΞ της Γαλλίας, νυν Ευρωβουλευτές και Γερμανούς πολιτικούς και ακαδημαϊκούς και πρόσφεραν μόνο νερό (!) ούτε καν αναψυκτικό. Έτσι είναι οι Γερμανοί. Προτίμησαν να φέρουν 50 άτομα από την Ευρώπη αλλά να κόψουν τα πολλά πολλά στα γεύματα. Ενώ εμείς θα κάναμε τραπέζια πολυτελή στους 2-3 'δικούς μας'.... Άλλος κόσμος...

Πολύ φοβάμαι, Κώστα, ότι τα αστεία τελείωσαν και σύντομα η πατρίδα θα γονατίσει μπροστά στη φάρα των μεταλλαγμένων Φωτοπουλων της ΔΕΗ και των αριστερομπρουρδοφιλελευθερων ό,τι να 'ναι "Γιανηδων"..

Ευχές στο κοριτσάκι.




Η Μπλανς Ντιμπουά στο Eurogroup

Δημοσθένης Κούρτοβικ - ΤΟ ΒΗΜΑ - 14/3/2105

Τη δεκαετία του 1990, τότε που άρχισε να κορυφώνεται το πανηγύρι τής επί πιστώσει ευδαιμονίας μας, η Μαλβίνα Κάραλη συνόψιζε εύστοχα την ψυχολογία του Ελληνα της Μεταπολίτευσης: «Δεν θέλω αλήθεια, μαγεία θέλω». Είναι μια φράση της Μπλανς Ντιμπουά από το «Λεωφορείον ο Πόθος». Η Μαλβίνα βέβαια, όπως και η Μπλανς, αναφερόταν στον εαυτό της και χωρίς ειρωνεία. Εξέφραζε, όπως και η ηρωίδα του Τενεσί Ουίλιαμς, μια προσωπική βιοθεωρία. Αλλά και αυτό είναι ενδεικτικό, με δεδομένο μάλιστα τον παραδειγματικό χαρακτήρα που έδινε στις ατάκες της Μαλβίνας η μεγάλη δημοτικότητά της.

Η απόφαση του όψιμου Νεοέλληνα να γυρίσει την πλάτη στην αλήθεια και να ζήσει με τα παραισθησιογόνα της μαγείας μεταφραζόταν στο εξής ζήτημα για τα κόμματα που ήθελαν την ψήφο του για να τον κυβερνήσουν: πώς να βρεθεί ένα αφήγημα που να συνεπαίρνει τα πλήθη, αλλά χωρίς να τους ζητάει προσπάθειες για την εφαρμογή του, χωρίς δηλαδή να είναι διαπερατό από την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα ήταν το πλέγμα σχέσεων κράτους και κοινωνίας που λειτουργούσε σαν ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας της χώρας.

Η εξίσωση ήταν ομολογουμένως δύσκολη. Αλλά τα κόμματα κατάφερναν να τη λύνουν για κάθε καινούργια μεταβλητή που έφερναν οι αλλαγές συγκυρίας, εν μέρει χάρη στην επινοητικότητα των ηγεσιών τους, κυρίως όμως χάρη σε ένα ευνοϊκό διεθνές περιβάλλον, που μπορούσε να χρηματοδοτεί τη φυγή από την πραγματικότητα. Ζήσαμε, έτσι, μια αλληλουχία από κύματα μαγείας: τις επαναστατικές ονειρώξεις της δεκαετίας του '80, το εθνικιστικό παραλήρημα της δεκαετίας του '90, τη μέθη του lifestyle, στην οποία ήρθε να προστεθεί ένα καινούργιο εθνικιστικό παραλήρημα, τώρα με εθνοφυλετικά στοιχεία, πυροδοτημένο από το Euro του 2004 και τα ολυμπιακά μετάλλια της μαγικής ντόπας. Στο μεταξύ τα θεμέλια της χώρας έτριζαν, ο φτενός και στάσιμος παραγωγικός ιστός της ξέφτιζε, εμείς όμως ήμασταν βέβαιοι για το αντίθετο, αφού βλέπαμε την καμπύλη του ΑΕΠ να ανηφορίζει και τα Πόρσε Καγιέν να γίνονται εφικτό όνειρο για τους αγρότες της Θεσσαλίας.

Παρότι δεν χρειαζόταν να είναι κανείς οικονομολόγος για να προβλέψει την κατάρρευση και πολύ περισσότερο για να καταλάβει εκ των υστέρων τις αιτίες της, οι περισσότεροι Ελληνες εξακολουθούν, έπειτα από πέντε χρόνια χρεοκοπίας, να θεωρούν ότι αυτό που πάθαμε ήταν κάτι αφύσικο και εξωγενές, ένας διαβολικός ιός που μας φύτεψαν σκοτεινοί κύκλοι. Γιατί η νοοτροπία τού «δεν θέλω αλήθεια, θέλω μαγεία» είναι βασικό συστατικό της μεταπολιτευτικής κουλτούρας μας και κλονίζεται δυσκολότερα από ό,τι το επίπεδο κατανάλωσης.

Οπότε έπρεπε να βρεθεί ένα καινούργιο αφήγημα για να την υπηρετήσει. Δηλαδή, για να πλασαριστεί ξανά η αδράνεια ως έφοδος στα άστρα, για να αποφευχθούν μεταρρυθμίσεις που θα έστηναν τη χώρα σε γερά πόδια. Τα κόμματα που διαχειρίστηκαν την κρίση τα πρώτα πέντε χρόνια δεν μπορούσαν, για ευνόητους λόγους, να προμηθεύσουν αυτό το αφήγημα. Το έφτιαξαν στο πι και φι τα νεότευκτα «αντισυστημικά» κόμματα και ήταν ένα αμάλγαμα από όλα τα υλικά του παρελθόντος: θεωρίες διεθνούς συνωμοσίας, αριστερίστικος βολονταρισμός, μικρομέγαλες φαντασιώσεις με την Ελλάδα να πρωτοστατεί, τώρα σε ένα κίνημα για την παγκόσμια ή τουλάχιστον την πανευρωπαϊκή αντικαπιταλιστική ανατροπή.

Το αφήγημα περπάτησε καλά για δυο-τρία χρόνια. Ωσπου σκόνταψε κάτω από το βάρος της επιτυχίας του, δηλαδή της πλατιάς αποδοχής που το έφερε στην εξουσία. Οταν η καπιταλιστική Ευρώπη αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανατροπή της, το κυβερνητικό δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ανακάλυψε μια άλλη αρχή της Μπλανς Ντιμπουά: «Βασίζομαι στην καλοσύνη των ξένων». Εδώ μάλιστα με όρους.

[Για την αντιγραφή - Με εκτίμηση, Κάπα]

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Η καταστροφή της Ελλάδας και η ευθύνη των "καθεστωτικών" διανοουμένων - Υστερόγραφο για τον Πέτρο Μάρκαρη

Στις αρχές του ΄80 αναζητούσαμε, παράλληλα με τα "εισαγόμενα" πρότυπα της εποχής (όπως οι Ντώκινς, Ράσελ, Πόπερ, Τόμας Κουν, Χάμπερμας, Αλτουσέρ, Φουκώ, Ρολάν Μπάρτ, Ουμπέρτο Έκο) και τα εγχώρια. Τα βρήκαμε στο βαθύ απλανές βλέμμα τού στοχαστικού Κωνσταντίνου Τσουκαλά, στην ηπιότητα του ήρεμου Νίκου Μουζέλη, στην εμβρίθεια του σοβαρού Δημήτρη Τσάτσου, στην αυστηρότητα τού οξύθυμου Δημήτρη Μαρωνίτη, στον επαγγελματισμό τού "δυτικού" Γιώργου Δερτιλή, στη σεμνότητα του άξιου Θάνου Βερέμη κοκ.

Παρακολουθούσαμε το έργο τους με πάθος. Θέλαμε να τους μοιάσουμε. Έξι εφτά γλώσσες ήξερε ο συχνά στρυφνός αλλά τόσο καταδεκτικός Τσουκαλάς, με πρωτότυπα έργα στα γαλλικά, τα γερμανικά, τα αγγλικά και τα ελληνικά, φυσικά. Διαπρεπής ήτανε και ο "απλοϊκός" Μουζέλης στο LSEC ενώ ο Δ. Τσάτσος είχε αναγνωριστεί πανευρωπαϊκά για το γερμανόγλωσσο έργο του στο Συνταγματικό Δίκαιο, όσο για τον Δ. Μαρωτίτη, ελάχιστοι μπορούν να αμφισβητήσουν της αξιότητα στην Κλασσική Φιλολογία όπως και στην Ιστορία του γαλλοτραφούς Δερτιλή.

