Εύκολη πρόσβαση σε όλα τα κείμενα

Νέα κείμενα-

Διπολική διαταραχή ή Μανιοκατάθλιψη: πληροφορίες

Αλλαγή σχεδίων και νέο πρόγραμμα

Στον αγαπημένο μας δάσκαλο, Νίκο Δήμου

Αν τα σκαλιά ήταν από μάρμαρο...

Τα πρώτα... σκαλιά

Το βάπτισμα του πυρός

Τι συμφορά κι αυτή !!!

Η αναθεωρημένη Κετογενική Δίαιτα της κόρης μας

Mανιοκατάθλιψη (και κάτι για αντιστάθμισμα)

Ξεπεράστηκε το πρόβλημα - ετοιμασίες για επιστροφή...

Δυσάρεστα Νέα

Νέα από τις ΗΠΑ

Αποχαιρετώντας τους άλλους γείτονες

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ & Ενημερωτικα βίντεο για την Επιληψία...

A. Ολα τα κείμενα κατά χρονολογική σειρά

Αποχαιρετισμός στο Doncat
Ενα φιλί για τη ζεστή παρέα του Νίκου Δήμου
Παραμορφωμένη Αφροδίτη
Από μικρή λάτρευα τα ταξίδια...
Ανεπίκαιρο
TETRAPODOLOGEIN - Επισκεφτείτε το!
Ξανά δυσκολίες...
O Αντυ έκλεισε το μπλογκ του
΄Ετυχε;
Η μικρή Kelly θέλει να ζήσει...

Παραλίγο ατύχημα - σχέδια για ειδικό ανεκλυστήρα
Η επιληψία στο χειρουργείο - και δυο θέματα ακόμα
Κρύβοντας την επιληψία - οι επιπτώσεις της
Για τον Νίκο Δήμου (με τα λόγια του Θανάση Τριαρίδ...
Την ευγνωμοσύνη μου στο Δάσκαλο τής Καρδιάς και το...
Η μνήμη...
Ακόμα κι ένας άπιστος...
Χθες το βράδυ
Παγκόσμια Ημέρα

Ανθρωπιά θα πεί υπέρβαση: μια αλλιώτικη μάνα (2)
Ανθρωπιά θα πει υπέρβαση: μια μάνα αλλιώτικη
Ο Kαιάδας της γραφειοκρατικής αναλγησίας: άρρωστος...
Η Αφροδίτη για την ταινία του Jim Abrahams (κριτι...
Η Μπρεν είναι καλά και σας ευχαριστεί!!!
Μια ευχή για την Brynne που χειρουργείται την Παρα...
Εγωισμός
Άνθρωποι και κτήνη
Το διαβατήριο τής αγάπης - Ο Σωκράτης
Παιδική επιληψία: τα πάντα με δυο λόγια

Από το Ευαγγέλιο: θεραπεία δαιμονιζόμενου παιδιού
Δυστυχώς, κατά την εκκλησία, Επιληψία = Δαιμονισμό...
"Σχιζοφρένεια": ένα περιστατικό
Περι μισαλλοδοξίας και νηφαλιότητας: η διαχωριστικ...
Η συνεισφορά ενός τακτικού μας επισκέπτη
Εκκλησία, θρησκεία και Επιληψία
Πίστη χωρίς... ψευδαισθήσεις!
Αγρύπνια
Αλλο σόι φθινόπωρο και τούτο!
Η Κετογενική Δίαιτα στην πράξη

Ενα "ασήμαντο" περιστατικό
Γράμμα της... κόρης μου σε μια φίλη της
50 χρόνια με την επιληψία (η αφήγηση του 68χρονου ...
Φθορά
Το αγόρι που γνώρισα και δεν πρόλαβα να αγαπήσω
Κετονογόνος Δίαιτα ή Κετογόνος ή Κετογενής ή Κετον...
Επιληψία: κρίσιμες ερωτήσεις και χρήσιμες πληροφορ...
Α. Προς το Συνέδριο για την επιληψία - Β. Οφειλή σ...
20 Ιουλίου 1974: Τουρκική εισβολή
Τώρα το DVD και με ελληνικούς υποτίτλους

Η Αννίτσα (και οι ελπίδες τής ντροπής)
Ενα ιμέιλ που με προβλημάτισε...
Το υπόγειο τής αφθονίας (και το τίμημα)
Ο... απρόβλεπτος αμερικάνος Φίλος
Γεύση θανάτου και ζωής...
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Never give up!
Οφειλή (Στο Νίκο Δήμου - με αγάπη)
Μια συνταρακτική Γεύση Ελπίδας...
Αφιέρωμα σε μια αξιοθαύμαστη φίλη, την N-s

...σε κείνον τον άγγελο που έφυγε...
Η φαρμακοανθεκτική επιληψία και ο... Βολτέρος
Σχόλιο (ενός φίλου) για τη σύγκριση Ευρωπαίων και ...
Κάποτε θέλησα ν΄ αλλάξω τον κόσμο...
Όταν απαρνήθηκα, για λίγο, τη μανούλα...
Αυτή η βδομάδα είναι κάπως δύσκολη...
Όαση στην ερημία...
Στη φίλη μου Κ. και στην κορούλα της Μ.
Πέρσι το Μεγάλο Σάββατο...
21η Απριλίου: ακόμα κρατάει η σταύρωση...

Από τους εφιάλτες στον παράδεισο...
Η Αφροδίτη για τη μητέρα της...
Ο μπαμπάς που δεν είχα...
Στο δρόμο για τις ΗΠΑ...
Διεκδικώντας κρατική βοήθεια...
Όταν η ελπίδα πέθαινε...
Έλλη μου, σ΄ ευχαριστώ...
Μια αγάπη για έναν...
Καρδούλα μου, αντίο...
Βοήθεια! ( 2 )

Βοήθεια!
Μισή προσευχή
Παιδική επιληψία - σχόλια επισκεπτών - κετογενική ...
Η πρώτη Έξοδος!
Η δική μας άνοιξη!
Λέξεις αιματοβαμμένες
Η αληθινή ζωή
Μια "ιστορία τρόμου"
Νοσοκομείο Λευκωσίας - 3
Νοσοκομείο Λευκωσίας - 2

Νοσοκομείο Λευκωσίας - 1
Επιληψία, αγάπη μου!
. .
. .
B. Ολα τα κείμενα ανά κατηγορίες (αλληλεπικαλυπτόμενες)
.
Α. Βιώματα, εκμυστηρεύσεις, αφηγήματα και διηγήματα
Αποχαιρετισμός στο Doncat
Ενα φιλί για τη ζεστή παρέα του Νίκου Δήμου
Παραμορφωμένη Αφροδίτη
Από μικρή λάτρευα τα ταξίδια...
Ανεπίκαιρο
Ξανά δυσκολίες...
O Αντυ έκλεισε το μπλογκ του
΄Ετυχε;
Παραλίγο ατύχημα - σχέδια για ειδικό ανεκλυστήρα
Η επιληψία στο χειρουργείο - και δυο θέματα ακόμα
Κρύβοντας την επιληψία - οι επιπτώσεις της
Για τον Νίκο Δήμου (με τα λόγια του Θανάση Τριαρίδ...
Την ευγνωμοσύνη μου στο Δάσκαλο τής Καρδιάς και το...
Η μνήμη...
Ακόμα κι ένας άπιστος...

Χθες το βράδυ

Εγωισμός
Το διαβατήριο τής αγάπης - Ο Σωκράτης

"Σχιζοφρένεια": ένα περιστατικό
Πίστη χωρίς... ψευδαισθήσεις!
Αγρύπνια
Άλλο σόι φθινόπωρο και τούτο!
Ένα "ασήμαντο" περιστατικό
Γράμμα της... κόρης μου σε μια φίλη της
Φθορά
Το αγόρι που γνώρισα και δεν πρόλαβα να αγαπήσω
20 Ιουλίου 1974: Τουρκική εισβολή
Η Αννίτσα (και οι ελπίδες τής ντροπής) - πρόσθετα σχόλια

Η Αννίτσα (και οι ελπίδες τής ντροπής) - ΔΙΗΓΗΜΑ στο blog του Νίκου Δήμου

Το υπόγειο τής αφθονίας (και το τίμημα) - πρόσθετα σχόλια

Το υπόγειο της αφθονίας (και το τίμημα) - ΔΙΗΓΗΜΑ στο blog του Νίκου Δήμου

Οφειλή (Στο Νίκο Δήμου - με αγάπη)

Μια συνταρακτική Γεύση Ελπίδας...

Γεύση θανάτου και ζωής
Σε κείνον τον άγγελο που έφυγε
Η αφήγηση μιας αξιοθαύμαστης φίλης

Ενας φίλος μιλάει για τη σχέση Ευρωπαίων και Αμερικανών επιστημόνων

Η φαρμακοανθεκτική επιληψία και ο... Βολτέρος
Η αφήγηση του 68χρονου κυρίου Μενέλαου

Κάποτε θέλησα ν΄ αλλάξω τον κόσμο...
Όταν απαρνήθηκα, για λίγο, τη μανούλα
Αυτή η βδομάδα είναι κάπως δύσκολη
Όαση στην ερημία...
Πέρσι το Μεγάλο Σάββατο
21η Απριλίου: ακόμα κρατάει η σταύρωση
Από τους εφιάλτες στον παράδεισο
Ο μπαμπάς που δεν είχα
Στο δρόμο για τις ΗΠΑ
Διεκδικώντας κρατική βοήθεια
Όταν η ελπίδα πέθαινε
Έλλη μου, σ΄ ευχαριστώ...
Μια αγάπη για έναν
Καρδούλα μου, αντίο
Βοήθεια! ( 2 )
Βοήθεια!
Μισή προσευχή
Η πρώτη Έξοδος!
Η δική μας άνοιξη!
Λέξεις αιματοβαμμένες
Η αληθινή ζωή
Μια "ιστορία τρόμου"
Νοσοκομείο Λευκωσίας - 3
Νοσοκομείο Λευκωσίας - 2
Νοσοκομείο Λευκωσίας - 1
Επιληψία, αγάπη μου!

.

