Πέμπτη 15 Μαρτίου 2012

Δεν μας κάνει το γερμανικό αντιεπιληπτικό κέντρο που επισκεφτήκαμε προσφάτως

Εισαγωγή: 
  1. Δυστυχώς η οικονομική έπληξε και την Κύπρο, με πρώτο θύμα της τους ευάλωτους ασθενείς οι οποίοι χρήζουν θεραπείας και επαναξέτασης στο εξωτερικό. (Η κόρη μας, Μαρία-Φωτεινή, είναι μία τέτοια περίπτωση, αφού επί τρία χρόνια οι γιατροί στην Ευρώπη δεν μπορουσαν να διαχειριστούν την επιληψία της - η λύση βρέθηκε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, το 2005.)
  2. Επειδή από τότε, πέρασαν σχεδόν εφτά χρόνια, σκεφτήκαμε μήπως άλλαξε κάτι στην Ευρώπη. Έτσι αρχίσαμε από πέρυσι την έρευνα. 
  3. Στη Γαλλία, στην Ελβετία και την Βρετανία δεν έχει αλλάξει τίποτε Μα το διαβεβαίωσαν οι ντόποιοι γονείς των παιδιών με Σύνδρομο Ντραβέ, μέσω της διεθνούς οργάνωσης που έχουμε. 
  4.  Οπότε στραφήκαμε στη Γερμανία, την οποία ερευνούμε σχολαστικά από τις αρχές του χρόνου. Η έρευνα απέδωσε: σχεδόν όλοι οι γερμανοί παιδονευρολόγοι μας παρέπεμψαν σε ένα συγκεκριμένο αντιεπιληπτικό κέντρο (του οποίου τα στοιχεία είναι διαθέσιμα μόνο για τους γονείς με άρρωστα παιδιά - αφού η εντυπωσεις μας δεν ειναι... ενθουσιώδεις και δεν πρέπει να δημοσιευθούν, μπορεί να εκληφθούν ως δυσφήμιση).
  5. Από μακριά, όλα έδειχναν καλά. Είχαμε όμως και μερικές επιφυλάξεις, οπότε κανονίστηκε να επισκεφτεί η Αντιγόνη το εν λόγω αντιεπιληπτικό κέντρο, να την ξεναγήσουν και μετά να αποφασίσουμε.
  6. Η επιστολή της Αντιγόνης, που ακολοθεί είναι αποκαλυπτική. Όπως διαπιστώσαμε, οι άνθρωποι εκεί, δεν μπορούν και δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν την πολύπλοκη φαρμακευτική αγωγή του παιδιού μας η οποία συνδυάζεται με την επίσης σύνθετη Κετογενική Δίαιτα. (Όσοι δυσκολεύονται στα αγγλικά και θέλουν λεπτομέρειες στα ελληνικά, ας μας στείλουν μειλ.)
Με αισιοδοξία - Αντιγόνη και Κώστας

Ευχαριστούμε την εκλεκτή φίλη και μεταφράστρια Μαίρη Κιτροέφ (η οποία, ειδικά τον τελευταίο καιρό επιμελείται και την οριστική αγγλική μετάφραση του "Επιληψία, Αγαπη μου") γιατί επιμελήθηκε/συμμάζεψε και την επιστολή της Αντιγόνης που ακολουθεί.


Nicosia, CYPRUS
March 7, 2012
Dear Dr W,
I would like to thank you for having me at the D. K. Epilepsy Center and express my gratitude to you and all the staff for your courtesy. Your concern and kindness are very much appreciated and I am thankful to you for spending valuable time with me and sharing your expertise regarding my daughter's medical issues.
It’s obvious that you are a highly respected physician with great experience in the field of childhood epilepsy and your Clinic offers great services to children with epilepsy.
However, bringing our daughter there would not help us to achieve our goals regarding her treatment, which are to provide her with exactly what she needs, according to her extremely rare neurological condition, Dravet syndrome. The reasons are:

1.  Not all the medications, supplements and other products she is already receiving (Clonopin, Levocarnitine, Depakote, CalciMix, Miralax) are available in Europe.
As you have seen, her treatment is very complex and she receives multiple antiepileptic medications in combination with the Ketogenic Diet. Thanks to this treatment, for the last two and a half years she has remained seizure free, and that’s huge progress considering the severity of her syndrome, as you yourself remarked.
In order to keep this balance, and as you advised, it is extremely important that there should be no changes in her current medications. We absolutely understand the risk of giving my daughter antiepileptic drugs other than the ones she was prescribed in the USA.
Furthermore, you have noted that certain supplements, vitamins and hygiene products, such as  the Scooby-Do Multivitamins, Miralax, CalciMix, Melatonin and Arm & Hammer Toothpaste, are also not available in Europe. Although you have indicated that there are other similar products that we could use, we will follow your advice and change nothing. According to your recommendation, we must not try anything different, despite the fact that other substitute medications might contain the same antiepileptic agents as the ones we need.

2. Absence of an E.R. department in the Clinic:
This again is life threatening for a child with seizures and especially for Maria-Foteini, since – according to her medical history – in the event of a seizure she must be admitted to the E.R. for treatment.

3. Insufficient experience with the Ketogenic Diet:
Meeting the Clinic's two dieticians was also very important in reaching a decision. Both ladies showed great interest in hearing what I had to say regarding my daughter’s treatment. They found Maria-Foteini’s case quite challenging, since they have never had a child with Dravet syndrome before. We discussed the diet in full detail and I explained that, as the mother, I am very well trained in the routine of fixing meals on the gram scale, preparing the KetoCal Formula and checking the urine ketons every morning. I also told the dieticians that I use the KetoCalculator for designing Maria-Foteini’s meals and I have the flexibility of creating my own meals for my daughter, according to her feeding needs or desires. This sounded strange to the dieticians, because they said that they “use a different KetoCalculator, which is based on German standards and is not the same as the one used in the USA.” Another thing that the dieticians found strange was the fact that most of my daughter’s diet is liquid. She takes two Ketogenic meals (3.5:1 ratio) and three meals of KetoCal Formula (4:1 ratio) every day. I gave them some examples of four of her ketogenic meals and they said the meals they prepare for their patients are completely different. I think that this depends on the products used in each meal and it shouldn’t be a problem. Both dieticians agreed that if they take Maria-Foteini under their care, they would get in touch with Mrs Beth Zupec-Kania in the USA and be briefed as to how to monitor the diet. I very much appreciate the fact that both dieticians were very honest and made clear that their knowledge of the Ketogenic Diet is very limited and that they have no idea how to make any adjustments.
In conclusion, I would like once again to express my thankfulness and say that I really appreciate your honesty and willingness to offer the best you can.

With sincere appreciation and best regards,
Antigoni Kallimachou (mother)
President of the Cyprus Association for People with Epilepsy
Member of the IBE
Primary School H.T (B.A, M.A)
Nicosia, CYPRUS



Blogger Ο/Η Ράντος Θοδωρής είπε...
Φίλοι μου καλησπέρα,

Μια εβδομάδα μετά την επιστροφή μας και τώρα μπόρεσα να καθίσω λίγο στον υπολογιστή μου στο σπίτι.

Πολύ κρίμα που δεν μπορούν να σας βοηθήσουν εκεί. Τις εμπειρίες μου θα σας τις γράψω σε e-mail…

Τι σου είναι η τύχη πάντως … όλες οι συμπτώσεις σε ένα 10λεπτο: Κάτι ξέχασα στο σπίτι, πετάχτηκα για να το πάρω, εκεί που ήταν να πάμε στο κυλικείο η Μαρία με τον Θάνο κατέβηκαν στην είσοδο, επέστρεψα, φώναξα τη Μαρία και μας άκουσε η Αντιγόνη λίγο πριν την φωνάξει η γιατρός μέσα …
Αυτά που θα ήθελα να καταθέσω για εκεί είναι (...) ότι έχουν ένα ολόκληρο κέντρο που ασχολείται με την επιληψία, με ένα νοσοκομείο για την επιληψία, με πολλά σχολεία για τα παιδιά με επιληψία… μέτρησα 3 ή 4 μέσα στο χώρο εκεί … με ξενώνες … με σπίτια ολόκληρα για τις οικογένειες που θα χρειαστούν να μείνουν μήνες για την ολοκλήρωση της θεραπείας. Με σχολεία και παιδικό σταθμό για τα υπόλοιπα παιδιά των οικογενειών και άλλες πολλές παροχές… Είχαν στην Μαρία κρεβάτι για να κοιμάται και να προσέχει, δίπλα στο παιδί ενώ εδώ στην Ελλάδα σε παιδιατρικό νοσοκομείο είχαν πλαστικές καρέκλες και την αγγελία στον τοίχο … ενοικιάζονται ξαπλώστρες…

Αυτά για τις παροχές και τα παράπονα μου. Το πιο σημαντικό είναι να μπορούν να βοηθάνε και να κάνουν καλά τα παιδιά μας.



Ελπίζω στην Χαιδελβέργη να βρείτε κάποια λύση, αλλιώς πίεση με κάθε μέσο για Αμερική ξανά.
18 Μαρ 2012 9:41:00 μ.μ.

Τετάρτη 14 Μαρτίου 2012

Κοίτα να δεις που θα του πούμε και ευχαριστώ...

Με αφορμή του κείμενο του Νίκου Δήμου: http://www.lifo.gr/mag/columns/4703?comments_page=1&comments_order=p#comments

Στις μοιραίες εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 (όπου έχασε ο Βενιζέλος και ήλθαν οι φιλοβασιλικοί που συνέχισαν την Μικρασιατική εκστρατεία/καταστροφή), σ΄ εκείνες, λοιπόν, τις εκλογές, είχαν συμμαχήσει κατά του Βενιζέλου οι φιλοβασιλικοί με τους πρωτοεμφανισθέντες κομμουνιστές: Το σύνθημά τους ήταν, όπως το εντόπισε ο Γιώργος Μαυρογορδάτος, "Ελιά - στεφάνι και σφυρί - δρεπάνι"!!!

Πάντως, αυτά τα γυρίσματα της ιστορίας κρύβουν πολύ ανθρώπινο πόνο.

Έχω ακόμη τη φωτογραφία του αδελφού της γιαγιάς μου, από το μικρασιατικό μέτωπο: φουστανελάς, περήφανος, που όμως επέστρεψε σακατεμένος "στου χιράμ", δηλαδή σε αυτοσχέδιο υφασμάτινο φορείο... Ήταν παλικάρι δύο μέτρα, πριν φύγει για το μέτωπο, κι όταν τον... επέστρεψαν, ήταν ένα μάτσο κόκκαλα, που ακόμη και μια γυναίκα της εποχής μπορούσε να τον πάρει στα χέρια, να τον πλύνει, να τον συγυρίσει - τέσσερις μήνες άντεξε...

Μετά την πτώχευση του ΄32 καταστράφηκε κι ο παππούς μου (τα λεφτά που είχαν στο μπαούλο δεν άξιζαν πια ούτε το χαρτί τους...), ο οποίος μόλις που επιβίωσε στην κατοχή με την οικογένειά του, για να χάσει ό,τι είχε και δεν είχε στον εμφύλιο... Μετά το ΄50, έλεγε η γιαγιά, ήταν πολύ γέρος για να αλλάξει τη ζωή μας (ήταν... 55 χρονών), μάλιστα... πολύ... γέρος και για να βρει δουλειά, αφού του ζητούσαν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων - τελικά πέθανε από καρκίνο τρία χρόνια αργότερα...