Πώς λοιπόν να μην μάς θαμπώσει ο ήλιος τους, πίσω από το οποίο λάνθανε ο καστοριαδικός σκεπτικισμός και ο στοχασμός του αυτοκτονικού Πουλατζά με το διαχρονικό "Ο Σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει";

Οπότε κάναμε πως δεν βλέπαμε όταν οι τρεις πρώτοι εντάχθηκαν στο τότε φαινομενικά αειθαλές ΠΑΣΟΚ. Τους συγχωρέσαμε λέγοντας "Τσουκαλάς είναι αυτός, γνωρίζει τα πάντα για τη σύσταση τού Ελληνικού Κράτους, άρα μπορεί να κάνει τη διαφορά. Μουζέλης είναι ο άλλος, έχει εντρυφήσει στα του περιφερειακού καπιταλισμού, Δημ Τσάτσος είναι εκείνος, θα φέρει την απλή αναλογική" κλπ κλπ.

Στο τέλος, αυτό που συνέβη ήταν να πάψουν να μιλάνε. Ξέρανε και βλέπανε ότι η χώρα πάει κατά διαόλου. Όμως είχαν βολευτεί στα αξιώματα και το έριξαν στην αυτολογοκρισία ή στη φαιδρολογία. Θυμάμαι ολόκληρος Δημήτρης Τσάτσος καταδεχόταν να παραπονιέται πως ο (υποδεέστερος) Κατηφόρης τον συκοφαντούσε στον πρωθυπουργό (τότε ήταν ο Σημίτης) ώστε να τον αποκλείσει από...  

Κι όταν ένας εξωθεσμικός διανοούμενος της εποχής δημοσίευσε μια αλληγορία ( Πλους ‘90 | Άρθρα | Protagon) πριν 25 χρόνια, όπου κατέγραφε με μαθηματική ακρίβεια την επερχόμενη πολυδιάσταστη πτώχευσή μας, όλοι τους τον λοιδορούσαν ως κινδυνολόγο ή απλώς τον προσπερνούσαν αδιάφορα. 

Με εκτίμηση,
Κάπα

ΥΓ. Ο γνωστός συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης αναρωτήθηκε σε πρόσφατο άρθρο του γιατί η Βουλή των Ελλήνων γέμισε πανεπιστημιακούς. Αν είχε σκεφτεί να συγκρίνει τα έσοδα των βουλευτών με τους μισθούς και τις συντάξεις πείνας των πανεπιστημιακών, θα είχε γλιτώσει την... ανάλυσή του.

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

"Βίαιη" χειραφέτηση

Ένα δυο πολυαγαπημένα μου πρόσωπα (όχι επειδή ήτανε ανήμπορα, αλλά διότι τούς τα έδινα εγώ όλα έτοιμα) ζούσαν ξέγνοιαστα από το πορτοφόλι μου, και μάλιστα για πάρα πολύν καιρό, σε σημείο που να θεωρούν τις εν λόγω επιχορηγήσεις, υποχρέωσή μου!

Δεν πειράζει, έλεγα από μέσα μου. Αρκετά βασανιστήκαμε και πεινάσαμε σαν παιδιά. Τώρα είμαστε καλά. Στο κάτω κάτω, αίμα μου είναι, δικοί μου άνθρωποι μου, αν δεν τους συμπαρασταθώ εγώ, ποιος θα τους βοηθήσει; Ο γείτονας;

Κι έτσι περνούσαν τα χρόνια... Ώσπου γεννήθηκε η κόρη μου (πριν 12 χρόνια και 10 μήνες) η οποία πέντε μηνών διαγνώστηκε με βαριά επιληψία, οπότε έπρεπε επειγόντως να φύγουμε για το εξωτερικό.

Αυτό όμως το "να φύγουμε" προϋπέθετε χρήματα τα οποία κανονικά έπρεπε να έχω στην άκρη, αλλά δεν είχα, γιατί επί δέκα χρόνια τα σκορπούσα ασυλλόγιστα σε... χορηγίες. (Κι αν δεν ήταν το σόι της γυναίκας μου, που πάντα έκανε αιματηρές οικονομίες, το παιδί μας θα πέθαινε...)

Διακομίσαμε, λοιπόν, το παιδί στο Λονδίνο, όμως η επιληψία του επιδεινώθηκε, η αγωνία μας εξαγριώθηκε και στις Πρώτες Βοήθειες μας λέγανε περιμένετε... Και περιμέναμε ώρες, ώσπου οι κρίσεις περνούσαν... μόνες τους, κλέβοντας όμως κάθε φορά και κάτι από τη ζωή του παιδιού μας.

Από το Νοέμβρη του 2002 μέχρι το Ιανουάριο τού 2003 τη βγάζαμε μέρα-νύχτα στα νοσοκομεία, πότε στους θαλάμους και πότε στις εντατικές. Το χρήμα έφευγε, αλλά τώρα είχα να πληρώνω, αφού ό,τι μού περίσσευε δεν το δώριζα. (Ειρήσθω εν παρόδω, τα έξοδα που τότε θεωρούσα πολλά, είναι αστεία μπροστά σ΄ εκείνα που προέκυψαν αργότερα και συνεχίζονται ακόμη.)

Κάπου εκεί, παραμονές Χριστουγέννων τού 2003, μου τηλεφωνάει γιατί τον είχα... "ξεχάσει". - "Δεν σου ξαναδίνω δεκάρα τσακιστή. Είσαι υγιής, να πας δουλέψεις να ζήσεις. Αν θέλεις φαϊ, έλα να φας. Αν θέλεις δουλειά, σου βρήκα τρεις". Μου απάντησε ότι προτιμάει να πεινάσει, παρά να κάνει μια δουλειά που δεν του αρέσει. Ε, τότε, να πεινάσεις, του είπα και χαθήκαμε για καιρό.

Κι όμως, αντί να πεινάσει, άνοιξε τα φτερά του και πρόκοψε. Με κόπο, βέβαια. Με πολύ κόπο. Αλλά πρόκοψε.

Με εκτίμηση,
Κάπα

Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Καμία πατρίδα για τους ευεργετηθέντες! (αυτοκριτικό)

Το 1984, στα μεταπτυχιακά σεμινάρια του αείμνηστου κοινωνιολόγου Γιώργου Καββαδία (που γινόντουσαν στο παράρτημα του ΕΚΠΑ, στο Λυκαβηττό) μού δόθηκε (από σύμπτωση) η ευκαιρία να γνωρίσω φυσιογνωμίες όπως ο Δεσποτόπουλος, ο Τσάτσος, ο Μιχαηλίδης-Νουάρος, αλλά και κάμποσους άσημους τότε μεταπτυχιακούς - σχεδόν όλοι τους ήτανε αστοί ή και γόνοι αστών, άνθρωποι στους οποίους, για τους δικούς του λόγους, είχε μεγάλη αδυναμία ο Καββαδίας.

Εκεί φιλιώσαμε και με τον κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερό μου, Α. Χ., νυν καθηγητή φιλοσοφίας (δεν θα πω πού).

Δυο-τρία χρόνια μετά, ο Γ. Καββαδίας πήρε σύνταξη, το σεμινάριο διαλύθηκε, αλλά με τον Α. Χ. κρατήσαμε καλή επαφή και φιλία, η οποία τού φάνηκε πολύτιμη αργότερα, δυο χρόνια μετά, όταν επέστρεψε από το στρατό και έψαχνε να βρει επιτροπή για να υποβάλει το διδακτορικό του, το οποίο όμως ουδείς ήθελε να φορτωθεί (το θέμα του είχε μπαγιατέψει).

Ως κάλφας της "Ομήρου", ταπεινός γείτονας τότε με τον κραταιό αλλά εξαιρετικά σεμνό Θάνο Βερέμη, γνώριζα πολύ καλά τι έπρεπε να γίνει ώστε να βρει στέγη το διδακτορικό του... "άστεγου" Α. Χ., αλλά δυστυχώς ατύχησε, αφού η αρχική επιτροπή περιελάμβανε τρεις πολέμιους του μαρξισμού (γι΄ αυτό και απέρριψαν το διδακτορικό του).