Β. Κείμενα για την Επιληψία και την θεραπευτική Κετογενική Δίαιτα

• Ενημερωτικά βίντεο για την Επιληψία
• Επιπτώσεις επιληψίας
• Πώς νικήσαμε, για την ώρα, τη βαριά φαρμακοανθεκτι...
• Παιδική επιληψία: τα πάντα με δυο λόγια
• Η Κετογενική Δίαιτα (της κόρης μας) στην πράξη
• Κετογόνος Δίαιτα (Ketogenic Diet) ή Κετογονική ή Κ...
• ΕΠΙΛΗΨΙΑ: κρίσιμες ερωτήσεις και χρήσιμες πληροφορ...

Παραμορφωμένη Αφροδίτη
Από μικρή λάτρευα τα ταξίδια...
Ξανά δυσκολίες...
΄Ετυχε;
Παραλίγο ατύχημα - σχέδια για ειδικό ανεκλυστήρα
Η επιληψία στο χειρουργείο - και δυο θέματα ακόμα
Κρύβοντας την επιληψία - οι επιπτώσεις της
Την ευγνωμοσύνη μου στο Δάσκαλο τής Καρδιάς και το...
Η μνήμη...
Ακόμα κι ένας άπιστος...
Χθες το βράδυ
Η Αφροδίτη για την ταινία του Jim Abrahams (κριτι...
Παιδική επιληψία: τα πάντα με δυο λόγια
Από το Ευαγγέλιο: θεραπεία δαιμονιζόμενου παιδιού
Δυστυχώς, κατά την εκκλησία, Επιληψία = Δαιμονισμό...
Η συνεισφορά ενός τακτικού μας επισκέπτη
Εκκλησία, θρησκεία και Επιληψία
Πίστη χωρίς... ψευδαισθήσεις!
Αγρύπνια
Η Κετογενική Δίαιτα στην πράξη
Γράμμα της... κόρης μου σε μια φίλη της
50 χρόνια με την επιληψία (η αφήγηση του 68χρονου ...
Κετονογόνος Δίαιτα ή Κετογόνος ή Κετογενής ή Κετον...
Επιληψία: κρίσιμες ερωτήσεις και χρήσιμες πληροφορ...
Τώρα το DVD και με ελληνικούς υποτίτλους
Ο... απρόβλεπτος αμερικάνος Φίλος
Γεύση θανάτου και ζωής...
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Never give up!
Οφειλή (Στο Νίκο Δήμου - με αγάπη)
Αφιέρωμα σε μια αξιοθαύμαστη φίλη, την N-s
...σε κείνον τον άγγελο που έφυγε...
Η φαρμακοανθεκτική επιληψία και ο... Βολτέρος
Σχόλιο (ενός φίλου) για τη σύγκριση Ευρωπαίων και ...
Αυτή η βδομάδα είναι κάπως δύσκολη...
Πέρσι το Μεγάλο Σάββατο...
Από τους εφιάλτες στον παράδεισο...
Στο δρόμο για τις ΗΠΑ...
Διεκδικώντας κρατική βοήθεια...
Όταν η ελπίδα πέθαινε...
Μια αγάπη για έναν...
Καρδούλα μου, αντίο...
Βοήθεια! ( 2 )
Βοήθεια!
Μισή προσευχή
Παιδική επιληψία - σχόλια επισκεπτών - κετογενική ...
Η πρώτη Έξοδος!
Η δική μας άνοιξη!
Λέξεις αιματοβαμμένες
Η αληθινή ζωή
Μια "ιστορία τρόμου"
Επιληψία, αγάπη μου!
.
Γ. Κείμενα προβληματισμού και δοκίμια

Κρύβοντας την επιληψία - οι επιπτώσεις της
Για τον Νίκο Δήμου (με τα λόγια του Θανάση Τριαρίδ...
Την ευγνωμοσύνη μου στο Δάσκαλο τής Καρδιάς και το...
Η μνήμη...
Ακόμα κι ένας άπιστος...
Χθες το βράδυ
Παγκόσμια Ημέρα
Ανθρωπιά θα πεί υπέρβαση: μια αλλιώτικη μάνα (2)
Ανθρωπιά θα πει υπέρβαση: μια μάνα αλλιώτικη
Ο Kαιάδας της γραφειοκρατικής αναλγησίας: άρρωστος...
Εγωισμός
Άνθρωποι και κτήνη
Από το Ευαγγέλιο: θεραπεία δαιμονιζόμενου παιδιού
Δυστυχώς, κατά την εκκλησία, Επιληψία = Δαιμονισμό...
"Σχιζοφρένεια": ένα περιστατικό
Περι μισαλλοδοξίας και νηφαλιότητας: η διαχωριστικ...
Εκκλησία, θρησκεία και Επιληψία
Πίστη χωρίς... ψευδαισθήσεις!
Ενα "ασήμαντο" περιστατικό
20 Ιουλίου 1974: Τουρκική εισβολή
Η Αννίτσα (και οι ελπίδες τής ντροπής)
Ενα ιμέιλ που με προβλημάτισε...
Το υπόγειο τής αφθονίας (και το τίμημα)
Γεύση θανάτου και ζωής...
Never give up!
Οφειλή (Στο Νίκο Δήμου - με αγάπη)
Μια συνταρακτική Γεύση Ελπίδας...
Αφιέρωμα σε μια αξιοθαύμαστη φίλη, την N-s
Η φαρμακοανθεκτική επιληψία και ο... Βολτέρος
Σχόλιο (ενός φίλου) για τη σύγκριση Ευρωπαίων και ...
Κάποτε θέλησα ν΄ αλλάξω τον κόσμο...
Όταν απαρνήθηκα, για λίγο, τη μανούλα...
Όαση στην ερημία...
Από τους εφιάλτες στον παράδεισο...
Η Αφροδίτη για τη μητέρα της...
Μισή προσευχή
Λέξεις αιματοβαμμένες
Η αληθινή ζωή
Μια "ιστορία τρόμου"
Νοσοκομείο Λευκωσίας - 3
Νοσοκομείο Λευκωσίας - 2
Νοσοκομείο Λευκωσίας - 1
Επιληψία, αγάπη μου!
.
Δ. Αφιερώματα και Κείμενα Συμπαράστασης

Αποχαιρετισμός στο Doncat
Ενα φιλί για τη ζεστή παρέα του Νίκου Δήμου
TETRAPODOLOGEIN - Επισκεφτείτε το!
O Αντυ έκλεισε το μπλογκ του
Η μικρή Kelly θέλει να ζήσει...
Παγκόσμια Ημέρα
Ανθρωπιά θα πεί υπέρβαση: μια αλλιώτικη μάνα (2)
Ανθρωπιά θα πει υπέρβαση: μια μάνα αλλιώτικη
Ο Kαιάδας της γραφειοκρατικής αναλγησίας: άρρωστος...
Η Μπρεν είναι καλά και σας ευχαριστεί!!!
Μια ευχή για την Brynne που χειρουργείται την Παρα...
Άνθρωποι και κτήνη
Το διαβατήριο τής αγάπης - Ο Σωκράτης
"Σχιζοφρένεια": ένα περιστατικό
50 χρόνια με την επιληψία (η αφήγηση του 68χρονου ...
Φθορά
Οφειλή (Στο Νίκο Δήμου - με αγάπη)
Μια συνταρακτική Γεύση Ελπίδας...
Αφιέρωμα σε μια αξιοθαύμαστη φίλη, την N-s
...σε κείνον τον άγγελο που έφυγε...
Στη φίλη μου Κ. και στην κορούλα της Μ.
.

Ε. Εκλεκτά κείμενα φίλων επισκεπτών

Για τον Νίκο Δήμου (με τα λόγια του Θανάση Τριαρίδ...
Η Αφροδίτη για την ταινία του Jim Abrahams (κριτι...
Η Μπρεν είναι καλά και σας ευχαριστεί!!!
Μια ευχή για την Brynne που χειρουργείται την Παρα...

Η συνεισφορά ενός τακτικού μας επισκέπτη
50 χρόνια με την επιληψία (η αφήγηση του 68χρονου ...
Κετονογόνος Δίαιτα ή Κετογόνος ή Κετογενής ή Κετον...
Επιληψία: κρίσιμες ερωτήσεις και χρήσιμες πληροφορ...
Α. Προς το Συνέδριο για την επιληψία - Β. Οφειλή σ...
Ενα ιμέιλ που με προβλημάτισε...
Ο... απρόβλεπτος αμερικάνος Φίλος
Never give up!
Μια συνταρακτική Γεύση Ελπίδας...
Αφιέρωμα σε μια αξιοθαύμαστη φίλη, την N-s
Σχόλιο (ενός φίλου) για τη σύγκριση Ευρωπαίων και ...
Η Αφροδίτη για τη μητέρα της...
Παιδική επιληψία - σχόλια επισκεπτών - κετογενική ...

Αποχαιρετισμός στο Doncat

"Hλιε μου ήλιε μου βασιλιά μου

μη μ' αφήνεις σήμερα

συννεφιά συννεφιά στην καρδιά μου

στο κορμί μου σίδερα"

Στον πολυαγαπημένο μου Δάσκαλο ΝικόΔημο, που τον πρωτοθαύμασα κατά την εφηβεία μου, μέσα από τα βιβλία του, και αξιώθηκα να τον λάτρεψω, τώρα, στην ωριμότητά μου, αφού έζησα από κοντά και επί 15 μήνες, την διανοητική, ψυχική και πνευματική γενναιοδωρία του .

Με απέραντη αγάπη και ευγνωμοσύνη - Α.

Ενα φιλί για τη ζεστή παρέα του Νίκου Δήμου

Από τη μια η γοητεία (που ανέκαθεν ασκούσε επάνω μου ο ΝικόΔημος) και από την άλλη η "μάσκα" (δίχως την οποία ποτέ δεν θα τολμούσα να εκφραστώ αυθόρμητα - είμαι φυσει δειλό άτομο) με βοήθησαν να χαίρομαι την όμορφη νικοδημοπαρέα, η οποία, για καλή μας τύχη, διαθέτει ένα σπάνιο και ανεξάντλητο χάρισμα:

διακρώς ανανεώνεται, καθώς συνεχώς ελκύει αξιόλογες προσωπικότητες με φιλελεύθερη παιδεία, αυτοσεβασμό, ουμανιστική συγκρότηση και καλλιτεχνικό ταμπεραμέντο.