Ο πατέρας μου, παιδί της κατοχής, ο μόνος που επέζησε από τα τρία παιδιά της γιαγιάς, βγήκε ένας παλιάνθρωπος, ένα κάθαρμα... Φαίνεται πως οι συμφορές της ζωής άλλους τους κάνουν ανθρωπινότερους κι άλλους τους εξαχρειώνουν εντελώς... Τον πήρανε στο στρατό, τον κάνανε το ΄51 αξιωματικό και τσογλάνι της εξουσίας, τον φανατίσανε όσο δεν πήγαινε κι έγινε ανθρωποφάγος - ευτυχώς πρόλαβε και πέθανε ο πατέρας του και δεν... χάρηκε το γιόκα του. Τον... χαρήκαμε όμως εμείς, τα παιδιά του...

Αυτό το κατακάθι της κοινωνίας ήταν ο δικτάτορας/βασανιστής του σπιτιού μας (στον ελάχιστο χρόνο που έμεινε μαζί μας) και το μόνο που κατάφερε ήταν, μόλις ενηλικιωθήκαμε και σπουδάσαμε, να μας κάνει να φύγουμε, όχι μόνο από το σπίτι και τη γειτονιά, αλλά και από την πατρίδα και να ρίξουμε μαύρη πέτρα, να πάρουμε τα όρη και τα βουνά, να πάμε στο διάολο κι ακόμα παραπέρα, να γλιτώσουμε από τις πικρές μνήμες της φριχτής παιδικής ηλικίας μας...

Βέβαια, έξω, όπου είμαστε τώρα, καλοφτιαχτήκαμε. Κι ενώ επί χρόνια ολόκληρα βρίζαμε αυτόν τον αναθεματισμένο πατέρα/αφέντη, που εξαιτίας του αυτοεξοριστήκαμε, ήλθε το... μνημόνιο και η οιονεί πτώχευση για να αλλάξουμε τροπάρι, αφού εξαιτίας του ξεκιτευτήκαμε σε μέρη πιο ευκατάστατα, με λιγότερους ανορθολογισμούς και περισσότερο ισορροπημένους πολιτικούς και πιο συνεπείς πολίτες...

Κοίτα να δεις που στο τέλος, όπως εξελίσσονται τα πράγματα στην πατρίδα, αυτό το κτήνος που είχαμε για πατέρα, όχι μόνο θα το συγχωρέσουμε, αλλά θα του πούμε και ευχαριστώ...

Από τις "αναμνήσεις ενός σπουδαγμένου"

Άντε, κι ένα συχωροχάρτι από την κατοχή, για τον... καλό μας τον μπαμπά...
Στην κατοχή, ο παππούς άρχισε τα προπολεμικά δρομολόγια, όχι όμως με αυτοκίνητο (όπως προπολεμικά), αφού του το είχανε επιτάξει, αλλά με κάρο που συχνά, στις ανηφόρες, το σπρώχανε μαζί με τον πατέρα μου, βοηθώντας τον Ψαρή* που είχε πια καταντήσει ψωριάρης - τον έβεπες και τον λυπότανε η ψυχή σου, έλεγε η γιαγιά...
Έπαιρνε λεμόνια, ο παππούς, από τη Γουρίτσα, πριν την κάψουνε οι Γερμανοί, και τα πήγαινε στα χωριά, να τα ανταλλάξει, τάχα μου, με καλαμπόκι, να φτιάξει ο κοσμάκης μπομπότα να λαδώσει τ΄ άντερό του, που ψωμολύσαγε από την πείνα.
Κρυφά όμως πουλούσε... καπνό, που δεν τον δήλωνε στους φορατζήδες της πόλης (τότε έξω από κάθε πόλη υπήρχαν οι φορατζήδες που φορολογούσανε τους πραματευτάδες) και τον πιάσανε για... λαθρεμπόριο.
Στα κατοχικά κρατητήρια, μέσα στους ποινικούς της εποχής, αναγκαστικά φυλακίστηκε μαζί του κι ο δεκαπεντάχρονος τότε πατέρας μου, ως... συνεργός, και ο οποίος κυριολεκτικά χέστηκε από το φόβο όταν τους την πέσανε τ΄ αλάνια κι άκουσε τον παππού να ορμάει πάνω τους με λύσα: "πίσω κουφάλες και σας έφαγα!", κραδαίνοντας την κάμμα που ΄χε φυλαγμένη στο γουρνοτσάρουχο με σόλα από γερμανικό φθαρμένο λάστιχο.
Αθωώθηκαν και γυρίσανε σπίτι.
-"Αφού σ΄ αθώουσαν, ρε Μίχου, τότις γιατί σ΄ πήρανι τσ΄λίρις"; τον ρώτησε η γιαγιά.
- Για να μ΄ αθωώνσι, τσ΄ πήρανι, Αγγιλκή μ, για να μ΄ αθωώσνι...

*άλογο με γκρίζο τρίχωμα

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012

Με αφορμή μία διάλεξη του Χαρίδημου Τσούκα


1. Το εν λόγω απαιτητικό και αποκαλυπτικό κείμενο http://htsoukas.blogspot.com/2012/03/blog-post.html του Χαρίδημου Τσούκα, θα μπορούσε να γίνει αφορμή για ατελείωτες συζητήσεις γύρω από το ζήτημα της αυτοπραγμάτωσης σε καιρούς ατομικής ρουτίνας ή κοινωνικής σταθερότητας, δηλαδή σε καιρούς παγιωμένων προσδοκιών εντός συγκεκριμένων σταθερών ποικίλων θεσμων, οικονομικών (λειτουργικών η μη) και πολιτικών (αυταρχικών ή όχι).

2. Η ανάλυση του Χαρίδημου Τσούκα επανεξετάζει, φιλοσοφικά, το ζήτημα της ατομικής υπέρβασης σε καιρούς δίσεκτους. Εστιάζεται στην (μέσω της Τέχνης ή της Ποίησης) αυτοπραγμάτωση της ανθρώπινης οντότητας, η οποία, θέλοντας και μη, ειναι υποχρεωμένη καθ΄όλη τη διάρκεια της ζωής της να αναλαμβάνει κάποιους από τους εκάστοτε διαθέσιμους και προσιτούς κοινωνικούς ρόλους εντός του υφιστάμενου κοινωνικού θιάσου.

3. Η πιο συγκλονιστική αφήγηση/αυθυπέρβαση είναι αυτή του Σολζενίτσιν, όταν σχολιάζει "το γαλάζιο χρώμα που δυσφημίζει τον ουρανό", δηλ. τις γαλάζιες στολές της ΝιΚαΒεΝτε, της σοβιετικής Γκεσπάπο: πώς διάλεγαν τα στελέχη τους, πώς τα φανάνιζαν και πώς τελικά από σύμπτωση γλίτωσε και ο ίδιος ο Σολζενίτσιν μία τέτοια μετάταξη, τότε που ήταν ανθυπολοχαγός του Κόκκινου Στρατού. Άλλωστε, όταν είσαι παιδί είκοσι χρονών, τα πάντα μπορούν να σου συμβούν, να γίνεις άθελά σου το γρανάζι της κρεατομηχανής και να αισθάνεσαι μάλιστα ηθικά ακέραιος, γιατί τάχα επιτελείς το καθήκον σου "υπέρ του λαού", τσακίζοντας νύχια, βγάζοντας μάτια, εκτελώντας παιδιά μπροστά στους γονείς, μόνο και μόνο επειδή κάποιος υπέθεσε ότι ίσως αυτός ο άτυχος γονιός, στο μέλλον θα... ασκήσει κριτική στην εξουσία...

4. Όταν, μεταξύ 18 άλλων, οι Δημήτρης Μαρωνίτης και Μαν. Αναγνωστάκης με το λόγο και την ποίησή τους (Τα 18 κείμενα -1970) επέλεξαν ρόλους αλλότριους από εκείνους που προέβλεπε η χούντα, θα υποστούν τα πάνδεινα. Ειδικά τον Μαρωντίτη θα το διώξουν απο το Πανεπιστήμιο, θα τον τσακίσουν στο ξύλο κι όταν αποφυλακιστεί, θα πρέπει να διακονεύει στους εκδοτικούς οίκους, από εδώ και από κει, σχεδόν επί τέσσερα χρόνια, για να θρέψει τα τέσσερα παιδιά του και τη γυναίκα του. Εδώ, η ανατρεπτική τέχνη, τσακίζει την ρουτίνα του αντιστασιακού, ο οποίος αρνείται το ρόλο του φιλήσυχου και πειθήνιου πολίτη και αποζητεί/διεκδικεί μια κοινωνία φιλελεύθερη, δηλαδή την ένταξή του σε έναν άλλο κοινωνικό θίασο, φιλάνθρωπο...

5. Υπάρχουν όμως κι άλλοι καταναγκασμοί που δηλητηριάζουν τη ρουτίνα της καθημερινότητας, καταταγκασμοί τους οποιους, επίσης, άμεσα και έμμεσα, έθιξε ο Χαρίδημος Τσούκας. Εννοώ τον ξεριζωμό του πρόσφυγα, το θάνατο αγαπημένων προσώπων, το άσχημο διαζύγιο στα μάτια των παιδιών, την αιφνίδια αρρώστια του παιδιού σου... Αυτά, η Αντιγόνη κι εγώ, ως οικογένεια, τα βιώσαμε  και τα βιώνουμε... Ειδικά την αρρώστια του δεκάχρονου παιδιού μας τη ζουμε εδώ και... εννιάμισι χρόνια... Μεγάλη ανατροπή και εξόχως αποκαλυπτική...

6. Αρχικά νιώθεις το ίδιο πένθος που έζησες όταν σε διώξανε από τη Μόρφου (αν και παδί, το έβλεπες στα μάτια των γονιών σου), αισθάνεσαι την ίδια θλιψη/πένθος όταν χωρίσανε οι γονείς σου άσχημα πριν 40 χρόνια(!), ζεις καθημερινά με εκείνη την αβαστακτη και φρικτή εικόνα όπου οι γιατροί τρυπάνε το έξι μηνών παιδί σου, επί δύο ώρες, για να του βρούνε φλέβα, ώσπου... ευτυχώς λιποθύμησε...

Κι ύστερα από όλα αυτά θα πρέπει το άλλο κομμάτι της ζωής σου να μην αλλαξει την κανονικότητά του: θα πρέπει π.χ. να συνεχίσεις να εργάζεσαι, (όχι όπως πριν, αλλά πιο πολύ και εντατικά και σε περισσότερο προσοδορόφες ασχολίες, αφού τώρα τα έξοδά σου δεκαπλασιάστηκαν), θα πρέπει επίσης να πληρώνεις τους λογαριασμούς σου κανονικά όπως πρώτα, να βάζεις βενζίνη στο αυτοκίνητο και πετρέλαιο θέρμανσης, να αγοράζεις εφημερίδα από το περίπτερο, ψωμί από το φούρνο, να συζητάς ήρεμα με τους συνεργάτες σου, και παράλληλα θα πρέπει να κρατάς και την ψυχραιμία σου μπροστά στον ανίκανο ή και αδιάφορο γραφειοκράτη του Υπουργείου Υγείας που χειρίζεται τη ζωή του παιδιού σου (περί αυτού πρόκειται), επίσης, να χαμογελάς με το άξιο αστείο του συναδέλφου τον οποίο είχες καιρό να δεις, ασχέτωνς εάν από τότε που έμαθε ότι το παιδί σου έχει επιληψία, δεν θέλει να βλέπει ούτε έσενα ούτε το παιδί σου... και τα λοιπά και τα λοιπά...