Ένιωσα μεγάλη ευθύνη για την προσωρινή καταστροφή που υπέστην ο Α. Χ. και έψαξα να βρω νέες άκρες: μπήκε ο Σημίτης στη μέση, μίλησε στο Μουζέλη, εκείνος στον Τσουκαλά και στήθηκε νέα επιτροπή, αυτή τη φορά με δικούς μας ανθρώπους (όπως ο Καρ., ο Λυρ, και ο Τ.) η οποία αποδέχτηκε τα περί "ιδεολογίας" των Μαρξ, Λούκατς, Λένιν και Γκράμσι που τότε «τεκμηρίωνε» ο Α. Χ.

Κι όταν ο δικός σου πήρε αυτό που ήθελε, αμέσως εξαφανίστηκε! Δεν με κάλεσε ούτε στο γάμο του που έγινε λίγο αργότερα, γιατί όπως μού τον δικαιολόγησε ο Βασίλης ο Φούσκας, ήθελε ο γάμος του να γίνει σε… κλειστό κύκλο. (Εγώ προφανώς, μετά την εξυπηρέτηση, ανήκα στον... ανοιχτό κύκλο.) 

Αλλά δεν πειράζει. Ας είναι καλά... Στο κάτω κάτω, μήπως κι εγώ δεν έχω ξεχάσει τούς ευεργέτες μου: τον Τζων και τη Σίλια Τάρβεϋ, το Νίκο Σωτηρόπουλο και την Μάρλεν Ρόμπρερσον; 

Αυτό δεν είμαστε οι πιο πολλοί ευεργετηθέντες, πλάσματα με ρηχή μνήμη; 

Μαζί τους λοιπόν κι εγώ: καμιά… πατρίδα για τους ευεργετηθέντες!

Με εκτίμηση,
Κάπα

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Τρεις απογοητεύσεις: Προκόπης Παυλόπουλος - Κωνσταντίνος Τσουκαλάς - ΠΟΤΑΜΙ του Σταύρου Θεοδωράκη



1. Για τον Προκόπη Παυλόπουλο - νυν Πρόεδρο Δημοκρατίας

Έρχεται ο εκλεκτός φίλος, συμφοιτητής και συγκάτοικος, ο Βαγγέλης και μου λέει ότι ο Προκόπης Παυλόπουλος τον αδίκησε στο Διοικητικό δίκαιο, γιατί, αν και είχε απαντήσει ορθά και τις δύο ερωτήσεις, εντούτοις εκείνος τού έβαλε τέσσερα! Δεν τον είχα ξαναδεί τόσο πολύ στεναχωρημένο και είπα να τον συνδράμω, αφού είχα ανάλογη εμπειρία: "θα είδε μόνο την απάντησή σου στη μία σελίδα και δεν γύρισε στην επομένη. Πήγαινε και ζήτα του, με το καλό, να επαναξετάσει το γραπτό μπροστά σου".

Και πήγε. Διαβάζουνε μαζί στην πρώτη σελίδα την πρώτη απάντηση, "4 στα 5, κόπηκες", λέει ο Παυλόπουλος και κλείνει τον γραπτό. - "Μα", του λέει ο Βαγγέλης, "απάντησα και στην άλλη ερώτηση, στην άλλη σελίδα". Διαβάζουνε μαζί και την άλλη, "άριστα" του λέει, και αντί να του βάλει τουλάχιστον 8 - τι έκανε ο Παυλόπουλος; -  ξανακλείνει το γραπτό και του λέει πάλι "τέσσερα", με το έτσι θέλω, κοιτάζοντας αλλού και δείχνοντάς του την πόρτα!

Ο Βαγγέλης Τσαμπαλάς δεν ήταν κανένα φοιτητάκι που διάβαζε την τελευταία στιγμή και ούτε καταδεχότανε ποτέ να ζητιανέψει βαθμούς. Ο Ευάγγελος, όπως μου αρέσει να τον προσφωνώ, ήταν και παραμένει ένας άνθρωπος με πάθος για γνώση και δικαιοσύνη. Από τότε, σεμνά και αθόρυβα, συστηματικά και με ιδρώτα έχει μαζέψει ένα κάρο πτυχία (πτυχίο νομικών και πολιτικών επιστημών, άλλο πτυχίο οικονομικών και άλλο πτυχίο Ιατρικής (!), ειδικότητα στην Νευρολογία, μεταπτυχιακά και κόντρα μεταπτυχιακά, άλλα στη διοίκηση της Υγείας, άλλα στα οικονομικά της Υγείας και άλλα στο Αλτχάιμερ και τώρα ξεκίνησε και τη Φιλοσοφική! Αυτός ήτανε και είναι ο Βαγγέλης!

Αυτόν τον φοιτητή αδίκησε ο Παυλόπουλος μόνο και μόνο επειδή δεν είχε το ηθικό σθένος να παραδεχθεί ότι έκανε λάθος και να ζητήσει συγγνώμη! Προφανώς, το υπερτροφικό του "εγώ" ποτέ δεν θα του επέτρεπε έναν τέτοιο... ξεπεσμό! (Ακούς, να ζητήσει συγγνώμη από ένα... φοιτητάκο!)

Αυτόν τον... δίκαιο άνθρωπο τον έκανε Πρόεδρο Δημοκρατίας ο... Τσίπουρας (γνωστός και ως... Τσιμπούρας ή και... Τσιπούρας).

Μετά τιμής,
Κάπα


2. Για τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά - επικεφαλής Βουλευτή Επικρατείας τού ΣύΡιζα

Στην άλλη άκρη βρίσκεται ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, τον οποίο καλώς ο... Τσίπουρας (είπαμε, γνωστός και ως... Τσιμπούρας ή και... Τσιπούρας) έθεσε επικεφαλής στο Επικρατείας. Δεν υπάρχει ισάξιος κοινωνιολόγος τού Τσουκαλά στην Ελλάδα, ίσως ούτε και στην Ευρώπη. Όσοι γνωρίζετε και παρακολουθείτε το έργο του και το έργο των συναδέλφων του, δεν θα διαφωνήσετε μαζί μου (ασχέτως εάν εγώ προσωπικά, εδώ και χρόνια κρατάω πλέον αποστάσεις από την οπτική τού Τσουκαλά - μπορεί, ένεκα της ασχετοσύνης μου).

Ως φοιτητές, ήμασταν μια παρέα, άπαντες αριστούχοι: ο Κώστας Δημουλάς (τώρα διδάσκει στο Πάντειο), ο Βασίλης Φούσκας (διαπρέπει στις Διεθνείς Σχέσεις - ήλθε για λίγο στον Παν. Πειραιώς και επέστρεψε πάλι ο άνθρωπος στη Βρετανία και γλίτωσε), η Δήμητρα Τζανάκη (προσπάθησε να δώσει κάτι στις εν Ελλάδι ατροφικές Γυναικείες Σπουδές - αλλά στου κουφού την πόρτα...), η Μαριλένα Σημίτη (διδάσκει στο Παν. Πειραιώς), ο Βαγγέλης Τσαμπαλάς (τα είπαμε νωρίτερα) και η ταπεινότητά μου. Ήταν και η Ελένη η Στεφανάκη, η οποία είχε από νωρίς στραφεί στα ναυτιλικά/τουριστικά - κορίτσι με ακεραιότητα και αυτοσαρκαστικό χιούμορ.

Κάποια στιγμή, εντόπισα μία αντίφαση σε ένα από τα βιβλία τού Τσουκαλά. Το επισημαίνω στο Βαγγέλη, και μου λέει "εσύ κάνεις λάθος". Το δείχνω στο Βασίλη, ομοίως. Ο Κώστας και οι άλλοι κοίταξαν με μισό μάτι. -"Ρε παιδιά", επέμενα εγώ, "στο υποκεφάλαιο ισχυρίζεται κάτι το οποίο όμως αναιρείται από την καταληκτική παράγραφο"! Αγρόν ηγόρασαν. Επειδή όμως είμαι παθολογικά ξεροκέφαλο άτομο (σε σημείο που προτιμάω να εκτεθώ παρά να υποχωρήσω), μια και δυο, χτυπάω την πόρτα του Τσουκαλά, του λέω στα ίσια το και το, παίρνει το βιβλίο του, διαβάζει μια φορά την παράγραφο, την ξαναδιαβάζει άλλη μία και μου λέει "έχετε δίκαιο, κύριε Καλλίμαχε, έκανα λάθος. Στην επόμενη έκδοση σάς υπόσχομαι να το διορθώσω. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!"