Μετά από χρόνια, θα λέω με καμάρι στην κορούλα μου:

"καρδούλα μου, ήμουν κι εγώ εκεί. Με ψευδώνυμο, φυσικά. Και μιλούσα για σένα και γέμιζαν, μάτια μου, τα ανώνυμα μάτια μου από αληθινή στοργή και ελπίδα."

Σας φιλώ - με αγάπη, Παράγραφος

Παραμορφωμένη Αφροδίτη

Ο τίτλος είναι κυριολεκτικά κλεμμένος από το ομότιτλο ποστ (Παραμορφωμένες Αφροδίτες) της εκπληκτικής επιστήμονος -επιφανούς διαβητολόγου- και ανθρώπου, κας Μαριάννας. Για να γνωρίσετε το μπλογκ της, αλλά και για να δείτε το εν λόγω ποστ, πηγαίνετε ΕΔΩ

Κυρία Μαριάννα, είστε υπέροχη!

Διαβάζοντας τα κείμενά σας, συνεχώς πιάνω τον εαυτό μου να λέει: "και αυτό είναι σαν να έχει γραφεί για μας"!!! Αυτην την αίσθηση αποπνέει το εδώ έργο σας.

Αυτός ήταν ένας ακόμη λόγος για τον οποίον δεχόμουν έντονες πιέσεις από τον σύντροφό μου, να έλθω εκεί να σας γνωρίσω από κοντά, πριν φύγω για τις ΗΠΑ. Ο άλλος λόγος, προγενέστερος και διακαής, είναι ο πολυαγαπημένος μου Δάσκαλος, ο ΝικόΔημος.

Για την ώρα, όμως, χάθηκε αυτή η ευκαιρία, επειδή η κορούλα μας γνωρίζει νέα δεινά: ένα βαρύ κρυολόγημα (με λίγο πυρετό) της προκαλεί πάλι σπασμούς (σήμερα, πριν τρείς ώρες, είχε και άλλο επεισόδιο, το τρίτο, σε διάστημα τριών εβδομάδων).

Ξύπνησε από το λήθαργο και μας ζητησε. Την πήρα αγκαλιά και ξαπλώσαμε, όπως μου ζήτησε: δίπλα-δίπλα, με τα πρόσωπά μας αντίκρυ. Μου χαμογέλασε κι έκλεισε για λίγο τα πελώρια ματάκια της...

Τότε είδα τα άλλοτε κατάλευκα βλέφαρά να με κοιτούν ολομέλανα, καθώς τα είχε σκεπάσει ένα πυκνό πληθος από μικρές μαύρες φλεβίτσες - μάλλον από το στρες και το βάλιουμ.

Η μικρή μας "αφροδιτούλα" είχε παραμορφωθεί ξανά, όπως και το περπάτημά της και η ομιλία της και οι κινήσεις των χεριών της και τα αντανακλαστικά της. Σε μια βδομάδα, αν δεν έχουμε και άλλο επεισόδιο, θα βρει τον εαυτό της, ο οποίος όμως είναι σταθερά, πάλι, ημι-παραμορφωμένος, δηλαδή ημι-ανάπηρος.

Λέγαμε, λοιπόν, με τον καλό μου, ότι πρέπει να μάθουμε να ζουμε "φυσιολογικά" με τις δυσκολίες μας. Να αποδεχθούμε ως "φυσικό και αναμενόμενο" το γεγονός ότι η κορουλα μας, αν και εξωτερικά δείχνει υγιής και πανέμορφη, στην πραγματικότητα είναι παιδί με ειδικές ανάγκες και με βαριά κινητική ανηπηρία, ίσως και μαθησιακή.

Η δική μας "αφροδίτη", είναι ήδη παραμορφωμένη και δυστυχώς δεν ξερουμε πόσο ακόμα θα προχωρήσει το κακό.

Σε ποιο σχολείο, άραγε, να πάμε, για να λιγοστέψει κάπως αυτή η αγωνία μας;

Σας φιλώ, με απέραντη αγάπη - Α.

Από μικρή λάτρευα τα ταξίδια...

Από μικρή λάτρευα τα ταξίδια και ονειρευόμουνα κάποτε να βρω καλη δουλειά για να μπορέσω να γνωρίσω κάπως τον κόσμο, ή τουλάχιστον κάτι από την χειμωνιάτικη, κεντρική Ευρώπη, που την ήξερα μέσα από τις σαγηνευτικές αφηγήσεις της ευκατάστατης θείας Στέλλας.

Μεγαλώνοντας, θέριευε μέσα μου κι ο καημός: περίμενα πώς και πώς να πάρω τα πρώτα χρήματα, με την ευχή ότι θα έφταναν για το πρώτο ταξίδι με προορισμό κάποια χιονισμένη ελβετική ή αυστριακή βουνοπλαγιά, σε ένα παραδοσιακό ξενοδοχείο με τζάκι και... σκυλιά του Αγίου Βρενάρδου!!!

Το όνειρό μου, εν μέρει... εκπληρώθηκε. Πράγματι, έχουμε κάνει ταξίδια και ταξίδια, όχι βέβαια ως τουρίστες με αλπικό εξοπλισμό, αλλά ως ικέτες με τα χρειώδη που συνηθίζονται στην διακομιδή ασθενών.

Τώρα μένει να εκπληρωθεί, κάποια στιγμή, και το άλλο μισό όνειρο...

"Ισως βγει αληθινό
τ΄όνειρό μου το μισό
τ΄ όνειρό μου
το ναυγισμένο"


Σας φιλω, με αγάπη - Παράγραφος

Ανεπίκαιρο

Αν και επεδίωξα να βγει το διαζύγιο των γονιών μου, όταν ήλθε, μια φωνή μέσα μου έλεγε να εξαφανιστώ από προσώπου γης, να φύγω μακριά, όχι για άλλη χώρα, αλλά για άλλον πλανήτη, κι επειδή αυτό δεν ήταν... εφικτό, έμεινα για Πάσχα στην Αθήνα.

Ανεβαίνοντας ανόρεκτα (ήμουνα καλεσμένη και πήγαινα όχι μόνο επειδή έπρεπε, αλλά κυρίως γιατί δεν άντεχα να μεινω πασχαλιάτικα κλεισμένη στο σπίτι), ανεβαίνοντας, λοιπον, μ΄ ένα παλιό αυτοκίνητο (που μύριζε συνεχώς βενζίνη) από Παγκράτι προς Βύρωνα και Καρέα, αριστερά, πριν από το νεκροταταφείο, είδα ένα τεράστιο χωράφι (μετά έγινε γήπεδο, νομίζω)που έσφυζε από ζωή!

Μόλις κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο ένιωσα για πρώτη φορά τι σημαίνει "Πάσχα Ελληνων": ωραία τραγούδια, χοροί, εγκαρδιότητα, αυθορμητισμος, κρασί, όλος ο κόσμος έψηνε, κερνούσε, γελούσε, χαιρόταν, αστειευόταν. Εκατοντάδες οικογένειες, όχι δυο και τρεις. Δεν το είχα ξαναδεί αυτό το πράγμα. Και ήταν εννιά η ώρα το πρωί!!!

Σε μας, το γλέντι, τα πρώτα χρόνια μετά το 74, ήταν απαγορευμενο. Κάποιο αόρατο χέρι είχε επιβάλει αρχικά ένα διάχυτο εσωτερικευμένο πένθος που στη συνέχεια εξελίχτηκε σε επιβεβλημένη καταπιεστική μαυρίλα που δεν μας άφηνε να ανασάνουμε...

Σιγά-σιγά όμως, εμείς τα παιδιά, αρχίσαμε να ξεδίνουμε δίχως να λογαριάζουμε την κατ΄επιταγήν σχολική και κρατική κατήφεια.

Αρχίσαμε να ξεδίνουμε, όμως κάπως αντιφατικά, με συναισθήματα ανάμικτα, σαν "τα παιδιά κάτω στον κάμπο":

"Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
δεν μιλάν με τον καιρό
μόνο πέφτουν στα ποτάμια
για να πιάσουν τον σταυρό.

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγούν εναν τρελό
τον επνίγουν με τα χέρια
και τον καίνε στον γιαλό.

Έλα κόρη της σελήνης,
κόρη του αυγερινού.
Να χαρίσεις στα παιδιά μας
λίγα χάδια του ουρανού.

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κυνηγάνε τους αστούς
πετσοκόβουν τα κεφάλια
απο εχθρούς και απο πιστούς.

Τα παιδιά κάτω στον κάμπο
κόβουν δεντρολιβανιές
και στολίζουν τα πηγάδια
για να πέσουν μεσα οι νιές.

Τα παιδιά μες τα χωράφια
κοροιδεύουν τον παπά
του φοράνε ολα τα άμφια
και το παν στην αγορά.

Έλα κόρη της σελήνης,
έλα και άναψε φωτιά.
Κοίτα τόσα παλικάρια
που κοιμούνται στη νυχτιά.

Τα παιδιά δεν έχουν μνήμη
τους προγόνους τους πουλούν
και οτι αρπάξουν δεν θα μείνει
γιατι ευθύς μελαγχολούν."

[Α, ρε Μάνο, κι εσύ θλιμμένα τραγουδούσες...]

Για την αντιγραφή, Παράγραφος - με αγάπη
.

Ξανά δυσκολίες...

Ξεθαρρέψαμε και βγήκαμε για ένα καφέ. Το τηλέφωνο χτύπησε και σε πέντε λεπτά ήμασταν πίσω.

Δυο γενικευμένα απανωτά, μικρά επεισόδια, (δύο λεπτών έκαστο) ξύπνησαν παλιές πληγές και φόβους για το μέλλον.

Η αλήθεια είναι ότι στους επόμενους μήνες θα δυναμώνουμε τα φάρμακα (μάξιμουν δόσεις). Ετσι όταν φτάσουμε, τέλη Απριλίου, στις ΗΠΑ, ανάλογα με την εξέλιξη, θα ξέρουμε ότι δεν πρέπει να πειράξουμε τα φάρμακα. Ισως ούτε τη Δίαιατα.