7. Δεν υπάρχει Τέχνη, λέει ο Γκόμπριτς στην κλασική του πια "Ιστορία της Τέχνης". Και συμπληρώνει: "υπάρχουν όμως καλλιτέχνες". Λέει και άλλα πολλά και σε μαγεύει, όμως τον πιο περιεκτικό ορισμό της Τέχνης τον βρήκα έμμεσα στο Σεφέρη (στο διάλογό του με τον Τσάτσο για το τι είναι ποίηση, αν θυμάμαι καλά) όπου αποφαίνεται "ποίηση είναι η μετάδοση συγκίνησης" (ομοίως και η Τέχνη, ευρύτερα, λέει η αφεντιά μου).

Κι όταν πετάξει κανείς τη μάσκα της σοβαροφάνειας ή της ψευδεπίγραφης αξιοπρέπειας, όταν κάποιος αφεθεί τελικά στα αναβλύζοντα συναισθήματα του και τα μεταγγίσει ειλικρινά στο χαρτί, τέχνην ποιεί, κι ας μη συγκινήσει κανέναν! Φτάνει που ο ίδιος έπαθε/έμαθε κάπως τι θα πει... Ιθάκη, τι θα πει να νιώθεις πόνο, καθώς βλέπεις να υποφέρει δίπλα σου αυτός που αγαπάς πιο πολύ κι απ΄ όλους τους πιο αγαπημένους σου...


Ειλικρινά,

Κωνσταντίνος Καλλίμαχος

Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012

Κετογενική διατροφή (γεύματα) και αντιεπιληπτική φαρμακευτική αγωγή από Ιούνιο του 2011 έως Απρίλη του 2012


Διευκρίνιση: οι αριθμοί δίπλα από τα υλικά των γευμάτων παραπέμπουν σε γραμμάρια. 

Σημείωση: Η Αντιγόνη μπορεί πλέον (έχει εκπαιδευτεί στις ΗΠΑ) να παρασκευάζει κετογενικά γεύματα, δηλαδή συνταγές απολύτως συμβατές με τη εξειδικευμένη Κετογενική Δίαιτα. Βασίζεται σε ειδικό πρόγραμμα (που έχει περασμένο στο pc και δεν θυμάμαι πού το βρήκε), μέσω του οποίου υπολογίζονται οι θερμίδες εκάστου κετογενικού γεύματος και τινά που αγνοώ. Όποιος θέλει περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες, ας μας στείλει μέιλ και θα του απαντήσει η Αντιγόνη, καθ΄ ότι η αφεντιά δεν κατέχει τα ζητήματα της φαρμακευτικής αγωγής και της δίαιτας του παιδιού.


Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2012

"Δε φταίω εγώ, μπαμπά..."

Με αφορμή ένα πρόσφατο κείμενο του Νίκου Δήμου:  http://www.lifo.gr/mag/columns/4610

Μακάρι να φτάσω κι εγώ τα χρόνια του Νίκου Δήμου κι ας έχω το ένα εκατοστό της πνευματικής του διαύγειας και το ένα χιλιοστό της αισθαντικής του ματιάς. Μακάρι να μπορέσει να φτάσει και το παιδάκι μου στη μισή του ηλικία και να νοσταλγεί το άρωμα της μανούλας του και τη θαμπή φωνή του πατερούλη,

γιατί, συμβαίνει, κάποτε, τα χρόνια να περνάνε αφήνοντας στα χείλη ορισμένων, αλάτι γεμάτο θλίψη και σκουριά όλο παράπονο. Όχι σε όλους, μα σε λίγους, ή καλύτερα, ευτυχώς σε ελάχιστους, δηλαδή στους πολύ άτυχους,

σαν κι εμάς, που βλέπουμε τα ολιγόχρονα παιδιά μας να λιώνουν στα νοσοκομεία, αντίς να περπατούν μαζί μας ξέγνοιαστα, κρατώντας μας απ΄το χεράκι, τρυφερά - Τι καλότυχη εικόνα... πόσο τη ζηλεύω!

Στυβω τη νοσταλγία με μανία, μπας και μου θυμίζει κάτι ευχάριστο, να δροσίσει λίγο το μέτωπο της σημερινής μέρας, αλλά μάταια.. Η μακραίωνη ταλαιπωρία της δεκαετίας μας, η ακατάσχετη χρόνια αιμορραγία που άδειασε τις αποθήκες του σπιτιού και της απαντοχής μας, και μάλιστα σε δίσεκτους καιρούς, όλα αυτά που λέγονται κι όσα δεν πρέπει και δεν μπορούνε να λεχθουν, δένουνε το λαιμό σφιχτά...

Μα ξάφνου, έρχεται λίγο ν΄ανασάνει στα πνευμόνια μας τόση δα παρηγοριά: η μάνα που περπατάει με το παιδάκι της... και που μάλλον δεν ξέρουνε πόσο ευτυχισμένοι είναι κι οι δυο τους στην βιασύνη τους, κι ίσως καλύτερα να μη το μαθουνε ποτέ,

γιατί αυτή η γνώση που ανακαλύπτει την ευτυχία των άλλων μέσα στην ταπεινή ρουτίνα της επίπεδης καθημερότητάς τους, κρύβει μέσα της πολύ βάσανο και φαρμάκι: τον πόνο των άρρωστων παιδιών που συνήθως διαισθάνονται καλά πως δεν θα γιατρευτούν ποτέ...

Αυτό, άραγε, νιώθει κι η κορούλα μας, που την τελευταία βδομάδα επιμένει να μονολογεί μαραζωμένα: - Δεν φταίω εγώ, μπαμπά, δεν φταίω εγώ...

Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012

Πείνα - Πείνα και των γονέων...


1. Πείνα--

Το 1981 είχα ξεμείνει στη Θεσσαλονίκη μου είχε πάρει όλα τα λεφτά, κάποιος που λογάριαζα για αδελφό μου, κι εξαφανίστηκε – και δεν είχα όχι για εισιτήρια επιστροφής, αλλά ούτε για ψωμί! Έμαθα ότι ενός συμπατριώτη, του Ανέστη, ο φορτηγατζής πατέρας θα έφευγε για Πάτρα σε τρεις μέρες και ηρέμησα. Αλλά από φαί, ούτε ψίχουλο. Πήγα στην κοντινή εκκλησία και ντράπηκα, γιατί μπροστά από μένα περίμεναν κάμποσα γυφτάκια.

Ήταν η εποχή που οι διανομείς συσκευασμένου γάλακτος άφηναν τις παραγγελίες έξω από τα καταστήματα, στις τέσσερις και πέντε το πρωί, χωρίς να φοβούνται απώλειες. Έκανα το λάθος και έκλεψα δύο μπουκάλια και τα ήπια μονορούφι, όπως ήτανε, κρύα... Με έπιασε διάρροια και κατέληξα στο νοσοκομείο με κολικό (από γεννησιμιού μου είχα ευαισθησία στα έντερα). Οι νοσοκόμοι του ασθενοφόρου, έτσι όπως ήμουνα διπλωμένος από τον πόνο, είδαν κι έπαθαν να με δέσουν στο φορείο.

Στο νοσοκομείο, μετά από μια ένεση, όταν πήρα να συνέρχομαι, χάρηκα, γιατί μου βάλανε ορό και θα με κρατούσαν για δυο τρεις μέρες, οπότε, σκέφτηκα, θα φάω κάτι μέχρι να φύγω με το φορτηγό για Πάτρα... Όμως στο νοσοκομείο επέμεναν με τον ορό κι όσο κι αν τους έλεγα ότι πεινάω, απαντούσαν ότι ο γιατρός μού απαγόρευσε το φαϊ για τρεις μέρες…

Ο πατέρας του Ανέστη, επί ώρες άλλαζε και ξανάλλαζε ταχύτητες και απ΄ τα πολλά φτάσαμε επιτέλους στον Μπράλλο, πάνω ψηλά στο βουνό, λίγο πριν αρχίσει η μεγάλη κατηφόρα κατά τον κορινθιακό κόλπο και την Ιτέα, αν θυμάμαι καλά... Εκεί αράξαμε για λίγο, σ΄ ένα φορτηγατζίδικο στέκι. -"Έλα να φας κι εσύ, μου λέει...

Πριν το χάραμα, που λέει και το τραγούδι, φτάσαμε στην Πάτρα και με πήγε (τι καλός άνθρωπος) ως έξω από το σπίτι! Άκουσε η μάνα μου (που ξενύχτησε περιμένοντας) και βγήκε να τον ευχαριστήσει τον άνθρωπο: - Ελπίζω να μη σας ταλαιπώρησε, του είπε. - Μα, τι λες κυρία μου, είναι πολύ καλό το παιδί! Αλλά αδελφούλα μου, όσο μπόι του λείπει, τόσο στομάχι έχει! Πού το βάζει τόσο φαϊ!!!


2. Πείνα και των γονέων --

Δεν ξέρω πόσοι από εμάς εδώ μέσα ξέρουν πραγματικά από πείνα. Εγώ όμως την έζησα στ΄ αλήθεια, την πραγματική πείνα της στέρησης. Όμως την έζησα πολύ πριν αρχίσω να καταλαβαίνω τι μου γίνεται...

Όταν γεννήθηκα, η μάνα μου δεν είχε ούτε γάλα δικό της (κι αυτή πεινούσε) ούτε γάλα ξένο να μου δώσει. Κι ανακάτευε ένα ποτήρι γάλα, (που κάθε μέρα διακόνευε από τις γειτόνισσες) με νερό και ρύζι και το μοιραζόμασταν, ας πούμε... Αυτό επί μήνες, ώσπου τουμπάνιασε η κοιλιά μου, φούσκωσε και δεν ξέρανε αν ήταν από την ασιτία ή από ειλεό (απόφραξη εντέρου) και αχεσία. Και με πήγε στο νοσοκομείο και οι γιατροί με ξέγραψαν και μ΄ άφησαν να πεθάνω και μ΄ έκλαιγε η καημένη κι αναθεμάτιζε την ώρα και τη στιγμή που δεν είχε το κουράγιο ούτε να κλέψει ούτε να γίνει πουτάνα για να με ταΐσει, αλλά κι αυτή σκελετός ήτανε, τι κουράγιο να είχε για κλοπές και πουτανιές...

Εκεί λοιπόν, πάνω από το προσκέφαλό μου, που έκλαιγε γοερά κι έλιωνε κάθε λίγο και λιγάκι που σταματούσε η αναπνοή μου, είχαμε γίνει θέαμα οικτρό κι οι τρομοκρατημένοι γονείς τού θαλάμου δεν άντεχαν και ζήτησαν να φύγουν κι αυτοί και τα παιδιά τους από κει μέσα και το είπαν σε μία γιατρό, Μουτάφη, Ζωή Μουτάφη, τη λέγανε, κι εκείνη, ως θεούσα που ήτανε έτρεξε να βοηθήσει:
- Αφού θα πεθάνει το παιδί, λέει στη μάνα μου, να μην πάει αβάφτιστο. Με πήρε στα χέρια της κι άρχισε να με κουνάει πάνω κάτω, δεξιά αριστερά στο σημείο του σταυρού, και τα χέρια μου ήτανε παράλυτα και το κεφάλι μου πότε έπεφτε δεξιά και πότε αριστερά, ξεψυχισμένο...