Βέβαια, είχε και ο Τσουκαλάς σοβαρά ελαττώματά - και ποιος δεν έχει; Συχνά έβαζε την αξιοκρατία δεύτερη και τη φιλία πρώτη (μήπως κι εγώ αυτό δεν κάνω;). Αν δηλαδή έπρεπε να ψηφίσει υπέρ τού ενός ή του άλλου για πλήρωση θέσης στο ΔΕΠ, επέλεγε τους φίλους του και όχι τους "άλλους" που μπορεί να ήταν και καλύτεροι. Και εδώ όμως ήταν ανώτερος: ομολογούσε το ελάττωμά του ακόμη και στους θιγμένος και ουδέποτε έπαιζε παιγνίδια πίσω από την πλάτη τους. Αυτός ήταν το Τσουκαλάς! Ιδιότυπος Έλληνας ευπατρίδης!

Α, να μην ξεχάσω την απογοήτευση. Πρόκειται για το πρόσφατο άρθρο του: Από τη δίνη του κυκλώνα στο μάτι της ελπίδας - γνώμες - Το Βήμα Online

Μετά τιμής,
Κάπα


3. Για το ΠΟΤΑΜΙ τού Σταύρου Θεοδωράκη

Το ΠΟΤΑΜΙ τού Σταύρου Θεοδωράκη (του οποίου ήμουν εγγεγραμμένο μέλος/εθελοντής) τελευταία με ξένισε πολλάκις, ωστόσο του έδινα συγχωροχάρτια λόγω της απειρίας του. Προ ημερών όμως μού έδωσε τη χαριστική βολή δις, καθώς αποκαλύπτεται ότι εν μέρει είναι στελεχωμένο από ορισμένα άτομα εντελώς ανώριμα, όπως π.χ. ο Λυκούργος Λιαρόπουλος (πρώην τομεάρχης Υγείας του Ποταμιού) που έγραψε στο Facebook: "Γερουν γερά! Σπάστου τον τσαμπουκά". Ενθάρρυνε δηλαδή τον ασυμπαθέστατο Γερούν Ντάισελμπλουμ, να σπάσει τον τσαμπουκά τού Βαρουφάκη! Γαμώ το, δηλαδή! Λίγο μετά, έλαβα sms από το Βαγγέλη που με μάλωνε: "αυτό είναι το ΠΟΤΑΜΙ που μου σύστηνες;"

Αυτό ήταν το πρώτο χτύπημα. Σειρά έχει το δεύτερο:

Επί χρόνια σχολιάζω και στηρίζω στοχασμούς τού πολυαγαπημένου φίλου συγγραφέα Νίκου Δήμου και ουδείς και ουδέποτε με λογόκρινε! Το έπραξε όμως για πρώτη φορά το PROTAGON τού Σταύρου Θεοδωράκη και μάλιστα, εικάζω ότι υπέστην τη λογοκρισία από συνεργάτη του, είτε γιατί ο λεγάμενος βαρέθηκε απλώς να διαβάσει (και διέγραψε) αυτά που έγραφα είτε επειδή δεν του άρεσε η αυστηρή κριτική μου στο ΣύΡιΖα είτε διότι ξέφευγα από τις θέσεις του Ποταμιού! Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: λογοκρισία!

Του ζήτησα εξηγήσεις. Τίποτε. Του ξαναέδωσα και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία, τσιμουδιά. (Ε, βέβαια, αφού είναι χεσμένος, τι να πει...)

Και αναρωτιέμαι, με αυτό το ήθος περιμέναμε το ΠΟΤΑΜΙ να κάνει τη διαφορά; Αν και στο ΠΟΤΑΜΙ αναπαράγονται οι αθλιότητες που βλέπεις στα "παλαιά κόμματα", γιατί οι ορθολογίζοντες φιλελεύθεροι πολίτες να επιλέξουν το ΠΟΤΑΜΙ και να μη ρίξουν λευκό;

Να μην τα πολυλογώ: έχω την αίσθηση ότι στο ΠΟΤΑΜΙ, "πριν αλέκτωρα φωνήσαι", το παίζουν εξουσία και καλά!

Οπότε, άντε στο καλό σας παιδιά!

Μετά τιμής,
Κάπα

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Πηγαίνετε, κυρία μου! (Καημένη πατρίδα!)

Πάνε 32 χρόνια από τότε...

Είχα περάσει στο πανεπιστήμιο, αλλά δεν υπήρχε χρήμα για τίποτε, πόσω μάλλον για τα χρειώδη ενός φοιτητή που έπρεπε να προκαταβάλει και δύο ενοίκια. 

Η μάνα μου (που μόλις είχε χωρίσει με τον πατέρα μου) κοίταξε δεξιά, κοίταξε αριστερά και δεν βρήκε άλλη λύση, οπότε σκέφτηκε φωναχτά:- "Πάμε στην τράπεζα".

Ο υπάλληλος, ήταν μακρινός συγγενής και μας καλοδέχτηκε, αλλά αμέσως στραβομουτσούνιασε όταν του είπαμε γιατί ζητάμε δανεικά, και μας έστειλε στον προϊστάμενό του, και εκείνος με τη σειρά του στο διευθυντή ο οποίος, αφού μας ζήτησε εγγυήσεις (που δεν είχαμε), ανασηκώθηκε απότομα, ευγενικά έδωσε το χέρι στη μάνα μου και αποκρίθηκε ψυχρά διαολοστέλνοντάς μας: -"Δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Πηγαίνετε, κύρια μου!"

Χαμογέλασε κι η μάνα μου, τον ευχαρίστησε για "το χρόνο" του και βγήκαμε έξω. 

Όλα έγιναν τόσο γρήγορα! Ζαλίστηκα, γι΄ αυτό και προς στιγμήν υπέθεσα ότι βρέθηκαν τα χρήματα. Βλέπετε, με είχε ξεγελάσει ο... "χρόνος" για τον οποίο η μάνα μου ευχαρίστησε χαμογελαστά το διευθυντή.

Ήλπιζα ότι η λέξη "χρόνος" θα είχε κάποια εξαγοράσιμη αξία... 

Μόλις όμως, στρίψαμε στη γωνία και είδα στο βιαστικό μάγουλό της, πάνω από τα λακκάκια, να τρέχει μία... γραμμή, κατάλαβα ότι η ευχαριστία της ήταν μια καλυμμένη απελπισία, ένας τρόπος να μη χάσει την αξιοπρέπειά της, να μη φανερώσει την απόγνωσή της.

Είχα ξεχάσει πώς αντιδρούσε το πρόσωπο της μάνας μου στις συμφορές. 

Μου το θύμισε ο Βαρουφάκης, όταν στάθηκε δίπλα στον ανέκφραστο Σόιμπλε, κατά την κοινή τους συνέντευξη.

Φυσικά, ο Βαρουφάκης δεν βούρκωσε.

Το άφησε για τον Τσίπρα, πριν λίγο, όταν έκλεινε τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης...


Μετά τιμής
Κάπα

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Σχόλιο για τη Νίκη του Τσίπρα και του ΣύΡιΖα

Ξέρουμε ότι ο Σαμαράς βγήκε πρωθυπουργός επειδή υποσχέθηκε ότι θα σχίσει τα μνημόνια. Και όχι μόνο δεν τα... έσχισε. αλλά συνειδητοποίησε ότι η Ευρώπη δεν σκαμπάζει από φλυαρίες και ψευτοπαλικαριές.

Γνωρίζουμε επίσης ότι ο Τσίπρας βγήκε πρωθυπουργός όχι μόνο γιατί υποσχέθηκε πως θα καταργήσει το μνημόνιο την επομένη τής εκλογικής του νίκης, αλλά και επειδή έταξε στο φτωκόσμο λαγούς με πετραχήλια. (Ότι θα ψηφίσει νομοσχέδια για την αύξηση μισθών και συντάξεων, λες και η εξεύρεση χρημάτων είναι απόρροια... νομοθετημάτων.)