Τα γράφω αυτά,κ λίγες ώρες μετά το κακό. Τώρα, δηλαδή, που συνήλθα λιγάκι. Δεν πρόκειθται όμως να παρουσιάσω αμέσως αυτό το ενημερωτικό πόστ. Θα αφήσω να περάσουν καμιά δεκαριά μέρες και βλέπουμε.

Μια φορά κοψοχόλιασα τον κόσμο και δεν τον ξανακάνω.

Να μην τα πολυλογούμε, αυτή είναι η επιληψία: εκεί που νομίζεις οτι τη νίκησες...


Με αγάπη - Παράγραφος

΄Ετυχε;

Θυμάμαι τον πρώτο καιρό που αρρώστησε το παιδί μας, πόσο εύκολα εγώ κατέρρεα και πόσο ευέξαπτος γινότανε ο αγαπημένος, δεν ήθελε να δει άνθρωπο….

.

Τις περισσότερες φορές το παιδί πάθαινε κρίσεις την ώρα που το μπανιαρίζαμε (ζεστό νερό). Τότε, εκείνος, μας γκρίνιαζε για λίγο και μας μιλούσε απότομα (εμείς σιωπούσαμε) και μας έλεγε πως δεν έπρεπε, αφού έχει ευπάθεια τι τα θέλουμε τα μπάνια». Μας γέμιζε, πάνω στα νεύρα του, με ενοχές και μας έκανε να κλαίμε... (Κι ας ήξερε πως δεν ήτανε το μπάνιο η αιτία, παρά η αφορμή, ο "εκλυτικος παράγοντας", που έλεγε και η παιδονευρολόγος...)

.

Μετά από κάθε κρίση τού παιδιού και ιδίως την ώρα που αγωνιούσαμε για την ανάνηψη (το παιδί συνερχόταν μετά από μια ή δυο ώρες και σχεδόν πάντα μισοπαράλυτο) τον έβλεπα να κλείνει τα τηλέφωνα και να περπατάει σαν αγριεμένο θηρίο μέσα στο σπίτι, έτοιμος να κατασπαράξει κάθε τι που θα ανέκοπτε τη μάταιη γυροβολιά του. Με τα κόκκινα μάτια του, έγδερνε τους τοίχους για απαντήσεις κι έσφιγγε τα χείλη, μέχρι που ματώναν, αναθεματίζοντας την ώρα και τη στιγμή που παντρευτήκαμε και αποφασίσαμε να κάνουμε παιδί...

.

Εκείνες τις ώρες, μη αντέχοντας το διπλό στρες, έγερνα στον καναπέ εξοντωμένη, αφήνοντας την ταλαίπωρη νταντά μας στο προσκέφαλο τού παιδιού.

.

Βέβαια, όταν συνερχόταν το παιδί, έβρισκε τα λογικά του και ο αγαπημένος μου, αλλά μέχρι τότε…

.

Και μόλις το παδί πήρε την πανω βόλατα για τα καλά, "χασαμε" τον αδελφό μου. Τότε κατέρρευσα ολοκληρωτικά. Σερνόμουνα από την κατάθλιψη και δεν μπορούσα ούτε τον εαυτό μου ούτε το παιδί να φροντίσω. Και συχνά γινόμουνα απότομη, υπερβολικά εριστική και απελπιστικά απαισιόδοξη για τα πάντα...

.

Ήταν η σειρά του να υπομένει τη δική μου ανάνηψη. Όμως, περνούσαν οι μήνες δίχως να αποδίδει η ψυχοθεραπεία και η απόσταση μεταξύ μας μεγάλωνε. Έβλεπα ένα χάσμα να γεννιέται ανάμεσά μας κι αυτό με σκότωνε ακόμα περισσότερο, γιατί ο γάμος μας κλυδωνιζόταν, την ώρα ακριβώς που το παιδί μάς είχε ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά...

.

Και τότε, εντελώς τυχαία ήλθε η ώρα του nikosdimou.blog και η επικοινωνία μου με όλους εσάς, μα πιο πολύ η γνωριμία μου με τον Νίκο Δήμου, που στάθηκε στο πλεύρο μου σαν πατέρας και με ανάστησε - ίσως γι΄ αυτό και ο σύντροφός μου ώρες-ώρες μου λέει πως θαυμάζει και αγαπάει τον ΝικόΔημο περισσότερο απ΄ό,τι εγώ εκείνον!

.

Άλλα ήθελα να πω και αλλού κατέληξα.

.

Ήθελα να πω ότι μέχρι τώρα ο γάμος μας κινδύνεψε σοβαρά δυο φορές και έτυχε την ώρα τής δικής του ανημποριάς να είμαι εγώ η δυνατή, και την περίοδο της δικής μου παραίτησης να είναι εκείνος δίπλα μου.

.

Ετυχε;

.

Με αγάπη - Παράγραφος

.

Παραλίγο ατύχημα - σχέδια για ειδικό ανεκλυστήρα

Το μικρών διαστάσεων σπιτάκι μας, που χτίσαμε σε ένα, επίσης, μικρούτσικο οικοπεδάκι, έχει ισόγειο και δυο πατώματα.

Στο ισόγειο έχει μεταφέρει το γραφείο του ο αγαπημένος, για να είναι συνεχώς κοντά μας, τόσον επειδή μακριά του με πιάνουν πολύ εύκολα ταχυπαλμίες, όσο και γιατί, σε ώρα ανάγκης, πρέπει, εδώ και τώρα, να έχουμε στο τιμόνι κάποιον ψύχραιμο που θα μας πάει στο νοσοκομείο με ασφάλεια και εύστοχες οδηγίες.

Στο πρώτο πάτωμα είναι μια μικρούλα κουζινο-σαλο-τραπεζαρία. Παραδίπλα το δωματιάκι «πρώτων βοηθειών» (με τα πράγματα τού παιδιού: οξυγόνα, φάρμακα, σάξιον κλπ) και στο... μπαλκόνι (που το κλείσαμε όμως με ξύλο, κεραμύδια και τζαμαρία) είναι το πλέυ ρουμ.

Στο δεύτερο πάτωμα, από τη μια μεριά έχουμε το γραφείο μου με το μπάνιο τού παιδιού και παραδίπλα το μεγάλο υπνοδωμάτιό μας με όλα τα χρειώδη και για τους τρείς μας. Έτσι μπορουμε στα δύσκολα, ο αγαπημένος κι εγώ, να μοιράζουμε εύκολα τις... σκοπιές.

Με άλλα λόγια, το σπιτάκι μας είναι ό,τι χειρότερο για την περίπτωση τής κορούλας μας που είναι παιδί με ειδικές ανάγκες: ενώ δεν μπορεί τα σκαλιά, ωστόσο βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπη με δύο μεγάλες σκάλες, από είκοσι, τουλάχιστον, σκαλιά εκάστη. Αναγκαστικά, λοιπόν, καθημερινά την ανεβοκατεβάζουμε, ουκ ολίγες φορές με τα χέρια!

Οσο και να προσέξει κανείς, το κακό θα συμβεί. Και συνέβη τρείς φορές μέχρι τώρα: μία με τη νοσοκόμα μας (χωρίς ζημιά), μία, προ μηνών, με μένα (πάλι ανώδυνη για το παιδί αλλά με διάστρεμμα στο πέλμα μου) και μία ακόμα, σήμερα το πρωί: εγώ χτύπησα στο γόνατο και η κορούλα μας στραμπουληξε τον καρπό της - ευτυχώς δίχως κλάματα (μας έσωσε το σπρέυ που έχουμε για τα στραμπουλήγματα, το είχα φέρει από την Αμερική).

Σωθήκαμε και η δυο από μια αμέλεια του αγαπημένου: του είχα πει από χτες να απλώσει στο πλέυ ρουμ το καινούργιο χαλί, αλλά εκείνος το άφησε απέναντι από τη σκάλα, στην άκρη του τοίχου, για να το τακτοποιησει σήμερα το απόγευμα. Εκεί πάνω, στα μαλακά, βρεθήκαμε, όταν παραπάτησα στο προτελευταίο σκαλί!

Αποφασίσαμε λοιπόν, χωρίς άλλη αναβολή, εντός των ερχομένων εβοδομάδων (άλλη μια σπαζοκεφαλιά) να κάνουμε χρήση των ευεργετημάτων που προβλέπει η πολιτεία (μεγάλη γραφειοκρατία), για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, και να εγκαταστήσουμε έναν ανελκυστήρα, όχι κανονικό, τεράστιο και πολυέξοδο, αλλά από εκείνους που παραγγέλνονται για μικρά σπιτάκια που έχουν άτομα με αναπηρίες.

Ο μάλλον γυάλινος πύργος του, κολλάει έξω από το σπίτι στο οποίο θα δημιουργηθούν τρία ανοίγματα με πόρτες συρόμενες, ένα και μία, αντιστοίχως, σε κάθε πάτωμα. Ολος ο χειρισμός γίνεται μέσα από την καμπίνα, ημιαυτόματα: όσο πατάς το κουμπί, ανεβαίνεις, υπολογίζοντας με το μάτι που θέλεις να σταματήσεις. Η καμπίνα κινείται αργά: δέκα πόντους το δευτερόλεπτο - είκοσι δεύτερα το πάτωμα. Δεν είναι κι άσχημα.

Η καμπίνα, από μέσα είναι προστατευμένη από κιγκλίδωμα και η εσωτερική της πόρτα, ανοίξει με το χέρι. Χειροκίνητα θα ανοίγουν και οι πόρτες τού σπιτιού. Ολος ο χειρισμός γίνεται από μέσα από την καμπίνα. Δεν μπορείς δλδ να καλέσεις το ασανσεράκι αυτό από άλλο πάτωμα (έτσι νομίζω). Θα το χρησιμοποιούμε αποκλειστικά για τις πάνω-κάτω μετακινήσεις του παιδιού, γιατί πρέπει να σας πω και το άλλο: αν συνεχιστεί το κουβάλημα, σύντομα θα πάμε και οι τρεις μας (ο αγαπημένος, η νταντά μας και εγώ) για... εγχείριση σπονδύλου!