Και ξαφνικά, από το πολύ το τράνταγμα και τα σταυροκοπήματα, τα έντερά μου ανακατεύτηκαν κι άρχισα να κλάνω και να χέζω! Θαύμα, άρχισαν να φωνάζουν!!! Τώρα η μάνα μου έκλαιγε από χαρά, η Μουτάφη από συγκίνηση κι οι γονείς των άλλων παιδιών μάλλον από ενοχές που θέλανε να με πεθάνουν πριν την ώρα μου...

Είμαι, που λένε, αεροβαφτισμένος! Πότε δεν μπήκα σε κολυμπήθρα, κι αντίς για παπάς, με βάφτισε ετοιμοθάνατο μια θεούσα και μου έδωσε ζωή. Γι΄ αυτό, αν και είμαι ένα άθρησκο καθίκι του κερατά, σέβομαι πολύ τους θρησκευόμενους και για ένα ακόμα λόγο: Αυτή η θεούσα, μετά με "υιοθέτησε" για χρόνια, και επί χρόνια μας έστελνε χρήματα για να τρώω, για να έχω μολύβια και τσάντες και να μάθω γράμματα κι εγώ το γαϊδούρι, γράμματα έμαθα, αλλά μετά που μεγάλωσα δεν έψαξα να τη βρω και να της πω ένα ευχαριστώ.

Και της το λέω από εδώ μέσα: Σ΄ ευχαριστώ Ζωή Μουτάφη!

Ευχαριστώ και το Νίκο Δήμου που μου έδωσε αυτήν την ευκαιρία! http://www.lifo.gr/mag/columns/4587

Γεια σας, παιδιά! Κουράγιο σε όλους τους ταλαίπωρους! Και ψηλά, το κεφάλι! Όλοι θα ζήσουμε!

Aπό τις «Αναμνήσεις ενός σπουδαγμένου»

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012

Για την Ελένη, τον Κωστή και τα κοριτσάκια τους με τη χρυσή καρδιά, που μας αγκαλιάζουν κι ας μην φοράμε αρκουδο...προβιά...


Για να δείτε το βίντεο, κάντε κλικ εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=ocBh9bgph_g


Η Ελένη και ο Κωστής είναι από την Ελλάδα και αποσπασμένοι στην Κύπρο (δυστυχώς μόνο για δύο χρόνια).

Τους γνωρισαμε τυχαία και αμέσως αγάπησαν οικογενειακώς τη Μαρία-Φωτεινή και μας επισκέπτονται σταθερά και συστηματικά, συνήθως τις Κυριακές ή και άλλες αργίες -κάνοντας μάλιστα μία ώρα δρόμο να ρθουν και μία να γυρίσουν σπίτι τους.

Τα παιδάκια τους, που χαίρουν άκρας υγείας, είναι τα μόνα υγιή παιδάκια που μέχρι σήμερα, επιμένουν να επισκέπτονται αδιάκοπα και επί μήνες τη Μαρία-Φωτεινή, και να παίζουν μαζί της, στο σπίτι μας, εδώ στην Κύπρο, προσφέροντας κάτι μοναδικό σε ένα παιδί που ζει φυλακισμένο: παρεϊτσα και παιγνίδι, δηλαδή  ε υ τ υ χ ί α !

Αυτό το τόσο σπάνιο δώρο για την οικογένειά μας, το ζούμε μονάχα στην Αμερική, και πάλι από άγνωστους ανθρώπους, από παιδάκια της γειτονιάς μας στο Ρότσεστερ και μανούλες του μόχθου.

Τι παράξενη που είναι η ζωή! Άνθρωποι με τους οποίους έζησες δίπλα για χρόνια και χρόνια, να σε διαγράφουν σε μια νύχτα, γιατί προφανώς δεν... αντέχουν να σε βλέπουν δίπλα στο άρρωστο παιδί σου! Και άνθρωποι που γνώρισαν κι εσένα και το παιδί σου τυχαία για μια στιγμή, να του κρατάνε το χεράκι στοργικά επί μήνες...

Έχει ή δεν έχει εκπληξεις η ζωή;

Με ευγνωμοσύνη,
Κάπα

Letter to Cyprus Health Minister - Επιστολή προς τον Υπουργό Υγείας Κύπρου, κον Σταύρο Μαλά


Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012

Κάποτε στην Αθήνα... ή "Περνώντας κόκκινα"

.
"Γιατί χρεοκοπήσαμε; Δεν έχετε παρά να δείτε πώς οδηγούμε στους δρόμους. Η απόλυτη αναρχία, ο εγωισμός, η περιφρόνηση για κάθε κανόνα. Τέσσερα κόκκινα φανάρια πέρασε ο Κίμων* κι άλλα χίλια τέσσερα παραβιάζονται κάθε μέρα. (...)
Ο ΚΟΚ είναι η πιο απλή εφαρμογή της λογικής. Δεν περνάμε με κόκκινο γιατί θα τρακάρουμε. Όπως επίσης: δεν ξοδεύουμε περισσότερα απ’ όσα εισπράττουμε γιατί θα χρεοκοπήσουμε. Δεν προσλαμβάνουμε αβέρτα ψηφοφόρους, γιατί δεν θα έχουμε να τους πληρώσουμε. Δεν φοροδιαφεύγουμε, γιατί έτσι θα φαλιρίσουμε όλοι."        Νίκος Δήμου., "ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ"    Πηγή:  http://www.lifo.gr/mag/columns/4528
 

Κάποτε στην Αθήνα...
 
Στο πανεπιστήμιο ήμουνα καλούτσικος (ανάμεσα σε εκατοντάδες αδιάφορους) κι επειδή στους ηθελημένα τυφλούς βασιλεύει ο κατά λάθος... μονόφθαλμος, σύντομα έγινα το δεξί χέρι ενός καθηγητή πολύ γνωστού και καλόψυχου, που σαν κατάλαβε ότι ψωμοζούσα (είχα αρνηθεί μία τρίμηνη υποτροφία στο Στρασβούργο γιατί δεν είχα χρήματα όχι μόνο για εισιτήρια, ούτε καν για... βαλίτζα –αλλά και να έβρισκα, τι ρούχα θα έβαζα μέσα;) –σαν κατάλαβε λοιπόν ότι δεν είχα στον ήλιο μοίρα, γύρεψε να με βοηθήσει.

Μου είπε να ξεροσταλιάζω στο ΙΚΥ και πράγματι άρπαξα κάτι υποτροφιούλες, όχι μόνο και μόνο επειδή δες τις ήξερες κανείς, αλλά και γιατί στις γραπτές εξετάσεις ήμουνα... δίχως ανταγωνιστές, χώρια που οι εξεταστές μού ήτανε ήδη γνωστοί. (Τουτέστιν, Γιάννης έπινε και Γιάννης κέρναγε.)
 
Σε λίγο έπιασα δουλειά και στο ΕΚΚΕ (Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών), ως βοηθός ερευνητής και μετά έγινα και γραμματέας (με 50 χιλιάδες δραχμές μισθό, το χίλια ενιακόσια ογδόντα κάτι) σε μια Εταιρία Σπουδών, οπότε είχα πρόσβαση στα... ερευνητικά κονδύλια... Ε, ρε φαγοπότι που ρίξαμε... Τα κόλπα μάς τα είχε μάθει ένας άλλος επίκουρος, ο όποιος δεν είχε καν διδακτορικό (απλός δικηγόρος ήτανε με έναν άθλιο δήθεν μεταπτυχιακό τίτλο από κατσικοχώρι της Ιταλίας) και είχε πάρει τη θέση γιατί τάχα έκανε φυλακή επί Χούντας, ως αντιστασιακός...

Να μην τα πολυλογώ, κάναμε... έρευνες της μιας... βραδιάς, στημένες και τσεπώναμε το μερίδιο μας. Βέβαια, αυτά που σουφρώναμε εμείς ήτανε ψίχουλα μπροστά σ΄ εκείνα που παίρνανε οι αρχι...ερευνητές, οι οποίοι γυρνάγανε με τις δεσμίδες τα χιλιάρικα στην τσέπη και μοιράζανε τις ενοχές τους εδώ κι εκεί, χωρίς αποδείξεις είσπραξης ή πληρωμής. Κι έτσι οι συνεργάτες τους γινόμασταν συνένοχοι! Νιώθαμε όμως κι ευγνώμονες που τα παίρναμε εμείς τα φτωχαδάκια κι όχι άλλοι εξυπνάκηδες... (Σπουδαίο πανεπιστήμιο βγάλαμε...) 

Ντρέπομαι και μόνο που τα θυμάμαι. Αλλά πρέπει κάποτε να μιλήσω ανοιχτά, για όλα αυτά που έζησα τότε στο πανεπιστήμιο και στο ΕΚΚΕ και να κατονομάσω πρόσωπα και πράγματα. Αλλά δυσκολεύομαι πάρα πολύ, επειδή αυτοί οι ευεργέτες της ρεμούλας και της σπέκουλας με βοήθησαν στο τέλος-τέλος κι έγινα κι εγώ "κάτι" στη ζωή μου (και βγάζω κάμποσα χρήματα, που είναι πολύτιμα για την επιβίωση της βαριά άρρωστης κόρης μου)...

Μόνο που έγινα αυτό το "κάτι" περνώντας "κόκκινα" κι ίσως να είχα δίπλα μου και Κίμωνες Κουλούρηδες* και να τους εκτιμούσα κι όλας που παραβιάζανε για χάρη μου τέσσερα-τέσσερα "τα κόκκινα". Όπως εκτιμάνε τα σκυλιά το χέρι του αφέντη που τα ταϊζει...

Απόσπασμα απο τις "Αναμνήσεις ενός... σπουδαγμένου"

*Ο 70χρονος πλέον Κίμων Κουλούρης, πρώην "δυναμικός" υπουργός του ΠαΣοΚ, συνελήφθη προ ημερών γιατί το βράδυ που επέστρεφε σπίτι με την 15χρονη κόρη του, φέρεται να παραβίαζε το ένα κόκκινο μετά το άλλο, κι όταν τον σταμάτησαν οι αστυνομικοί, λέγεται ότι αρνήθηκε να συμμορφωθεί, και φεύγοντας, τραυμάτισε έναν αστυνομικό στο πόδι. 

Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2011

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΟΥ 1968

Για καλή μου τύχη, η νηπιαγωγός όρισε το ποίημα  "Ας γίνει φάτνη η καρδιά αυτό το βράδυ // κι ας αντικρίσουνε τα μάτια μου, το φως /// της αγάπης Του, να νιώσουμε το χάδι // το θείο βράδυ που γεννιέται ο Χριστός"  να το απαγγείλουμε εναλλάξ με ένα προνομιούχο γειτονόπουλο, το Γιωργάκη, δείχνοντας το χριστουγεννιάτικο δέντρο που στεκότανε ανάμεσά μας, αγέρωχο με τα στολίδια του και τον πελώριο αριθμό 1968 στην κορυφή, που ακόμα και σήμερα βγάζει μάτι.

Μια φωτογραφία που απαθανάτισε αυτό το σκηνικό (και την έχω ακόμα) μας έκανε δώρο, λίγες μέρες μετά, ο πατέρας του Γιωργή. Πρέπει να ήτανε η πρώτη φωτογραφία που μπήκε σπίτι μας, γιατί ακόμα και σήμερα θυμάμαι τη δόλια την μάνα που τον χιλιοευχαριστούσε και τον ξαναευχαριστούσε, λάμποντας χαρά κι ευγνωμοσύνη.