Η ελληνική πολιτική ελίτ εξακολουθεί να μην μαθαίνει από τα λάθη της. Αντί να πολιτεύεται με επιχειρήματα, πλειοδοτεί σε παροχολογίες. Παρά τις καταστροφές που επισώρευσε στην ελληνική οικονομία αυτή η τακτική, επιμένει στην πεπατημένη του εθνολαϊκισμού, σαν να μην συνέβη τίποτε.

Από την άλλη, ο Τσίπρας είναι, υπό μίαν έννοια, η καλύτερη λύση σε τούτη τη συγκυρία. Έχει στη διάθεσή του τέσσερα χρόνια: τέσσερα χρόνια χωρίς απεργίες, τέσσερα χρόνια χωρίς αντιπολίτευση, τέσσερα χρόνια με μόνο αντίπαλο τον κοσμάκη στον οποίο υποσχέθηκε μισθούς, συντάξεις, 13ο, επαναπροσλήψεις κλπ κλπ κλπ.

Αυτά από την πλευρά ενός "ποταμίσιου" ο οποίος αποστρέφεται τους πάσης φύσεως ανορθολογισμούς και τους όποιους δογματισμούς.

Με αισιοδοξία,
Κάπα

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015



DravetData.com: Dravet Syndrome Statistics

Κάτω δεξιά από τα μπλε γράμματα LOVE YOU φαίνεται και το όνομα της Μαρίας-Φωτεινής (Maria-Fotini). Γύρω της βλέπετε ονόματα άλλων αγοριών και κοριτσιών, από όλον τον κόσμο, με Σύνδρομο Ντραβέ.

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα...



Φθόνος Νεοελλήνων που υπέπεσαν στην αντίληψή μου και μία εξαίρεση:

1.  Όταν με παρέμβαση του Καραμανλή ο Δημήτρης Χατζής αμνηστεύτηκε (είχε καταδικαστεί εις θάνατον κατά τον εμφύλιο, αμέσως μετά την εκτέλεση του αδελφού του), ήλθε στη Ελλάδα από την Ουγγαρία (φέροντας, κατά κάποιον τρόπο μαζί του, και το έξοχο ΔΙΠΛΟ ΒΙΒΛΙΟ), άρχισε να διδάσκει λογοτεχνία (ύστερα από πρόσκληση τής τότε πρυτανείας) στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Οπότε λύσσαξε ο Παπανούτσος (τον οποίο εξακολουθώ να θαυμάζω -αν και διαφωνώ μαζί του σχεδόν σε... όλα) και είπε "ή αυτός ή εγώ"! Και τον διώξανε τον άνθρωπο.

Ο ηθικός, κατά τα άλλα Παπανούτσος, συμπεριφέρθηκε μικρόψυχα και φθονερότατα, αδιαφορώντας ακόμη και για το εάν ο πρόωρα γερασμένος Χατζής είχε να φάει ή να πληρώσει το νοίκι...

2.  Στον καιρό μου, "βασιλιάς" τής Οικονομικής Ιστορίας ήτανε ο Γιώργος Δερτιλής, το οποίον επίσης θαυμάζω και για τον ποιόν τής σκέψης του και για όσα με έμαθε όταν βρέθηκα ως μεταπτυχιακός υπό την καθοδήγησή του. Από την άλλη, όμως θυμάμαι ότι και αυτός είχε λυσσάξει να μην έρθει στο ΕΚΠΑ ο Βεργόπουλος (που τότε δίδασκε Οικονομική Ιστορία στο Παρίσι) γιατί το έργο τού Βεργόπουλου ήταν πρόχειρο, ατεκμηρίωτο κλπ κλπ. (Εδώ που τα λέμε, πράγματι, πολλοί σοβαροί επιστήμονες αμφισβήτησαν την επιστημοσύνη του Βεργόπουλου, ενώ του Δερτιλή ουδείς.) 

3.  Επί χρόνια, ακόμη και σήμερα, άφθονος ρέει ο φθόνος και για το Σεφέρη, ότι τάχα τον κάλεσε η βασίλισσα του ΗΒ και του είπε, ναι μεν μου αρέσεις, αλλά, ρε παιδί μου, άλλαξε το "Κύπρον ου μ΄ εθέσπισεν". Έστερξε ο Σεφέρης και το έκανε "Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ΄", εξ ου και το... Νόμπελ. (Αυτόν το μύθο επαναλαμβάνει όπου βρεθεί και όπου σταθεί ο Χριστιανόπουλος).

4.  Κλείνω με μια προσωπική εκμυστήρευση: ένας από τους λόγους για τον οποίο θαυμάζω το Νίκο Δήμου είναι η γενναιοδωρία του προς άλλους καλλιτέχνες: θυμίζω ότι ο Νίκος Δήμου μίλησε πρώτος για την αξία τού Σαββόπουλου (όταν ούτε και ο Νιόνιος μπορούσε να τη διανοηθεί) και ότι επίσης πρώτος ο Νίκος Δήμου αποκάλυψε την αξία της Κικής Δημουλά, όταν όσοι τη διάβαζαν φοβόντουσαν να παραδεχτούν πως είχαν μπροστά τους μια ποιήτρια πρώτης τάξεως.

Μετά τιμής,

Κάπα



Προφανής και λανθάνων φθόνος (Οι δικοί μου φθόνοι)

Προσωπικά δεν είχα καμία δυσκολία να θυμηθώ (προχθές) το φθόνο τών "άλλων, όχι όμως και το δικό μου, οπότε ας τον εκμυστηρευτώ:

Στις αρχές τού χρόνου ήμασταν σε πολύ δύσκολη θέση: είχαμε στεγνώσει οικονομικά (όντας... κουρεμένοι), το κράτος διέκοψε την ετήσια δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη τού παιδιού κι εμείς χρειαζόμαστε απεγνωσμένα τουλάχιστον 20 με 25 χιλιάδες δολάρια μέχρι το Μάη, για να πάμε στις ΗΠΑ και να προμηθευτούμε τα φάρμακα.

Επειδή ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται, έπαιξα τζόκερ (είχε φτάσει τα εφτά εκατομμύρια) και φυσικά δεν κέρδισα τίποτε.

Κέρδισε όμως τα εφτά εκατομμύρια κάποιος στο... αρκτικό Νευροκόπι Δράμας (τοπωνύμια κι αυτά) και τον φθόνησα τον τυχερό (καλή του ώρα) όσο δεν παίρνει!

Η πλάκα είναι ότι λίγες βδομάδες μετά, έπαιξα ξανά τζόκερ (τυχαία αγορασμένο σύστημα με 16 αριθμούς για τριάντα ευρώ) και ήμουνα το μοναδικό πεντάρι (ούτε εξάρι υπήρχε).

Χαρά κακό!!! Βλέπετε είμαι άσχετος. Να μην τα πολυλογώ, αντί όμως να κερδίσω 270 χιλιάδες (πολλοί τότε θα με φθόνησαν κι εμένα) τελικά κέρδισα 5000 ευρώ, οπότε καλύψαμε κάποια από τα έξοδα της Αμερικής...

Έχω κι άλλους φθόνους μέσα μου, πολλούς και μικρόψυχους που διόλου δεν με τιμούν κι όσο μπορώ τους καταπολεμώ.

Αλλά είπαμε, πιο άνετα φανερώνει κανείς τις παθολογίες, τις εμμονές του και τις ζήλιες των άλλων, παρά για τις δικές του.

Μήπως όμως και αυτό δεν είναι λανθάνων φθόνος;

Με εκτίμηση,
Κάπα


Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Οι δυο γιαγιάδες που αγάπησα

Προπολεμικά, έδινε κι έπαιρνε ο θεσμός τού ψυχογιού ή τής ψυχοκόρης: μια φτωχή οικογένεια παρέδιδε το αγοράκι ή το κοριτσάκι τους σε κάποια σχετικά ευκατάστατη οικογένεια με την ελπίδα ότι οι "θετοί" γονείς, για αντάλλαγμα στις μικροδουλειές του, θα του πρόσφεραν μια κάποια προοπτική μετά την ενηλικίωσή του.