Αυτά μας τα είπε, πριν λίγο, ένας φίλος ενός φίλου μας, που ήλθε εκτάκτως, να είναι καλά ο άνθρωπος, επί τουτου. Μας συστησε και μια εταιρία (δεν ξερω αν είναι σωστό να πω το όνομά της). Μέσα στις επόμενες δυο-τρεις μέρες, θα μας επισκεφτούν για τα περαιτέρω.

Δεν ήταν μεσα στα σχέδιά μας να γίνει τώρα ο ανελκυστήρας, οπότε το πρόγραμμα μας φορτώνεται με έξτα υποχρεώσεις. Μάλλον όμως ήταν κάτι που έπρεπε να έχουμε κάνει εδώ και πολυν καιρό. Μας είχαν προειδοποιήσει οι αμερικάνοι, αλλά που μυαλο...

Με αγάπη - Παράγραφος
.

Η επιληψία στο χειρουργείο - και δυο θέματα ακόμα

1.

Επιληψία και Χειρουργική Θεραπεία στην Ελλάδα: Το θαύμα τού "Ευαγγελισμού"

- Γενική ενημερώση εδώ: http://www.neurosurgery.org.gr/Units/gr_epilepsy_surgery.htm

- Ειδικότερες πληροφορίες (περιμένετε τριάντα δευτερόλεπτα και θα αποζημιωθείτε για την υπομονή σας) εδώ: http://www.neurosurgery.org.gr/News/NewsLet1.pdf

.
2.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Εχει ήδη οριστικοποιηθεί (τέλη Απριλίου) το ραντεβού μας με το γιατρό τού νοσοκομείου (Meyo Clinic) στις ΗΠΑ.

Ελπίζουμε να βρούμε γιατρό να μας συνοδέψει - αν και κάτι τέτοιο απαιτεί πολύπλοκες γραφειοκρατικές διαδικασίες, καθώς η μεταφορά ιατρικού εξοπλισμού (σύριγγες, φορητά οξυγόνα, σάξιον κλπ) προσκρούει στην αμερικάνικη νομοθεσία περί ασφαλείας των πτήσεων.

Πριν δυο χρόνια, κατά την επιστροφή μας, από τις ΗΠΑ, μας ανάγκασαν να αδειάσουμε το δικό μας φορητό οξυγόνο - μας έδωσαν οξυγόνο του αεροπλάνου. Ετσι αγγαρέψαμε ανθρώπους να μας περιμένουν με οξυγόνο έξω το αεροπλάνο όταν βγήκαμε στο Αμστερνταμ. Οι ιθύνοντες της ασφάλειας των αεροδρομείων δεν ήθελαν να καταλάβουν ότι ελάχιστα λεπτά χωρίς οξυγόνο μπορεί να οδηγήσει ένα ατομο που πάσχει από υποξία σε μη αναστρέψιμες εγκεφαλικές βγάβες.

Τέλος πάντων. Εμείς δεν αφήσαμε τίποτε στην τύχη, τότε, στα δύσκολα, κατά την πρώτη διακομιδή του παιδιού στις ΗΠΑ, πόσο μάλλον τώρα που το άγχος μας δεν είναι απελπιστικό.

Θα επανέλθω.

Με αγάπη - Παράγραφος

.
3.

Σε ισχύ από σήμερα ο Νόμος Για Την Ενδο-οικογενειακή Βία

Οχι βία στα παιδιά!

Σε ισχύ τίθεται από σήμερα ο νόμος 3500/06, «για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενιακής βίας» (ψηφίστηκε στη Βουλή τον Οκτώβριο 2006), στο άρθρο 4 του οποίου γίνεται σαφές για πρώτη φορά στην ελληνική νομολογία πως δεν επιτρέπεται η σωματική τιμωρία των παιδιών κατά τη διαπαιδαγώγησής τους. [Διαβάστε τη συνέχεια εδώ: http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=17735876 ]
.
Για την Αντιγραφή
Παράγραφος - με αγάπη

Κρύβοντας την επιληψία - οι επιπτώσεις της

Ο τίτλος του παρόντος ποστ είναι κατά κάποιον τρόπο παρμένος από άλλο blog. Διαβάστε παρακάτω, σας παρακαλώ, και θα καταλάβετε.

Από σήμερα θα προσπαθήσω να μιλήσω για τις ψυχολογικές επιπτώσεις της παιδικής επιληψίας, κυρίως στην οικογενειακή αρμονία και την ψυχική υγεία των γονιών, η οποία σε μεγάλο βαθμό προσδιορίζει, μεταξύ άλλων, το ποιόν και την αποτελεσματικότητα τής περίθαλψης που απαιτεί η ασθένεια τών παιδών τους.

Εν είδει εισαγωγής, προτιμώ να σας παραπέμψω στο ποστ ΚΡΥΒΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΙΑΒΗΤΗ, μιας επιφανούς ελληνίδας Διαβητολόγου , η οποία δεν αρκείται απλώς στο να ερευνά τον διαβήτη, αλλά νοιάζεται για τους ανθρώπους με διαβήτη, δεν ξεχνά δηλαδή ότι σκοπός του γιατρού δεν είναι απλώς να γιατρέψει μία ασθένεια ή μία μεταβολική διατραχή, αλλά να περιθάλψει και να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο-ασθενή.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Για μία εισαγωγή στις επιπτώσεις της επιληψίας, πηγαίνετε ΕΔΩ .



Με αγάπη - Παράγραφος

Για τον Νίκο Δήμου (με τα λόγια του Θανάση Τριαρίδη)

Ελευθερομανίας εγκώμιο

..................... Επιφυλλίδα τού Θανάση Τριαδίδη [ http://www.triaridis.gr/ ]

Εάν κανείς ψάξει στα λεξικά δεν θα βρει την λέξη «ελευθερομανία» - ωστόσο οι περισσότεροι θα μπορούσαν να σκεφτούν τον ορισμό της: η μέχρι στερητικού συνδρόμου εξάρτηση με την ανθρώπινη ελευθερία, δηλαδή με την ανθρώπινη δυνατότητα να σκέφτεσαι, να επιλέγεις, να επιθυμείς, να αμφιβάλεις, να αυτο-κινήσαι. Δηλαδή, να ζεις ως μονάδα που συμμετέχει στην κοινωνία (την όποια κοινωνία), μετά από σκέψη και απόφαση, κι όχι επειδή το πρόσταξαν τα έθιμα, ο αλάθητος «Θεός», το αλάθητο «Κόμμα», η «κυρίαρχη πλειοψηφία», η μέτρηση της τηλεθέασης. Από τον καιρό των Σοφιστών και του Επίκουρου μέχρι τον Καρτέσιο και τον Σπινόζα, τον Ρουσώ και τον Βολταίρο δεν ήσαν λίγοι ετούτοι οι «ελευθερομανείς» που πάλεψαν να σταθούν (και στάθηκαν) απέναντι σε εξουσίες, θρησκείες και «κοινές γνώμες».

Ας έρθω στην σημερινή ελληνική μας πραγματικότητα. Δεν έχω καμία απολύτως άμεση ή έμμεση σχέση με τον συγγραφέα Νίκο Δήμου. Δεν έχουμε επικοινωνήσει ποτέ και με κανέναν τρόπο και είναι βέβαιο πως αγνοεί την ύπαρξη μου (και φυσικά τα όποια γραπτά μου). Ωστόσο εγώ τον διάβαζα από έφηβος – θυμάμαι πως κάπου στα δεκάπέντε μου είχα ακολουθήσει την προλογική του υπόδειξη και είχα συμπληρώσει με δικούς μου μεγαλόστομους αφορίσμούς κάμποσες από τις Σκέψεις για την αναγκαιότητα της αγάπης στα μεγάλα λευκά υπόλοιπα της σελίδας. Κάποτε νόμισα πως τον ξεπέρασα, πως ήταν ένας στοχαστής κατάλληλος για να συντροφεύει εφηβικές αναζητήσεις (πιθανώς να με επηρέασαν στοιχεία του ύφους του που σήμερα πια λογαριάζω για πλεονεκτήματα: η επιγραμματικότητα του λόγου του, η επιδεικτική χρήση της μικρής παραγράφου ή ακόμη και η μικρή φόρμα των γραπτών του). Είχα ανάγκη από πράγματα περισσότερο σύνθετα και δυσνόητα - έτσι νόμιζα.

Κάπου στα τριάντα μου ξανάπιασα τα βιβλία του Δήμου – βοήθησε σε αυτό και η ηλεκτρονική ιστοσελίδα του (www.ndimou.gr - όπου κανείς διαβάσει τρία ολόκληρηρα βιβλία και περισσότερα από 250 κείμενα και όχι ένα ηλεκτρονικό διαφημιστικό φυλλάδιο όπως στις περισσότερες ιστοσελίδες συγγραφέων). Γρήγορα είδα πως είχε ακόμη να μου πει – κι ακόμη σημαντικότερο, είχε να μου ξαναπεί (να μια θεμελιακή στόχευση ενός στοχαστικού γραπτού: όχι μόνο να λέει αλλά, κυρίως, να ξαναλέει). Και πλέον, μετά από δύο δεκαετίες αναγνωστικής σχέσης, νομίζω πως το νιώθω καθαρά: ο Ν. Δ., για μένα τουλάχιστον, αποτελεί μια χαρακτηριστική περίπτωση ενός ελευθερομανούς συγγραφέα (πιθανώς η χαρακτηριστικότερη από όσους γράφουν στις μέρες μας στην ελληνική γλώσσα). Αλλιώς: ένας συγγραφέας-στοχαστής, έξω από «σχολές», «κλίματα» και εμπεδωμένες σχέσεις, ολωσδιόλου αυτο-κινούμενος και μοιραία μοναχικός, ο οποίος επιμένει σε μια διαφωτιστική παράδοση που λέει πως υπάρχω (sum) όχι για να υπηρετήσω μια τελεολογία, αλλα υπάρχω επειδή αμφιβάλω (dubito) και για να αμφισβητήσω αυτή την τελεολογία.

