Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Στην ανάκριση με σπασμένο χέρι (ετών 19)

Ήμουνα αυτό που λένε μυαλωμένο παιδί: ο μόνος που απέφευγε καβγάδες και έβρισκε λύσεις με την κουβέντα.

Μια νύχτα όμως, παραφερθήκαμε σε ένα μπαρ. Οι άλλοι ήτανε τύφλα στο μεθύσι και στα λοιπά... Εγώ, όντας νηφάλιος (αφού το ποτό με ενοχλεί στο στομάχι) άκουσα τον μπάρμαν που ζήτησε από τους μπράβους να κλειδώσουν την πόρτα για να μας περιποιηθούν...

Ορμάω λοιπόν στον λεγάμενο να τον εμποδίσω να μην κλείσει την πόρτα (του πήρα τα κλειδιά και άρχισα να... τρώω της χρονιάς μου). Όταν η παρέα είδε επιτέλους τη φάση, του την πέσανε άγρια, με σώσανε και βγήκαμε έξω όλοι σώοι, σπάζοντας στο διάβα μας τις τζαμαρίες και κραδαίνοντας γυαλιά.

Δίπλα από την έξοδο του μπαρ ήτανε ένα νεόκτιστο με κάμποσα πλακάκια που εμείς τα κάναμε... αεροπλανάκια και βομβαρδίζαμε το μαγαζί και τους μπράβους που δεν τολμούσανε να ξεμυτίσουν και κάλεσαν στην αστυνομία...

Με το που βλέπουμε το μπατσικό, σκορπίσαμε για να γλιτώσουμε το αυτόφωρο. Εγώ, ο αδελφός μου κι άλλο ένα παιδί που ήτανε χασισωμένο, μπήκαμε σ΄ ένα σοκάκι σκοτεινό που κατέληξε σε ένα γκρεμό ρεματιάς. Εκεί πέσαμε, πρώτα ο αδελφός μου, μετά εγώ και στη συνέχεια το φιλαράκι το χασισωμένο που προσγειώθηκε στο χέρι μου και το έκανε κομμάτια...

Στα μάτια του αδελφού μου είχαν μπει φύλλα και κλαδιά, αλλά εμείς βλέπαμε μόνο δάκρυα και αίμα και νομίζαμε ότι τυφλώθηκε.

Ήταν Αύγουστος και το φεγγάρι βοήθησε να βρούμε μια ανηφορούλα προς τον κεντρικό δρόμο, αλλά μας βγήκε το περιπολικό που πήγε τον αδελφό μου στο νοσοκομείο κι εμένα στο κρατητήριο (μαζί με το χασισωμένο που ούτε μιλούσε ούτε λαλούσε, κάτι που ο αξιωματικός υπηρεσίας εξέλαβε ως... μεταμέλεια και συστολή και τα έβαλε μαζί μου.

Με ανέκρινε όλη τη νύχτα και πάρε ξανά και ξανά κατάθεση, πες κι εκείνο, πες και το άλλο (τον καργιόλη, σαδιστής που ήτανε). Του έλεγα ότι δεν αντέχω άλλο και του έδειχνα το δεξί χέρι που κρεμότανε στρεβλό και τουμπανισμένο (τέσσερα κατάγματα έδειξε η ακτινογραφία το πρωί). Αλλά το γαϊδούρι αρνιόταν να με στείλουν στο νοσοκομείο...

Κατά το ξημέρωμα, άκουσα απ΄ έξω γυναικείες φωνές. Ήταν η μάνα μου, που μπήκε στο γραφείο τού αξιωματικού υπηρεσίας με το ζόρι, κι όταν είδε το χέρι μου... πάρτηνε κάτω... και σώθηκα κι εγώ...

Αυτή ήταν η τελευταία μου τρέλα. Μετά (τα 19) επανεξέτασα τις παρέες μου και φρόντισα να μη ξανασυναναστραφώ ούτε με εριστικούς αλκοολικούς ούτε με χασισωμένους μπούφους, αφού ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορούνε να σε μπλέξουν και να μην πάρεις χαμπάρι...

Ο αδελφός μου ξαναβρήκε το φώς του μετά από μήνες βασανιστικής ανάρρωσης κι εγώ το χέρι μου μετά από κάμποσες βδομάδες στο γύψο. Βγήκανε και τα αποτελέσματα, είχα περάσει στο πανεπιστήμιο, οπότε άλλαξα ζωή για τα καλά (με βοήθησε ο Βαγγέλης, αν κι ένα χρόνο μικρότερός μου). Γιατί το πανεπιστήμιο, που μού υποσχέθηκε καλή ζωή και επαγγελματική κατάρτιση, κράτησε το λόγο του. Απόδειξη: ακόμη και τώρα στους δύσκολους καιρούς, εξακολουθεί να μου δίνει ένα γενναίο μεροκάματο.