Αν ήταν κορίτσι (που έπλενε, σκούπιζε και μαγείρευε), στα δέκα οχτώ τού έδιναν ένα ποσό για προίκα ή και το πάντρευαν, Εκτός αν ερχόταν ο πατέρας της, έπαιρνε τα λεφτά και την πετούσε στο δρόμο...

Αν ήταν αγόρι τού πρόσφεραν θέση στην επιχείρηση ή μαθητεία σε κάποια Τέχνη ή Σπουδή ή τον κρατούσαν δούλο στα χωράφια εφ΄ όρου ζωής. (Γι΄αυτό συχνά τις ψυχοκόρες και τούς ψυχογιούς τούς αποκαλούσαν αντιστοίχως "δούλα" και "χαμάλη", ή "κόρη" και "λεβέντη", ανάλογα με το ποιόν τής εκάστοτε οικογενείας.)

Κλασικό (και όχι πολύ σπάνιο) παράδειγμα τυχερού ψυχογιού αποτελεί ο πατέρας τού "αυτοβιογραφούμενου" ιστορικού Γιώργου Δερτιλή, που ως ψυχογιός μαθήτευσε σε οικογένεια σαράφηδων, έγινε χρυσοχόος και παντρεύτηκε την κόρη τού θετού του πατέρα, μαζί και την περιουσία της, εξ ου και η αστική καταγωγή τού ιστορικού Δερτιλή!

Προπολεμικά είχε και η γιαγιά μου μία ψυχοκόρη που την καλοπάντρεψε. Χρόνια αργότερα μάς χτύπησε την πόρτα μία καλοστεκούμενη εξηντάρα κι όταν αντάμωσαν με τη γιαγιά...

Κάπως έτσι (κι αφού δεν είχα πατέρα τής προκοπής) βρέθηκα με δύο γιαγιάδες. Με δυο υπέροχους ανθρώπους. Η μία με μεγάλωσε και η... θετή με σπούδασε, μ΄ έκανε δηλαδή ψυχογιό της! Κι οι δυο μαζί με αναστήσανε, έτσι νιώθω, εξ ου και ο απέραντος σεβασμός (και η συγκίνηση) που αισθάνομαι όταν με επισκέπτονται οι γιαγιάδες μαθητών και φοιτητών, ζητώντας μου μικροχάρες.

Ο Φώτης λέει πως αν κάποιος έχει μέσα του αγωγή, αγάπη και σεβασμό, βρίσκει χίλιες δυο προφάσεις για να αγαπήσει και να σεβαστεί τον "άλλον". 

Όπως και το αντίθετο: αν είναι μέσα του ξεδιάντροπος, αγνώμων και ασεβής, πάλι βρίσκει χίλιες δυο δικαιολογίες για να συμπεριφερθεί ρατσιστικά και βέβηλα.

Με εκτίμηση,

Κάπα

Η ποίηση στη ζωή και στη διδασκαλία

1.
Η Ποίηση, ως μετάδοση συγκίνησης (ο ορισμός ανήκει στο Σεφέρη) είναι σκέτη καταστροφή όταν μεταφέρεται στην καθημερινή ζωή, η οποία ως γνωστόν απαιτεί ορθολογικές λύσεις ("η ζωή είναι επίλυση προβλημάτων", έλεγε ο Πόπερ) και όχι ενθουσιασμούς, θυμούς, κλάψες ή βαριά χάχανα και παρατεταμένες εσκεμμένες ή μη υστερίες.

Όμως και αυτή η διαπίστωση (που αποκλείει την "ποίηση" από την καθημερινότητα) ανήκει επίσης στο Σεφέρη - δες τον προ αμνημονεύτων ετών, περίφημο διάλογο του (για την Ποίηση) με τον νεοπλατωνιστή (μπρρρρ...) Κωνσταντίνο Τσάτσο.

2.
Η Ποίηση, τώρα, κατά τη εκπαιδευτική διαδικασία (διδασκαλία) είναι κάτι εντελώς το διαφορετικό. Εκεί, ναι, ο δάσκαλος καλείται να συμμετάσχει στην μετάδοση συγκίνησης. Και πάντως, όχι κατ΄ ανάγκην χοροπηδώντας πάνω στα θρανία ή σχίζοντας τις εισαγωγές των ανθολογίων. (Αυτός ο παιδαγωγικός λαϊκισμός, αργά ή γρήγορα, ξεθυμαίνει από τερτίπια και τεχνάσματα, τα οποία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, επιδιώκουν μάλλον να καλύψουν την ουσία με ηχητικά, φραστικά ή και... χορευτικά σοκαριστικά πυροτεχνήματα.)

3.
Πριν καμιά δεκαριά χρόνια, μου τηλεφώνησε ένας πατέρας, φανερά ενοχλημένος, επειδή εντόπισα στο γιο του φλέβα λογοτεχνική και εκθείασα δημοσίως ένα εκπληκτικό και πρωτότυπο κείμενό του για το "Ψαράκι της Γυάλας" του Μάριου Χάκκα.

"Μας έχετε δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα στην οικογένεια", παραπονέθηκε ο ευγενέσταστος αλλά ανάστατος πατήρ: "ο Αντρέας ισχυρίζεται ότι εξαιτίας σας συνειδητοποίησε τώρα, στην Γ΄ Λυκείου, πως κακώς τον ωθήσαμε κατά την Ιατρική και την Κτηνιατρική, αφού μέσα του βαθιά ανέκαθεν τον συνάρπαζε η λογοτεχνία (Ποίηση και Πεζογραφία). 

"Και κάθεται τώρα και απελπίζεται. Άλλο δε σκέπτεται, τον νου του τρώγει αυτή η τύχη", θα συμπληρωνε ο Αλεξανδρινός, . .

5.
Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεται κανείς για τη συνέχεια. Θα αφήσω προς ώρας τη φαντασία σας να... καλπάζει.

Με εκτίμηση,

Κάπα

Λιοντάρι από πέτρα

Οι Γερμανοτσολιάδες στήσανε τους 120 και καρτέραγαν τις τουρτούρες να τους τελειώσουν. Ο πατέρας τού Φώτη είπε στους διπλανούς του ότι δεν γλιτώνουν και πρότεινε αυτός να πάει ευθεία, οι άλλοι στα πλάγια κι όποιος γλιτώσει.

Εκείνον που έτρεξε αριστερά τον φάγανε οι ταγματαλήτες, τον άλλον δεξιά τον χτυπήσανε στο πόδι οι Γερμανοί, αλλά γλίτωσε πέφτοντας στη βαθιά ρεματιά, ενώ τον πατέρα τού Φώτη δεν τολμήσανε να του ρίξουνε γιατί πέρασε ανάμεσα στους εκτελεστές και μετά βούτηξε με τα μούτρα κι αυτός στα πυκνά βάτα, τις σκλήθρες και τα γαϊδουρόγκαθα...

Με τον καιρό όλη η αποδώ μεριά χτίστηκε, κρατώντας όμως απόσταση από το μονίμως καταπράσινο και "σκοτεινό" ρέμα, ώσπου, λίγο μετά τη Χούντα, πήρανε απόφαση να το σκεπάσουνε.

Φέρανε μηχανήματα και τότε ο καθένας έβρισκε εκεί μέσα, στις άλλοτε πανύψηλες, καλυμμένες όχθες, ό,τι μπορούσε να φανταστεί - κυρίως γερμανικά κράνη, παλιές αραβίδες με σαπισμένα κοντάκια, κούφιες σφαίρες και το επί τουρκοκρατίας πεζούλι που είχε από... καιρό ξεχαστεί και τώρα το χαζεύαμε ούλοι, γιατί είχε χτιστεί με πέτρες από κάποιο αρχαίο μνημείο ή κάτι τέτοιο, λέγανε οι μεγάλοι...

Την ανάσα έκοβε μια πέτρα (όσο ένας μέτριος πίνακας) με ένα σκαλισμένο λιοντάρι. Ήρθε η Αστυνομία, κακό. Ανεβήκανε πάνω στον "τουρκότοιχο", τον σακάτεψαν (βοήθησαμε κι εμείς) και βγάλανε το λιοντάρι, που όμως αποδείχτηκε πολύ νεότερο - από αυτά που βάζανε το 19ο αιώνα οι κληρονόμοι των τουρκοκοτσαμπάσηδων καπεταναίων και τοκογλύφων στην είσοδο των σπιτιών τους, μιμούμενοι τάχα ερλαδικά οικόσημα.