Η συγγραφική περίπτωση Δήμου παραμορφώνεται μέσα από διάφορα φίλτρα: η εξαιρετικά επιτυχημένη επαγγελματική διαδρομή του ως διαφημιστή στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, η μεταγενέστερη συχνότατη παρουσία του στον γραπτό και στον ηλεκτρονικό τύπο, η μεγάλη εμπορική επιτυχία των βιβλίων του σε συνδιασμό με την επιδεικτική σιωπή που του επιφυλλάσει το επίσημο ιερατείο της κριτικής (ιδίως τις δύο τελευταίες δεκαετίες), η τοποθέτηση του εδώ και δεκαετίες στο στρατόπεδο των «ανθελλήνων» και των «φωταδιστών» τον έχουν καταστήσει στα μάτια των πολλών περισσότερο «σχολιαστή» παρά στοχαστή-συγγραφέα. Μα αν κανείς διαβάσει τα (περισσότερα από πενήντα) βιβλία του ή μελετήσει την ηλεκτρονική ιστοσελίδα του πιθανώς να νιώσει πως έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ συνολικότερο έργο από όσο φαίνεται στην αρχή, ένα έργο όπου η ελευθερία (επιμένω: η δυνατότητα) γίνεται ηθική στάση και ζωτική ανάγκη, δηλαδή εξάρτηση, δηλαδή μανία.

Ο Δήμου για τρεις δεκαετίες μίλησε και μιλάει καθαρά για τη μανία της ελευθερίας. Το κείμενο του «Χριστός εναντίων Θεού;» είναι ένα από τα πιο σημαντικά θεολογικά κείμενα που έχω διαβάσει ακριβώς γιατί γυρεύει την αποθεολογικοποίηση της μανικής εμπειρίας. Στις «Τολμηρές ιστορίες» ύμνησε τον ερωτισμό και την προνογραφία στην εκστατική της διάθεση. Στον «Έλληνα Βούδα» γύρεψε στον πυρήνα του λατρευτικού φαινομένου την στάση της διαλεκτικής αναζήτησης – δηλαδή και πάλι την στάση της ελευθερίας. Σε πείσμα της αστικής καταγωγής του και του νεοαστικού κοινού του που τον ήθελε να αναμασάει την «Δυστυχία του να είσαι Έλληνας», θαρρείς και είναι ένας επιθεωρησιογράφος πολυτελείας, δεν δίστασε να εναντιωθεί σε όλους τους μηχανισμούς που τζογάρουν στον φόβο (Εκκλησία, Στρατός, Έθνος, φονταμενταλισμός, εθνικισμός, ρατσισμός) και να υμνύσει κάθε τι που νιώθει πως ελευθερώνει τους ανθρώπους: το Διαδίκτυο, το αυτοκίνητο, την επιστήμη, την τεχνολογία (που ονομάζει «προσθετική»), τη σχέση του ανθρώπου με τα ζώα, την ανθρώπινη λογική, την ανθρώπινη μανία, την ανθρώπινη έκσταση, την θέληση του ανθρώπου να σταθεί στο φως το ηλίου, να μοιραστεί στο διάφανο και το πηχτό μαύρο.

Στα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα η κύρια κατηγορία για όσους προσπαθούν να εκφέρουν έναν λόγο για την ελευθερία των ανθρώπων από τους Μπαμπούλες και τους θεσμοθετημένους «προστάτες» είναι πως, αλλοτριωμένοι από τον «Δυτικό ορθολογισμό», αγνοούν το «βίωμα». Ωστόσο στα ποιητικότερης προθετικότητας γραπτά του, στα Ποιήματά του, στις Λίστες και στο Φως των Ελλήνων, στο Βιβλίο των Γάτων και στο Ημερολόγιο του καύσωνα (ειδολογικά ακατάτακτο και για μένα ένα απο τα πιο γόνιμα λογοτεχνικά κείμενα των τελευταίων δεκαετιών) ο Δήμου δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να ψαύει και να ανασύρει βιώματα εκστατικής ελευθερίας δοσμένα στη λατρεία της μικρής (δηλαδή: πεπερασμένης) ζωής και όχι αφιερωμένα στην δοξολογία μιας υπεσχημένης αιωνιότητας. Φυσικά μπορώ να μιλάω μόνο για τον εαυτό μου: μα από τις λογής θεολογικά συντονισμένες και συγχρονισμένες (και δυστυχώς όλο και περισσότερο εθιμοτυπικές) αναπαραγωγές του «βιώματος», ετούτη η ελευθερομανία (: η ανάγκη για εκστατική ελευθερία) του Νίκου Δήμου είναι στα μάτια μου πολύ πειστικότερη – πιθανώς γιατί από την ίδια της την αφετηρία αναφέρεται σε όλους και όχι μόνο σε όσους συμφωνούνε μαζί του ή σε όσους πηγαίνουν στις ίδιες εκκλησίες με αυτόν ή περπατούνε μαζί του, στο ίδιο πεζοδρόμιο.

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής, στις 10-10-2004.)

Ενα λογοτεχνικό βραβείο από τον Νίκο Δήμου (για την "Λευκανσία")

Εάν επιθυμείτε να διαβάσετε το σύντομο, αλληγορικό διήγημα "Λευκανσία" (που βραβεύτηκε από τον Νίκο Δήμου), πηγαίνετε εδώ: http://doncat.blogspot.com/2007/01/blog-post_116793338080673107.html

.

Εάν, τώρα, θέλετε να δείτε το περιβάλλον εντός του οποίου παρήχθη η ουτοπική "Λευκανσία", διαβάστε παρακάτω:

1. Ολα άρχισαν από ένα Δικτυακό Πάρτυ με την ελεύθερη συμμετοχή σε διαγωνισμό για την καλύτερη ιντερνετική εμπειρία (κείμενο 200 λέξεων, περίπου).

2. Κατόπιν, εντοπίστηκαν (από τον Νίκο Δήμου) 115 έγκυρες έγκυρες συμμετοχές. [Αυτά τα 115 κείμενα τα τοποθέτησα σε ένα νέο μπλογκ, το diagwnsimos-sto-doncat (που έφτιαξα γι΄ αυτόν και μόνον τον σκοπό) κατά τέτοιον τρόπο ώστε να εξασφαλιστεί και το λινκ τού κάθε υποψηφίου: με κλικ πάνω στο όνομά του, βρίσκεστε αμέσως στο μπλογκ του.]

3. Την επομένη, ο ΝικόΔημος ανακοίνωσε τα βραβεία στο ποστ Η "Κυριακή" της Τετάρτης.

4. Τέλος, για να δείτε Τα επτά πρώτα βραβεία , πηγαίνετε εδώ: http://doncat.blogspot.com/2007/01/blog-post_116793338080673107.html

.
Σας ευχαριστώ για την επιείκειά σας

Με αγάπη - Παράγραφος

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ !

Η μνήμη...

Αρχικά πιστεύαμε ότι έχει υποστεί εκτεταμένες βλάβες, λόγω των χιλιάδων μικρών επιληπτικών επεισοδίων, αλλά και των εκατοντάδων επεισοδίων μακράς διαρκείας που υπέστη κατά τα πρώτα τρία χρονια της ζωής της. Ένα από τα μεγάλα επεισόδια κράτησε περισσότερο από δύο ώρες. Ηταν, θυμάμαι, Δεκέμβρης του 2004. Οι γιατροί δεν ήξεραν αν θα ξυπνήσει, ούτε και πώς θα ήταν, αν ξυπνούσε. Αχ..., η αγωνία και το κλάμα εκείνης τής νύχτας!

Την άλλη μέρα το πρωί ξύπνησε και άρχισε να με ζητάει με παράπονο. Την πλησίασα προσεχτικά, εξεταστικά, κρύβοντας όσα περισσότερα δάκρυα μπορούσα. Την είδα που προσπαθούσε ν΄ απλώσει το χεράκι της προς το μάγουλό μου. Προσπαθούσε... όμως δεν μπορούσε να το κρατήσει σταθερό... έτρεμε και μετά από λίγα δευτερόλεπτα έπεφτε στο σεντόνι σαν κούτσουρο (ήταν τότε που η βαρύτητα είχε αρχίσει να συνωμοτεί εναντίον μας) μετά, το τραβούσε προς το μέρος της, λες κι ήταν ξένο σώμα, το κοιτούσε παράξενα, το έδειχνε με το άλλο χέρι και έκλαιγε σπαρακτικά, κοιτώντας με στα μάτια...

[Συγγνώμη που τα θυμάμαι και θλίβομαι χρονιάρες μέρες. Όλο λέω και υπόσχομαι, μέσα μου, να πάψω να θυμάμαι, να διαγράψω εκείνες τις ατελείωτες πίκρες, μα δεν μπορώ. Μάλιστα, όσο περισσότερο καταπιέζω τα συναισθήματά μου, τόσο πιο πολύ δυναμώνουν, πεισμώνουν, θυμώνουν και σαν μέγκενη φίγγουν τα μηνίγγια, την καρδιά και το στομάχι, όπως τώρα. Αν όμως τολμήσω να "θυμηθώ" και να κλάψω, ηρεμώ κάπως, έστω λικάκι...]

... μας έδειχνε, λοιπόν, το χεράκι της και σαν κάτι να μας έλεγε.. Τι όμως; Οτι την πονούσε; Ότι μυρμήγκιαζε (συμπτώματα εγκεφαλικού), ότι δεν είχε τον έλεγχο όπως παλιά; Κάτι μας έλεγε και για το δεξί της πόδι, το νιώθαμε επειδή κουνούσε με νόημα το αριστερό ενώ το δεξί μόλις που υπάκουε. Νομίσαμε ότι συνέβη το κακό. Οι εξετάσεις όμως στο δεξί μάτι, όπως και το δεξί αφτί, μας καθησύχασαν. Κάτι άλλο, λοιπόν, είχε συμβεί, μόνο που κανείς δεν ήξερε, ούτε οι γιατροί, αν και ανεπίσημα κάτι σιγανοψιθύριζαν για "ελαφρά ημιπληγία", γι΄ αυτό κι εμείς, ως συνήθως, σπαράσσαμε ο καθένας χώρια και κρυφά από τον άλλον...