Από την παρέα εκείνης τής βραδιάς, οι περισσότεροι συνέχισαν το ίδιο βιολί. Ο Φώτης πρόκοψε. Ο Γιώργος και ο Παναγιώτης πέθαναν από ναρκωτικά. ο Βασίλης και ο Αποστόλης είναι αλκοολικοί του θανατά, ο Πάνος και Γιώργος χρόνιοι άνεργοι και ο Θανάσης ο ανάρχας, αν ζει, θα ρίχνει ακόμη μολότοφ... ("Πού ΄σαι Θ α νά α α α αση, πού ΄σαι Θα νά α α α ση!")

Πριν πέντε χρόνια με επισκέφτηκε κι ο Φώτης: "Α, ρε Κώστα, τυχερέ, καλά τα πάς..." (Τώρα, πόσο τυχερός είναι ένας πατέρας που το παιδί του γεννήθηκε με τη πιο σπάνια και χειρότερη μορφή επιληψίας και επί δέκα χρόνια δίνει αγώνα ζωής, είναι άλλο ζήτημα...)

ΥΓ.   Η μάνα μου ποτέ δεν μου είπε κουβέντα. Ήξερε ότι απλώς έτυχε και θα φρόντιζα να μη μου ξανασυμβεί. Το διάβαζα στα μάτια της κι εγώ με τα μάτια μου συγκατάνευα...

(Αφιερώνεται στο φίλο και συμφοιτητή Βαγγέλη Τσαμπαλά που με βοήθησε να βρω το δρόμο μου)



10 σχόλια:

harrysmatical είπε...

Ειναι μεγαλη αληθεια οτι γενικα ..." ο ανθρωπος δεν αλλαζει"...

Παντως,σε ορισμενους, ερχεται...
" επιφοιτηση " & προσγειωνονται...

Ολα ειναι θεμα αγωγης,απο γονεις,μεντορες,φιλους...

" Αγωγη δευτερα φυσις "
που θα λεγαν & οι μη προγονοι...

Sarah είπε...

Αυτές οι μάνες... Θεές...

paragrafos είπε...

Χάρρυ,

Λες ότι " ο ανθρωπος δεν αλλαζει".

Αλλάζουν όμως οι συνθήκες, είτε για να ενθαρρύνουν τις όποιες αρετές του (καταστέλλοντας τα ελαττώματά του) είτε για να λιπάνουν τις όποιες διαστροφές του και να αποψιλώσουν την αναιμική ανθρωπιά του.

Πάρε για παράδειγμα τα καθεστώτα του Χίτλερ και του Στάλιν. Εκεί διέπρεψαν όλοι οι διεστραμμένοι και οι σαδιστές. Όσοι δε κατατείχαν αξιώματα και είχαν κάποια ανθρωπιά, σύντομα βρέθηκαν σε δυσμένεια εξαιτίας αυτού του... ελαττώματός τους...

paragrafos είπε...

Sarah,

Είσαι μάνα και είσαι τυχερή γιατί είσαι καλή μάνα, οπότε μπορείς να νιώσεις και τις άλλες καλές μανάδες.

Ενώ εμείς οι άντρες, απλώς φλυαρούμε ή κάνουμε πως καταλαβαίνουμε.

harrysmatical είπε...

Εστειλα σχολιο για το σχολιο σου με τον Κευνς ,που ψαρευε αγορια κατω απο τις γεφυρες στο Ταμεση & το εκοψαν..
Δεν ξαναπαταω στο αδερφατο...

paragrafos είπε...

Χάρρυ, όλες οι καταπιεσμένες ψυχές χρειάζονται την αλληλεγγύη μας.

Δικαιούνται, πλέον, όχι μονο την ανοχή μας αλλά και την αποδοχή τους.

Αν θέλουμε να είμαστε και να λεγόμαστε άνθρωποι.

harrysmatical είπε...

Ελπιζω να μην εννοεις ..." "καταπιεσμενους" τους ομ/φιλους...
Εδω & 30 χρονια εχουν ξεσαλωσει ,ιδιως στο Αμερικα...

harrysmatical είπε...

Εχω μελαγχολησει τωρα...

Μου βγηκε πρεσβυωπια...

Οπως την περιγραφει το...ιντερνετ. Σε χαμηλο φως,τα χανω τα μικρα γραμματα...

Νοιωθω οτι γερναω.

Η ζωη με χτυπαει αλυπητα...

paragrafos είπε...

Χάρρυ, μη νιώθεις μοναξιά. Εγώ είμαι πρεσβύωψ από το 2011. Έβαλα πολυεστιακά γυαλιά. Μου πήρε κάμποσο για να τα συνηθίσω, αλλά τώρα δεν τα βγάζω από πάνω μου! Ακόμα και στον ύπνο τα φοράω, ελπίζοντας να βλέπω καλύτερα όνειρα!

Πολλά φιλιά
Κώστας

harrysmatical είπε...

Εχεις χιουμορ...

Τα φαγαμεν τα ψωμια μας...
Σαπακια...
Θα μας αφησουν αι γυναικες μας...

Εχει βγει το presbyLasik,λεηζερ για..πρεσβεις,αλλα σε λιγα χρονια λενε...το ξαναχρειαζεσαι...

Χρειαζομαστε ελιξηριο νεοτητας...