Μετά από μήνες ήρθε επιτέλους ένας αρχαιολόγος (μανιακός και ροδοκόκκινος σαν μονίμως μεθυσμένος) που τράβαγε τα μαλλιά του, γιατί στην προσπάθειά μας να βγάλουμε το άσημο οικόσημο, καταστρέψαμε ένα αρχαίο τοίχο που έφτανε ως απάνω στην τσιμεντένια γέφυρα η οποία επίσης είχε κάτσει σε ρωμαϊκά θεμέλια.

Μας ρώτησε ποιος σακάτεψε τον τοίχο κι όταν του είπαμε άρχισε να βρίζει κι εμάς και τις οικογένειές μας και την αστυνομία!!!

"Κωλόπαιδα, γαμώ το σόι σας, γινήκατε κι αρχαιολόγοι, Ουστ από δω, είπα! 

Με εκτίμηση,

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Ο ήρωας που έγινε αρχαιοκάπηλος

Το σπίτι μας ήταν κέντρο διερχομένων: αλλοτινοί συνεργάτες τής χούντας, βασιλικοί και Χίτες (που πίνανε τού σκασμού), παλαιοί αντάρτες του ΕΑΜ και χρόνιοι εξόριστοι (μονίμως χασισωμένοι), ξεπεσμένοι άρχοντες (με κοστούμια αντίκες), όλοι τους ακαμάτηδες, μπατίρηδες, μισοαλκοολικοί – χασαπόσκυλα του καφενείου τούς αποκαλούσε περιπαικτικά η γιαγιά, αφού ζούσαν από τα κεράσματα του πατέρα, με αντίτιμο την εθελόδουλη κολακεία που ελπίζει στην διαρκή εύνοια τού ρέοντος ούζου...

Όμως, στα δικά μου μάτια, όλοι τους ήτανε ήρωες και σπουδαίοι, γιατί, κατά καιρούς, τους άκουγα να εξιστορούν μεγάλα κατορθώματα: άλλος ότι πολέμησε τους Γερμανούς κοντά στο Καρπενήσι, άλλος ότι ήτανε με τον Κατσιμήτρο στο Καλπάκι, άλλος (ο "αρχαιολόγος") ότι έβαλε πέντε γκολ στους Γερμανούς κατακητές, όταν στα τέλη του ΄43 ζήτησαν να παίξουνε μπάλα με την τοπική ομάδα :

"εμείς ήμασταν παιδιά ξυπόλητα και πεινασμένα εκείνοι με μπότες και χορτάτοι. Επειδή νικούσαμε, μας είχαν ξεσκίσει τις φτέρνες και τα καλάμια από τις κλωτσιές και παρέτειναν συνεχώς τον αγώνα επί ώρες, ώσπου νύχτωσε και χάσανε".

Αυτός, ο Μίλτος ο "αρχαιολόγος" που όλοι τον σεβόντουσαν για τον επί κατοχής νικηφόρο αγώνα με τους Γερμανούς, μιλούσε τάχα "αρχαία ελληνικά". (Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο για την πιο αξιοθρήνητη εκδοχή μιας αυτοσχέδιας χουντοκαθαρεύουσας! )

Ο Μίλτος, λοιπόν, ο "αρχαιολόγος", τορναδόρος στο επάγγελμα, ήτανε επαγγελματίας... ανασκαφέας. Την τελευταία φορά που τον θυμάμαι (ήμουνα στη Β΄ Λυκείου), παραπονιότανε στον αδελφό μου ότι τον σταμάτησε κάπου η Αστυνομία και επειδή τον είχε... άχτι, του βάλανε στο αυτοκίνητο... τέσσερα ασημένια αρχαία νομίσματα (!!!) και τώρα απειλούν να τον στείλουν πάλι φυλακή... 

Μας κάλεσε στο δικαστήριο για συμπαράσταση και πήγαμε. Πήγαμε και φρίξαμε: Αυτός και η παρέα του είχανε βάλει δυναμίτη έξω από το τείχος της αρχαίας Πλευρώνας, προς τη μεριά του νεκροταφείου, και είχαν ξεκοιλιάσει πάνω από δέκα τάφους, χώρια τις καταστροφές που προκάλεσαν, εξ ου και η φυλάκισή του αλλά και η μεγάλη μου θλίψη για τον αποκαθηλωμένο ήρωα που "νίκησε" επί κατοχής του Γερμανούς...

Με εκτίμηση,

Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

Διακοπές στην Λευκωσία (του 2014) με τους... τριχωτούς φίλους μας που τώρα τους χάνουμε και αυτούς

Επί εννέα συναπτά καλοκαίρια την έβγαζα μονάχος (τότε, ευτυχώς εργαζόμενος πολύ αποδοτικά, ενώ τώρα...) στη Λευκωσία τού πολύμηνου καύσωνα, οπότε καλύπταμε και τα έξοδα τής εκάστοτε ετήσιας τετράμηνης παραμονής τού παιδιού (για "επανεξέταση και θεραπεία") στις ΗΠΑ (ό,τι μας έλειπε το συμπληρώναμε από νέα δάνεια).

Εκεί, στο μακρινό Ρότσεστερ της Μέιγιο Κλίνικ, κοντά στα σύνορα με τον Καναδά, είναι χαρά Θεού για τα παιδί μας, όχι μόνο εξαιτίας της δροσιάς (που ως γνωστόν λυγίζει την επιληψία) αλλά κυρίως λόγω τής παρέας των παιδιών τής γειτονιάς που καθημερινά επισκέπτονταν τη Μαρία-Φωτεινή για να παίξουν μαζί της υπό το τρισευτυχισμένο (αν και άγρυπνο) μάτι τής μονίμως ταλαίπωρης μανούλας,

Φέτος, για ευνόητος λόγους (και μη), Ρότσεστερ γιοκ! Έτσι, πρώτη φορά, μετά από τόσα κυπριακά γαϊδουροκαλόκαιρα, είχαμε να διαχειριστούμε τον αδιάλειπτο αναγκαστικό εγκλεισμό τού παιδιού μας πίσω από τις κουρτίνες (υπό τον φόβο τής φωτοευαισθησίας) μέσα στους εντόνως κλιματιζόμενους τέσσερις τοίχους. Και εν μέρει τα καταφέραμε!

Αν και ήμασταν ολομόναχοι, οι τρείς μας, ωστόσο και πολλή μοναξιά δεν νιώσαμε, και το παιδάκι μας έπληξε ελάχιστα! Και αυτό επειδή, χρόνια τώρα, συντηρούμε δυο εφεδρικούς στρατούς φιλίας (για να παραλλάξω τη γνωστή μαρξική φράση):

Αφενός τον Μπουτς και τον Ότζη που ελάχιστα γαβγίζουν (γι΄ αυτό και τους αγαπά η γειτονιά) και αφετέρου το Ζορό, το Γκριζούλη, τον Μπλάκυ, τη Μαμά-γάτα, τον Ασπρούλη, τον Ασπρόμαυρο, τον Κοκκή, την Κίτυ, τη Φίφη το Τιγράκι και μια διμοιρία νεογέννητα που δεν κάνουν άλλη δουλειά από το να νιαουρίζουν μελωδικά. (Όταν τα καλούμε, αντίς για πολλά νιαουρίσματα, ακούς μονάχα ένα και... ασταμάτητο!!! Στον ίδιο τόνο και χροιά!)

Ασφαλώς η αυγουστιάτικη γειτονιά μας και η Λευκωσία ήτανε σταθερά άδεια από παιδιά και επισκέψεις (όπως είναι σχεδόν πάντα για εμάς και το χειμώνα), εντρυφήσαμε όμως στους χαρακτήρες της γατο-συμμορίας η οποία δεν αποχωριζόταν το παιδί, ακόμη κι όταν οι κοιλιές των γατιών εξείχαν σα βαρελάκια, από το πολύ φαί!

Κάπως έτσι, την νύχτα που ξαπλώναμε, δρόσιζε και στην καρδιά μας λίγο...