Τώρα, ενάμιση χρόνο μετά το οριστικό (;) τέλος τών μεγάλων συμφορών, κάνουμε τον απολογισμό και βρίσκουμε ότι παρά τις πολλές απώλειες, ένα μέρος του εγκεφάλου της είναι άθικτο, εντελώς άθικτο: η μνήμη της!

Θυμάται τα πάντα! Ακόμα χτες, θυμήθηκε τα σκυλάκια στο νοσοκομείο (συνέβη τον Μάιο του 2005 στις ΗΠΑ) και ήθελε να πάμε στην... «α..κική», δηλαδή στην... Αμερική!

Ότι, για την ώρα, η μνήμη και οι αισθήσεις της (όραση και ακοή) είναι υπέρ το δέον ακέραιες, είναι ολοφάνερο. Και τι άλλο είναι ο άνθρωπος, έξω από τη μνήμη του;

Η μνήμη μας! Αυτό δεν «είμαστε»;
.
. .
Χρόνια πολλά σε όλους σας, με υγεία και ευτυχία!

Με απέραντη αγάπη - Παράγραφος
.

Το τείχος τού... Βερολίνου

Επειδή θέλει να είναι συνεχώς κοντά μας (τον χρειάζομαι κι εγώ - η παρουσία του κατευνάζει τις φοβίες μου) μετέτρεψε το ισόγειο σε εφεδρικό γραφείο του, με θέα στην πίσω μεριά του οικοπέδου.

Όμως δεν μπορούσε να εργαστεί με την ησυχία του, επειδή ο γείτονας είναι γεμάτος ζωή: πότε άνοιγε το ραδιόφωνο στη διαπασών, πότε καλούσε στην καταπράσινη αυλή τους φωνακλάδες φίλους του και πότε τα εγγόνια του, μεγάλα και μικρά, αρπάζονταν μεταξύ τους άγρια, με κλάματα, σφαλιάρες και φωνές.

Έτσι, ο αγαπημένος μου, προσπάθησε να φτιάξει μια ξύλινη προστατευτική πέργκολα, όμως ο γείτονας (πρώην υψηλόβαθμό στέλεχος της αστυνομίας) του ζήτησε... αρχιτεκτονικό σχέδιο και του ξεφούρνισε πως αυτή η κατασκευή είναι παράτυπη και να την ξηλώνει, αν δεν θέλει προβλήματα με τη πολεοδομία... Και την ξήλωσε, μάλλον θυμωμένα, ενώ την ίδια στιγμή μου υποσχέθηκε (χωρίς να του το ζητήσω) πως θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια να συμβιβαστεί με την κατάσταση.

Ένα απόγευμα που είχε μια συνάντηση με κάποιους συνεργάτες του, έφτασε ο κόμπος στο χτένι: πάνω από δέκα φορές τα παιδάκια πέταξαν την μπάλα μέσα στην αυλή μας αλλά και πάνω στα παράθυρά μας και ικέτευαν: κύριοι, κύριοι, μας δίνετε την μπάλα! Οπότε η συνάντηση πήγε κατά διαόλου.

Αποφάσισε, λοιπόν να χτίσει το τείχος τού... Βερολίνου, όσο του επέτρεπε η πολεοδομία: ύψους δύο μέτρων και είκοσι εκατοστών! Ο γείτονας τσαντίστηκε και έδειξε τον... καλό του εαυτό, τον αγνοήσαμε όμως πλήρως και επιτέλους χάσαμε οπτική και ακουστική επαφή!!!

Είναι μια πανέμορφη, ολόλευκη σαν χιόνι μεσοτοιχία, όπου προχτές ζωγράφισα έναν αδέξιο Αη Βασίλη. Η κορούλα μας τον έβλεπε όλη νύχτα στον ύπνο της και μας ανάγκασε σήμερα, στις έξι το πρωί, μέσα στο μισοσκόταδο και το κρύο, να την κατεβάσουμε για να δει αν ο Αη-βασίλης είναι ακόμα... εκεί!!!

Χρόνια πολλά, με αγάπη - Α.

Ακόμα κι ένας άπιστος...

Ο Δεκέμβρης του 2004 μας βρήκε στο δεύτερο σπίτι μας: στην εντατική. Εκεί τής κάνανε την πρώτη αντιβιοτική ένεση για "να αντιμετωπιστεί δραστικά η εμπύρετος γρίπη της". Τότε όμως ήταν μισοναρκωμένη από τα βάλιουμ και τους σπασμούς και δεν ένιωσε τίποτε. Δυο μέρες μετά, που βγήκαμε από το νοσοκομείο, πήγαμε στην παιδίατρό της για την δεύτερη ένεση. Μάτωσε η καρδιά μας. Ούτε στην (χωρίς αναισθητικό) παρακέντηση δεν είχε πονέσει τόσο...

.

Να που έπρεπε να γίνει και η τρίτη ένεση, αλλιώς πήγαιναν στράφι και ο άλλες δυο, χώρια που ο κίνδυνος της υποτροπής ήταν βέβαιος. Ξεκινήσαμε, πάλι, με βαριά καρδιά για την παιδίατρο. Φτάνοντας όμως εκεί, η κατατρομοκρατημένη κορούλας μας κόλλησε πάνω στο μπαμπά της σαν βεντούζα και έκρυψε ουρλιάζοντας το μάγουλό της στο λαιμό του... Εκείνος δεν άντεξε και φύγαμε. Βλέπετε, επί τρία χρόνια την τρυπούσανε σε ολόκληρο τον κορμάκι της και όλοι μας "προσποιούμασταν" ότι αντέχαμε, άσχετα αν ο ένας έκλαιγε κρυφά από τον άλλο...

.

Είχα, αλίμονο, τη φαεινή ιδέα να καλέσω την παιδίατρο σπίτι, για την ένεση... Μέγα σφάλμα με αφάνταστη οδύνη που δεν αντέχω να διηγηθώ. Και καλύτερα. Άλλωστε, μετά από πέντε χρόνια, τώρα, για πρώτη φορά πλησιάζουν χαρούμενα Χριστούγεννα: όχι μόνο χωρίς πόνο αλλά και με μπόλικο χαμόγελο!

.

Χτες, στην παιδική χαρά, παρακολουθώντας τα άλλα παιδάκι έμαθε να μπαινοβγαίνει, μπουσουλώντας, σε κείνο το σκοτεινό και παγερό, μεταλλικό τούνελ. Αλλά και την σκάλα, με τα παραπέτα, της ξύλινης τσουλήθρας, αγωνίζεται να την ανέβει μόνη της!

.

Τέτοιες στιγμές ακόμα κι ένας άπιστος κοιτάζει με συγκίνηση ψηλά: «Σ΄ ευχαριστώ θεέ μου!»

.

Με αγάπη - Παράγραφος

.

Χθες το βράδυ

Χτες το βράδυ, μόλις την ανέβασα για ύπνο, άρχισε να παραπονιέται ότι θέλει να κοιμηθεί "κάτω". Μετά ότι ήθελε νερό και φαγητό. Ήταν παράξενα κακόκεφη. (Πώς να μην είναι με τόσα σκληρά φάρμακα που παίρνει...) Την πήγα κάτω, ήλθε και ο αγαπημένος. Ανησυχήσαμε λιγάκι. "Κάτω" μέναμε συνήθως τις δύσκολες ώρες, τότε που δεν ξέραμε αν θα ξημερώσει...

Την έβαλε στο μεγάλο καροτσάκι, τη σκέπασε με την κουβερτούλα που της αρέσει και κάθισε δίπλα της απαλά. Με το δεξί του χέρι τύλιξε τρυφερά τον αριστερό της καρπό. Ύστερα έσκυψε, ακούμπησε τον αριστερό του βραχίονα στο γόνατό του κι έβαλε απαλά το μάγουλό του στο στήθος της, όπως "τότε" που δεν είχαμε "μηχανάκι" για τους χτύπους τής καρδιάς κι έπρεπε να στεκόμαστε εκεί για να ξέρουμε πότε λιποθυμά και πότε όχι...

"Μείνε, μπαμπά, μείνε", είπε με παράπονο.

Η αλήθεια είναι ότι τους τελευταίους δυο μήνες δεν τον βλέπει τόσο συχνά όσο θα ήθελε. Εκείνος δουλεύει πιο πολύ απ΄ό,τι συνήθως. Πλησιάζει η νέα άνοιξη και πρέπει να ετοιμαστούμε για το μεγάλο ταξίδι...

"Κοιμήσου, καλή μου, κοιμήσου", της είπε. Κι αμέσως την είδα που τού χάιδεψε λίγο τα μαλλιά και μετά έγειρε σα βαρκούλα προς την πλευρά που βγαίνουν μονάχα όνειρα παραδεισένια. Άκουγα κι εγώ την ανάσα της, όχι όμως όπως "τότε" που είχα ασκήσει το αφτί για να ξέρω αν οξυγονώνεται η καρδούλα της σωστά.

Άκουγα, τώρα, την γαλήνια ανάσα της κι ένιωθα να βρίσκομαι σε κείνη την παραλία τών παιδικών μου χρόνων, όπου ξάπλωνα στην άμμο κι άφηνα τον φλοίσβο των κυμάτων να κυλά στα πνευμόνια μου σαν τρυφερός εραστής...

«Κοιμήσου ψυχούλα μου, κοιμήσου...» της είπα από μέσα μου και πήρα να την νανουρίζω όπως έκανε με μένα η μανούλα:

Aγεράκι τα φτερά σου για λίγο κόψε...
Φόβον έχω το γιαλό μην ανασάνει,
τι εδώ πα στο φεγγαρόλουστο λιμάνι
μια βαρκούλα αποκοιμήθηκεν απόψε.

Λαγαρή και φωτερή η θωριά της πέφτει
στων νερών τον ολοκάθαρο καθρέφτη
και θαρρείς πως είδε όνειρο η καημένη
απ΄ ανέμους κι από κύμα αποσταμένη.