Βέβαια, ο Γιωργής ήτανε σκέτο μοντελάκι με ρούχα πολύχρωμα και πρόσωπο κατάφωτο, ενώ εγώ έστεκα αντίκρυ του, ρακένδυτος, καταμπαλωμένος, μ΄ ένα παλτό βγαλμένο από τη Αριάγνη του Τσίρκα, κι ένα πρόσωπο θλιμμένο, μάλλον από τον υποσιτισμό ή μήπως από την μόνιμη απουσία του πατέρα - μπορεί κι από τα δυο...

Μα δε θα με πείραζε αν σήμερα στη θέση μου ήτανε η εννιάχρονη κορούλα μας, ούτε αν η νηπιαγωγός την... ζευγάρωνε μ΄ ένα πάμπλουτο κοριτσάκι, ούτε αν αργότερα μάς χάριζαν μια φωτογραφία με τα άθλια ρούχα της από μεριά μας.

Μακάρι, σήμερα να ήμασταν κι εμείς το ίδιο φτωχοί σαν την εγκαταλειμμένη μάνα μου τού 1968, το ίδιο πεινασμένοι, σαν τα σουρωμένα μάγουλα που είχα στα τέσσερά μου, φτάνει να είχε υγεία η κορούλα μας, που υποφέρει από βρέφος...

Γι΄ αυτό σας λέω με όλη μου την καρδιά: 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ - ΜΕ ΥΓΕΙΑ!


Αλληλεγγύη στα κακοποιημένα παιδιά!!!  http://www.tovima.gr/society/article/?aid=436284

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

Τα φιλαράκια της


Αγκαλιά με το Λεωνίδα


Επί... ίσοις όροις...

.



Ο μικρόσωμος Μπουτς δεν έχει επίγνωση του ύψους του και συνεχώς ζητάει παραξήγηση από τον καλοκάγαθο Ότζη

.
 




Ο Μπουτς επιτίθεται στον Ότζη!!!

.
  


Κοινωνικές ανισότητες: ο γάτος μας ο Κανελίνος, σχεδόν 15 χρονών, είναι το αληθινό αφεντικό του σπιτιού.

.
 

Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2011

Δυο χρονια ευτυχίας - χωρίς κρίσεις

Δυο χρόνια χωρίς κρίσεις, δυο χρόνια ευτυχίας, που όμως δεν την χαιρόμαστε όσο θα θέλαμε, με τόση ταλαιπωρία γύρω μας. (Βέβαια, προσπάθησαν, και φέτος να μας την στερήσουν τα εξοντωτικά εμπόδια που όρθωσε η γραφειοκρατία του Υπουργείου Υγείας, μα δεν πειράζει )
 Δύο χρόνια ευτυχίας που τα οφείλουμε στο σεμνό γιατρό μας, στον Δρα Κόταγκαλ, ο οποίος (όπως πληροφορηθήκαμε προ ημερών), σύμφωνα με επίσημες και ανεξάρτητες αμερικάνικες αξιολογήσεις, συγκαταλέγεται στους ελάχιστους κορυφαίους παιδονευρολόγους του κόσμου! Την οφείλουμε όμως και στον παππού τον Πέτρο και στο οικόπεδό του που άντεξε τόσα και τόσα δάνεια επί δανείων και υποθήκες επί υποθηκών… Την οφείλουμε και στην αυταπάρνηση την μανούλας μας που την αγαπάει όλος ο  κόσμος και μας στηρίζει.

Πάντως, κακά τα ψέματα, δίχως χρήματα δεν γίνεται τίποτε, ειδικά όταν έχεις παιδί με βαριά και ανίατη αρρώστια, αφού, (όπως λέει κι ο Όσκαρ Ουάιλντ, που μιλάει για ευτυχία) ναι μεν τα λεφτά δεν σου χαρίζουνε υγεία, αν έχεις όμως κάποια χρήματα, μπορείς να αγοράσεις κάμποση υγεία...

Γι΄ αυτό και τούτες τις δύσκολες μέρες, η σκέψη μας είναι κοντά στα άρρωστα παιδάκια από την Ελλάδα, που μέχρι πριν τρία χρόνια αγόραζαν υγεία μαζί μας στο Μέιγιο, ήταν φιλαράκια μας, μας κάνανε παρέα και μας δίνανε κουράγιο την ώρα της μεγάλη μας απελπισίας. Αυτά τα παιδάκια, έκτοτε έχουν αφεθεί αβοήθητα, άλλο στην Καρδίτσα, άλλο στη Ρόδο κι άλλα στην Αθήνα και την Πάτρα, αναμένοντας το μοιραίο...

Αυτή είναι η ζωή μας, για την τώρα, αντιφατική και ειδικά φέτος μας τη θυμίζει έντονα η Μαρία-Φωτεινή που ζητάει επίμονα ένα της παλιό φιλαράκι:

-Θέλω την Αγγελίνα

-Δεν μπορεί να έλθει η Αγγελίνα, καλή μου. Είναι μακριά…

-Όχι, τη θέλω!

-Είναι πολύ μακριά…

-Να πάμε στην Αμερική, να τη βρούμε

-Είναι  πολύ πιο μακριά... με τους αγγέλους...

Κυριακή 10 Ιουλίου 2011

Έτσι τρώνε οι άνθρωποι...

Όταν το 2005 άρχισε το παιδί την Κετογενική Δίαιτα, σταματήσαμε να τρώμε μπροστά της, γιατί έπρεπε να "ξεχάσει" τις γεύσεις που ήξερε και να συνηθίσει το λιπαρό σκεύασμα (το Κέτοκαλ) και τα άλλα άνοστα γευματάκια, χώρια τα πικρά και αηδιαστικά φάρμακά της.

Μια-δυο φορές που την βγάλαμε σε καφετέριες, έβλεπε σιωπηλή και με παράπονο τους άλλους που τρώγανε και σου ρχότανε να βάλεις τα κλάματα. Οπότε, τέρμα οι έξοδοι σε τέτοιου είδους δημοσίους χώρους. Έτσι, η κορούλα μας, επί έξι χρόνια εκτός από τον... εαυτό της στον καθρέφτη, δεν έβλεπε κανέναν άλλο να τρώει, με εξαίρεση το σκύλο και το γάτο μας, που χαίρεται να τους ταϊζει η ίδια με το χεράκι της.

Να όμως που φέτος, λόγω πολλαπλών επιπλοκών της Κετογενικής Δίαιτας και των φαρμάκων στην υγεία της κορούλας μας, έχουν πολλά ραντεβού και εξετάσεις στην Μέιγιο, οπότε αναγκαστικά έπρεπε να παίρνουν και τα φαγητά της μαζί και να της τα δίνουν στο νοσοκομείο, ανάμεσα στα διαλείμματα των εξετάσεων και των αναλύσων, συνήθως στους χώρους αναμονής.

Την περασμένη Παρασκευή, πήγανε για καρδιογράφημα - δυστυχώς η καρδιά του παιδιού έχει επηρεαστεί αρνητικά από την Κετογενική Δίαιτα, κάτι που συμβάνει στο πέντε τοις εκατό των παιδιών που ζουν με αυτήν τη Δίαιτα. Το πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση θα το μάθουμε απο βδομάδα...

Επειδή το σαλονάκι αναμονής του παιδοκαρδιολογικού είναι κοντά στο καφε-εστιατόριο της Μείγιο, σκέφτηκε η μανούλα να πάνε εκεί και να της δώσουμε το γευματάκι της, ανάμεσα στις άλλες οικογένειες που τρώγαν και πίνανε...

Η κορούλα μας τρελάθηκε από τη χαρά της καθώς έβλεπε μαζί μ΄ εκείνη να τρώνε και δεκάδες άλλα παιδάκια γύρω της! Γελούσε και κουνούσε το κεφάλι με ορθάνοιχατα μάτια! Με κάθε εκπνοή μουρμούριζε τις αγαπημένες της μελωδίες κι όταν κατάπινε της συνηθισμένες άγευστες μπουκιές, έδινε την εντύπωση πως έτρωγε ό,τι πιο νόστιμο υπάρχει στον κόσμο! -"Θέλεις, καρδούλα μου, να τρώμε εδώ, στην καφετέρια;" Την ρώτησε η μανούλα. - "Ναι, μαμά. Θέλω. Έτσι τρώει ο κόσμος...



ΥΓ. Τώρα πηγαίνουν και τρώνε στην καφετερία, ακόμη κι όταν είναι... κλειστή και δεν έχει ψυχή.

Κυριακή 3 Ιουλίου 2011

3 φωτογραφιες κ μία ζωγραφιά, από το Ρότσεστερ, με αγάπη

Με την περούκα της Στέφανυ

Κάνοντας γκριμάτσες στον καθρέφτη

Εξελίσσοντας τις ζωγραφιές της...

Μια πόζα λίγο πριν τη βόλτα

Σάββατο 28 Μαΐου 2011

Από Θανάση Τριαρίδη - ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΚΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ - Για το βιβλίο του Κώστα και της Αντιγόνης

Thanasis Triaridis [thanasis@triaridis.gr]
Sat 28/05/2011 11:27

Αγαπητοί φίλοι γεια σας

Με αυτό το mail σας ενημερώνω για την κυκλοφορία ενός βιβλίου στο οποίο συμμετέχω γράφοντας τον Επίλογο. Πρόκειται για το βιβλίο του Κωνσταντίνου Καλλίμαχου Επιληψία, αγάπη μου! Το βιβλίο του Κώστα και της Αντιγόνης που κυκλοφορεί από τις κυπριακές εκδόσεις Πάργα.

Ο Κώστας και η Αντιγόνη ζουν στην Κύπρο, είναι συνομήλικοί μου και είναι ζευγάρι. Πριν από εννιά χρόνια απέκτησαν την κόρη τους, τη Μαρία-Φωτεινή, η οποία εκ γενετής πάσχει από μια ιδιαίτερα βαριά μορφή επιληψίας. Έκτοτε όλη η ζωή τους έχει δομηθεί γύρω από την προσπάθεια να υποστηρίξουν με κάθε τρόπο την κόρη τους στη μεγάλη δυσκολία που καθημερινά αντιμετωπίζει.

Οι περισσότεροι από εσάς ίσως γνωρίζετε την ιστορία του Κώστα, της Αντιγόνης και της Μαρίας-Φωτεινής μέσα από το blog τους: http://parakeimena.blogspot.com/.  Η κατάθεσή τους (που, σε ένα μεγάλο ποσοστό, έγινε γνωστή μέσα από τα blog του Νίκου Δήμου) είναι μια από τις πιο εμβληματικές στον χώρο της ελληνόγλωσσης blogοσφαιρας – ενδεικτική του νέου λόγου που μπορεί να αναδυθεί από το Διαδίκτυο αναστατώνοντας τις βέβαιες παρατάξεις της ζωής μας.

Μια επιλογή από τα κείμενα αυτού του blog συγκεντρώθηκαν στο βιβλίο Επιληψία, αγάπη μου που κυκλοφόρησε σε Κύπρο και Ελλάδα τούτη την άνοιξη του 2011. Μετά από αίτημα των παιδιών, Πρόλογο έγραψαν ο Νίκος Δήμου και η Φωτεινή Τσαλίκογλου – και ο Επίλογος γράφτηκε από μένα.

Αυτόν τον Επίλογο σάς κοινοποιώ σήμερα. Μπορείτε να τον διαβάσατε εδώ:


ή και στη συνέχεια τούτου του mail.