Με αισιοδοξία,

ΥΓ. Τις τελευταίες μέρες η Μαρία-Φωτεινή έβγαλε δύο κυκλικά εκζέματα στο πρόσωπο: ένα στο μάγουλο κι ένα στο μέτωπο. Ο δερματολόγος που μας υπεραγαπάει, είπε ότι είμαστε τυχεροί που δεν κολλήσανε μύκητες στα μαλλιά, μας έδωσε φαρμακευτική αγωγή και απαγόρευσε διά παντός την επαφή της Μαρίας-Φωτεινής με τους τριχωτούς φίλους μας… Άντε τώρα να τα βγάλεις πέρα μαζί της! Δεν είχε που δεν είχε φίλους (με ελάχιστες εξαιρέσεις των εξαιρέσεων) τώρα χάνει και τα τετράποδα. Γαμώ το, δηλαδή!


Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Η άλλη.... υστεροφημία


Τι θ΄ απογίνει το παιδί μας, μετά που θα φύγουμε εμείς;

Τόσους καλούς ανθρώπους έχουμε βρει να το βοηθούν και παρά τα τόσα χρήματα που τους δίνουμε, πάλι λιποψυχούν και πάλι φεύγουν!

Ποιος θα το φροντίσει, λοιπόν, μετά από εμάς; Ποιος θα τρέχει ολημερίς για να καλύψει τις τόσες απαιτήσεις τής ιατροφαρμακευτικής του περίθαλψης, ιδίως όταν το εγκαταλείπει η πολιτεία;

Ποιος θα το συγχωρεί, που είναι δύσκολος χαρακτήρας;

Ποιος θα ανέχεται τα ξεσπάσματά του, όταν το πληγώνει ο υποχρεωτικός (για λόγους υγείας) εγκλεισμός του και ο αποκλεισμός των άλλων;

Ποιος θα το φροντίζει με αφοσίωση, όπως το φροντίζουμε εμείς, και θα το στηρίζει ψυχικά, όπως το το στηρίζουμε εμείς;

Και ποιος θα το αγαπήσει όπως το αγαπάει η Αντιγόνη, που με τη χαρά της τού διώχνει τη θλίψη, με το χαμόγελό της τού δίνει πνοή και από τη ψυχή και την καρδιά της κόβει φως και του δίνει ζωή;

Αυτό το βασανιστικό "μετά", κατατρώγει τα σωθικά όλων των γονιών που έχουμε παιδάκια με ανίατες ασθένειες.

Είναι μια ιδιότυπη και πρόωρη ανάπτυξη "υστεροφημίας", όχι δημόσιας, μα εντελώς προσωπικής και ταπεινής, βεβαίως.

Με αγάπη,

Κάπα

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014

Διεκδικώντας ΚΑΙ τα φάρμακα για το 2013-2014

Σάββατο, 24 Μαΐου 2014
Αξιότιμη κα Μ. Τ. (Προϊσταμένη Γραφείου Υπουργού Υγείας),
1.  Χθες το μεσημέρι, Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014, σας ενοχλήσαμε τηλεφωνικώς, προκειμένου να μας ενημερώσετε σχετικά με το πολυσέλιδο και εμπεριστατωμένο υπόμνημα/αίτημα που σάς παραδώσαμε ιδιοχείρως (πριν είκοσι ημέρες) και αναφερόταν στην κάλυψη τών φαρμάκων τής 12χρονης κόρης μας Μαρίας-Φωτεινής Καλλιμάχου τόσο (α) για πέρσι το 2013 και (β) φέτος το 2014 όσο και (γ) μελλοντικά.
2. Κα Τ., με χαρά σάς πληροφορούμε ότι για το (β) και (γ) σκέλος τού αιτήματός μας, δηλαδή για την από φέτος διά βίου εξασφάλιση τών φαρμάκων τού παιδιού μας, μεριμνούν ήδη οι  Φαρμακευτικές Υπηρεσίες και προσωπικώς ο νυν εξαίρετος διευθυντής των, ο κος Λούης Παναγή (αφού προηγήθηκε η πρόσφατη παρέμβαση τού Υπουργού).
3. Παραμένει όμως, εκλεκτή κα Τ., σε εκκρεμότητα το πρώτο σκέλος τού αιτήματός μας το οποίο αφορά στην επιστροφή τών 13000 δολαρίων που μάς κόστισαν τα περσινά φάρμακα τής κόρης μας, και τα οποία (κατά την ταπεινή μας γνώμη) οφείλει να τής τα εξασφαλίσει η Πολιτεία, καθώς η κόρη μας, είναι λήπτης δημοσίου βοηθήματος (ευάλωτος ασθενής εκ γενετής).
Σημειωτέον ότι ανέκαθεν όλα της τα φάρμακα (από τότε που ήταν έξι μηνών μέχρι και τώρα) της τα εξασφάλιζε η Πολιτεία. Γιατί λοιπόν, θα ήταν λογικό η Πολιτεία να της στερήσει τα φάρμακα μιας χρονιάς, και μάλιστα αυτής του 2013;
4. Κατά την τηλεφωνική μας επικοινωνία, εκλεκτή κα Τ., μας πληροφορήσατε ότι «το αίτημά μας εξετάζεται». Από ποιόν όμως εξετάζεται το αίτημά μας; Προφανώς από την κα Σ. Κ. Ωστόσο, η κυρία Σ. Κ. ευγενεστάτως μάς διαβεβαίωσε, δυο μέρες νωρίτερα, ότι αν και έχει το φάκελο τού παιδιού μας πάνω στο γραφείο της, εντούτοις δεν μπορεί να πράξει τίποτε απολύτως, αφού δεν έχει εντολή από κανέναν να προωθήσει το αίτημά τής επιστροφής τών 13 χιλιάδων δολαρίων που κόστισαν τα φάρμακα τού παιδιού μας για το 2013.
5. Αναφερθήκατε, αξιότιμη κα Τ., στο γεγονός ότι ο Εντιμότατος Υπουργός ευαρεστήθηκε να κάμει χρήση τής διακριτικής του ευχέρειας για ανθρωπιστικούς λόγους, προκειμένου να εξασφαλισθούν τα φάρμακα τού παιδιού μας (για τώρα και στο μέλλον) και προσθέσατε όμως, ότι το ζήτημα τών φαρμάκων τού 2013 «θα εξεταστεί», υπονοώντας ότι αυτό δεν συμπεριλήφθηκε στην εντολή τού Υπουργού μας. (Πάντως, εμείς από την πλευρά μας είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι εάν ο Υπουργός ενημερωθεί από εσάς, πάραυτα και προσωπικώς, δεν θα αρνηθεί να καλύψει και τα περσινά φάρμακα του παιδιού, διότι είναι και λογικός και δίκαιος άνθρωπος.)
6. Δεν θα σας ταλαιπωρήσω περισσότερο με τη φλυαρία μου, κα Τ., απλώς επιτρέψτε μου να επισημάνω πως ό,τι έπραξε τις προάλλες ο νυν Υπουργός (για τα φάρμακα της 12χρονης κόρης μας Μαρίας-Φωτεινής) τιμά την Πολιτεία και τους θεσμούς της, καθώς ο Εντιμότατος επενέβη πρωτίστως για να αποκαταστήσει μια κατάφωρη αδικία (διακοπή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης) που υπέστην ένα άρρωστο παιδί. Που σημαίνει ότι το κίνητρο δεν ήταν ο οίκτος και η φιλανθρωπία (όπως κακώς ερμηνεύεται από μερικούς η «χρήση διακριτικής ευχέρειας για ανθρωπιστικούς λόγους») αλλά η απόδοση δικαιοσύνης προς έναν συνάνθρωπο που είχε αδικηθεί (Albert Schweitzer).
7.  Υπ΄ αυτό το πρίσμα, εκλεκτή κα Τ., θα ήταν δίκαιο και σύννομο οι όποιες αρμόδιες υπηρεσίες τού Υπουργείου να καλύψουν τα φάρμακά τού παιδιού μας και για το 2013, τιμώντας έτσι τόσο το σκεπτικό τού Εντιμοτάτου Υπουργού μας, ο οποίος τής τα εξασφάλισε (θεσμικά) εφ όρου ζωής, όσο και τη διακηρυχθείσα αρχή του, σύμφωνα με την οποία «ξεκινά μια νέα πορεία, όπου ο άνθρωπος και ο ασθενής θα είναι στο επίκεντρο».
Μετά τιμής             
Αντιγόνη και Κωνσταντίνος Καλλίμαχος