Nα γελούν οι φαντασίες εμάς μονάχα!
Nά που αράζει σε νησάκια διαμαντένια,
σε ουρανούς φωτοχυμένους λάμνει ― τάχα.
Mην ξυπνήσει απ’ το ταξίδι έχω έγνοια...

Με αγάπη - Παράγραφος
.

Η Αφροδίτη για την ταινία του Jim Abrahams (κριτική παρουσίαση)

Κριτική, από την aphrodite, στην ταινία First Do No Harm τού εκλεκτού μας φίλου και σπάνιου ανθρώπου Jim Abrahams

Οσοι από εμάς περιμένουν να δουν μια ταινία γενικά για την επιληψία, λίγο να μας μελαγχολήσει, λίγο να μας προβληματίσει, λίγο να μας ενημερώσει, και μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους, να την ξεχάσουν ωραία και καλά, ας μην μπουν στον κόπο. Από το πρώτο τέταρτο θα κλείσουν την τηλεόραση.

Αυτή η ταινία είναι φτιαγμένη με έναν και μόνο σκοπό: να δείξει πόσο σοβαρή είναι η επιληψία, και πόσο ακόμη σοβαρότερη πρέπει να είναι η αντιμετώπισή της. Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα (ο ίδιος ο γυιός του σκηνοθέτη είναι ασθενής και θεραπεύτηκε από την Κετογενική Δίαιτα) και παρουσιάζει την αληθινή εικόνα ενός συστήματος που δεν λέει να οργανωθεί εις όφελος του ασθενούς, παρά προτιμά την ασφάλεια της πεπατημένης.

Το κάστινγκ είναι το βασικό ατού της ταινίας. Ο καθένας είναι ο ρόλος του. Η μεγάλη Μέρυλ Στρήπ, είναι η μάνα που από τη χαρά της μητρότητας, περνάει στην απόγνωση. Είναι τρομερή η ανημποριά να κάνεις κάτι για το παιδί σου που υποφέρει. Ο μικρός Σεθ Ατκινς που παίζει τον γυιό της, σοκάρει με το πώς αποδίδει τους σπασμούς της ασθένειας. Ο Φρεντ Γουαρντ δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας ως καθημερινός πατέρας, που επωμίζεται το να συγκρατήσει την οικογένεια να μην διαλυθεί, όσο η μητέρα φροντίζει αποκλειστικά τον γυιό.

Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία μιας συνηθισμένης οικογένειας, στη δίνη μιας ασθένειας που τους χτυπάει όλους σε ολα τα επίπεδα, σωματικό (βασικές ανάγκες όπως φαγητού & ύπνου να είναι συνεχώς «στον αέρα»), ψυχολογικό (όλοι αισθάνονται τύψεις, αλλά και όλοι σπάνε από την πίεση), οικονομικό (απλοί άνθρωποι, δεδομένα έσοδα, πανάκριβες θεραπείες), κοινωνικό (το «στίγμα» για την αρρώστεια-ταμπού)...

Η όλη ιστορία φέρνει ζητήματα ηθικής και ιατρικής δεοντολογίας στην επιφάνεια, όταν πια έχει μπει ο γυιός στην κατιούσα προς την μη-ανάκαμψη, και δεν μπορούν οι συμβατικές θεραπείες να προσφέρουν κάτι καλύτερο. Η ελπίδα έρχεται με τη μορφή της κλινικής Μέυο και της Κετογενικής δίαιτας.

Η αντίδραση και τα πολυεπίπεδα «όχι» που συναντά η οικογένεια στην αλλαγή της θεραπείας μπορεί να φανούν υπερβολικά. Θα περίμενε κανείς πως οι γιατροί θα έδιναν κι άλλες επιλογές πριν/αφ’ ότου οι συνήθεις φαρμακευτικές θεραπείες δεν συνεχίζουν να αποδίδουν. Αυτή η υπερβολή όμως (ειδικά στο πρόσωπο της «αρχιγιατρού») είναι ο πιο συμπυκνωμένος τρόπος να παρουσιαστεί το πρόβλημα.

Δεν θα αποκαλύψουμε το τί ακριβώς γίνεται, μόνο το ότι ναι, υπάρχει πάντα αυτή η ελπίδα, και δεν είναι κάτι άπιαστο ή ασαφές. Θα πάρετε μια γεύση του πώς εφαρμόζεται επακριβώς η Κετογενική Δίαιτα και θα συγκινηθείτε βλέποντας κι αληθινούς ασθενείς με την πρόοδό τους.

Η ταινία αυτή δεν πρόκειται ποτέ να γίνει block-buster. Ακόμη και στην εποχή που τα ιατρικά δράματα, στην τηλεόραση τουλάχιστον, γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία, εδώ δεν έχουμε σεναριογράφους να δραματοποιούν καταστάσεις και να παίζουν με το συναίσθημα του θεατή, αλλά αληθινά περιστατικά. Οπότε αυτό θέλει γερά νεύρα, γερό στομάχι και γερή καρδιά.

Αλλά στο τέλος της θα είστε ένας διαφορετικός άνθρωπος. Οχι απαραίτητα πιο καταρτισμένος, αλλά σίγουρα πιο δεκτικός στο ότι όταν το θέμα είναι ο άνθρωπος, οφείλουμε να προσφέρουμε τα πάντα, ακόμη κι αν δεν μπορούμε εμείς με όσα ξέρουμε.

Κι αν δεν μπορούμε ούτε αυτό, τουλάχιστον να μην κάνουμε χειρότερα τα πράγματα. Κατ’αρχήν, δεν κάνουμε κακό... [λέει ο Ιπποκράτης]

******************************************************

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ:

Η δωρεάν διανομή και αποστολή της εν λόγω ταινίας συνεχίζεται!

Σας παρακαλούμε, στείλτε μας τώρα με ιμέιλ μία διεύθυνση ή την ταχυδρομική σας θυρίδα και σύντομα θα παραλάβετε το DVD.

Με αγάπη - Α.

******************************************************

ΟΦΕΙΛΗ ΣΤΗΝ "dora in e-space
Aπό την "dora in e-space" πρηροφορηθήκαμε για την ταινία του Jim Abrahams της. Παραθέτω για άλλη μια φροά στο σχετικό σχόλιό της, που έκανε στο μπλογκ μου κατά τα μέσα Μαρτίου του 2006:

dora in e-space said... Εξακολουθώ να σε θαυμάζω απεριόριστα όχι μόνο γιά την δύναμη με την οποία αντιμετωπίζεις την αρρώστια της κορούλας σου αλλά και γιά το κουράγιο σου να το μοιράζεσαι με άλλους προσπαθώντας να βοηθήσεις.Η πρώτη φορά που άκουσα γιά την κετογενή δίαιτα ήταν σε μία ταινία, τον αγγλικό τίτλο ξέρω, τον ελληνικό δυστυχώς όχι. Λέγεται First do no harm και πρωταγωνιστεί η Meryl Streep με μία ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ερμηνεία μιάς μάνας που η πίστη της οτι το παιδί της μπορεί να σωθεί, μοιάζει με τη δική σου. Σκηνοθέτης είναι ο Jim Abrahams, που έκανε την ταινία εξ αιτίας του μικρού του γιού Charlie, ο οποίος έπασχε από την ίδια αρρώστια και ακολουθώντας αυτή τη δίαιτα, από 90 κρίσεις τη μέρα έφτασε να μην έχει καμμία. Είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία της οικογένειας Reimuller. O Jim Abrahams, βοήθησε να στηθεί το Charlie Foundation στην Santa Monica της California, ένα ίδρυμα αφιερωμένο στο να κάνει γνωστή αυτή τη δίαιτα στα μεγαλύτερα παιδονευρολογικά κέντρα. Αν δεν την έχεις δει ήδη την ταινία, δες την. Θα πάρεις ακόμα μεγαλύτερο κουράγιο και δύναμη.
Για την αντιγραφή, Παράγραφος - με αγάπη

Εγωισμός

Θυμάμαι, με νοσταλγία, πως η μανούλα μου ήταν πάντα ευπαρουσίαστη και γι΄αυτό με κολάκευε αφάνταστα να μου λένε ότι της μοιάζω. Όμως, λίγο οι ταλαιπωρίες της, λίγο οι δεκαετίες, και το άσπρο προσωπό της τσάκισε και κρεμόταν σαν κρίνος ραγισμένος, ενώ τα άλλοτε λυγερά της πόδια είχαν παραμορφωθεί (φλεβίτιδα) από τις ατελείωτες ώρες υπερεργασίας και ορθοστασίας. Μονάχα τα πελώρια μάτια της, πεισματικά εξακολουθούσαν να αμύνονται στο χρόνο, μάταια όμως...

Έτσι, μερικούς μήνες πριν το γάμο μου, στα εξήντα δύο της (κι ενώ τα οικονομικά μας δεν ήταν πλέον καθόλου άσχημα) τής πρότεινα, μάλλον δειλά, αν ήθελε να "ξανανιώσει", όπως είχε κάνει πολύ πετυχημένα και η κυρία Στέλλα, μια συνάδελφός της. "Γιατί, αν... ξανανιώσω θα μ΄ αγαπάς περισσότερο;", με πείραξε τρυφερά, η καημένη. Αντίς ν΄απαντήσω, την αγκάλιασα και τότε ένιωσα δυνατά πόσο με πλήγωνε η φθορά της. Δεν άντεχα, δεν μπορούσα να τη βλέπω τόσο πολύ οξειδωμένη...

Ήθελα, λοιπόν, εμένα να ξεγελάσω, που υπέφερα καθώς την έβλεπα να αποσύρεται από τη ζωή καταπονημένη, να πνίγεται στην κατάθλιψη της συνταξιοδότησης και να αργοπεθαίνει αβοήθητη πολύ πριν την χτυπήσει ο καρκίνος... Πάλευα εμένα να ξεγελάσω, όχι τόσο γιατί εκείνη σακατεύτηκε απ΄ το χρόνο, αλλά επειδή γέρασε ξαφνικά και πρόωρα κι ενόσω ακόμα εγώ ένιωθα μικρούλα και απροστάτευτη.

Με αγάπη - Παράγραφος
.