Τέλος, μια φράση για το βιβλίο, για τη μοναδική ποιότητά του (αντίστοιχη με τις ποιότητες των ανθρώπων), για τη σπάνια αφηγηματική του ένταση και αξία: κατανοώ πως πολλοί από εσάς μπορεί να εκλάβουν τη συμμετοχή μου σε τούτη την έκδοση ως μια αυτονόητη κίνηση αλληλεγγύης. Πράγματι θα έκανα κάτι τέτοιο ως αυτονόητο – ωστόσο, ζώντας για δεκαετίες μέσα στα βιβλία και μαζί με αυτά, σας διαβεβαιώ πως εδώ έχουμε κάτι πολύ περισσότερο, πολύ μεγαλύτερο. Όποιος διαβάσει το βιβλίο του Κωνσταντίνου Καλλίμαχου (δηλαδή: του Κώστα, της Αντιγόνης και της Μαρίας-Φωτεινής), έκπληκτος, τρεμάμενος (και ενδεχομένως εντελώς απροπαράσκευος), θα βρεθεί μπροστά σε μια ακατανόητη όσο και απερίγραπτη ενότητα του σώματος, του νου και των δακρύων μέσα στην αγάπη – ενότητα την οποία (θα ήθελα να) γυρεύω σε όλη μου την ζωή.

            Πολλούς χαιρετισμούς σε όλους.

            Θανάσης Τριαρίδης, Μάιος 2011

βιβλία του Θ. Τ. δημοσιευμένα στο Internet: http://triaridis.gr/books.html
εκδόσεις δήγμα: http://www.ekdoseis-digma.gr/

***

Θανάσης Τριαρίδης

Οι άνθρωποι εκπληρώνονται με ανθρώπους

για το βιβλίο της Αντιγόνης και του Κώστα

            Δεν είναι εύκολο για τον αναγνώστη να προσδιορίσει  τι διάβασε σ’ αυτό το βιβλίο. Μαρτυρία για μια σκληρότατη αρρώστια ή και οδοιπορικό μέσα σ’ αυτήν, δημόσιο ημερολόγιο, αφήγηση αυτοανάλυσης, σχέδιο αυτοβιογραφίας, θραύσματα καθημερινής ζωής ανακατωμένα με μνήμες παιδικής ηλικίας, χρονικό μικρών ανθρώπινων ιστοριών μέσα σε έναν μεγάλο Καιρό. Προφανώς όλα τα παραπάνω μαζί – μα και κάτι πολύ περισσότερο: ο αναγνώστης διάβασε ένα βιβλίο αγάπης.

Είναι στ’ αλήθεια δύσκολη λέξη η αγάπη, φενακισμένη: συχνά ψέλνεται ως επίσημη δοξολογία για να κουκουλώσει τον ανθρώπινο πόνο, γίνεται προπέτασμα καπνού για τα συλλογικά μας εγκλήματα, διδάσκεται ως ηθική επιταγή. Μα αυτό δεν είναι αγάπη – είναι μια διδαχή, κάποτε και μια οδηγία, μια ορμήνια. Δεν μπορώ να φανταστώ την αγάπη ως συμμόρφωση ή λάμψη ή ως επιφοίτηση. Οι άνθρωποι αγαπούμε επειδή το διαλέγουμε. Οι άνθρωποι κάποτε νυχτώνουμε – μα μέσα στη νύχτα, στο πιο βαθύ της σκοτάδι, υπάρχει πάντοτε (ελπίζουμε να υπάρχει) η πιθανότητα μιας ανθρώπινης ανάσας που θα σμίξει με τη δική μας.

            Οι παλιοί σοφοί λέγαν πως οι άνθρωποι είναι ο Καιρός που ζούνε… Μια πιο μοραλιστική οπτική επιμένει πως τούτος ο Καιρός είναι ουδέτερος: ένα σάρμα αντφάσεων και αντιθέσεων, και μέσα σε αυτόν εμείς παλεύουμε να κατανοήσουμε το προγραμματικά ακατανόητο, να σταθούμε κάπου, σε μιαν γωνιά της μεγάλης αντίφασης. Ο 15ος αιώνας ήταν ο καιρός του Λεονάρντο και της εκτυφλωτικής γυμνότητας της μποτιτσελικής Αφροδίτης – και συνάμα ο καιρός του Malleus Maleficarum, των καμένων μαγισσών, της Ιεράς Εξέτασης και της καθολικής Ισαβέλλας. Ο καιρός του Χίτλερ και του Άουσβιτς ήταν και ο καιρός του Αλμπέρτου Σβάιτσερ και του Μαχάτμα Γκάντι. Ο καθένας μας είτε επιλέγει τον καιρό του – είτε αφήνεται στον Καιρό (μα και αυτό δεν είναι μια επιλογή;)

            Η Αντιγόνη και ο Κώστας Κ. επέλεξαν να ζήσουν στον καιρό της Μαρίας-Φωτεινής. Θα μπορούσαν, μέσα στον ανείπωτο πόνο τους, να αντιμετωπίσουν την αρρώστια της κόρης τους ως κατάρα και να ανατρέξουν σε ιερείς που εξορκίζουν, που αίρουν αμαρτίες και ζυγίζουν υπάρξεις. Δεν το έκαναν. Θα μπορούσαν να δούνε τη Μαρία-Φωτεινή σαν ένα φυσικό λάθος, σαν κακοτυχία που πρέπει να ξεπεραστεί, να τη βάλουν στην άκρη και να συνεχίσουν τη ζωή τους – όπως πιθανότατα θα κάναμε οι περισσότεροι από εμάς. Αυτοί επέλεξαν να τη βάλουν στο κέντρο του κόσμου τους και να την αγαπήσουν – να δοθούν στην αγάπη. Να συνεχίσουν τη ζωή τους μέσα από την ύπαρξη της κόρης τους – μέσα από τη βαρύτατη μορφή επιληψίας που αυτή πάσχει.

Το βιβλίο Επιληψία αγάπη μου αφηγείται μια ιστορία διαρκώς διαστελλόμενης αγάπης – και συνάμα την ιστορία μιας αρρώστιας και την αναζήτηση μιας θεραπείας. Μα οι δυο πρωταγωνιστές του δε γυρεύουν τούτη τη θεραπεία σε ουράνιες λάμψεις, ταξίδια στα Ιεροσόλυμα (όπως τους προτείνει κάποιος συνασθενής της κόρης τους), σ’ έναν μεγάλο Θεό που θα σώσει εντέλει όσους από τους μικρούς ανθρώπους τού το γυρέψουν... Η Αντιγόνη κι ο Κώστας αναζητούν τη θεραπεία στην πυκνότητα των ανθρώπινων αισθήσεων και τη βαθύτητα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Στο βιβλίο τους (: στον κόσμο τους) οι άνθρωποι γυρεύουν να λυτρωθούν διά των ανθρώπων – εντέλει εκπληρώνονται με ανθρώπους... Αυτή η ορμή της αλληλοεκπλήρωσης νομίζω (;) πως είναι η αγάπη – ό,τι μπορώ να καταλάβω ως αγάπη.

***

            Από την πρώτη μου εφηβεία ψάχνω, όπως όλοι μας, τις αναφορές μου μέσα στους ανθρώπους – τις ανθρώπινες συν-κινήσεις μας. Κάποτε αυτή η αναζήτηση βγάζει σε δύσκολα νερά: εδώ και χρόνια δεν πιστεύω σε καμία θρησκεία (τις λογαριάζω για μηχανές σκλαβιάς), σε κανένα «έθνος» (στα μάτια χάσκουν ως κατασκευές τρόμου και φόνου), σε καμία συνοριοθετημένη «πατρίδα», σε καμιά παράταξη, κόμμα, ομάδα, συλλογικότητα-αγέλη. «Είσαι θλιβερός», μου γράφουν στα κατά το πλείστον ανώνυμα mail, «δεν έχεις πατρίδα... Τσαλαβουτάς σε ένα κενό που θα σε καταπιεί…» Τους απαντώ με την παλιά φράση: «Μόνη πατρίδα η παιδική μου ηλικία». Μα από καιρό νιώθω πως αυτό δε μου φτάνει: θα ήθελα να είναι πατρίδα μου όλη η ανθρώπινη συγκίνηση, τα τρέμουλα του πιγουνιού, τα υγρά βλέμματα, οι ανάσες, ο κάθε λογής σπαραγμός, οι σπασμοί, το τρεμάμενο ανθρώπινο σώμα.

Κι έξαφνα, τώρα που επιλογίζω το Επιληψία αγάπη μου, διαπιστώνω πως όλα όσα προσπαθώ να περιγράψω σε κολοβά γραψίματα τόσων χρόνων, συσπειρώνονται σε αυτό το βιβλίο. Η Αντιγόνη κι ο Κώστας πράγματι έκαναν πατρίδα τους  το τρεμάμενο σώμα του παιδιού τους: αγάπησαν την ύπαρξή του δίχως κανέναν προαπαιτούμενο προσδιορισμό – και μέσα από αυτήν αγάπησαν ακόμη πιο βαθιά τον κόσμο ολόκληρο. Και πέρα από θρησκείες, διδαχές, ορμήνιες και οδηγίες, πιθανώς συνειδητά πιθανώς ασυνείδητα, ψαύουν το κρισιμότερο πολιτικό (ή και: μεταπολιτικό) στοίχημα του σύγχρονου κόσμου: τη ζωτική αγωνία για την ύπαρξη και, κατ’ επέκταση, τη συνύπαρξη – αυτό δηλαδή που ονομάζουμε ανθρωπισμό.

Σκέφτομαι το κατά πόσο θα άντεχα να δοθώ σε μια τέτοια στάση. Πολύ φοβάμαι, για λίγο: ο ανθρωπισμός είναι μια λέξη για την οποία εύκολα μιλούμε μα, αλίμονο, τόσο δύσκολα μπορούμε (: τολμούμε) να βιώσουμε πέρα από την εύκαιρη επιφάνειά του. Ίσως για αυτό εξ αρχής λογάριασα πρώτα το σπαρακτικό blog των παιδιών κι έπειτα ετούτο το βιβλίο ως δώρο που αντιμάχεται την ανημποριά μου: είναι η απόδειξη πως οι άνθρωποι μπορούμε να επιμένουμε και πως η αγάπη εξακολουθεί να είναι εφικτή – πως εν τέλει μέσα στον ακατανόητο κόσμο και τον ουδέτερο μεγάλο Καιρό μια επιλογή παραμένει στο χέρι μας.

            Αντιγόνη και Κώστα και Μαρία-Φωτεινή, είναι τιμή μου που σας συνάντησα, είναι τιμή μου να ζω στον καιρό σας.


            Θ. Τ., Οκτώβριος 2009



            (Επίλογος στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Καλλίμαχου Επιληψία αγάπη μου! – Το βιβλίο της Αντιγόνης και του Κώστα, που κυκλοφόρησε σε Κύπρο και Ελλάδα την Άνοιξη του 2011. Για περισσότερες πληροφορίες μπορεί κανείς να ανατρέξει στο blog του συγγραφέα: http://parakeimena.blogspot.com/)


Τρίτη 17 Μαΐου 2011

Μια τρύπα στο νερό...

