Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

Σαν σήμερα πριν δεκαπέντε χρόνια...

.
Θ΄ αργούσε ακόμη μια βδομάδα
και γύρεψα να ξεχαστώ στα ερείπια
της Πράσινης γραμμής, μα σύντομα βαρέθηκα
τους ξεφτισμένους τοίχους απ΄ το χρόνο,
τους σκαμμένους φράχτες απ τις σφαίρες
με τις ελπίδες σκέλεθρα και ρημάδια,
τα φυλάκια με τα παιδιά που ξυρίζουν γένια άγουρα
τη μούχλα των ξεκοιλιασμένων μαγαζιών
με τα κατώγια σφραγισμένα και γιομάτα
από το εβδομήντα τέσσερα...

Έτσι για να περάσει η ώρα
για λίγο κοντοστάθηκα έξω από κείνο το καφενείο
που πρωτοφιληθήκαμε, τάχα γι΄ αντίο
λίγο μετά τη διαδήλωση.
Λίγοι θαμώνες. Φτωχό σκηνικό.
Πέντε άνθρωποι παίζουνε χαρτιά.
Πιο δίπλα ένας άλλος διαβάζει εφημερίδα
κι ένας γεράκος στέκεται ορθός
και με θωρεί κλεφτά. 
Στην άλλη γωνία, μονάχος
γράφω στην πράσινη τσόχα.

Θ΄ αργούσε, ναι, θ΄ αργούσε ακόμη μια βδομάδα...

Με νοσταλγία -
Κάπα 



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Άλλα παιδάκια με Ντραβαί

http://www.youtube.com/watch?v=ofX2SUengvw&feature=related