---------------------------
Προσθήκη της 28ης Μαίου:

Ύστερα από είκοσι ημέρες διαβημάτων και αναμονής, εγκρίθηκαν οι πρώτες βασικές εξετάσεις του παιδιού και μας δόθηκαν φάρμακα για δύο μήνες (γιατί είχαμε ξεμείνει και από φάρμακα). Ειδικά τα φάρμακα ήταν το μεγάλο πρόβλημα, αφού δεν υπάρχουν στο ελεύθερο εμπόριο, αλλά μας δίδονται από τη Μέιγιο, μετά από συνταγή γιατρού και αφού τα εγκρίνει το εδώ Υπουργείο Υγείας. Τώρα βρισκόμαστε σε καλό δρόμο. Ελπίζουμε, δηλαδή...

----------------------------
Πάντα υπήρχε δυστυχία γύρω μας. Απλώς, τώρα που ήλθε πιο κοντά και χτυπά στην Ελλάδα παλαιούς και νέους φίλους, συγγενείς και συνεργάτες, τώρα είναι που αρχίζουμε να νιώθουμε ενοχές, σαν μιλάμε για τα δικά μας βάσανα...

Όταν υγιείς οικογενειάρχες με τρία παιδιά χάνουν τη δουλειά τους και τους μένουν τα χρέη, όταν μαθαίνεις ότι τα παιδιά της ξαδελφής σου εγκαταλείπουν (προσωρινά, ελπίζουμε) τις σπουδές τους (ο ένας την Ιατρική Θεσσαλονίκης και ο άλλος τη Νομική Κομοτηνής) κι επιστρέφουν στο υπό κατάσχεσιν πατρικό, που έχει καταστεί πια αφιλόξενο από τη γκρίνια, τη φτώχεια και την ανασφάλεια, ε, τότε δεν σου κάνει καρδιά να μιλήσεις για τα δικά σου, τα εκ γενετής και ανίατα, γνωστά και αναμενόμενα βάσανα, κι όχι επίκτητα, αιφνίδια και πρόσφατα... Δεν παύουν όμως τα δικά μας βάσανα να είναι... δικά μας, που σημαίνει ότι από εμάς περιμένουν τη λύση:

Αρχικά μας ενέκριναν μόνο το... ραντεβού της πρώτης μέρας στην Αμερική.

Ύστερα όμως από παραστάσεις και παρεμβάσεις νουνεχών ανθρώπων, επικράτησε η λογική και μας δώσανε έγκριση μέχρι και τον Αύγουστο. Δεν προλάβαμε όμως να χαρούμε, γιατί εν τω μεταξύ πληροφορηθήκαμε ότι η μέχρι τον Αύγουστο έγκριση υπόκειται στην ακόλουθη διαδικασία:

θα πηγαίνουμε στο γιατρο, εκείνος θα ορίζει τις διαγνωστικές εξετάσεις και τα φάρμακα, η γραμματέας του θα ενημερώνει το διοικητικό προσωπικό της Μέιγιο, εκείνη την δική της υπηρεσία εξωτερικού, αυτή, την κυπριακή πρεσβεία στην Ουάσικγτον, η πρεσβεία μας θα πρέπει να ειδοποιεί την υπηρεσία επιδότησης εξωτερικών ασθενών στην Κύπρο, η τελευταία, τους καθ΄ ύλην προϊσταμένους, οι οποίοι αφου μελετήσουν τα καθέκαστα (και σιγά μην καταλάβουν τι διαβάζουν από τις απίστευτα πολύπλοκές μεταβολικές εξετάσεις) θα δίνουν το οκ στην υπηρεσία επιδότησης, εκείνη, στην πρεσβεία, αυτή, στην υπηρεσία εξωτερικών ασθενών, εκείνη, στο διοικητικό προσωπικό της Μέιγιο, αυτό, στη γραμματέα του Γιατρού, εκείνη, σ΄ εμάς και μετά από όλα αυτά, θα πρέπει να βρεθεί κενό στο πρόγραμμα του πολυάσχολου γιατρού μας με το βαρυφορτωμένο πρόγραμμα, για να οριστεί το επόμενο ραντεβού (που μπορεί να είναι και σε μία βδομάδα, σε δέκα μέρες ή και είκοσι -εκτός εάν ο γιατρός έχει καμία ακύρωση), ο οποίος γιατρός, αν δώσει ο θεός και τον βρούμε, θα πρέπει να ορίσει την επόμενη εξέταση, για την οποία επίσης θα πρέπει να βρεθει ραντεβού (αφού τα ραντεβού στη Μέιγιο κλείνονται βδομάδες πριν) κι όταν βρεθεί το ραντεβού και οριστεί η νέα εξέταση, θα πρέπει πάλι να περάσει από σαράντα  κύματα... Δηλαδή, μια τρύπα στο νερό...

ΥΓ. Ήλθα σε επαφή με τους αρμοδίους και μου ζητήσανε νέο χαρτί από το γιατρό, τον οποίο ενημερώσαμε και θα τους το στείλει, λέγοντας πάνω κάτω, τα ακόλουθα:

Σε συνέχεια των προηγουγουμένων βεβαιώσεών μου, υπενθυμίζω ότι η εννιάχρονη Μαρία-Φωτεινή πάσχει από ένα εξαιρετικά σπάνιο σύνδρομο βαριάς φαρμακοανθεκτικής επιληψίας, το οποίο, κατά τα τελευταία έξι χρόνια αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά μόνο στη Μέιγιο (κάτι που δεν είχε γίνει κατορθωτό στην Ευρώπη, κατά τα πρώτα τρία χρόνια τής ζωής της, δηλαδή πριν έλθει στη Μέγιο).

Επισημαίνω, επίσης, ότι λόγω τής ανάπτυξης του παιδιού, για να μην τεθεί σε κίνδυνο η ζωή του, θα πρέπει να ρυθμίζεται, εδώ στη Μέιγιο, η πολύπλοκη θεραπευτική του αγωγή, τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο, κάτι που είναι πολύ δύσκολο για τους γονείς, οι οποιοι μπορούν να έρχονται  μόνο μια φορά το χρόνο και να μένουν για 4 μήνες (κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, εκμεταλλευόμενοι τις άδειές τους).

Ως θεράπων ιατρός της Μαρίας-Φωτεινής, φέτος σκοπεύω, τουλάχιστον μέχρι και τα τέλη Αυγούστου, να αναπροσαρμόσω την πολύπλοκη θεραπευτική της αγωγή όπως κάνω πάντα, δηλαδή μέσα από διαδοχικές διαγνωστικές εξετάσεις, οι οποίες, ανάλογα με τα ευρήματά τους, παράγουν άλλες διαγνωστικές εξετάσεις έως ότου καταλήξω στη αναπροσαρμοσμένη θεραπευτική αγωγή.

Θα παρακαλούσα να μην διακόπτεται η ροή της διαγνωστικής διαδικασίας, μεθόδου και θεραπείας, με τυχόν γραφειοκρατικές διατυπώσεις, γιατί έτσι θα καθυστερήσει πάρα πολυ το επιθυμητό αποτέλεσμα και οι γονείς θα πρέπει να παραμείνουν στις ΗΠΑ για διάστημα πολύ μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών.

Ασφαλώς, ανά μήνα, όπως συνηθίζεται, θα ενημερώνεται και η οικογένεια και η κυπριακή Πρεσβεία για την πορεία των εξετάσεων και την φαρμακευτική αγωγή, μέσω των διαθέσιμων ιατρικών αρχείων που θα τους αποστέλλονται και θα είναι διαθέσιμα προς κάθε ενδιαφέρομενο.


Περιμένοντας να εξεταστούμε στην... καφετέρια.

.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Διάλογος με τον Υπουργό Υγείας

.
Εννιά η ώρα το πρωί, χτες στο γραφείο του Υπουργού Υγείας:


_  Είμαι πολύ κουρασμένος, είχα δέκα ανθρώπους απο το πρωί στην κεφαλή μου και είμαι και άρρωστος... Τι έγινε, δεν ικανοποιήθηκε το αίτημά σας;

-  Κε Υπουργέ, πάλι τα ίδια: μας δώσανε έγκριση μόνο για την πρώτη μέρα του ραντεβού (κοστίζει 200 δολάρια). Όπως είπατε κι εσείς πέρσι, τι νόημα έχει μια τέτοια έγκριση όταν πρόκειται για διακομιδή στην Αμερική. Εκείνο που ανέκαθεν ζητούσαμε και ζητάμε είναι επανεξέταση και θεραπεία, δηλαδή να μας δει ο γιατρός και αφού γίνουν οι όποιες εξειδικευμένες αναλύσεις, να αποφασίσει αν θα πρέπει να αλλάξουμε φάρμακα ή να προσθέσουμε...

_  Ακούστε να σας πώ, είμαι αποφασιμένος να μην ξαναστείλω κανένα ασθενή στην Αμερική. Η Μαρία-Φωτεινή είναι το μόνο μωρό που πάει Αμερική και του χρόνου θα ζητήσω εκθέσεις από τρεις Ευρωπαίους καθηγητές... Μας θέλουν για εκμετάλλευση... Κάνουν επεμβάσεις και μας παίρνουν εκατομμύρια...

-  Η Μαρία Φωτεινή δεν πάει στην Αμερική για...

_  ... τα αμερικάνικα νοσοκομεία θέλουν να μας εκμεταλλευτούν. Μας βλέπουν για χρήμα. Τις προάλλες μας είπαν ότι η εγχείριση ενός ασθενούς θα κόστιζε διακόσιες χιλιάδες δολάρια και τελικά μας κόστισε επτακόσιες χιλιάδες. Γι΄ αυτό είμαι αποσφασιμένος να κοπεί η Αμερική... Πριν λίγο καιρό ήμουνα στην Αμερική, επισκέφτηκα τα νοσοκομεία και είδα πώς δουλεύουν.

-  Μα, κύριε Υπουργέ, το παιδί μας δεν πάει στην Αμερική για εγχείριση, αλλά για επανεξέταση και θεραπεία. Το κόστος είναι οι επισκέψεις του γιατρού, τυχόν εξειδικευμένες αναλύσεις και τα αντίστοιχα φάρμακα που κοστίζουν κάπου είκοσι χιλιάδες δολάρια ετησίως. Επίσης το παιδί δεν πάει στις ΗΠΑ ως εσωτερικός ασθενής (δεν θα νοσηλευθεί), αλλά ως εξωτερικός ασθενής, που σημαίνει ότι το κόστος...

_  Όμως, πάλι δεν δίνουν πλάνο. Γιατί δεν δίνουν πλάνο; Επειδή θέλουν να κάνουν πανάκριβες επεμβάσεις για να μας παίρνουν χρήματα και να τα επενδύουν στην έρευνα. Μεγάλη κλεψά...

-  Επαναλαμβάνουμε, η Μαρία-Φωτεινή ουδέποτε χρειάστηκε επέμβαση και ουδέποτε χρέωσε την πολιτεία με επεμβάσεις, οπότε δεν χρειάζεται πλάνο. Απλώς πηγαίνει για επανανεξέταση και θεραπεία. Η περίπτωσή της είναι εξαιρετικά σπάνια (μία στα έξι εκατομμύρια) κι εκεί στη Μέιγιο υπάρχει ο ειδικός παιδονευρολόγος που επί χρόνια μας δίνει λύσεις, ενώ πριν, ακόμη και οι κορυφαίοι Ευρωπαιοι συνάδελφοί του, μας κοιτούσαν αμήχανα...

_  Όχι, όχι, υπάρχουν πολύ καλοί γιατροί και στην Ευρώπη. Να πάει στην Ευρώπη!

-  Κε Υπουργέ, σας θυμίζουμε ότι το παιδί μας αρρώστησε με βαριά επιληψία από έξι μηνών. Επί δυομισι χρόνια το περιφέραμε σε νοσοκομεία της Ευρώπης και το μόνο που μας λέγανε ήταν να κάνουμε άλλο παιδί, γιατί αυτό πάσχει από ανίατη επιληψία και θα πεθάνει σύντομα. Στην Μέγιο όμως μας δώσανε λύση σε δύο.. μέρες!!! Εκείνο που αιτούμαστε είναι μας δώσετε έγκριση τουλάχιστον για δύο μήνες, από τις 12 Μαϊου έως τις 12 Ιουλίου, μέχρι να...

_  Ο Αμερικανοί δεν δίνουν πλάνο να μας πούνε πόσο θα κοστίσει... το πολύ να σας δώσω μία βδομάδα. Από του χρόνου όμως δεν θα ξαναπάει κανείς στην Αμερική. Καμία επεμβαση δεν θα ξαναγίνει εκεί... Θα ζητάω εκθέσεις από τρεις Ευρωπαίους καθηγητές... Είμαι αποφασισμένος...

Τρίτη 26 Απριλίου 2011

"Τόσο πολύ χαρούμενη"

.
- Πόσο χρονών είσαι;

- Είμαι εννιά χρονών!

Γενέθλια, λοιπόν! Εννοείται χωρίς τούρτες, γλυκά, αναψυκτικά και τα τοιαύτα. Είχαμε όμως ένα δώρο ανυπολόγιστο: παρέα με τα ξαδελφάκια, τα φιλαράκια και το... ευρηματικό Αλεκάκι.

Η μέρα μας ξεκίνησε όμορφα από το πρωί που της είπαμε ότι στις 12.30 θα... κάνουμε μπάνιο τον Ότζη, το μεγάλο μας λαμπραντορόσκυλο, που η κόρη μας τρελαίνεται να περιποιείται. (Δυστυχώς ο κτηνίατρος δεν μας επιτρέπει να τον πλενουμε καθημερινά, αλλα κάθε 3 με 4 βδομάδες, αλλιώς, το καημένο, θα είχε ξεβάψει από το πολύ πλύσιμο).

Κατά τις δύο, μόλις βγάλαμε τον Ότζη από την μπανιέρα, ήλθε η Ντιάνα και το κοριτσάκι της - νέες χαρές. Στις 5.00 κατεύθασαν σοβαρές ενισχύσεις (τα μεγάλα ξαδελφάκια) και στις 6.00 τα μικρά φιλαράκια με το Αλεκάκι: πλαστελίνες, μπάλα, τένις, φωνές κι αστεία, χαμός και ευτυχία μέχρι τις οχτώ το βράδυ που τους αποχαιρετήσαμε.

Φαίνεται πως η κορούλα μας κουράστηκε και είπε να χαλαρώσει λιγάκι: ξάπλωσε στους μαξιλαρόκυβους κι ερχότανε ο Μπουτς (ένα μωράκι δύο μηνών Yorkshire terrier - το αγοράσαμε στις 7 Απριλίου) κι έπαιζε με τα μαλλιά της. Εκείνη για να τον βοηθήσει περισσότερο, τα ξέπλεξε και τα έβαζε στην άκρη του μαξιλαριού. Άλλο που δεν ήθελε ο Μπουτς: έπαιρνε φόρα και προσπαθούσε να τα δαγκώσει, αλλά γλιστρούσαν από το στόμα του, οπότε η Μαρία-Φωτεινή τον... επέπληττε:

-"Άντε Μπουτς, σταμάτα, σου είπα. Αυτό δεν είναι αστείο, είναι αταξία..."

Ήταν η πρώτη φορά που έπαιξε ορεξάτα και με τον Μπουτς, μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα... χαράς. (Κακά τα ψέματα, τίποτε δεν μπορεί να υποκαταστήσει την παρέα με τα παιδάκια).

Μετά το μπάνιο και το "γάλα" της, έκλειναν τα μάτια της από τη νύστα, κι έπεσε απότομα το κεφάλι της κάτω. Ανήσυχα, πολύ:

- "Είσαι καλά, ψυχή μου;"

Ανασήκωσε με κόπο το βλέμμα και μου ψιθύρισε:

- "Μαμπά, είμαι τόσο πολύ χαρούμενη..."

Πέμπτη 21 Απριλίου 2011

Λουλουδάκι απλωμένο

Έναν καιρό, είχα δεθεί πολύ με το ποδηλατάκι μου, γιατί επί μήνες νόμιζα ότι το λουλούδι που έβρισκα κάθε πρωί στη σέλα (το έβαζα στο πέτο και μ΄αυτό πήγαινα σχολειό) ήτανε τάχα δωρεά τής ωραίας Ελένης, που έμενε απέναντι και την ποθούσα στον ύπνο και στον ξύπνο μου. Δυστυχώς, ήτανε της φτωχοΔήμητρας, όπως, προς μεγάλη μου απογοήτευση, μου αποκάλυψε η μάνα μου, που την έπιασε στα πράσα κι έκανε πως δεν την είδε...

"Δεν θέλω λουλούδια απ΄ την ασχημομούρα τής γειτονιάς", αντέδρασα οργισμένος.  Όμως εκείνη, ως συνήθως μ΄ έβαλε στη θέση μου: "κανένα κορίτσι στο κόσμο δεν αξίζει τέτοια συμπεριφορά... ξέρεις, υπήρξα κι εγώ κάποτε κοριτσάκι και θα πληγωνόμουνα αν..."  Από τότε, κάθε που θυμόμουνα το περιστατικό, ένιωθα ενοχή κι ένα βάρος στην καρδιά. Ώσπου...  

Την περασμένη Κυριακή, κατά τις έξι το απόγευμα, κι ενώ η κορούλα μας δυνανασχετούσε που ήταν ακόμη ένα απόγευμα κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους, ξάφνου άκουσα παιδικές φωνές ν΄ ανεβαίνουνε τη σκάλα μας. Ήταν τα φιλαράκια της. Τα είχε καλέσει κρυφά η μανούλα και μας το φύλαγε για έκπληξη. Συγκινήθηκα που ξαφνικά είδα τόση χάρα μαζεμένη στο πρόσωπο της κορούλας μας:
- "Καρδιά μου, μας έκανε έπληξη η μανούλα σου". 

- "Ναι, μπαμπά, πολύ ωραία έκπληξη!", συμφώνησε με βιαστικό ενθουσιασμό, κι έτρεξε αμέσως να αγκαλιάσει το Αλεκάκι που υπεραγαπά.

Και χτες το ίδιο. "Τι ωραία έκπληξη!" φώναξε δυνατά, σαν είδε τα φιλαράκια της. Το οχτάχρονο όμως Αλεκάκι, αυτή τη φορά, μάς κοίταξε καχύποτα και ρώτησε που τη βρήκαμε την έκπληξη. Του εξηγήσαμε ότι η Μαρία-Φωτεινή είναι μέρα νύχτα κλεισμένη σπίτι (για τους γνωστούς λόγους). Έτσι, όταν τύχει (πού τέτοια τύχη, είπα μέσα μου) και μας επισκέπτονται παιδάκια, ζούμε μία ωραία έκπληξη, αληθινή γιορτή! 

- "Να σας πω θείε, εμένα αν μου λέγανε ότι μου έχουνε έπληξη και μου φανερώνανε τη Μαρία-Φωτεινή, ήταν να απογοητευτώ πάρα πολύ..."

- "Άλεξ, ντροπή", είπε από μακριά ο μπαμπάς του, που δεν του ξεφεύγει τίποτε.

-  "Ίντα μπο;" [γιατί, τι έγινε;], απόρησε το Αλεκάκι.

Εμείς γελάσαμε και για πρώτη φορά γέμισε κρυφά κι η ψυχή μου ανακούφιση, που θυμήθηκα το φτωχολούλουδο της Δήμητρας, κι αντίς για σφάχτη, το ένιωσα ν΄ απλώνεται σα χνούδι στην καρδιά...

Σάββατο 9 Απριλίου 2011

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΒΡΑΔΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Φίλες και φίλοι,

Σας ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας που ήσασταν χτες όλοι, μα όλοι σας εκεί, μαζί μας, δίπλα μας!!!

Ζητάμε συγγνώμη από τους προσκεκλημένους μας που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την άβολη μπροστινή σειρά και να παρακολουθήσουν, τελικά, την ταινία όρθιοι στο πίσω μέρος της πλατείας, και τους ευγνωμονούμε που, παρά ταύτα, μονάχα καλά λόγια είχαν να πουν μετά.

Ζητάμε επίσης την κατανόηση τόσων και τόσων φίλων και γνωστών με τους οποιους, λόγω του συνωστισμού, δεν προλάβαμε να πούμε ούτε μία κουβέντα σαν άνθρωποι κι ούτε υπογράψαμε τα βιβλία που αγοράσανε.

(Υπό κανονικές συνθήκες, το φουαγιέ τού κινηματογράφου μπορεί να φιλοξενήσει πεντακόσιους ανθρώπους σχετικά άνετα. Τελικά, όμως, αυτό χθες αποδείχθηκε μάλλον ανέφικτο, γιατί τα μεγάλα τραπέζια που φέραμε, πιάσανε πολύ χώρο. Βλέπτε, κάπου έπρεπε να τοποθετηθούν τα ποτά και τα κεραστικά.)

Τέλος, ευχαριστούμε, θερμά, τους προσκεκλημένους μας για τις εκατοντάδες βιβλία που αγόρασαν (αρκετές οικογένειες ζητούσαν δυο και τρία βιβλία, ένα για κάθε μέλος της) και ειλικρινά ζητάμε, πάλι συγγνώμη, γιατί τα περισσότερα βιβλία δεν καταφέραμε να τα υπογράψουμε.

Φίλες και φίλοι,

Η επιτυχία τής χθεσινής βραδιάς οφείλεται αποκλειστικά στον ανιδιοτελή εθελοντή Χάρη Τομάζο, ο οποιος εργάστηκε σκληρά επί τρεις μήνες και οργάνωσε τα πάντα.

Εννοείται πως, ειδικά χτες, είχε δίπλα του πολλούς και άξιους εθελοντές:

τον Κύπρο, το Γιώργο και τη Μαρία
τη Μαρίνα,
τη Ρίτα και το Σάκη
την Ευρυδίκη και τον Κώστα
τη Ραφαέλα, τη Χριστίνα και την Τζένη
τον Κλεάνθη, την Εύη, τον Αντρέα και τη Θέτιδα
την Άντρη, τη Μαρία, τη Λουίζα, τη Θάλεια και την Αλεξία
το Θεόφιλο, τη Στέλα, τον Παναγιώτη
και φυσικά το προσωπικό του κινηματογραφου ΖΗΝΑ ΠΑΛΑΣ.

Ευχαριστούμε και τον αδελφικό μας φίλο και πολυεπιστήμονα, Δρα Βαγγέλη Τσαμπαλά, που το έσκασε από τις υποχρεώσεις του και με ένα ταξίδι-αστραπή ήλθε από την Ελλάδα (χάρη και στην ενθάρρυνση της αγαπημένης μας Παναγιώτας). Κι ενώ του είχαμε θέση στους επισήμους, προτίμησε να δουλέψει ως απλός εθελοντής σε όλα τα πόστα! Αλλά έτσι ήταν πάντα ο Βαγγέλης: στοργικά απρόβλεπτος.

Με ευγμωμοσύνη και αγάπη,
Αντιγόνη και Κώστας